Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Μαρμοτάν Μονέ,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Ακούστε τα πέντε κομμάτια αυτής της σελίδας σε οποιοδήποτε πρόγραμμα περιήγησης. Το μουσείο έχει περισσότερους από εκατό πίνακες του Μονέ και τη μεγαλύτερη συλλογή έργων της Μπερτ Μοριζό στον κόσμο, και το Chiaro μπορεί να σας μιλήσει για οποιοδήποτε έργο του σπιτιού από μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ.
Πορτρέτο της δούκισσας του Φέλτρε με τα παιδιά της
Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ, Παρίσι
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Η κατοικία του Πολ Μαρμοτάν έγινε το σπίτι του ιμπρεσιονισμού χάρη σε μια σειρά από δωρεές, και αυτός ο ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Μαρμοτάν Μονέ σάς οδηγεί ανάμεσά τους. Ξεκινήστε από τις αίθουσες σε στιλ αμπίρ που επίπλωσε ο ίδιος ο Πολ Μαρμοτάν, με το τεράστιο οικογενειακό πορτρέτο του Φαμπρ του 1810. Συνεχίστε στη συλλογή της Μπερτ Μοριζό, για τον πίνακα με τον Εζέν Μανέ από τον μήνα του μέλιτος και για την «Κερασιά». Και κατεβείτε στη Salle Monet, την αίθουσα που χτίστηκε κάτω από τον κήπο και άνοιξε το 1970, για «Το τρένο στο χιόνι» και, στο τέλος, την «Εντύπωση, ανατολή ηλίου». Οι ηχογραφήσεις διαρκούν περίπου δεκατρία λεπτά. Πρόκειται για μία μόνο αρχοντική κατοικία, οπότε από στάση σε στάση θα περπατήσετε λίγα λεπτά, και αν δώσετε χρόνο στο βλέμμα, η επίσκεψη κρατά περίπου μία ώρα.
Κάθε ισχυρισμός εδώ στηρίζεται σε δύο πηγές: στο σημείωμα καταλόγου που δημοσιεύει το ίδιο το μουσείο για κάθε έργο και σε μια δεύτερη, ανεξάρτητη πηγή. Οι πίνακες εδώ φεύγουν πού και πού από το κτίριο, ανάμεσά τους και η «Εντύπωση, ανατολή ηλίου», και το μουσείο δεν δίνει αριθμούς αιθουσών, μόνο τις συλλογές του και τη Salle Monet. Αν λοιπόν αυτό που κρέμεται μπροστά σας δεν ταιριάζει με όσα γράφουμε, σωστή είναι η λεζάντα δίπλα στην κορνίζα κι εμείς κάνουμε λάθος· ένα μήνυμά σας αρκεί για να διορθωθεί η σελίδα.
Στάση 1 από 5 · Αίθουσες σε στιλ αμπίρ στο σπίτι του Πολ Μαρμοτάν
Πορτρέτο της δούκισσας του Φέλτρε με τα παιδιά της
Φρανσουά-Ξαβιέ Φαμπρ · 1810 · Λάδι σε μουσαμά, 227 × 276 εκ.
Προσέξτε
- Ο Αλφόνς, το μικρό αγόρι δεξιά με την ανατολίτικη φορεσιά, σηκώνει μια μουστακαλή μάσκα για να τρομάξει τη μωρό αδελφή του, την Ελφρίντ, το μόνο από τα τέσσερα παιδιά που δεν είναι μασκαρεμένο.
- Τα δύο μεγαλύτερα αγόρια αριστερά, ντυμένα τροβαδούροι: φτερωτός σκούφος, σκιστό γιλέκο, γυρισμένες μπότες σωματοφύλακα, όλα τα μεσαιωνικά κλισέ μαζί.
- Η υπογραφή και η χρονολογία κάτω αριστερά, Fs Xs Fabre 1810, η χρονιά που αυτή η οικογένεια εκτέθηκε στο Σαλόν.
Κείμενο (2:38)
Ξεκινήστε από το κόκκινο. Ένα βελούδινο φόρεμα, ένας πράσινος καναπές με χρυσά σιρίτια, βαριές πράσινες κουρτίνες τραβηγμένες στο πλάι μπροστά σε ένα τοπίο, και τέσσερα παιδιά στημένα γύρω από τη μητέρα τους σαν οικογένεια σε παρέλαση. Ο μουσαμάς ξεπερνά τα δύο μέτρα και είκοσι πέντε εκατοστά σε ύψος και φτάνει σχεδόν τα τρία μέτρα σε πλάτος, και ζωγραφίστηκε για να εκτεθεί στο Σαλόν του 1810, όταν η αυτοκρατορία του Ναπολέοντα βρισκόταν στο απόγειό της.
Η γυναίκα είναι η σύζυγος του Ανρί Κλαρκ, δούκα του Φέλτρε και υπουργού Πολέμου του Ναπολέοντα. Ο ζωγράφος, ο Φρανσουά-Ξαβιέ Φαμπρ, ήταν μαθητής του Ζακ-Λουί Νταβίντ και είχε περάσει τα χρόνια της Επανάστασης στη Φλωρεντία· πιθανότατα γνώρισε τον Κλαρκ στην Τοσκάνη, όπου ο Κλαρκ ήταν πρέσβης της Γαλλίας. Στο ίδιο Σαλόν ο Φαμπρ παρουσίασε ένα ολόσωμο πορτρέτο του ίδιου του δούκα, επίσημη παραγγελία, και ένα πορτρέτο του μεγαλύτερου γιου, που το είχε ζωγραφίσει στη Φλωρεντία το 1802. Ο πατέρας, ο κληρονόμος και αυτή η οικογενειακή σύνθεση κρεμάστηκαν μαζί στους τοίχους.
Τώρα διαβάστε τα παιδιά από τα αριστερά. Ο Εντγκάρ, γεννημένος το 1799. Ο Αρτούρ, γεννημένος το 1802. Το κοριτσάκι που στέκεται όρθιο στον καναπέ, στην αγκαλιά της μητέρας, είναι η Ελφρίντ, η μοναδική κόρη, γεννημένη το 1808. Και το αγόρι δεξιά είναι ο Αλφόνς, γεννημένος το 1806. Όλα τα παιδιά εκτός από το κορίτσι είναι μασκαρεμένα. Τα δύο μεγαλύτερα αγόρια είναι ντυμένα τροβαδούροι, με φτερωτό σκούφο στο στιλ του Ερρίκου του Τέταρτου, σκιστά και κορδονάτα γιλέκα και γυρισμένες μπότες σωματοφύλακα. Ο Αλφόνς φοράει ανατολίτικη φορεσιά και σηκώνει μια μάσκα με μεγάλο μουστάκι για να τρομάξει την αδελφή του. Κοιτάξτε το πρόσωπό της. Αυτό είναι το μόνο αστείο σε όλο τον πίνακα.
Τα υπόλοιπα είναι θανάσιμα σοβαρά, και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Το μουσείο διαβάζει τέτοια πορτρέτα ως διαφημίσεις της νέας αριστοκρατίας του Ναπολέοντα: πολυμελείς οικογένειες, πολλοί γιοι, έτοιμοι να κληρονομήσουν τίτλους που μόλις είχαν επινοηθεί. Ο Κλαρκ πήρε τον δικό του τίτλο το 1809, αφού βοήθησε να αποκρουστεί μια βρετανική απόβαση στο Βάλχερεν, στην Ολλανδία. Πέντε χρόνια αργότερα ήταν ένας από τους στρατηγούς που πίεζαν τον Ναπολέοντα να παραιτηθεί από τον θρόνο, και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο Δέκατος Όγδοος τον έκανε ομότιμο της Γαλλίας.
Ο άνθρωπος που έφερε τον πίνακα σε αυτό το σπίτι ήταν ο Πολ Μαρμοτάν, ιστορικός της Υπατείας και της Αυτοκρατορίας, που διακόσμησε ξανά το σπίτι του σε στιλ αμπίρ και αγόρασε αυτό το πορτρέτο για να επιπλώσει ένα από τα σαλόνια του. Το 1886 έγραψε ότι οι ζωγράφοι της εποχής του δεν σχεδίαζαν πια, σκιτσάριζαν, και δεν ζωγράφιζαν πια, απλώς πασάλειβαν με το πινέλο. Εννοούσε τους ιμπρεσιονιστές. Ο διασημότερος πίνακάς τους κρέμεται σήμερα κάτω από τον κήπο του.
Στάση 2 από 5 · Συλλογή Μπερτ Μοριζό
Ο Εζέν Μανέ στη νήσο Γουάιτ
Μπερτ Μοριζό · 1875 · Λάδι σε μουσαμά, 38 × 46 εκ.
Προσέξτε
- Ο ίδιος ο Εζέν, στριμωγμένος στην αριστερή άκρη, με ψάθινο καπέλο, σε προφίλ. Η Μοριζό δίνει στον νιόπαντρο σύζυγό της λιγότερο χώρο απ’ ό,τι στη θέα.
- Οι γλάστρες με τα κόκκινα λουλούδια στο περβάζι και, πέρα από το κιγκλίδωμα, λευκοντυμένες μορφές και βάρκες στο νερό του Κάουζ.
- Το τζάμι. Το πλαίσιο του παραθύρου και η λεπτή κουρτίνα δεξιά είναι ζωγραφισμένα σαν φως που περνά από μέσα τους, και αυτό, κατά το μουσείο, ήταν που την ενδιέφερε πραγματικά.
Κείμενο (2:21)
Ο άντρας με το ψάθινο καπέλο είναι κολλημένος στην αριστερή άκρη του μουσαμά, σε προφίλ, και κοιτάζει έξω. Τον ζωγράφισε η γυναίκα του από την άλλη άκρη του δωματίου. Ήταν παντρεμένοι μόλις λίγους μήνες.
Η Μπερτ Μοριζό παντρεύτηκε τον Εζέν Μανέ στις είκοσι δύο Δεκεμβρίου 1874, στην εκκλησία Νοτρ-Νταμ-ντε-Γκρας στο Πασί, το ίδιο παλιό χωριό στην άκρη του Παρισιού όπου βρίσκεται αυτό το μουσείο. Ο Εζέν ήταν αδελφός του ζωγράφου Εντουάρ Μανέ. Η Μοριζό είχε γνωρίσει τον Εντουάρ το 1868 στις αίθουσες του Λούβρου, όπου δούλευε αντιγράφοντας πίνακες, και πόζαρε γι’ αυτόν πολλές φορές. Δεν ήταν όμως καμιά μαθητευόμενη που έμπαινε με γάμο σε οικογένεια ζωγράφων. Εξέθετε στο επίσημο Σαλόν από το 1864, και νωρίτερα μέσα στο 1874 είχε κρεμάσει έργα της στην πρώτη έκθεση των ιμπρεσιονιστών, δίπλα στον Μονέ. Ο Εζέν την ενθάρρυνε να συνεχίσει, και μετά τον γάμο εξακολούθησε να εκθέτει με το πατρικό της επώνυμο.
Αυτός ο μικρός μουσαμάς, τριάντα οκτώ επί σαράντα έξι εκατοστά, ζωγραφίστηκε στον μήνα του μέλιτος στην Αγγλία, στο σαλόνι του ξενοδοχείου Γκλόουμπ Κότατζ στο Κάουζ, στη νήσο Γουάιτ. Είναι ο πρώτος πίνακας όπου τον απεικόνισε, και εκείνος δεν της πόζαρε συχνά.
Δείτε τώρα πού τον έβαλε, και πού έστρεψε την προσοχή της. Εκείνου του αναλογεί μια στενή λωρίδα στα αριστερά. Τα υπόλοιπα ανήκουν στο παράθυρο: τα κόκκινα λουλούδια στις γλάστρες τους στο περβάζι, το κιγκλίδωμα, δύο λευκοντυμένες μορφές που περνούν, οι βάρκες στο νερό πιο πέρα. Και το ίδιο το τζάμι, με το πλαίσιο και τη λεπτή κουρτίνα στα δεξιά, ζωγραφισμένο σαν μια μεμβράνη φωτός που κοιτάζετε μέσα από αυτήν κι όχι πάνω της. Η ανάγνωση του μουσείου είναι ότι η μορφή δεν ήταν ποτέ το πραγματικό θέμα. Το θέμα ήταν η θέα.
Κάποιοι ιστορικοί βλέπουν κάτι πιο αιχμηρό σε αυτή τη διάταξη. Τη δεκαετία του 1870 οι γυναίκες ήταν πολύ λιγότερο ελεύθερες από τους άντρες να στήνουν καβαλέτο και να ζωγραφίζουν σε δημόσιο χώρο, κι έτσι η Μοριζό ζωγραφίζει την πολύβουη προκυμαία μέσα από ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, πίσω από μια κουρτίνα, και αφήνει τον άντρα της να κοιτάζει έξω. Ο πίνακας δεν παραπονιέται γι’ αυτό. Απλώς σας δείχνει το δωμάτιο από το οποίο ήταν αναγκασμένη να δουλέψει, και πόσο από τον κόσμο κατάφερε να χωρέσει μέσα από ένα παράθυρο.
Υπάρχει λόγος που μπορείτε να δείτε αυτόν τον πίνακα, και τόσα άλλα έργα της, σε ένα μέρος. Η Μοριζό πούλησε σχετικά λίγα όσο ζούσε, γι’ αυτό σπανίζει στους τοίχους των περισσότερων μουσείων. Εδώ οι απόγονοί της κληροδότησαν στο μουσείο τη μεγαλύτερη συλλογή έργων της στον κόσμο.
Στάση 3 από 5 · Συλλογή Μπερτ Μοριζό
Η κερασιά
Μπερτ Μοριζό · 1891 · Λάδι σε μουσαμά, 154 × 84 εκ.
Προσέξτε
- Το κορίτσι με τα ροζ στην κορυφή της σκάλας, με το χέρι υψωμένο μέσα στα κλαδιά. Ξεκίνησε ως η κόρη της Μοριζό, η Ζιλί, και ολοκληρώθηκε με ένα επαγγελματικό μοντέλο.
- Το κορίτσι από κάτω με το ψάθινο καπέλο, που της δίνει το καλάθι. Είναι η ξαδέλφη της Ζιλί, η Ζανί Γκομπιγιάρ.
- Το σχήμα του μουσαμά, πάνω από ενάμισι μέτρο ύψος και μόλις 84 εκατοστά πλάτος, ώστε το μάτι σας να σκαρφαλώνει από το καλάθι στα κεράσια.
Κείμενο (2:21)
Το μάτι σας ανεβαίνει σε αυτόν τον πίνακα όπως το κορίτσι ανεβαίνει τη σκάλα. Ο μουσαμάς είναι ψηλός και στενός, πάνω από ενάμισι μέτρο σε ύψος και μόλις ογδόντα τέσσερα εκατοστά σε πλάτος, και όλα μέσα του σκαρφαλώνουν: η μπλε σκάλα, το ροζ φόρεμα, το χέρι που απλώνεται μέσα στα φύλλα, και στην κορυφή τα κεράσια.
Το μουσείο αποκαλεί αυτή τη σύνθεση την πιο φιλόδοξη της Μπερτ Μοριζό, και της πήρε δύο χρόνια. Την ξεκίνησε το 1891 στην εξοχή, στο Μεζί, σε ένα σπίτι που η οικογένεια το έλεγε «Μεζόν Μπλοτιέρ», με την κόρη της τη Ζιλί να ποζάρει την εποχή που μάζευαν τα κεράσια. Η Ζιλί είναι το κορίτσι στη σκάλα. Από κάτω, με το ψάθινο καπέλο και το καλάθι σηκωμένο, είναι η ξαδέλφη της Ζιλί, η Ζανί Γκομπιγιάρ.
Η Μοριζό δούλεψε πρώτα από το φυσικό, με ένα μικρό ζωγραφιστό σκίτσο και αρκετά σχέδια, και ύστερα πήρε τη σύνθεση πίσω στο Παρίσι για να την τελειώσει. Εκεί είχε ένα πρόβλημα. Η Ζιλί ήταν έφηβη και σπάνια διαθέσιμη, κι έτσι η μητέρα της την αντικατέστησε με ένα επαγγελματικό μοντέλο, τη Ζαν Φουρμανουάρ. Κοιτάξτε το κορίτσι στη σκάλα με αυτό στο μυαλό σας: η στάση και το ροζ φόρεμα ξεκίνησαν ως πορτρέτο μιας κόρης και τελείωσαν πάνω σε μια ξένη.
Ζωγράφισε δύο μεγάλες εκδοχές αυτής της σκηνής, και αυτή που έχετε μπροστά σας θεωρείται η πιο επιτυχημένη. Ο Ρενουάρ τη συμβούλεψε να την εκθέσει στο Σαλόν του Πεδίου του Άρεως, και για ένα διάστημα το σκέφτηκε. Τελικά ο πίνακας δεν εκτέθηκε δημόσια πριν από το 1896, σε μια αναδρομική έκθεση στην γκαλερί του εμπόρου έργων τέχνης Ντιράν-Ριέλ. Η Μοριζό είχε πεθάνει την προηγούμενη χρονιά, το 1895, από πνευμονία. Η Ζιλί ήταν δεκαέξι χρονών, και επειδή ο πατέρας της είχε πεθάνει τρία χρόνια νωρίτερα, έμεινε ορφανή.
Οι δύο ξαδέλφες του πίνακα παντρεύτηκαν την ίδια μέρα. Τον Μάιο του 1900 η Ζιλί παντρεύτηκε τον ζωγράφο Ερνέστ Ρουάρ και η Ζανί τον ποιητή Πολ Βαλερί, σε έναν διπλό γάμο στο Πασί. Οι οικογένειές τους συνέχισαν να ζουν σε αυτό το κομμάτι του Παρισιού, στο δέκατο έκτο διαμέρισμα, και όταν το μουσείο άνοιξε το 1934 ήρθαν στα εγκαίνια ως γείτονες. Οι απόγονοι του Ρουάρ ήταν αυτοί που έφεραν τελικά εδώ τους πίνακες της Μοριζό, με ένα κληροδότημα του 1993.
Έτσι το κορίτσι με το καλάθι και το κορίτσι στη σκάλα κατέληξαν να ζουν στο ίδιο διαμέρισμα με το σπίτι όπου κρέμεται σήμερα ο πίνακάς τους. Κοιτάξτε μια τελευταία φορά την κορυφή του μουσαμά, όπου το κόκκινο των καρπών είναι σκορπισμένο μέσα στο πράσινο με γρήγορες, μεμονωμένες πινελιές: είναι το τελευταίο πράγμα που φτάνει το μάτι σας στην άνοδό του.
Στάση 4 από 5 · Salle Monet, κάτω επίπεδο, συλλογή Κλοντ Μονέ
Το τρένο στο χιόνι. Η ατμομηχανή
Κλοντ Μονέ · 1875 · Λάδι σε μουσαμά, 59 × 78 εκ.
Προσέξτε
- Οι δύο κίτρινοι προβολείς και η πινελιά κόκκινου μπροστά στην ατμομηχανή, το μόνο ζεστό χρώμα σε έναν πίνακα φτιαγμένο από γκρίζα και λευκά.
- Ο καπνός. Γεμίζει το μεγαλύτερο μέρος του ουρανού, και το μουσείο τον ξεχωρίζει ως μια ιδιαίτερα λεπτή μελέτη τόνων.
- Η υπογραφή στην κάτω δεξιά γωνία, Claude Monet 75, γραμμένη μέσα στο χιόνι δίπλα στον φράχτη.
Κείμενο (2:18)
Γκρίζος ουρανός, γκρίζος καπνός, γκρίζο χιόνι, κι ύστερα δύο μικρά κίτρινα φώτα που έρχονται καταπάνω σας μέσα από την καταχνιά. Αυτό είναι όλο το κόλπο του πίνακα, και θέλει ένα δευτερόλεπτο για να το προσέξετε. Σχεδόν τα πάντα εδώ είναι μια απόχρωση του λευκού ή ενός καφετί γκρι, και ο Μονέ φύλαξε το μόνο ζεστό χρώμα για το μπροστινό μέρος της ατμομηχανής: μια πινελιά κόκκινο και δύο κίτρινες κουκκίδες για τους προβολείς.
Αυτός είναι ο σταθμός του Αρζαντέιγ, της πόλης στον Σηκουάνα λίγο έξω από το Παρίσι όπου εγκαταστάθηκε ο Μονέ με την οικογένειά του το 1871. Ήταν ο δικός του σταθμός για τις καθημερινές μετακινήσεις, και τον ζωγράφισε όρθιος στην αποβάθρα. Τον χειμώνα του 1874 προς το 1875 έκανε μια σειρά από δεκαέξι χιονισμένα τοπία γύρω από το Αρζαντέιγ, τα περισσότερα ήσυχες αγροτικές σκηνές. Αυτός εδώ είναι η εξαίρεση. Το θέμα του είναι μια μηχανή.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1877, ο Μονέ θα ζωγράφιζε ξανά και ξανά τον σταθμό Σεν-Λαζάρ στο Παρίσι, ατμό και σίδερο και γυαλί, και το μουσείο βλέπει αυτόν τον πίνακα ως την πρώτη αναγγελία εκείνης της σειράς. Δείτε πώς τον χτίζει. Ο φράχτης και η σειρά από γυμνά δέντρα τρέχουν κατά μήκος της αποβάθρας στα δεξιά και τραβούν το βλέμμα σας προς το τρένο, και τη μεγαλύτερη δουλειά την κάνει ο καπνός: κυλά προς τα πάνω και γεμίζει τον ουρανό, ώσπου δύσκολα ξεχωρίζετε πού τελειώνει το σύννεφο και πού αρχίζει η ανάσα της μηχανής. Το μουσείο χαρακτηρίζει την απόδοση αυτού του ουρανού μια ιδιαίτερα λεπτή μελέτη τόνων. Είναι επίσης ένα πολύ μοντέρνο θέμα για το 1875: ένα δρομολόγιο, η καθημερινή μετακίνηση, ταξιδιώτες που περιμένουν σε μια παγωμένη αποβάθρα.
Ο πρώτος ιδιοκτήτης του πίνακα ήταν ένας γιατρός, ο Ζορζ ντε Μπέλιο, από τους πρώτους συλλέκτες που στήριξαν τον Μονέ. Τον αγόρασε το 1876, και τον ήθελε τόσο πολύ που είπε στον Μονέ είτε να τον πουλήσει σε εκείνον είτε να τον κρατήσει ο ίδιος, γιατί φοβόταν μήπως πέσει στα χέρια κάποιου ανόητου. Το 1883 τον δάνεισε σε μια έκθεση του Μονέ στην γκαλερί του εμπόρου Ντιράν-Ριέλ.
Κι ύστερα ήρθε εδώ, από τον ίδιο δρόμο με τον πιο διάσημο πίνακα του κτιρίου. Το 1940 η κόρη του ντε Μπέλιο, η Βικτορίν, και ο σύζυγός της, ο Εζέν Ντονόπ ντε Μονσί, δώρισαν στο μουσείο έντεκα ιμπρεσιονιστικούς πίνακες από τη συλλογή του πατέρα της. Αυτός ήταν ένας από αυτούς. Η «Εντύπωση, ανατολή ηλίου» ήταν ένας άλλος. Πριν πάτε να τη βρείτε, κοιτάξτε κάτω δεξιά στη γωνία, όπου ο Μονέ υπέγραψε και χρονολόγησε αυτόν τον πίνακα μέσα στο χιόνι: Κλοντ Μονέ, εβδομήντα πέντε.
Στάση 5 από 5 · Salle Monet, κάτω επίπεδο, συλλογή Κλοντ Μονέ
Εντύπωση, ανατολή ηλίου
Κλοντ Μονέ · 1872 · Λάδι σε μουσαμά, 50 × 65 εκ.
Προσέξτε
- Ο πορτοκαλί ήλιος και η σπασμένη λωρίδα της αντανάκλασής του στο νερό. Το μουσείο λέει ότι ο Μονέ τα πρόσθεσε τελευταία, όταν τελείωνε τον πίνακα.
- Οι σκούρες βάρκες των πορθμέων στο πρώτο πλάνο, η καθεμιά λίγες μόνο πινελιές, κι αυτές προσθήκη της τελευταίας στιγμής.
- Οι γερανοί, οι καμινάδες και τα κατάρτια του λιμανιού της Χάβρης, που μόλις διακρίνονται στη γαλαζογκρίζα ομίχλη πίσω.
- Η υπογραφή κάτω αριστερά, Claude Monet, με τη χρονολογία 72 προσθεμένη αργότερα.
Κείμενο (3:15)
Είναι μικρότερος απ’ όσο περιμένει ο κόσμος. Πενήντα επί εξήντα πέντε εκατοστά, μια γαλαζογκρίζα αχλή με έναν πυρωμένο πορτοκαλί δίσκο μέσα της, κι από κάτω μια πορτοκαλί γραμμή πάνω στο νερό. Ένα ολόκληρο ζωγραφικό κίνημα πήρε το όνομά του από αυτόν τον μουσαμά.
Είναι μια άποψη της Χάβρης, της πόλης-λιμανιού όπου μεγάλωσε ο Μονέ. Γύρω στον Νοέμβριο του 1872 έμενε στο ξενοδοχείο Αμιροτέ, και από το παράθυρο του δωματίου του κοίταζε νωρίς το πρωί προς τα νοτιοανατολικά, πάνω από το εξωτερικό λιμάνι. Αν την ψάξετε, θα βρείτε τη δομή. Αριστερά η αποβάθρα Κε ο Μπουά, δεξιά η Κε Κουρμπ, όπου γίνονταν οικοδομικές εργασίες, και στη μέση το άνοιγμα του παλιρροιακού υδατοφράκτη από τον οποίο περνούσαν τα υπερατλαντικά πλοία προς τη λεκάνη του Ερ. Γερανοί, καμινάδες και κατάρτια στέκονται μέσα στη φθινοπωρινή ομίχλη. Ύστερα κοιτάξτε το πρώτο πλάνο, τις βάρκες των πορθμέων, και τον ήλιο με την αντανάκλασή του. Το μουσείο λέει ότι αυτά προστέθηκαν τελευταία, όταν ο Μονέ τελείωνε τον πίνακα, και ότι ολόκληρος ο πίνακας ζωγραφίστηκε μέσα σε λίγες ώρες.
Εκείνο το πρωινό έχει πια προσδιοριστεί με ακρίβεια. Το 2014 ο αστρονόμος Ντόναλντ Όλσον και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν τη θέση του ήλιου, τους πίνακες παλίρροιας του λιμανιού, παλιά μετεωρολογικά αρχεία και την κατεύθυνση του καπνού στον πίνακα για να τον χρονολογήσουν στις δεκατρείς Νοεμβρίου 1872, γύρω στις οκτώ παρά είκοσι πέντε το πρωί.
Το όνομα ήρθε το 1874. Ο Μονέ και οι φίλοι του, αποκλεισμένοι από το επίσημο Σαλόν, οργάνωσαν δική τους έκθεση στο παλιό ατελιέ του φωτογράφου Ναντάρ, και ο Μονέ έστειλε αυτόν τον πίνακα. Όταν του ζήτησαν τίτλο για τον κατάλογο, έκρινε ότι δεν μπορούσε στα σοβαρά να περάσει για άποψη της Χάβρης, και τον ονόμασε «Εντύπωση», Impression στα γαλλικά. Ένας συντηρητικός κριτικός, ο Λουί Λερουά, πήγε να γράψει για την έκθεση στη σατιρική εφημερίδα «Σαριβαρί» και είδε την ευκαιρία του. Το άρθρο του, στις είκοσι πέντε Απριλίου 1874, είχε τίτλο «Η έκθεση των ιμπρεσιονιστών», και ήταν γραμμένο ως προσβολή. Λίγες μέρες αργότερα ένας πιο φιλικός κριτικός, ο Ζιλ Καστανιαρί, χρησιμοποίησε τη λέξη ως έπαινο, και η λέξη κόλλησε σε όλη την ομάδα.
Η ειρωνεία του σημείου όπου στέκεστε δύσκολα ξεπερνιέται. Αυτό το μουσείο ανήκει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, τον θεσμό που είχε αποκλείσει αυτούς τους ζωγράφους από το Σαλόν, και ιδρύθηκε πάνω στη συλλογή του Πολ Μαρμοτάν, που είχε γράψει εναντίον τους. Ύστερα, το 1940, η Βικτορίν Ντονόπ ντε Μονσί, της οποίας ο πατέρας, ο γιατρός Ζορζ ντε Μπέλιο, ήταν από τους πρώτους υποστηρικτές του Μονέ, δώρισε στο μουσείο αυτόν τον πίνακα και δέκα ακόμη ιμπρεσιονιστικά έργα. Από εκείνη τη μέρα η Ακαδημία έχει στην κατοχή της τον πίνακα που έδωσε στους παλιούς εχθρούς της το όνομά τους.
Δεν ήταν πάντα εδώ. Στις είκοσι επτά Οκτωβρίου 1985, μέρα μεσημέρι, πέντε μασκοφόροι ένοπλοι μπήκαν στο μουσείο και πήραν εννέα πίνακες, ανάμεσά τους και αυτόν. Βρέθηκαν πέντε χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1990, σε μια μικρή βίλα στην Κορσική, και ο πίνακας ξανακρεμάστηκε στον τοίχο το 1991. Πιο πρόσφατα ταξίδεψε σκόπιμα: στο Μουσείο Ορσέ την άνοιξη του 2024 και ύστερα στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσιγκτον έως τον Ιανουάριο του 2025.
Πριν φύγετε, πλησιάστε την κάτω αριστερή γωνία. Η υπογραφή γράφει Κλοντ Μονέ, και η χρονολογία δίπλα της, εβδομήντα δύο, προστέθηκε αργότερα. Στον πίνακα από τον οποίο ο ιμπρεσιονισμός μετρά την αρχή του, η δική του ημερομηνία μπήκε εκ των υστέρων.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στο Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ.
Η σελίδα τελειώνει σε πέντε πίνακες, το μουσείο όχι. Φωτογραφίστε ένα ύστερο πάνελ με «Νούφαρα», το πορτρέτο του Μονέ από τον Ρενουάρ ή μια μεσαιωνική μικρογραφία από τη συλλογή Βίλντενσταϊν, και η εφαρμογή σάς λέει την ιστορία του έργου, ως και την οικογένεια που με τη δωρεά της το έφερε σε αυτό το σπίτι, κι ύστερα απαντά φωναχτά στις ερωτήσεις σας.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
2, rue Louis-Boilly, 75016 Παρίσι, στην άκρη του κήπου Ρανελάγκ, στο Πασί. Μπαίνετε από τον στρογγυλό προθάλαμο σε στιλ αμπίρ, που κάποτε ήταν το χολ εισόδου του Πολ Μαρμοτάν.
Μετρό γραμμή 9 έως La Muette ή Ranelagh, ή RER C έως Boulainvilliers. Τα λεωφορεία 22 και 52 σταματούν στη στάση La Muette–Boulainvilliers, τα 32 και 70 στις Louis Boilly ή Ingres και το 63 στην Porte de la Muette. Με αυτοκίνητο, υπάρχει το πάρκινγκ Vinci Park Passy, στον αριθμό 78 της rue de Passy.
Εισιτήρια
- Τη Δευτέρα ξεχάστε το: οι πόρτες μένουν κλειστές όλη μέρα, όπως και την Πρωτοχρονιά, την Πρωτομαγιά και τα Χριστούγεννα. Από Τρίτη έως Κυριακή λειτουργεί 10:00–18:00, με τελευταία είσοδο στις 17:00.
- Την Πέμπτη μένει ανοιχτό ως αργά, έως τις 21:00, και οι τελευταίοι επισκέπτες μπαίνουν στις 20:00. Όποια μέρα κι αν είναι, οι αίθουσες αρχίζουν να αδειάζουν δεκαπέντε λεπτά πριν από το κλείσιμο.
- Η κράτηση είναι προαιρετική. Ένα εισιτήριο από το ταμείο ισχύει μόνο την ημέρα που το αγοράζετε. Ένα ηλεκτρονικό εισιτήριο έχει ώρα εισόδου με περιθώριο δεκαπέντε λεπτών, σας γλιτώνει από την ουρά του ταμείου, πρέπει να είναι τυπωμένο ή να το δείξετε στο κινητό σας, και δεν αλλάζει ούτε επιστρέφεται.
- Θα πάτε και στο Ζιβερνί; Το διπλό εισιτήριο με το Fondation Monet στο Ζιβερνί κοστίζει 27 ευρώ, ή 16 ευρώ για κάτω των 18 και φοιτητές κάτω των 25.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Τον ηχητικό ξεναγό του ίδιου του μουσείου τον νοικιάζετε στο γκισέ με 4 ευρώ· καλύπτει τις μόνιμες συλλογές και την περιοδική έκθεση, και για την τρέχουσα έκθεση διατίθεται στα γαλλικά και στα αγγλικά. Τα πέντε κομμάτια εδώ είναι δωρεάν, και για κάθε άλλο έργο μιας συλλογής με περισσότερους από εκατό πίνακες του Μονέ, η εφαρμογή Chiaro χρειάζεται μόνο μια φωτογραφία.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ;
Τον ακούτε ήδη. Πέντε ηχογραφήσεις, από το πορτρέτο του Φαμπρ της εποχής της Αυτοκρατορίας ως την «Εντύπωση, ανατολή ηλίου», παίζουν κατευθείαν από αυτή τη σελίδα, με όλο το κείμενο τυπωμένο κάτω από την καθεμία. Για την υπόλοιπη συλλογή, που περιλαμβάνει περισσότερους από εκατό πίνακες του Μονέ, φωτογραφίστε το έργο και θα σας το αφηγηθεί η εφαρμογή Chiaro.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Μαρμοτάν Μονέ;
4 ευρώ, επιπλέον του εισιτηρίου. Καλύπτει τις μόνιμες συλλογές και την περιοδική έκθεση, και η σελίδα της τρέχουσας έκθεσης, Histories of Landscape, τον αναφέρει στα γαλλικά και στα αγγλικά.
Πού βρίσκεται η «Εντύπωση, ανατολή ηλίου» στο Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ;
Μαζί με τη συλλογή Μονέ στη Salle Monet, τη μεγάλη αίθουσα που χτίστηκε στο κάτω επίπεδο, κάτω από τον κήπο, και άνοιξε το 1970. Το μουσείο δεν αριθμεί τις αίθουσές του, και ο πίνακας δανείζεται κατά καιρούς: το 2024 πήγε στο Μουσείο Ορσέ και ύστερα στην Ουάσιγκτον.
Είναι κλειστό το Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ τις Δευτέρες;
Ναι, κάθε Δευτέρα, καθώς και την Πρωτοχρονιά, την Πρωτομαγιά και τα Χριστούγεννα. Τις υπόλοιπες μέρες ανοίγει στις 10:00 και κλείνει στις 18:00, εκτός από την Πέμπτη, που μένει ανοιχτό ως τις 21:00.
Πόσο κοστίζει η είσοδος στο Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ;
Το κανονικό εισιτήριο κοστίζει 14 ευρώ, ενώ οι κάτω των 18 και οι φοιτητές κάτω των 25 πληρώνουν 9· και τα δύο περιλαμβάνουν την περιοδική έκθεση. Δωρεάν μπαίνουν τα παιδιά κάτω των 7, οι επισκέπτες με αναπηρία μαζί με συνοδό, οι άνεργοι, οι εκπαιδευτικοί και οι φοιτητές ιστορίας της τέχνης, με το σχετικό δικαιολογητικό.
Πόση ώρα χρειάζεται το Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ;
Υπολογίστε περίπου μία ώρα για αυτή τη διαδρομή των πέντε στάσεων, από την οποία τα δεκατρία λεπτά περίπου είναι ακρόαση. Το σπίτι είναι μικρό, τρία επίπεδα με την αίθουσα του Μονέ υπόγεια, οπότε μια πλήρης επίσκεψη μαζί με την τρέχουσα έκθεση χωράει άνετα σε δύο ώρες.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Μαρμοτάν Μονέ.