Przejdź do treści

Dom i Ogrody Moneta · Giverny · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Domu i Ogrodach Moneta,
pięć przystanków, za darmo.

Hektar rabat kwiatowych jak pudełko farb powyżej drogi, odprowadzony strumień pełen nenufarów poniżej i czterdzieści trzy lata życia Claude’a Moneta pomiędzy nimi. Odtwórz wszystkie pięć przystanków w przeglądarce, a w środku skieruj Chiaro na dowolny drzeworyt japoński.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Domu i Ogrodów Moneta.

9:41

Podejście wzdłuż Rue Claude Monet

Dom i Ogrody Moneta, Giverny

0:00 2:14
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 12 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Zanim Claude Monet wycisnął farbę na jakiekolwiek płótno z Nenufarami, wykopał staw, spierał się z sąsiadami o strumyk i rozplanował hektar kwiatów według kolorów. Ten darmowy audioprzewodnik po Domu i Ogrodach Moneta prowadzi śladem tamtej pracy pieszo, bez przewodnika, od wiejskiej ulicy aż na dalszy skraj wody. Zaczynasz przed bramą biletową na Rue Claude Monet z widokiem na wschód ku iglicy kościoła Sainte-Radegonde; wchodzisz na górną żwirową alejkę ogrodu Clos Normand przed różowo-zieloną południową fasadą domu; schodzisz na dół Grande Allée, by spojrzeć z powrotem w górę przez żelazne łuki różane; przechodzisz pod drogą Chemin du Roy przejściem podziemnym na otwarty brzeg stawu z liliami wodnymi; a kończysz przy zachodnim przewężeniu naprzeciw zielonego Mostu Japońskiego pod pergolą z glicynią. Razem pięć nagrań trwa około dwunastu minut w ramach wizyty obliczanej przez Fundację na półtorej do dwóch godzin.

Daty otwarcia sezonu, ceny biletów, wymiary toreb i zasady dostępności pochodzą ze stron dla zwiedzających i internetowej kasy Fondation Claude Monet; daty budowy, działki i tło historyczne opierają się na materiałach Académie des Beaux-Arts, francuskiego rejestru zabytków Monument historique oraz angielskiej i francuskiej Wikipedii. Giverny przyjmuje gości wyłącznie od kwietnia do pierwszego listopada, a jednokierunkowe ścieżki ogrodowe zmieniają się wraz z kwitnieniem, więc na miejscu oznaczenia i ogrodnicy Fundacji mają pierwszeństwo przed tym opisem — daj nam znać, jeśli któryś szczegół uległ zmianie.

Przystanek 1 z 5 · Na Rue Claude Monet, na zewnątrz muru posiadłości przed bramką biletową i wejściem Sente Leroy, z widokiem na wschód ku dzwonnicy Sainte-Radegonde; wstęp wolny

Podejście wzdłuż Rue Claude Monet

Wiejskie domy i mury ogrodowe Giverny; dzwonnica i kościół Sainte-Radegonde (od jedenastego do szesnastego wieku); posiadłość przy Rue Claude Monet 84 przebudowana przez Claude’a Moneta (1840–1926) · Kościół z XI–XVI wieku; Monet zamieszkał przy tej ulicy 29 kwietnia 1883 roku · Wapień, cegła, tynk i dachówka wzdłuż wiejskiej drogi; otoczona murem działka Moneta przy ulicy liczyła 96 arów, około 1 hektara, i biegła 46 m na południe do Chemin du Roy

Na co zwrócić uwagę

  • Kamienna dzwonnica z bliźniaczymi gotyckimi przeźroczami i ośmioboczną łupkową iglicą prosto w głębi ulicy: kościół parafialny Sainte-Radegonde, przy którym spoczywa Monet.
  • Długie kamienne i otynkowane mury ogrodzeniowe wzdłuż wąskiej wiejskiej drogi, zwanej dawniej po prostu Grand’Rue, zanim otrzymała imię Moneta.
  • Zalesiony kredowy grzbiet wznoszący się na północ od dachów w dolinie Epte, który osłaniał południowy sad Moneta przed chłodnym wiatrem.
Transkrypcja (2:14)

Zatrzymaj się na wiejskiej ulicy za murem, zanim jeszcze sięgniesz po bilet, i spójrz na wschód w głąb drogi ku szpiczastej łupkowej wieży przed sobą. Dziś ulica nosi imię Claude’a Moneta, a autokary zjeżdżają na parkingi na skraju wsi, jednak wiosną 1883 roku była to po prostu Grand’Rue rolniczego przysiółka liczącego 279 mieszkańców.

Monet trafił tutaj, bo został bez grosza i bez czasu. Właściciel jego domu w Poissy zagroził sądem za zaległy czynsz i dał mu czas na wyprowadzkę do połowy kwietnia 1883 roku. Co gorsza, malarz potrzebował dachu nad głową dla dziesięciu osób naraz: dla siebie, dwóch synów Jeana i Michela, dla Alice Hoschedé — prawnie wciąż zamężnej ze zbankrutowanym kolekcjonerem Ernestem Hoschedé — oraz szóstki jej dzieci. Szukał Normandii, wystarczająco blisko Paryża, by rozmawiać z nabywcami, wystarczająco daleko od paryskich plotek i w pobliżu szkoły średniej za rzeką w Vernon.

Piątego kwietnia 1883 roku wsiadł do powolnego pociągu lokalnego stukoczącego doliną Epte z Vernon w stronę Gasny i na każdym przystanku wyglądał przez okno wagonu. Giverny miało trzy młyny, kuźnię, szkółkę i jeden długi pusty dom gospodarski zwany Le Pressoir, czyli tłocznią cydru, zamknięty w kamiennych murach przy tej właśnie ulicy. Jego właściciel, rolnik i winiarz Louis-Joseph Singeot, nie wiedział nic o długach czynszowych Moneta i zgodził się na wynajem. Monet pożyczył pięć tysięcy franków na poczet przyszłych obrazów od swojego marszanda Paula Durand-Ruela, wprowadził się z chłopcami dwudziestego dziewiątego kwietnia, a nazajutrz powitał Alice z szóstką dzieci.

Został na czterdzieści trzy lata. Wieść rozeszła się błyskawicznie i w ciągu dekady młodzi malarze amerykańscy zaczęli wynajmować pokoje przy tej samej drodze, zamieniając Giverny w międzynarodową kolonię artystyczną.

Zachowaj w pamięci tę kamienną wieżę kościoła na koniec spaceru. Sainte-Radegonde ma romańską apsydę z jedenastego wieku oraz nawę i dzwonnicę z piętnastego i szesnastego stulecia. Kiedy Monet zmarł pod numerem 84 piątego grudnia 1926 roku, sąsiedzi ponieśli jego trumnę dokładnie tym odcinkiem drogi na przykościelny cmentarz obok wieży, gdzie leży razem z Alice, Jeanem i Blanche.

Przystanek 2 z 5 · Górna alejka Clos Normand wzdłuż południowego frontu domu, naprzeciw różowej fasady i zielonych schodków werandy

Różowy dom i zielone okiennice

Dom gospodarski z początku dziewiętnastego wieku, Le Pressoir, należący wcześniej do Louisa-Josepha Singeota; rozbudowany, otynkowany i przemalowany przez Claude’a Moneta (1840–1926) · Pierwsza połowa XIX wieku; wynajęty przez Moneta w 1883, kupiony w 1890, powiększony do 1899 · Różowy tynk z tłuczonej cegły na kamieniu, łupkowy dach mansardowy, sosnowozielone drewniane okiennice i zielone drewniane schodki werandy u szczytu ogrodzonej działki o powierzchni 1 hektara

Na co zwrócić uwagę

  • Tynk o barwie tłuczonej cegły zestawiony z żywą sosnową zielenią drewnianych okiennic: gospodarstwo Singeota miało matowoszare okiennice, dopóki Monet nie przemalował ich w pierwszym roku pobytu.
  • Zielona żelazna krata biegnąca wzdłuż parteru i dwoje zielonych drewnianych schodów schodzących prosto w rabaty kwiatowe.
  • Imponująca długość budynku pod łupkowym dachem mansardowym z okrągłym oknem na osi, wydłużana w miarę przekształcania stodół i dobudowywania pracowni.
Transkrypcja (2:32)

Odwróć się z górnego żwirowego tarasu w stronę domu, a pierwszą rzeczą, która uderza w oczy, będzie kolor. Ciepły ceglany róż na tynku, wyrazista sosnowa zieleń na każdej okiennicy, drzwiach i drewnianym stopniu oraz pnącza przeplecione po żelaznym stelażu wzdłuż fasady. Gdy Monet wynajął Le Pressoir w 1883 roku, mury były już różowe dzięki tradycyjnemu normandzkiemu tynkowi, natomiast okiennice miały płaski wiejski odcień szarości. Niemal pierwszą decyzją malarza było pomalowanie wszystkich okiennic i drzwi na zielono, aby dom odpowiadał liściom przed sobą.

Za tymi oknami tętniło życiem głośne, łączone gospodarstwo dziesięciu osób. Cztery pomieszczenia na parterze, cztery sypialnie powyżej i dwie izdebki pod łupkowym dachem mansardowym musiały pomieścić ośmioro dzieci, parujące miedziane rondle i stosy mokrych płócien. Wewnątrz Monet potraktował pokoje jak ćwiczenia z czystego koloru: dwa odcienie jaskrawej żółcieni chromowej na ścianach i meblach jadalni, obwieszonej znaczną częścią spośród 243 japońskich drzeworytów Utamaro, Hokusaia i Hiroshigego zgromadzonych przez całe życie, tuż obok kuchni wyłożonej od podłogi po sufit biało-niebieskimi płytkami z Rouen.

W maju 1890 roku Singeot wystawił gospodarstwo na sprzedaż. Przerażony wizją utraty ogrodu Monet napisał do Durand-Ruela z prośbą o zaliczkę, pewny, że nigdy nie znajdzie drugiego takiego miejsca, i w listopadzie 1890 roku kupił posiadłość za dwadzieścia tysięcy franków płatnych w czterech rocznych ratach. Już w 1885 roku zamienił zachodnią stodołę w swoją pierwszą pracownię w Giverny; do 1898 roku wzniósł drugi budynek studyjny w narożniku północno-zachodnim, a w 1915 roku dobudował na północnym wschodzie ogromną halę z górnym światłem długą na 23 metry, aby przesuwać na kółkach gigantyczne tafle Nenufarów.

To, na co patrzysz, niemal uległo zagładzie. Ocalały syn Moneta Michel wolał afrykańskie safari od Giverny, dlatego pasierbica i zarazem synowa malarza Blanche Hoschedé-Monet doglądała domu wspólnie z głównym ogrodnikiem Louisem Lebretem — w 1944 roku odmawiając nawet podania ręki feldmarszałkowi Erwinowi Rommlowi, gdy złożył tu wizytę. Po śmierci Blanche w 1947 roku dach przeciekał, jedne schody runęły, a podłogi zasłało potłuczone szkło. Michel zapisał majątek Académie des Beaux-Arts w 1966 roku, a między 1977 a czerwcem 1980 roku kurator Gérald Van der Kemp zebrał około siedmiu milionów dolarów, w dziewięćdziesięciu pięciu procentach od darczyńców amerykańskich, by wydźwignąć różowy dom z ruiny.

Przystanek 3 z 5 · Południowy kraniec głównej alei Grande Allée w Clos Normand, z widokiem na północ przez żelazne łuki w stronę drzwi wejściowych domu

Grande Allée i ogród Clos Normand

Zaprojektowany i obsadzony przez Claude’a Moneta (1840–1926), od 1892 roku z głównym ogrodnikiem Félixem Breuilem; odtworzony według planu nasadzeń Moneta w latach 1977–1980 pod kierunkiem Géralda Van der Kempa (1912–2001) i Gilberta Vahé · Zakładany od 1883 roku; odrestaurowany w latach 1977–1980 · Malowane żelazne łuki różane nad główną aleją i jednobarwne rabaty kwiatowe w otoczonym murem ogrodzie liczącym 96 arów, około 1 hektara, na długości ok. 46 m od domu do Chemin du Roy

Na co zwrócić uwagę

  • Szereg malowanych na zielono żelaznych łuków nad żwirową Grande Allée kadrujący otwarte zielone drzwi wejściowe domu na wprost.
  • Za łukami tuż przy domu dwa wysokie ciemne cisy: jedyne drzewa iglaste, które Monet oszczędził po długim sporze z Alice o wycięcie dawnej alei.
  • Na zachód od głównej ścieżki długie prostokątne grządki obsadzone plamami jednego koloru obok siebie niczym porcje pigmentu na drewnianej palecie.
Transkrypcja (2:13)

Zejdź na południowy kraniec Clos Normand i spójrz prosto w górę środkowej żwirowej alei ku drzwiom domu. Zielone żelazne łuki wyginające się nad głową, uginające się od róż pnących, podczas gdy późnym latem nasturcje wypełzają na żwir, tworzą kręgosłup otoczonej murem działki o powierzchni 1 hektara, która zaczynała jako zwykły normandzki sad jabłoniowy i warzywnik.

Kiedy Monet tu zamieszkał, środkowa aleja była ciemna i sztywna, ujęta w strzyżone żywopłoty z bukszpanu oraz wysokie świerki i cyprysy. Monet nie znosił geometrycznego strzyżenia i chciał pełnego słońca na płatkach kwiatów; Alice kochała drzewa wiecznie zielone i błagała, by zostawił je w spokoju. Spierali się o nie latami. W końcu Monet wyrwał bukszpany, wyciął świerki, by wpuścić światło na rabaty, ustawił w ich miejsce te malowane metalowe łuki i na zgodę z Alice zostawił jedynie dwa ciemne cisy najbliżej domu. Zajrzyj za łuki przy samej fasadzie, a wciąż zobaczysz ich ciemne korony.

Całą resztę skomponowano tu okiem malarza, a nie według dziewiętnastowiecznego podręcznika ogrodnictwa. Stare jabłonie i grusze ustąpiły miejsca japońskim wiśniom ozdobnym i morelom. W zachodniej połowie ogrodu artysta wytyczył długie prostokątne kwatery pojedynczych barw obok siebie — pasy błękitnych irysów, szkarłatnych maków wschodnich, żółtych narcyzów, piwonii, dalii i astrów — tak by wiatr i słońce mieszały je optycznie niczym nierozcierane pociągnięcia pędzla na płótnie. Wysokie łodygi za niskimi kępami budowały głębię i rzucały barwny cień.

Utrzymanie całego hektara w nieprzerwanym rozkwicie od kwietnia do jesieni stało się obsesją. Monet wymieniał nasiona i pisma botaniczne z przyjaciółmi Gustave’em Caillebotte’em i Octave’em Mirbeau. We wrześniu 1892 roku postawił ogrzewaną szklarnię i czuwał do rana z Alice oraz pasierbicami przy kotle, by przymrozek nie zabił gloksynii. W 1904 roku pracowało tu sześciu stałych ogrodników pod okiem Félixa Breuila. A gdy przejeżdżające wozy i pierwsze automobile wzbijały biały kredowy pył z drogi Chemin du Roy za twoimi plecami, Monet z własnej kieszeni opłacił wylanie publicznej szosy smołą.

Do 1977 roku jeżyny zadusiły cały ogród, a żelazo przeżarła rdza. Główny ogrodnik Gilbert Vahé i Gérald Van der Kemp musieli zebrać narosłą warstwę ziemi, by odnaleźć pierwotny poziom ścieżek Moneta, zanim na nowo obsadzili jego dawne odmiany.

Przystanek 4 z 5 · Brzeg Ogrodu Wodnego (Jardin d’eau) na południe od Chemin du Roy za przejściem podziemnym, naprzeciw otwartego lustra stawu z nenufarami

Ogród Wodny i staw z nenufarami

Wykopany i obsadzony przez Claude’a Moneta (1840–1926), z mieszańcowymi liliami wodnymi wyhodowanymi przez Josepha Bory’ego Latour-Marliaca (1830–1911) · Pierwsza działka kupiona i wykopana w 1893; powiększona w latach 1901–1902; brzegi przeformowane po powodzi z 1910 roku · Odprowadzona odnoga strumienia Ru zasilająca asymetryczną nieckę rozpoczętą na działce o powierzchni 1268 metrów kwadratowych i powiększoną mniej więcej czterokrotnie, obsadzoną nenufarami, wierzbami płaczącymi i bambusem

Na co zwrócić uwagę

  • Odwrócone niebo i zwieszające się gałęzie wierzb płaczących odbite między kępami okrągłych liści: dokładnie ten pozbawiony ram kadr, który Monet malował od 1897 roku.
  • Różowe, karminowe i bladożółte mieszańcowe lilie wodne wyhodowane w południowo-zachodniej Francji przez Josepha Bory’ego Latour-Marliaca zamiast rodzimych białych grzybieni.
  • Zasłona z bambusów, klonów i wierzb kryjąca okoliczne łąki, dzięki której woda jawi się jako zamknięty świat bez odległego horyzontu.
Transkrypcja (2:21)

Przejdź tunelem dla pieszych pod Chemin du Roy — dodanym pod koniec lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku po 1970 roku ze środków Waltera Annenberga, aby goście nie musieli przebiegać przez jezdnię tam, gdzie niegdyś cztery razy dziennie dudniły pociągi tuż pod bramą Moneta — a wszystkie reguły ulegają odwróceniu. W górze w Clos Normand każda ścieżka biegnie prosto jak pod sznurek. Tutaj w Ogrodzie Wodnym ani jeden brzeg nie tworzy linii prostej.

W lutym 1893 roku, dziesięć lat po sprowadzeniu się do Giverny, Monet kupił 1268 metrów kwadratowych podmokłej łąki po tej stronie torów, przeciętej zimnym strumykiem zwanym Ru, odnogą rzeki Epte. Kiedy w marcu poprosił o zgodę na skierowanie wody z Ru do wykopanego stawu, wieś stanęła okoniem. Rolnicy twierdzili, że egzotyczne rośliny wodne zatrują potok i wytrują bydło, a w kwietniu rada gminy odrzuciła wniosek. Monet wybuchnął w liście, przeklinając sąsiadów oraz inżynierów i grożąc wrzuceniem kłączy do rzeki, po czym w lipcu 1893 roku odwołał się do prefekta departamentu Eure jednym rozbrajającym zdaniem: chciał uprawiać rośliny wodne dla przyjemności oczu oraz po to, by mieć tematy do malowania. Dziesięć dni później prefekt podpisał zezwolenie.

Aż do tamtego pokolenia dzikie europejskie grzybienie kwitły wyłącznie na biało. Na Wystawie Światowej w Paryżu w 1889 roku Monet zobaczył jednak niezwykłe mrozoodporne mieszańce w odcieniach różu, żółci i głębokiej czerwieni wyhodowane przez francuskiego botanika Josepha Bory’ego Latour-Marliaca i zamówił je prosto z katalogów jego szkółki. W 1901 roku dokupił ziemi, w 1902 roku przesunął koryto Ru na południe, potrajając nieckę, w 1906 roku posadził olbrzymie bambusy, a po dwóch niszczycielskich wylewach Sekwany w 1910 roku uformował zamulone brzegi w rozległe łuki widoczne dziś, mniej więcej czterokrotnie większe od pierwszego stawu.

Jeden ogrodnik pracował na pełen etat w płaskodennej łódce z jednym tylko zadaniem: wyławiał zwiędłe liście oraz zmywał kurz i poranną rosę z pływających talerzy. Spójrz prosto w wodę między liśćmi, gdzie chmury i witki wierzb wiszą do góry nogami. Od 1897 roku aż do śmierci Monet całkowicie wyrzucił linię brzegu ze swoich płócien i malował wyłącznie to płynne zwierciadło, czego zwieńczeniem stało się dziewięćdziesiąt jeden metrów wygiętych panoram Nenufarów w paryskim Musée de l’Orangerie.

Przystanek 5 z 5 · Zachodni kraniec Ogrodu Wodnego (Jardin d’eau), z widokiem na wschód przez staw z liliami w stronę zielonej łukowej kładki i sklepienia z glicynii

Most Japoński i pergola z glicynią

Zbudowany dla Claude’a Moneta (1840–1926) przez miejscowego rzemieślnika; pergola dodana dla Moneta; most zrekonstruowany w drewnie bukowym według projektu Moneta w latach 1977–1980 pod kierunkiem Géralda Van der Kempa · Most wzniesiony w latach 1893–1895; pergola z glicynią dodana około 1904–1905; rekonstrukcja 1977–1980 · Malowana na zielono łukowa bukowa kładka i pergola z glicynią nad zachodnim przewężeniem stawu z nenufarami, na działce ogrodu wodnego liczącej pierwotnie 1268 metrów kwadratowych

Na co zwrócić uwagę

  • Odcień wygiętych drewnianych poręczy: Monet wybrał łagodną ogrodową zieleń zamiast tradycyjnej japońskiej cynobrowej laki, aby drewno wtopiło się w wierzby i trzciny.
  • Prześwit powietrza pod łukiem pomostu, uniesionym akurat na tyle, by światło dzienne prześlizgiwało się pod spodem i rozjaśniało zacienioną wodę.
  • Poskręcane stare pnie glicynii oplatające kratową pergolę: ocalałe krzewy posadzone przez samego Moneta, zachowane podczas odbudowy spróchniałego mostu z drewna bukowego.
Transkrypcja (2:44)

Stań na zachodnim zakolu stawu i spójrz prosto na wschód ponad liśćmi nenufarów ku wygiętej drewnianej kładce. Gdyby poprowadzić przez środek tego przęsła niewidzialną linię na północ, w poprzek szosy i w górę zbocza, pobiegłaby dokładnie środkiem Grande Allée w Clos Normand aż pod drzwi wejściowe domu Moneta. Nawet w asymetrycznym ogrodzie inspirowanym Japonią malarz zakotwiczył most na głównej osi całej posiadłości.

Miejscowy cieśla postawił pierwszą kładkę, gdy niecka była jeszcze surową ziemią. Kiedy piętnastoletnia Julie Manet odwiedziła Giverny z matką Berthe Morisot w październiku 1893 roku, zapisała w dzienniku ozdobne jeziorko spięte zielonym mostkiem o dość japońskim wyglądzie, a ukończony łuk stał na miejscu do 1895 roku. Monet znał wygięte drewniane mostki na pamięć z drzeworytów Hiroshigego i Hokusaia pokrywających ściany jego domu, a w czerwcu 1891 roku zasięgał też rady japońskiego ogrodnika Wasuke Haty, który pozostał we Francji po budowie pawilonu japońskiego na Wystawę Światową w Paryżu. Mimo to malarz odrzucił jedną oczywistą kliszę. Tradycyjne mosty świątynne i ogrodowe w Japonii pokrywa się cynobrową czerwienią. Monet pomalował swój na zielono, aby zanurzył się w wierzbach płaczących, bambusach i turzycach zamiast krzyczeć na ich tle, a pomost wygiął akurat tak wysoko, by pod spodem przechodziło światło dzienne.

Kilka lat później wzniósł nad poręczami kratową pergolę i poprowadził po niej liliową oraz białą glicynię japońską, dzięki czemu każdej wiosny kiście kwiatów zwisały nad wodą jak żyrandole.

Żadna budowla w nowoczesnym malarstwie nie przeszła równie dramatycznej próby gasnącego wzroku. Latem 1899 roku Monet ustawił sztalugę dokładnie tam, gdzie teraz stoisz, i namalował zwartą serię niemal kwadratowych płócien w chłodnej szmaragdowej i niebieskawej zieleni, w tym Harmonię zieloną z Musée d’Orsay. Dwadzieścia lat później, między 1918 a 1924 rokiem, gęsta zaćma przesłoniła oboje jego oczu, odcinając błękity i fiolety i zmieniając świat w błotnistą żółć oraz rdzawą czerwień. Początkowo osiemdziesięcioletni artysta bał się operacji, lecz po dwóch zabiegach prawego oka w 1923 roku wrócił z furią przed ten most, nakładając grube skorupy ochry, szkarłatu i spalonej zieleni na płótnach wiszących dziś w Musée Marmottan Monet, gdzie drewniany łuk niemal rozpuszcza się w czystej farbie.

Przez trzy dekady opuszczenia po 1947 roku termity wydrążyły deski, aż most zapadł się w czarną wodę, a nutrie rozorały brzegi. Gdy w latach 1977–1980 Van der Kemp i Gilbert Vahé osuszyli i umocnili staw, cieśle odbudowali most wiernie z sezonowanego buku, ostrożnie przewlekając nową konstrukcję pod sękatymi żywymi pnączami glicynii posadzonymi ręką samego Moneta.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na dowolne miejsce w Domu i Ogrodach Moneta.

W różowym domu wisi 211 japońskich drzeworytów Utamaro, Hokusaia i Hiroshigego obok reprodukcji płócien Cézanne’a, Renoira, Signaca i Caillebotte’a, a na zewnątrz od kwietnia do jesieni zmieniają się setki odmian kwiatów. Sfotografuj rycinę na żółtej ścianie jadalni, kafel z Rouen albo nieznany kwiat przy ścieżce, a Chiaro od razu powie ci, na co patrzysz, i odpowie na głos na kolejne pytanie.

Dlaczego Monet pomalował jadalnię na żółto?Jakie drzeworyty ukiyo-e tu wiszą?Jak zaćma zmieniła kolory Moneta?

Przed wizytą

01

Dojazd

84 rue Claude Monet, 27620 Giverny, w departamencie Eure w Normandii. Przystanek 1 odtworzysz bezpłatnie na Rue Claude Monet na zewnątrz muru ogrodowego jeszcze przed wejściem biletowym; osoby z orzeczeniem o niepełnosprawności korzystają z wejścia priorytetowego bramą grupową od Sente Leroy.

Z dworca Paris Gare Saint-Lazare pociągi regionalne docierają do stacji Vernon-Giverny w około czterdzieści pięć minut do godziny. Przed stacją kursuje autobus wahadłowy do Giverny w cenie 5 euro w jedną stronę lub 10 euro w obie, a przy wyjściu z dworca można wypożyczyć rower i pojechać trasą rowerową Seine à Vélo prosto do wsi. Na zmotoryzowanych czekają bezpłatne parkingi ze stojakami rowerowymi na obrzeżu Giverny.

02

Bilety i wstęp

  • Dom i Ogrody Moneta są otwarte sezonowo codziennie, włącznie z poniedziałkami i świętami, od 1 kwietnia do 1 listopada w godzinach 10:00–18:00, z ostatnim wejściem o 17:30. Zimą od 2 listopada do 31 marca posiadłość jest zamknięta; oficjalny portal biletowy zapowiada wiosenne otwarcie na 1 kwietnia 2027 roku, a start sprzedaży online na marzec 2027 roku.
  • Bilety indywidualne bez przewodnika kosztują 13 euro dla dorosłych, 7 euro w wieku od 7 do 17 lat oraz dla studentów (studenci kierunków artystycznych i historii sztuki wchodzą bezpłatnie za okazaniem legitymacji), bezpłatnie dla dzieci poniżej 7 lat poza grupami szkolnymi oraz 6 euro dla osób z niepełnosprawnością (opiekun w cenie normalnej). Sprzedawane wyłącznie w kasie na miejscu bilety łączone zestawiają Giverny z Musée des Impressionnismes Giverny za 25 euro, Musée de l’Orangerie za 25,50 euro lub Musée Marmottan Monet za 27 euro.
  • Zdecydowanie zaleca się rezerwację online w oficjalnym serwisie biletowym, choć bilety są sprzedawane również codziennie na miejscu; e-bilety nie podlegają zwrotowi, wejściówki bezpłatne wydaje się wyłącznie w kasie za okazaniem dokumentu, nie ma wejścia bez kolejki, a każde opuszczenie terenu jest ostateczne.
  • Alejki w Clos Normand i Ogrodzie Wodnym (połączone przejściem podziemnym pod Chemin du Roy) są dostępne dla osób o ograniczonej mobilności, natomiast zabytkowy dom nie jest przystosowany dla wózków inwalidzkich. Na miejscu nie ma przechowalni bagażu: przy wejściu prowadzona jest kontrola i dozwolone są wyłącznie torby lub plecaki podręczne do 55 na 35 na 20 cm noszone w ręce lub na plecach, a zwierzęta (poza psami asystującymi), pikniki oraz malowanie i rysowanie są zabronione.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Fondation Claude Monet nie wypożycza na miejscu oficjalnych urządzeń z audioprzewodnikiem ani nie udostępnia aplikacji mobilnej: standardowy bilet indywidualny obejmuje wyłącznie zwiedzanie samodzielne bez przewodnika, natomiast wcześniej zgłoszone grupy od dwudziestu osób przyjeżdżają z własnymi przewodnikami zewnętrznymi. Pięć nagrań na tej stronie wypełnia tę lukę za darmo w przeglądarce każdego telefonu, zaczyna się już za murem na Rue Claude Monet i wyświetla pełny tekst pod odtwarzaczem.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy w Domu i Ogrodach Moneta w Giverny jest oficjalny audioprzewodnik?

Nie. Fondation Claude Monet nie oferuje na miejscu oficjalnego audioprzewodnika ani aplikacji; bilet indywidualny obejmuje wizytę samodzielną z zalecanym czasem pobytu od 1 godziny 30 minut do 2 godzin. Wszystkie pięć przystanków na tej stronie odtworzysz bezpłatnie w przeglądarce telefonu wraz z pełnymi transkrypcjami poniżej.

Kiedy otwarte są Dom i Ogrody Moneta w Giverny?

Posiadłość otwiera się wyłącznie od wiosny do jesieni: codziennie od 1 kwietnia do 1 listopada od 10:00 do 18:00, z ostatnim wejściem o 17:30, także w poniedziałki i francuskie święta państwowe. Od 2 listopada do końca marca obiekt jest zamknięty dla zwiedzających; oficjalna kasa zapowiada kolejne otwarcie na 1 kwietnia 2027 roku z rezerwacją online od marca 2027 roku.

Czy mogę skorzystać z tego audioprzewodnika po Giverny bez biletu?

Przystanek 1 przygotowano dla publicznej ulicy po zewnętrznej stronie muru na Rue Claude Monet, z widokiem na wschód na kościół Sainte-Radegonde, przy którym pochowano Moneta — możesz go więc odsłuchać za darmo nawet bez wchodzenia do środka lub poza sezonem. Przystanki od 2 do 5 znajdują się wewnątrz Clos Normand i Ogrodu Wodnego i wymagają biletu wstępu (13 euro dla osoby dorosłej).

Jak dojechać z Paryża do Domu i Ogrodów Moneta w Giverny?

Wsiądź do pociągu na dworcu Paris Gare Saint-Lazare do stacji Vernon-Giverny, a przed dworcem skorzystaj z autobusu wahadłowego Vernon–Giverny (5 euro w jedną stronę, 10 euro w obie) lub wypożycz przy wyjściu rower na ścieżkę rowerową do Giverny. Jeśli jedziesz samochodem, bezpłatne parkingi publiczne czekają na skraju wsi.

Czy potrzebuję osobnego biletu do Ogrodu Wodnego i na Most Japoński?

Nie. Jeden bilet wstępu obejmuje dom, ogród kwiatowy Clos Normand oraz Ogród Wodny ze stawem nenufarów i Mostem Japońskim po drugiej stronie Chemin du Roy, dokąd prowadzi przejście podziemne dla pieszych. Pamiętaj jednak, że każde wyjście z posiadłości jest ostateczne.

Czy mogę wejść z walizką lub plecakiem do ogrodów Moneta w Giverny?

Zgodnie z francuskimi przepisami bezpieczeństwa Vigipirate na miejscu nie ma przechowalni bagażu, a duże walizki są zawracane. Przez kontrolę przepuszczane są wyłącznie torby podręczne o wymiarach najwyżej 55 na 35 na 20 cm, noszone w dłoni lub na plecach.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Domu i Ogrodów Moneta.