Przejdź do treści

Musée de l'Orangerie · Paryż · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Musée de l'Orangerie,
pięć przystanków, za darmo.

Wszystkie pięć odtworzysz tutaj, bez pobierania. Dwa poziomy niżej, w salach kolekcji Walter-Guillaume, wisi sto czterdzieści sześć obrazów, a Chiaro opowie ci o każdym z nich na podstawie zdjęcia.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Musée de l'Orangerie.

9:41

Nenufary

Musée de l'Orangerie, Paryż

0:00 3:01
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 11 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Pięć dzieł, dwa poziomy, jeden niewielki budynek. Trasa zaczyna się na parterze, w dwóch owalnych salach, które Monet zaprojektował dla swoich Nenufarów, potem schodzi na poziom -2 i prowadzi po kolei przez kolekcję Walter-Guillaume: Modigliani w Salle 8, Soutine w Salle 9, Rousseau w Salle 10, Renoir w Salle 12. Nagrania trwają razem około jedenastu minut; z czasem na oglądanie wizyta zajmuje mniej więcej godzinę, a chodzenie prawie się nie liczy, bo żadna sala nie jest tu oddalona od innej o więcej niż minutę.

Żaden fakt na tej stronie nie opiera się na jednym źródle: każdy ma oparcie w bazie zbiorów prowadzonej przez samo muzeum i w drugim opracowaniu, a numery sal to te, których używa muzeum. Obrazy bywają tu wypożyczane i przewieszane; jeśli tabliczka na ścianie i ta strona mówią co innego, rację ma tabliczka, a krótka wiadomość do nas zawsze się przyda.

Przystanek 1 z 5 · Parter, Salle 02 Nymphéas 1 i Salle 03 Nymphéas 2

Nenufary

Claude Monet · 1914–1926 · Osiem paneli ściennych, olej na płótnie przyklejonym do ściany, każdy o wysokości 200 cm, łączna długość 91 m

Na co zwrócić uwagę

  • Styki. To nie są płótna zawieszone na ścianie: panele przyklejono bezpośrednio do muru. Chmury to trzy panele zestawione krawędź w krawędź i z bliska widać łączenia.
  • Sufit. Całe światło w tej sali to dzienne światło padające z góry, na czym Monetowi bardzo zależało. Zniknęło, gdy w latach 1960–1965 wbudowano w muzeum dwa piętra, i wróciło dopiero z renowacją w latach 2000–2006.
  • Kształt sali. Dwa owale jeden za drugim, które razem rysują znak nieskończoności, biegnące ze wschodu na zachód na tej samej osi co Łuk Triumfalny i Luwr.
  • Które cztery masz przed sobą. W tej sali wiszą Soleil couchant (Zachód słońca), Les Nuages (Chmury), Reflets verts (Zielone odbicia) i Matin (Poranek); w następnej Reflets d'arbres (Odbicia drzew), Les Deux Saules (Dwie wierzby), Le Matin clair aux saules (Jasny poranek z wierzbami) i Le Matin aux saules (Poranek z wierzbami).
Transkrypcja (3:01)

Sala jest owalna, a obrazy się nie kończą. Biegną dookoła po zakrzywionej ścianie, na wysokość dwóch metrów, bez ram i prawie bez przerw między sobą, a światło pada na nie z sufitu, nie z żadnej lampy. O to właśnie chodziło. Claude Monet sam zaprojektował to wnętrze, a pomagał mu architekt Camille Lefèvre. Wszystko tutaj, łuk ściany, światło dzienne, pusta podłoga, ma ci dać to, co nazywał złudzeniem nieskończonej całości, fali bez horyzontu i bez brzegu.

W sumie jest osiem kompozycji, cztery w tej sali i cztery w następnej, każda wysoka na dwa metry, a razem długie na dziewięćdziesiąt jeden metrów. Dwa owale leżą jeden za drugim, tak że razem rysują znak nieskończoności. Biegną ze wschodu na zachód, drogą słońca, na tej samej prostej, na której leżą Łuk Triumfalny i Luwr.

Nic z tego nie powstało z myślą o obrazach. W 1852 roku, na życzenie cesarza Napoleona Trzeciego, postawiono tu zimowe schronienie dla drzewek pomarańczowych z Ogrodu Tuileries, które do tej pory trzymano w Wielkiej Galerii Luwru. Dlatego ściana od strony Sekwany jest szklana, żeby łapać światło i ciepło, a ściana od strony rue de Rivoli prawie nie ma okien, żeby nie wpuszczać północnego wiatru. Przez następne siedemdziesiąt lat w budynku stały drzewka pomarańczowe, a odbywały się tu też bankiety, koncerty, konkursy ogrodnicze i wystawy psów.

Potem przyszła wojna. Dwunastego listopada 1918 roku, dzień po zawieszeniu broni, Monet podarował narodowi swoje dwa pierwsze duże panele jako symbol pokoju. To Georges Clemenceau, ówczesny szef rządu, przekonywał, że cały cykl powinien trafić tutaj, a nie na dziedziniec zupełnie nowego Muzeum Rodina. Darowiznę sformalizowano w 1922 roku, a Monet pracował dalej. Wciąż pracował, kiedy umarł w 1926 roku, i nigdy nie zobaczył paneli na tych ścianach. Clemenceau otworzył muzeum siedemnastego maja 1927 roku, kilka miesięcy po śmierci artysty.

Przyjrzyj się teraz z bliska powierzchni. To nie są płótna zawieszone w ramach. Panele przyklejono bezpośrednio do ściany. Kompozycja zatytułowana Chmury to trzy osobne panele zestawione krawędź w krawędź, wysokie na dwa metry i szerokie na dwanaście i trzy czwarte metra, a jeśli staniesz blisko, znajdziesz łączenia.

Sale nie zawsze tak wyglądały. Między 1960 a 1965 rokiem muzeum wbudowało w gmach dwa piętra, żeby pomieścić kolekcję Walter-Guillaume, a monumentalne schody zastąpiły westybul, który tu prowadził. Światło dzienne zniknęło. Wróciło dopiero z renowacją przeprowadzoną między 2000 a 2006 rokiem, która usunęła te piętra i z powrotem otworzyła sufit. Dlatego miejsce, w którym stoisz, jest zarazem najstarszym pomysłem w tym muzeum i jedną z jego najnowszych sal.

W 1952 roku malarz André Masson nazwał ten zespół Kaplicą Sykstyńską impresjonizmu i to określenie się przyjęło. Muzeum prosi, żeby oglądać go w ciszy, i tego właśnie chciał Monet. Daj mu kilka minut, zanim zejdziesz po schodach. Woda wciąż się zmienia, w miarę jak oczy przyzwyczajają się do światła.

Przystanek 2 z 5 · Poziom -2, Salle 8, Les Arts à Paris

Paul Guillaume, Novo Pilota

Amedeo Modigliani · 1915 · Olej na tekturze naklejonej na sklejkę, 105 × 75 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Zielone litery w lewym dolnym rogu: NOVO PILOTA. Nowy sternik, tak Modigliani nazwał swojego marszanda.
  • Górne rogi. Po lewej nazwisko portretowanego wydrapane w farbie, PAUL GUILLAUME. Po prawej gwiazda Dawida i słowa Stella Maris.
  • Jedyna widoczna dłoń, ledwie zaznaczona kilkoma pociągnięciami pędzla, obok twarzy zbudowanej z twardych, płaskich płaszczyzn. Nic nie może konkurować z głową.
Transkrypcja (2:17)

Mężczyzna w kapeluszu miał dwadzieścia trzy lata, kiedy powstał ten obraz, i patrzy prosto na ciebie ze spokojem kogoś, kto już wie, jak to wszystko się skończy. Nazywa się Paul Guillaume i cała kolekcja na tym poziomie nosi jego nazwisko.

Amedeo Modigliani poznał go w 1914 roku przez poetę Maxa Jacoba. Guillaume dopiero zaczynał jako marszand, a jedną z pierwszych rzeczy, jakie zrobił, było wynajęcie Modiglianiemu pracowni na Montmartrze. W 1915 i 1916 roku malarz namalował cztery portrety swojego protektora. Ten powstał w domu ukochanej Modiglianiego, brytyjskiej poetki Beatrice Hastings, która też mieszkała na Montmartrze.

A teraz przeczytaj obraz, bo jest cały zapisany. W lewym dolnym rogu, na zielono, widnieją słowa Novo Pilota. Nowy sternik. Tak Modigliani nazywa młodego człowieka na krześle: tego, który wyznacza kurs nowoczesnej sztuce, żeglarza albo jednego z mędrców idących za gwiazdą. W prawym górnym rogu jest narysowana gwiazda Dawida i słowa Stella Maris, czyli Gwiazda Morza. W lewym górnym rogu, wydrapane w farbie, nazwisko portretowanego, Paul Guillaume. Podpis i data, 1915, są w prawym dolnym rogu.

Spójrz na dłoń, a raczej na tę jedną, którą widać. Twarz jest zbudowana z płaskich płaszczyzn, o wyrazistych rysach, które od razu przyciągają wzrok, a lewa dłoń prawie nie istnieje: kilka żółtych pociągnięć, zostawionych niedokończonymi, żeby nic nie konkurowało z głową.

To nawet nie jest płótno. Modigliani namalował portret na tekturze, a potem nakleił tekturę na sklejkę, sto pięć na siedemdziesiąt pięć centymetrów. Na czymś takim maluje malarz, który nie ma pieniędzy.

Guillaume zmarł w 1934 roku. Jego wdowa Domenica wyszła za architekta i przemysłowca Jeana Waltera, zatrzymała obrazy i sprzedała kolekcję państwu francuskiemu w 1959 i 1963 roku, pod warunkiem że do końca życia będzie ją trzymać u siebie w domu. Tak też zrobiła. Zmarła w 1977 roku i dopiero wtedy te obrazy rzeczywiście trafiły do tego budynku. Spełniała w ten sposób, jak to ujęła ona sama i państwo, życzenie pierwszego męża, by stworzyć pierwsze otwarte dla publiczności muzeum francuskiej sztuki nowoczesnej. Marszand dostał więc swoje muzeum czterdzieści trzy lata po śmierci i stoi teraz w jego progu.

Przystanek 3 z 5 · Poziom -2, Salle 9

Mały cukiernik

Chaïm Soutine · 1922–1923 · Olej na płótnie, 73 × 54 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Ucho. To ten szczegół Paul Guillaume wyróżnił w druku, opisując pierwszego z tych cukierników, a z tego zniekształcenia rysów obraz czerpie swoją siłę.
  • Czerwona szmatka w jego dłoniach. Położona płasko i krzykliwie, na tle kurtki, która nie jest biała, tylko szara, zielona i różowa.
  • Podpis w prawym dolnym rogu, czerwony: Soutine.
Transkrypcja (2:14)

Siedzi na krześle, które jest ledwie namalowane, na tle ściany w połowie pomarańczowej, w połowie szarozielonej, i wszystko w nim jest trochę nie tak. Szyja jest za cienka na tę głowę. Jedno ucho jest olbrzymie. Dłonie ma splecione na białej ściereczce leżącej na stole przed nim, a przez sam ich środek biegnie smuga czerwieni. Ta czerwień to najgłośniejsza rzecz w całej sali.

Chaïm Soutine namalował tego cukiernika w 1922 lub 1923 roku. Urodził się w 1893 roku w Smiłowiczach, na terenie dzisiejszej Białorusi, i w Paryżu nie był jeszcze nikim znanym. Opis samego muzeum mówi, że ten temat przyniósł decydujący moment w jego karierze, a było to tak.

Paul Guillaume polował akurat na Modiglianich, kiedy pisarz i krytyk Michel Georges-Michel, autor artykułu o Soutinie, skierował go do tego malarza. Guillaume kupił jednego z cukierników, a później opisał go we własnym piśmie, Les Arts à Paris. „Niezwykły, fascynujący, prawdziwy i soczysty cukiernik — pisał — dotknięty uchem ogromnym i wspaniałym, zaskakującym i trafnym. Arcydzieło. Więc je kupiłem”.

Potem do Paryża przyjechał amerykański kolekcjoner Barnes, zobaczył obraz u Guillaume'a i zawołał: „Prawdziwe cudo!”. Ta jedna chwila spontanicznego zachwytu odmieniła los Soutine'a. Z dnia na dzień z malarza, którego nikt nie chciał kupić, stał się artystą rozchwytywanym przez mecenasów, malarzem, którego trzeba traktować poważnie, bohaterem Montparnasse'u.

Płótno, które Barnes zabrał do domu, to nie to. Wisi w Fundacji Barnesa w Stanach Zjednoczonych. Soutine pracował seriami i namalował, o ile wiemy, sześć wersji cukiernika, a Paul Guillaume kupił tę na początku lat trzydziestych, na pamiątkę pierwszej, tej, którą wypuścił z rąk.

Poza mogła pochodzić z obrazu wiszącego kilkaset metrów od miejsca, w którym stoisz. Według opisu muzeum mógł ją podsunąć portret Karola Siódmego pędzla Jeana Fouqueta w Luwrze.

Spójrz więc na ucho, a potem na kurtkę, która wcale nie jest biała, tylko szara, zielona i różowa, w długich, nerwowych pociągnięciach, z czerwoną szmatką wbitą w sam środek. Soutine podpisał się w prawym dolnym rogu, na czerwono, a litery przechylają się tak, jak przechyla się wszystko inne na tym obrazie.

Przystanek 4 z 5 · Poziom -2, Salle 10

Wesele

Henri Rousseau zwany Celnikiem · 1905 · Olej na płótnie, 163 × 114 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Stopy panny młodej, których nie ma. Suknia sięga trawy i tam się kończy, a ona zdaje się unosić trochę nad ziemią.
  • Welon tam, gdzie zachodzi na czarną suknię babci. Leży na wierzchu, przed kobietą, która sama stoi przed panną młodą. Ten fragment był przemalowany, więc to celowe.
  • Drzewa, które zamykają się wokół grupy jak rama w kształcie migdała: jasne pnie i liście w kolorze żółtej ochry na tle płaskiego, intensywnie niebieskiego nieba.
  • Czarny pies z przodu, który siedzi na trawie i patrzy prosto na ciebie.
Transkrypcja (1:51)

Weselnicy pozujący fotografowi, którego nie ma. To pierwszy żart. Wszyscy patrzą przed siebie, uroczyści i bez uśmiechu, i trzymają pozę tak, jak ludzie robili to przed aparatem w 1905 roku. W tym właśnie roku Henri Rousseau pokazał ten obraz na Salonie Niezależnych. Panna młoda stoi dokładnie pośrodku, w bieli, a rodzina w czerni po obu jej stronach.

Poszukaj teraz stóp panny młodej. Nie ma ich. Suknia sięga trawy i tam się kończy, a ona wydaje się unosić kilka centymetrów nad ziemią. Potem spójrz na miejsce, gdzie jej welon zachodzi na czarną suknię babci po prawej. Welon leży na sukni, przed nią, choć to babcia stoi przed panną młodą. Wszystko jest dokładnie na odwrót. A opis samego muzeum nie zostawia wątpliwości, że to nie pomyłka: ten fragment był przemalowany, czyli Rousseau na niego patrzył, zastanowił się i tak wybrał. Panna młoda ma się jawić jako zjawa zawieszona w powietrzu.

Rousseau pobierał opłaty od towarów wwożonych do Paryża, stąd jego przydomek Celnik. Poważnie zaczął malować dopiero po czterdziestce, a posadę rzucił w wieku czterdziestu dziewięciu lat. Nigdy nie podróżował. A krytycy przez większą część jego życia śmiali się z niego właśnie za te cechy, które masz teraz przed oczami.

Krytyk Basler był jednym z pierwszych, którzy spojrzeli na te twarze inaczej: porównywał je do wyidealizowanych postaci ze średniowiecznych fresków i do wotów wczesnych mistrzów. Innymi słowy: płasko, frontalnie i trochę krzywo to tradycja, a nie wypadek przy pracy.

Spójrz na drzewa. Po lewej kasztanowiec w ciężkiej, ciemnej zieleni. Po prawej nagi, biały pień, który rozgałęzia się jak kości. Za nimi zasłona z jasnych pni i liści w kolorze żółtej ochry, zamykająca się wokół weselników jak migdałowa rama, którą dawni malarze otaczali świętych. A nad tym wszystkim jeden płaski, intensywny błękit.

I wreszcie z przodu, na trawie, czarny pies. Namalowany solidniej niż którykolwiek z ludzi, patrzy prosto na ciebie i jako jedyny na tym weselu wydaje się zupełnie swobodny.

Przystanek 5 z 5 · Poziom -2, Salle 12

Dziewczęta przy fortepianie

Auguste Renoir · około 1892 · Olej na płótnie, 116 × 81 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Tło, a raczej jego brak. Swobodne niebieskie, zielone i żółte pociągnięcia, bez mebli i bez pokoju: właśnie po tym poznać, że to szkic, a nie ukończony obraz na zamówienie.
  • Niebieska szarfa na białej sukni siedzącej dziewczyny, jedyny nasycony kolor w dolnej połowie obrazu.
  • Podpis w prawym dolnym rogu, ciemnoczerwony: Renoir. Podpisywał szkic tak samo jak ukończone obrazy.
Transkrypcja (1:54)

Dwie dziewczyny przy fortepianie. Jedna gra, czyta nuty a vista, prawą ręką; druga pochyla się nad jej ramieniem, żeby śledzić zapis. A za nimi nic. Ani tapety, ani mebli, ani pokoju, tylko luźne pociągnięcia błękitu, zieleni i żółci, które w nic się nie układają. Ten brak to klucz do tego, czym jest ten obraz.

W 1892 roku Renoira poproszono, nieoficjalnie, o obraz dla Muzeum Luksemburskiego. Przerabiał kompozycję raz za razem. Opis muzeum mówi, że istnieje co najmniej sześć innych wersji. Ta, którą dostało państwo, wisi dziś w Musée d'Orsay, po drugiej stronie rzeki. Inna, z kolekcji Roberta Lehmana, jest w Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Dwie kolejne są w rękach prywatnych. A ta przed tobą, sto szesnaście na osiemdziesiąt jeden centymetrów, to szkic olejny, z którego usunięto większość tła.

Dlatego ludzie przychodzą do Oranżerii po słynny obraz i stoją tu trochę zdezorientowani. To nie ten słynny. Ale chyba lepiej stać właśnie przed tym, bo tu widać, jak malarz myśli.

Renoir kochał muzykę, jak większość impresjonistów, i wciąż wracał do młodych kobiet przy instrumencie. Tak samo Cézanne, Manet i Degas. Temat jest starszy od nich wszystkich i sięga muzycznych spotkań, które malarze utrwalali w siedemnastym i osiemnastym wieku. Renoir zestawia tu twardą geometrię pianina z krągłościami dwóch dziewcząt, a potem odmawia dodania czegokolwiek więcej.

Mógł to namalować po prostu w domu. W 1890 roku, dwa lata wcześniej, kupił żonie pianino w prezencie ślubnym.

Spójrz więc na niebieską szarfę na białej sukni siedzącej dziewczyny. To jedyny nasycony kolor w dolnej połowie płótna i to on trzyma całość w miejscu. Potem na różowy rękaw dziewczyny, która się nad nią pochyla, oparty o rozpuszczone jasne włosy przyjaciółki. A na koniec znajdź podpis w prawym dolnym rogu, ciemnoczerwony, jedno słowo, Renoir, złożone na szkicu z taką samą pewnością siebie jak na wszystkim, co skończył.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko w Musée de l'Orangerie.

Na tej stronie mieści się tylko pięć dzieł. Dwa poziomy niżej, w salach kolekcji Walter-Guillaume, czekają 142 kolejne obrazy: skieruj aplikację na Cézanne'a, na Laurencin albo na Rousseau, którego nie znasz z żadnej reprodukcji, a rozpozna obraz i odpowie na twoje następne pytanie, bez ruszania się z miejsca.

Dlaczego panna młoda się unosi?Kim był Paul Guillaume?Czy to ten z Orsay?

Przed wizytą

01

Dojazd

Jardin des Tuileries, Place de la Concorde, od strony Sekwany, 75001 Paryż. To niski budynek na końcu Ogrodu Tuileries od strony placu Zgody, zwrócony ku rzece, i nie jest to Musée d'Orsay, które jest osobnym muzeum na przeciwległym brzegu. Wejście dla osób z ograniczoną mobilnością znajduje się na lewo od głównego wejścia.

Najbliżej jest stacja metra Concorde, linie 1, 8 i 12. Autobusy 42, 45, 72, 73, 84 i 94 zatrzymują się przy Concorde, a postój taksówek jest przy rue de Rivoli 252.

02

Bilety

  • Muzeum jest zamknięte w każdy wtorek, a także 1 maja, rano 14 lipca i 25 grudnia.
  • Ostatnie wejście jest o 17:15, a sale zamykają się o 17:45, więc dzień kończy się wcześniej, niż sugeruje godzina zamknięcia, 18:00.
  • W pierwszą niedzielę miesiąca wstęp jest bezpłatny dla wszystkich, ale trzeba zarezerwować godzinę wejścia. Bezpłatnie wchodzą też osoby poniżej 18 lat oraz osoby w wieku od 18 do 25 lat, które są obywatelami Unii Europejskiej lub mieszkają w niej długoterminowo, po okazaniu dokumentu tożsamości.
  • Łączony bilet do Musée d'Orsay i Musée de l'Orangerie kosztuje 20 euro. Cennik muzeum podaje jego cenę tylko w kasie, nie online.
  • W okresie wystaw muzeum jest w piątki otwarte do 21:00, po 18:00 obowiązuje obniżona cena, a ostatnie wejście jest o 20:15.
  • Bilet uprawnia do jednego wejścia i po wyjściu nie można wrócić, więc Nenufary i kolekcję zobacz podczas tej samej wizyty.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Oranżeria wypożycza na miejscu własny audioprzewodnik: pięć euro dla dorosłych i cztery w taryfie ulgowej, z ponad 150 komentarzami do stałej kolekcji w dziesięciu językach, w tym po angielsku. Odbiera się go przy stanowisku audioprzewodników, a wersję dla dorosłych w pełnej cenie można zarezerwować online. Przewodnik, który czytasz, jest bezpłatny, ale ogranicza się do pięciu obrazów, a aplikacja Chiaro obejmuje oba poziomy.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Musée de l'Orangerie?

Ten tutaj. Pięć nagrań z tej strony odtwarza się w karcie przeglądarki, pod każdym jest pełny tekst, i nie trzeba instalować żadnej aplikacji. Jeśli skierujesz aplikację Chiaro na cokolwiek innego na obu poziomach, opowie ci o tym dziele.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Musée de l'Orangerie?

Pięć euro dla dorosłych, cztery w taryfie ulgowej i cztery dla posiadaczy karty Carte Blanche. Obejmuje ponad 150 dzieł ze stałej kolekcji i jest dostępny w dziesięciu językach, w tym po angielsku. Odbiera się go przy stanowisku audioprzewodników, a wersję dla dorosłych w pełnej cenie można też zarezerwować online.

Gdzie w Musée de l'Orangerie są Nenufary Moneta?

Na parterze, w dwóch owalnych salach, które muzeum nazywa Salle 02 Nymphéas 1 i Salle 03 Nymphéas 2. Trafiasz tam najpierw; kolekcja Walter-Guillaume jest niżej, na poziomie -2. W każdej sali wiszą cztery z ośmiu paneli.

Czy Musée de l'Orangerie jest zamknięte we wtorki?

Tak, w każdy wtorek. Jest też zamknięte 1 maja, rano 14 lipca i 25 grudnia. W pozostałe dni działa od 9:00 do 18:00, ostatnie wejście jest o 17:15, a o 17:45 sale są opróżniane.

Czy jednym biletem wejdę do Oranżerii i do Musée d'Orsay?

Jest łączony bilet do Musée d'Orsay i Musée de l'Orangerie za 20 euro. Cennik samego muzeum podaje jego cenę tylko w kolumnie zakupu na miejscu, więc kupuj go w kasie, a nie online. Oba muzea to osobne budynki na przeciwległych brzegach Sekwany, od 2010 roku połączone administracyjnie.

Ile czasu zajmuje zwiedzanie Musée de l'Orangerie?

Na pięć przystanków zarezerwuj mniej więcej godzinę, z czego same nagrania to około jedenastu minut. Całe muzeum to jeden budynek na trzech poziomach, więc dokładne zwiedzanie razem z wystawą czasową zajmuje dwie do trzech godzin. To jedno z niewielu wielkich paryskich muzeów, które da się obejść w całości.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Musée de l'Orangerie.