Musée Marmottan Monet · Paryż · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Musée Marmottan Monet,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć nagrań z tej strony odtworzysz w każdej przeglądarce. Muzeum ma ponad sto płócien Moneta i największą na świecie kolekcję Berthe Morisot, a Chiaro opowie ci o każdym dziele w tym domu na podstawie zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Musée Marmottan Monet.
Portret księżnej Feltre z dziećmi
Musée Marmottan Monet, Paryż
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Musée Marmottan Monet.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Dom Paula Marmottana stał się siedzibą impresjonizmu dzięki serii darowizn, a ten audioprzewodnik po Musée Marmottan Monet prowadzi cię właśnie ich śladem. Zacznij w salach w stylu empire, które urządził Paul Marmottan, przy ogromnym portrecie rodzinnym pędzla Fabre’a z 1810 roku. Potem przejdź do kolekcji Berthe Morisot, do obrazu z podróży poślubnej, na którym przedstawiła Eugène’a Maneta, i do „Czereśni”. Wreszcie zejdź do Salle Monet, sali zbudowanej pod ogrodem i otwartej w 1970 roku, gdzie czekają „Pociąg w śniegu” i na sam koniec „Impresja, wschód słońca”. Nagrania trwają razem około trzynastu minut. To jeden dom miejski, więc przejście między przystankami zajmuje kilka minut, a z czasem na oglądanie wizyta trwa mniej więcej godzinę.
Każda informacja opiera się na dwóch źródłach: na nocie katalogowej, którą muzeum publikuje przy każdym dziele, i na drugim, niezależnym źródle. Obrazy czasem opuszczają ten dom, także „Impresja, wschód słońca”, a muzeum nie podaje numerów sal, tylko nazwy kolekcji i Salle Monet. Jeśli to, co wisi przed tobą, nie zgadza się z tymi notatkami, rację ma tabliczka obok ramy, a nie my. Napisz do nas, a poprawimy stronę.
Przystanek 1 z 5 · Sale w stylu empire w domu Paula Marmottana
Portret księżnej Feltre z dziećmi
François-Xavier Fabre · 1810 · Olej na płótnie, 227 × 276 cm
Na co zwrócić uwagę
- Alphonse, mały chłopiec po prawej w stroju orientalnym, podnosi wąsatą maskę, żeby przestraszyć malutką siostrę Elphride, jedyne z czworga dzieci, które nie jest przebrane.
- Dwaj starsi chłopcy po lewej przebrani za trubadurów: beret z piórami, wycinany kubrak, muszkieterskie buty z wywiniętymi cholewami, wszystkie średniowieczne klisze naraz.
- Podpis i data w lewym dolnym rogu, Fs Xs Fabre 1810: rok, w którym tę rodzinę pokazano na Salonie.
Transkrypcja (2:25)
Zacznij od czerwieni. Aksamitna suknia, zielona sofa ze złotymi lamówkami, ciężkie zielone zasłony odsunięte na bok przed pejzażem i czworo dzieci ustawionych wokół matki jak rodzina na defiladzie. Płótno ma ponad dwa i ćwierć metra wysokości i prawie trzy metry szerokości, a namalowano je z myślą o Salonie 1810 roku, gdy cesarstwo Napoleona było u szczytu potęgi.
Kobieta to żona Henriego Clarke’a, księcia Feltre, ministra wojny Napoleona. Malarz, François-Xavier Fabre, był uczniem Jacques’a-Louisa Davida i przeczekał rewolucję we Florencji. Clarke’a poznał zapewne w Toskanii, gdzie ten był ambasadorem Francji. Na tym samym Salonie Fabre pokazał portret samego księcia w całej postaci, oficjalne zamówienie, a także namalowany we Florencji w 1802 roku portret najstarszego syna. Portrety ojca i dziedzica zawisły więc obok tego rodzinnego obrazu.
Teraz poznaj dzieci, od lewej. Edgar, urodzony w 1799 roku. Arthur, urodzony w 1802 roku. Dziewczynka stojąca na sofie, przytrzymywana przez matkę, to Elphride, jedyna córka, urodzona w 1808 roku. A chłopiec po prawej to Alphonse, urodzony w 1806 roku. Wszystkie dzieci oprócz dziewczynki są przebrane. Dwaj starsi chłopcy wystąpili jako trubadurzy, w berecie z piórami w stylu Henryka Czwartego, w wycinanych i sznurowanych kubrakach i w muszkieterskich butach z wywiniętymi cholewami. Alphonse ma na sobie strój orientalny i podnosi maskę z wielkimi wąsami, żeby przestraszyć siostrę. Spójrz na jej twarz. To jedyny żart na całym obrazie.
Reszta jest śmiertelnie poważna i właśnie o to chodzi. Muzeum odczytuje takie portrety jako reklamę nowej szlachty Napoleona: duże rodziny, dużo synów, gotowych odziedziczyć tytuły dopiero co wymyślone. Clarke dostał swój tytuł w 1809 roku, po tym jak pomógł odeprzeć brytyjski desant na Walcheren w Niderlandach. Pięć lat później należał do generałów, którzy naciskali na Napoleona, żeby abdykował, a król Ludwik Osiemnasty uczynił go parem Francji.
Człowiekiem, który sprowadził obraz do tego domu, był Paul Marmottan, historyk konsulatu i cesarstwa. Urządził swój dom w stylu empire i kupił ten portret, żeby ozdobić nim jeden ze swoich salonów. W 1886 roku napisał, że malarze jego czasów już nie rysują, tylko szkicują, i już nie malują, tylko mażą pędzlem. Miał na myśli impresjonistów. Ich najsłynniejszy obraz wisi dziś pod jego ogrodem.
Przystanek 2 z 5 · Kolekcja Berthe Morisot
Eugène Manet na wyspie Wight
Berthe Morisot · 1875 · Olej na płótnie, 38 × 46 cm
Na co zwrócić uwagę
- Sam Eugène, wciśnięty w lewy brzeg, w słomkowym kapeluszu, widziany z profilu. Morisot daje świeżo poślubionemu mężowi mniej miejsca niż widokowi.
- Doniczki z czerwonymi kwiatami na parapecie, a za balustradą postacie w bieli i łodzie na wodzie w Cowes.
- Szkło. Rama okna i cienka firanka po prawej są namalowane jak przechodzące przez nie światło, a według muzeum właśnie to naprawdę ją interesowało.
Transkrypcja (2:15)
Mężczyzna w słomkowym kapeluszu jest wciśnięty w sam lewy brzeg płótna, widziany z profilu, patrzy na zewnątrz. Żona namalowała go z drugiego końca pokoju. Byli małżeństwem zaledwie od kilku miesięcy.
Berthe Morisot wyszła za Eugène’a Maneta dwudziestego drugiego grudnia 1874 roku w kościele Notre-Dame-de-Grâce w Passy, tej samej dawnej wsi na skraju Paryża, w której stoi to muzeum. Eugène był bratem malarza Édouarda Maneta. Morisot poznała Édouarda w 1868 roku w salach Luwru, gdzie pracowała jako kopistka, i wiele razy mu pozowała. Nie była jednak uczennicą, która przez małżeństwo weszła do rodziny malarzy. Wystawiała na oficjalnym Salonie od 1864 roku, a jeszcze w 1874 roku, przed ślubem, pokazała swoje prace na pierwszej wystawie impresjonistów, obok Moneta. Eugène zachęcał ją, żeby nie przestawała, i po ślubie nadal wystawiała pod panieńskim nazwiskiem.
To niewielkie płótno, trzydzieści osiem na czterdzieści sześć centymetrów, powstało w czasie ich podróży poślubnej do Anglii, w salonie hotelu Globe Cottage w Cowes na wyspie Wight. To pierwszy obraz, na którym go przedstawiła, a on nieczęsto jej pozował.
Popatrz teraz, gdzie go umieściła i na czym skupiła uwagę. Jemu przypada wąski pasek po lewej. Reszta należy do okna: czerwone kwiaty w doniczkach na parapecie, balustrada, dwie postacie w bieli, które przechodzą obok, łodzie na wodzie w dali. I samo szkło, z ramą i cienką firanką po prawej, namalowane jak warstewka światła, przez którą się patrzy, a nie na którą się patrzy. Muzeum odczytuje to tak: postać nigdy nie była prawdziwym tematem. Był nim widok.
Niektórzy historycy widzą w tym układzie coś ostrzejszego. W latach siedemdziesiątych dziewiętnastego wieku kobiety miały o wiele mniej swobody niż mężczyźni, żeby rozstawiać sztalugę i malować w przestrzeni publicznej, więc Morisot maluje ruchliwe nabrzeże z wnętrza hotelowego pokoju, zza firanki, a wyglądanie na zewnątrz zostawia mężowi. Obraz się na to nie skarży. Po prostu pokazuje pokój, z którego musiała pracować, i to, ile świata zdołała wpuścić przez jedno okno.
Jest powód, dla którego możesz zobaczyć ten obraz, i tak wiele innych jej prac, w jednym miejscu. Morisot sprzedała za życia stosunkowo niewiele, więc w większości muzeów trudno ją spotkać na ścianach. Tutaj jej potomkowie zapisali muzeum największy zbiór jej prac na świecie.
Przystanek 3 z 5 · Kolekcja Berthe Morisot
Czereśnia
Berthe Morisot · 1891 · Olej na płótnie, 154 × 84 cm
Na co zwrócić uwagę
- Dziewczyna w różu na szczycie drabiny, z ręką wyciągniętą między gałęzie. Zaczęła się jako córka Morisot, Julie, a dokończono ją z zawodową modelką.
- Dziewczyna niżej, w słomkowym kapeluszu, podaje jej kosz. To kuzynka Julie, Jeannie Gobillard.
- Format płótna: ponad półtora metra wysokości i tylko 84 centymetry szerokości, więc wzrok wspina się od kosza do czereśni.
Transkrypcja (2:22)
Twój wzrok wędruje po tym obrazie w górę tak, jak dziewczyna wspina się po drabinie. Płótno jest wysokie i wąskie, ma ponad półtora metra wysokości i tylko osiemdziesiąt cztery centymetry szerokości, i wszystko na nim się wspina: niebieska drabina, różowa sukienka, ręka sięgająca między liście, a na samej górze czereśnie.
Muzeum nazywa ten obraz najambitniejszą kompozycją Berthe Morisot, a praca nad nim zajęła jej dwa lata. Zaczęła go w 1891 roku na wsi, w Mézy, w domu, który rodzina nazywała la Maison Blotière, a pozowała jej córka Julie, w porze zbierania czereśni. Julie to dziewczyna na drabinie. Pod nią, w słomkowym kapeluszu, z uniesionym koszem, stoi kuzynka Julie, Jeannie Gobillard.
Morisot najpierw pracowała z natury, zrobiła mały szkic olejny i kilka rysunków, a potem zabrała kompozycję z powrotem do Paryża, żeby ją dokończyć. Tam pojawił się problem. Julie była nastolatką i rzadko miała czas, więc matka zastąpiła ją zawodową modelką, Jeanne Fourmanoir. Spójrz z tą wiedzą na dziewczynę na drabinie: poza i różowa sukienka zaczęły się jako portret córki, a skończyły na obcej osobie.
Namalowała dwie duże wersje tej sceny, a ta przed tobą uchodzi za bardziej udaną. Renoir radził jej, żeby pokazała ją na Salonie na Polu Marsowym, i przez jakiś czas się nad tym zastanawiała. Ostatecznie obraz zobaczono publicznie dopiero w 1896 roku, na wystawie retrospektywnej u marszanda Durand-Ruela. Morisot zmarła rok wcześniej, w 1895 roku, na zapalenie płuc. Julie miała szesnaście lat, a ponieważ jej ojciec zmarł trzy lata wcześniej, została sierotą.
Obie kuzynki z tego obrazu wzięły ślub tego samego dnia. W maju 1900 roku, na podwójnym ślubie w Passy, Julie wyszła za malarza Ernesta Rouarta, a Jeannie za poetę Paula Valéry’ego. Ich rodziny mieszkały dalej w tej części Paryża, w szesnastej dzielnicy, a kiedy w 1934 roku otwarto muzeum, przyszły na inaugurację jako sąsiedzi. To potomkowie Rouarta ostatecznie przekazali tu obrazy Morisot, w zapisie z 1993 roku.
I tak dziewczyna z koszem i dziewczyna na drabinie zamieszkały w tej samej dzielnicy co dom, w którym dziś wisi ich obraz. Spójrz jeszcze raz na górę płótna, gdzie czerwień owoców jest rozsiana w zieleni szybkimi, pojedynczymi dotknięciami pędzla. To ostatnia rzecz, do której dociera twój wzrok w drodze na górę.
Przystanek 4 z 5 · Salle Monet, niższy poziom (kolekcja Claude’a Moneta)
Pociąg w śniegu. Lokomotywa
Claude Monet · 1875 · Olej na płótnie, 59 × 78 cm
Na co zwrócić uwagę
- Dwa żółte reflektory i plamka czerwieni z przodu lokomotywy, jedyny ciepły kolor na obrazie złożonym z szarości i bieli.
- Dym. Wypełnia większą część nieba, a muzeum wyróżnia go jako szczególnie subtelne studium tonów.
- Podpis w prawym dolnym rogu, Claude Monet 75, wpisany w śnieg obok płotu.
Transkrypcja (2:17)
Szare niebo, szary dym, szary śnieg, a potem dwa małe żółte światła, które wyłaniają się z mgły i jadą prosto na ciebie. Na tym polega cały trik tego obrazu, a zauważenie go zajmuje sekundę. Prawie wszystko jest tu odcieniem bieli albo brązowawej szarości, a jedyny ciepły kolor Monet zachował na przód lokomotywy: odrobinę czerwieni i dwie żółte plamki reflektorów.
To stacja w Argenteuil, miasteczku nad Sekwaną tuż za Paryżem, gdzie Monet osiadł z rodziną w 1871 roku. Była to jego własna stacja, z której dojeżdżał do miasta, i malował ją, stojąc na peronie. Zimą z 1874 na 1875 rok namalował wokół Argenteuil serię szesnastu pejzaży ze śniegiem, w większości cichych wiejskich scen. Ten obraz jest wyjątkiem. Jest o maszynie.
Dwa lata później, w 1877 roku, Monet będzie raz za razem malował dworzec Saint-Lazare w Paryżu, parę, żelazo i szkło, a muzeum widzi w tym obrazie pierwszą zapowiedź tamtej serii. Popatrz, jak go buduje. Płot i rząd nagich drzew biegną wzdłuż peronu po prawej i prowadzą twój wzrok do pociągu, a większość pracy wykonuje dym: kłębi się w górę i wypełnia niebo, aż trudno odróżnić, gdzie kończy się chmura, a zaczyna oddech lokomotywy. Muzeum nazywa sposób potraktowania tego nieba szczególnie subtelnym studium tonów. To także bardzo nowoczesny temat jak na 1875 rok: rozkład jazdy, codzienne dojazdy, podróżni czekający na zimnym peronie.
Pierwszym właścicielem obrazu był lekarz, Georges de Bellio, jeden z pierwszych kolekcjonerów, którzy wspierali Moneta. Kupił go w 1876 roku i tak mu na nim zależało, że powiedział Monetowi, żeby albo sprzedał obraz jemu, albo zatrzymał go dla siebie, bo bał się, że wpadnie w ręce jakiegoś głupca. W 1883 roku wypożyczył go na wystawę Moneta u marszanda Durand-Ruela.
A potem obraz trafił tutaj tą samą drogą co najsłynniejsze płótno w tym budynku. W 1940 roku córka de Bellia, Victorine, i jej mąż, Eugène Donop de Monchy, podarowali muzeum jedenaście obrazów impresjonistów z kolekcji jej ojca. Ten był jednym z nich. Innym była „Impresja, wschód słońca”. Zanim pójdziesz jej szukać, spójrz w prawy dolny róg, gdzie Monet podpisał ten obraz na śniegu i opatrzył go datą: Claude Monet, siedemdziesiąt pięć.
Przystanek 5 z 5 · Salle Monet, niższy poziom (kolekcja Claude’a Moneta)
Impresja, wschód słońca
Claude Monet · 1872 · Olej na płótnie, 50 × 65 cm
Na co zwrócić uwagę
- Pomarańczowe słońce i przerywana smuga jego odbicia na wodzie. Według muzeum Monet dodał je na końcu, kiedy kończył obraz.
- Ciemne łodzie wiosłowe przewoźników na pierwszym planie, każda zaledwie z kilku pociągnięć pędzla, również dodane na końcu.
- Dźwigi, kominy i maszty portu w Hawrze, ledwie widoczne w niebieskoszarej mgle w tle.
- Podpis w lewym dolnym rogu, Claude Monet, z datą 72 dopisaną później.
Transkrypcja (3:13)
Jest mniejszy, niż ludzie się spodziewają. Pięćdziesiąt na sześćdziesiąt pięć centymetrów, niebieskoszara mgiełka z jedną rozżarzoną pomarańczową tarczą i pomarańczową smugą na wodzie pod spodem. Od tego płótna wziął nazwę cały kierunek w malarstwie.
To widok Hawru, portowego miasta, w którym Monet dorastał. Około listopada 1872 roku mieszkał w hotelu Amirauté i wczesnym rankiem patrzył z okna swojego pokoju na południowy wschód, na port zewnętrzny. Jeśli poszukasz, odnajdziesz układ. Po lewej nabrzeże Quai au Bois, po prawej Quai Courbe, gdzie trwała budowa, a pośrodku wejście do śluzy pływowej, przez którą statki transatlantyckie przechodziły do basenu Eure. Dźwigi, kominy i maszty stoją w jesiennej mgle. Potem spójrz na pierwszy plan, na łodzie przewoźników, i na słońce z jego odbiciem. Muzeum podaje, że dodano je na samym końcu, kiedy Monet kończył obraz, i że całość powstała w kilka godzin.
Ten poranek udało się potem dokładnie ustalić. W 2014 roku astronom Donald Olson i jego współpracownicy wykorzystali położenie słońca, tablice pływów dla portu, dawne zapisy pogody i kierunek dymu na obrazie, żeby datować go na trzynastego listopada 1872 roku, około siódmej trzydzieści pięć rano.
Nazwa przyszła w 1874 roku. Monet i jego przyjaciele, odrzuceni przez oficjalny Salon, zorganizowali własną wystawę w dawnym atelier fotografa Nadara, a Monet wysłał na nią ten obraz. Kiedy poproszono go o tytuł do katalogu, uznał, że nie da się go przyzwoicie przedstawić jako widoku Hawru, więc nazwał go „Impresja”. Konserwatywny krytyk Louis Leroy poszedł zrecenzować wystawę dla satyrycznego pisma „Le Charivari” i dostrzegł swoją szansę. Jego artykuł z dwudziestego piątego kwietnia 1874 roku nosił tytuł „Wystawa impresjonistów” i miał być obelgą. Kilka dni później życzliwszy krytyk, Jules Castagnary, użył tego słowa jako pochwały i przylgnęło ono do całej grupy.
Trudno o większą ironię niż miejsce, w którym stoisz. To muzeum należy do francuskiej Akademii Sztuk Pięknych, instytucji, która nie wpuszczała tych malarzy na Salon, a powstało z kolekcji Paula Marmottana, który pisał przeciwko nim. A w 1940 roku Victorine Donop de Monchy, której ojciec, doktor Georges de Bellio, był jednym z pierwszych zwolenników Moneta, podarowała muzeum ten obraz i dziesięć innych płócien impresjonistów. Od tamtego dnia Akademia jest właścicielką obrazu, od którego jej dawni wrogowie wzięli nazwę.
Nie zawsze tu wisiał. Dwudziestego siódmego października 1985 roku, w biały dzień, pięciu zamaskowanych uzbrojonych mężczyzn weszło do muzeum i zabrało dziewięć obrazów, w tym ten. Odnaleziono je pięć lat później, w grudniu 1990 roku, w małej willi na Korsyce, a obraz wrócił na ścianę w 1991 roku. Ostatnio podróżował już celowo: wiosną 2024 roku do Musée d'Orsay, a potem, do stycznia 2025 roku, do Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie.
Zanim odejdziesz, podejdź blisko do lewego dolnego rogu. Podpis brzmi Claude Monet, a data obok, siedemdziesiąt dwa, została dopisana później. Obraz, od którego impresjonizm liczy swój początek, dostał własną datę jakby mimochodem, dopiero później.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na cokolwiek w Musée Marmottan Monet.
Ta strona kończy się na pięciu obrazach, muzeum nie. Zrób zdjęcie późnego panelu z cyklu „Nenufary”, portretu Moneta pędzla Renoira albo średniowiecznej miniatury z kolekcji Wildensteina, a aplikacja opowie ci historię dzieła, aż po rodzinę, której dar sprowadził je do tego domu, i odpowie na pytania zadane na głos.
Przed wizytą
Dojazd
2, rue Louis-Boilly, 75016 Paryż, na skraju ogrodu Ranelagh w Passy. Wchodzi się przez okrągły westybul w stylu empire, który kiedyś był holem wejściowym Paula Marmottana.
Metro linii 9 do stacji La Muette albo Ranelagh lub RER C do Boulainvilliers. Autobusy 22 i 52 zatrzymują się na przystanku La Muette–Boulainvilliers, 32 i 70 na Louis Boilly albo Ingres, a 63 na Porte de la Muette. Kierowcy mogą skorzystać z parkingu Vinci Park Passy przy rue de Passy 78.
Bilety
- W poniedziałki nie ma po co przychodzić: drzwi są zamknięte przez cały dzień, podobnie jak w Nowy Rok, 1 maja i w Boże Narodzenie. Od wtorku do niedzieli muzeum jest otwarte od 10:00 do 18:00, ostatnie wejście o 17:00.
- W czwartki muzeum działa dłużej, do 21:00, a ostatnich zwiedzających wpuszcza się o 20:00. Niezależnie od dnia sale zaczyna się opróżniać piętnaście minut przed zamknięciem.
- Rezerwacja nie jest obowiązkowa. Bilet kupiony w kasie jest ważny tylko w dniu zakupu. Bilet online ma przypisane piętnastominutowe okno wejścia, pozwala ominąć kolejkę do kasy, trzeba go wydrukować albo pokazać w telefonie i nie podlega wymianie ani zwrotowi.
- Wybierasz się też do Giverny? Bilet łączony z Fondation Monet w Giverny kosztuje 27 euro, a dla osób poniżej 18 lat i studentów poniżej 25 lat 16 euro.
Oficjalny audioprzewodnik
Oficjalny audioprzewodnik muzeum wypożyczysz w kasie za 4 euro. Obejmuje stałe zbiory i wystawę czasową, a dla bieżącej wystawy jest dostępny po francusku i angielsku. Pięć nagrań na tej stronie jest bezpłatnych, a przy każdym innym płótnie w kolekcji liczącej ponad sto obrazów Moneta aplikacji Chiaro wystarczy zdjęcie.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Musée Marmottan Monet?
Właśnie go czytasz. Pięć nagrań, od empirowego portretu Fabre’a po „Impresję, wschód słońca”, odtwarzasz prosto z tej strony, a pod każdym jest pełny tekst. Przy reszcie kolekcji, w której jest ponad sto obrazów Moneta, zrób zdjęcie dzieła, a opowie o nim aplikacja Chiaro.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik Musée Marmottan Monet?
4 euro, oprócz biletu wstępu. Obejmuje stałe zbiory i wystawę czasową, a strona bieżącej wystawy, Histories of Landscape, podaje go w wersji francuskiej i angielskiej.
Gdzie w Musée Marmottan Monet wisi „Impresja, wschód słońca”?
Razem z kolekcją Moneta w Salle Monet, dużej sali zbudowanej na niższym poziomie pod ogrodem i otwartej w 1970 roku. Muzeum nie numeruje sal, a obraz bywa wypożyczany: w 2024 roku pojechał do Musée d'Orsay, a potem dalej do Waszyngtonu.
Czy Musée Marmottan Monet jest zamknięte w poniedziałki?
Tak, w każdy poniedziałek, a także w Nowy Rok, 1 maja i w Boże Narodzenie. W pozostałe dni tygodnia otwiera się o 10:00 i zamyka o 18:00, z wyjątkiem czwartków, kiedy działa do 21:00.
Ile kosztuje wstęp do Musée Marmottan Monet?
Bilet normalny kosztuje 14 euro, a osoby poniżej 18 lat i studenci poniżej 25 lat płacą 9 euro; oba obejmują wystawę czasową. Dzieci poniżej 7 lat wchodzą bezpłatnie, podobnie jak osoby z niepełnosprawnością z opiekunem, osoby poszukujące pracy, nauczyciele i studenci historii sztuki, po okazaniu dokumentu.
Ile czasu zajmuje zwiedzanie Musée Marmottan Monet?
Na tę trasę z pięcioma przystankami zarezerwuj mniej więcej godzinę, z czego około trzynastu minut to słuchanie. Dom jest niewielki, ma trzy poziomy, a sala Moneta jest pod ziemią, więc pełne zwiedzanie z bieżącą wystawą spokojnie zmieści się w dwóch godzinach.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Musée Marmottan Monet.