Marmottan Monet Müzesi · Paris · Bağımsız rehber
Marmottan Monet Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Bu sayfadaki beş kaydı herhangi bir tarayıcıda dinleyin. Müzede yüzü aşkın Monet tuvali ve dünyanın en büyük Berthe Morisot koleksiyonu var; Chiaro da evdeki herhangi bir eseri tek bir fotoğraftan yola çıkarak size anlatabilir.
Chiaro tarafından hazırlandı. Marmottan Monet Müzesi ile bağlantılı değildir.
Feltre Düşesi ve Çocuklarının Portresi
Marmottan Monet Müzesi, Paris
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Marmottan Monet Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Paul Marmottan'ın evi, art arda gelen bağışlarla izlenimciliğin yuvası oldu; bu Marmottan Monet Müzesi sesli rehberi de sizi o bağışların arasında dolaştırıyor. Paul Marmottan'ın döşettiği ampir salonlarında, Fabre'ın 1810 tarihli dev aile portresiyle başlayın. Ardından Berthe Morisot koleksiyonuna geçip ressamın Eugène Manet'yi balayında resmettiği tabloyu ve Kiraz Ağacı'nı görün. Sonra bahçenin altına inşa edilip 1970'te açılan Salle Monet'ye inin: önce Karda Tren, en son da İzlenim, Gün Doğumu. Kayıtların toplamı on iki dakika kadar. Burası tek bir konak, duraklar arasındaki yürüyüş birkaç dakika sürüyor; bakmaya zaman ayırırsanız ziyaret bir saat kadar sürer.
Her bilgi iki kaynağa dayanıyor: müzenin her eser için yayımladığı kendi katalog notuna ve ikinci, bağımsız bir kaynağa. Tablolar zaman zaman binadan ayrılıyor, İzlenim, Gün Doğumu da bunlara dahil; müze salon numarası da vermiyor, yalnızca koleksiyonlarını ve Salle Monet'yi belirtiyor. Karşınızda asılı olan bu notlarla uyuşmuyorsa çerçevenin yanındaki etiket haklıdır, yanılan biziz; bize bir mesaj yazarsanız sayfayı düzeltiriz.
Durak 1 / 5 · Paul Marmottan'ın evindeki ampir salonları
Feltre Düşesi ve Çocuklarının Portresi
François-Xavier Fabre · 1810 · Tuval üzerine yağlıboya, 227 × 276 cm
Şunlara dikkat edin
- Sağdaki doğulu kostümlü küçük oğlan Alphonse; bıyıklı bir maskeyi kaldırmış, bebek yaştaki kız kardeşi Elphride'i korkutmaya çalışıyor. Elphride, dört çocuk arasında kostüm giymeyen tek kişi.
- Soldaki iki büyük oğlan trubadur kılığında: tüylü başlık, yırtmaçlı yelek, konçları kıvrık silahşor çizmeleri; Orta Çağ klişelerinin hepsi bir arada.
- Sol alttaki imza ve tarih, Fs Xs Fabre 1810: bu ailenin Salon'da sergilendiği yıl.
Konuşma metni (2:11)
Kırmızıdan başlayın. Kadife bir elbise, kenarları altın şeritli yeşil bir kanepe, bir manzaranın önünden kenara çekilmiş ağır yeşil perdeler ve annelerinin çevresine geçit törenindeki bir aile gibi dizilmiş dört çocuk. Tuvalin yüksekliği iki metre yirmi beş santimetreden fazla, genişliği ise neredeyse üç metre. Napolyon İmparatorluğu'nun en parlak döneminde, 1810 Salonu'nda görülmek üzere yapıldı.
Kadın, Napolyon'un Savaş Bakanı Feltre Dükü Henri Clarke'ın eşi. Ressam François-Xavier Fabre, Jacques-Louis David'in öğrencisiydi ve Devrim yıllarını Floransa'da geçirmişti; Clarke'la da büyük olasılıkla, Clarke'ın Fransız büyükelçisi olduğu Toskana'da tanıştı. Fabre aynı Salon'da dükün kendisinin boy portresini de sergiledi, resmî bir siparişti bu; bir de en büyük oğlun, 1802'de Floransa'da yaptığı portresini. Baba, varis ve bu aile tablosu duvarlarda yan yana asıldı.
Şimdi çocukları soldan okuyun. Edgar, 1799 doğumlu. Arthur, 1802 doğumlu. Kanepenin üzerinde duran, annesinin tuttuğu küçük kız Elphride; ailenin tek kızı, 1808 doğumlu. Sağdaki oğlan da Alphonse, 1806 doğumlu. Kız dışında bütün çocuklar kostümlü. Büyük iki oğlan trubadur kılığına sokulmuş: Dördüncü Henri tarzı tüylü bir başlık, yırtmaçlı ve bağcıklı yelekler, konçları kıvrık silahşor çizmeleri. Alphonse doğulu kıyafetler giymiş ve kız kardeşini korkutmak için kocaman bıyıklı bir maske kaldırıyor. Kızın yüzüne bakın. Bütün tablodaki tek şaka bu.
Gerisi son derece ciddi ve mesele de tam bu. Müze bu tür portreleri Napolyon'un yeni soyluluğunun reklamı olarak okuyor: kalabalık aileler, bol bol oğul, daha yeni icat edilmiş unvanları devralmaya hazır. Clarke kendi unvanını 1809'da, Hollanda'daki Walcheren'e yapılan bir İngiliz çıkarmasının püskürtülmesine yardım ettikten sonra aldı. Beş yıl sonra Napolyon'u tahttan çekilmeye zorlayan generallerden biriydi; Kral On Sekizinci Louis de onu Fransa'nın Soylular Meclisi'ne aldı.
Tabloyu bu eve getiren kişi, Konsüllük ve İmparatorluk dönemlerinin tarihçisi Paul Marmottan'dı. Evini ampir üslubunda yeniden döşetti ve bu portreyi salonlarından birini süslemek için satın aldı. 1886'da, kendi döneminin ressamlarının artık çizmediğini, karalama yaptığını; artık boyamadığını, fırça gezdirdiğini yazdı. Kastettiği izlenimcilerdi. Onların en ünlü tablosu bugün onun bahçesinin altında asılı.
Durak 2 / 5 · Berthe Morisot koleksiyonu
Wight Adası'nda Eugène Manet
Berthe Morisot · 1875 · Tuval üzerine yağlıboya, 38 × 46 cm
Şunlara dikkat edin
- Eugène'in kendisi: sol kenara sıkışmış, hasır şapkalı, profilden. Morisot yeni kocasına manzaradan daha az yer veriyor.
- Pervazdaki kırmızı çiçekli saksılar ve korkuluğun ötesinde beyazlar giymiş figürler, Cowes'un sularındaki tekneler.
- Cam. Pencere çerçevesi ve sağdaki ince tül perde, içinden geçen ışık olarak boyanmış; müzeye göre Morisot'yu asıl ilgilendiren de buydu.
Konuşma metni (2:10)
Hasır şapkalı adam tuvalin sol kenarına iyice sıkışmış; profilden görünüyor, dışarı bakıyor. Onu karısı, odanın öbür ucundan resmetti. Evlenmelerinin üzerinden yalnızca birkaç ay geçmişti.
Berthe Morisot, Eugène Manet ile yirmi iki Aralık 1874'te, Passy'deki Notre-Dame-de-Grâce Kilisesi'nde evlendi. Passy, Paris'in kenarındaki eski köy; bu müze de orada. Eugène, ressam Édouard Manet'nin kardeşiydi. Morisot, Édouard'la 1868'de Louvre'un galerilerinde, kopyacı olarak çalışırken tanışmış ve ona defalarca modellik etmişti. Ama ressam bir aileye gelin giden bir çırak değildi. 1864'ten beri resmî Salon'da eser sergiliyordu; aynı yıl, düğünden önce de birinci izlenimciler sergisinde Monet'nin yanında eserlerini asmıştı. Eugène onu çalışmaya devam etmesi için yüreklendirdi, Morisot da düğünden sonra eserlerini kendi kızlık soyadıyla sergilemeyi sürdürdü.
Otuz sekize kırk altı santimetrelik bu küçük tuvali, balayılarında İngiltere'de, Wight Adası'ndaki Cowes'da, Globe Cottage Hotel'in salonunda yaptı. Kocasını resmettiği ilk tablo bu; Eugène ona pek sık poz vermedi.
Şimdi onu nereye koyduğuna, dikkatini nereye verdiğine bakın. Eugène'e sol tarafta incecik bir şerit düşüyor. Gerisi pencerenin: pervazdaki saksılarda kırmızı çiçekler, korkuluk, geçip giden beyazlı iki figür, ötede sudaki tekneler. Bir de camın kendisi; sağdaki çerçeve ve ince tül perdeyle birlikte, bakılan değil, içinden bakılan bir ışık zarı gibi boyanmış. Müzenin okumasına göre figür hiçbir zaman asıl konu değildi. Asıl konu manzaraydı.
Bazı tarihçiler bu düzende daha keskin bir şey görüyor. 1870'lerde kadınlar, kamusal alanda şövale kurup resim yapmakta erkeklerden çok daha az özgürdü; Morisot da kalabalık rıhtımı bir otel odasının içinden, bir perdenin ardından resmediyor ve dışarı bakma işini kocasına bırakıyor. Tablo bundan şikâyet etmiyor. Yalnızca çalışmak zorunda olduğu odayı ve dünyanın ne kadarını tek bir pencereden içeri sığdırmayı başardığını gösteriyor.
Bu tabloyu ve onun bu kadar çok eserini tek bir yerde görebilmenizin bir nedeni var. Morisot sağlığında görece az eser sattı, bu yüzden çoğu müzenin duvarlarında pek az yer alır. Burada ise torunları, onun eserlerinin dünyadaki en büyük koleksiyonunu müzeye bıraktı.
Durak 3 / 5 · Berthe Morisot koleksiyonu
Kiraz Ağacı
Berthe Morisot · 1891 · Tuval üzerine yağlıboya, 154 × 84 cm
Şunlara dikkat edin
- Merdivenin tepesindeki pembeli kız, kolunu dalların arasına uzatmış. Önce Morisot'nun kızı Julie olarak başladı, profesyonel bir modelle tamamlandı.
- Aşağıda, hasır şapkalı, sepeti ona doğru kaldıran kız. Bu, Julie'nin kuzeni Jeannie Gobillard.
- Tuvalin biçimi: bir buçuk metreden yüksek, eni yalnızca 84 santimetre; böylece gözünüz sepetten kirazlara doğru tırmanıyor.
Konuşma metni (2:08)
Gözünüz bu tabloda, kızın merdivene tırmandığı gibi yukarı tırmanıyor. Tuval uzun ve dar; yüksekliği bir buçuk metreyi aşıyor, eni ise yalnızca seksen dört santimetre. İçindeki her şey tırmanıyor: mavi merdiven, pembe elbise, yapraklara uzanan kol ve en tepede kirazlar.
Müze bunu Berthe Morisot'nun en iddialı kompozisyonu olarak tanımlıyor; tablo ressamın iki yılını aldı. 1891'de kırsalda, Mézy'de, ailenin la Maison Blotière dediği bir evde, kiraz toplama mevsiminde kızı Julie'ye poz verdirerek başladı. Merdivendeki kız Julie. Onun altında, hasır şapkayla sepeti uzatan da Julie'nin kuzeni Jeannie Gobillard.
Morisot önce canlı modelle çalıştı; küçük bir yağlıboya taslak ve birkaç çizim yaptı, sonra kompozisyonu tamamlamak için Paris'e götürdü. Orada bir sorunla karşılaştı. Julie ergenlik çağındaydı ve pek az vakti oluyordu; annesi de onun yerine Jeanne Fourmanoir adında profesyonel bir model koydu. Merdivendeki kıza bunu bilerek bakın: duruş ve pembe elbise bir kızın portresi olarak başladı, bir yabancının üzerinde tamamlandı.
Bu sahnenin iki büyük versiyonunu yaptı; karşınızdaki daha başarılı olanı sayılıyor. Renoir ona tabloyu Champ-de-Mars Salonu'nda sergilemesini önerdi, Morisot da bir süre bunu düşündü. Sonunda tablo halka ancak 1896'da, sanat taciri Durand-Ruel'in galerisindeki bir retrospektifte gösterildi. Morisot bir yıl önce, 1895'te zatürreden ölmüştü. Julie on altı yaşındaydı ve babası üç yıl önce öldüğü için anne babasız kalmıştı.
Tablodaki iki kuzen aynı gün evlendi. Mayıs 1900'de Passy'deki çifte düğünde Julie ressam Ernest Rouart'la, Jeannie de şair Paul Valéry'yle evlendi. Aileleri Paris'in bu kesiminde, on altıncı bölgede yaşamayı sürdürdü ve müze 1934'te açıldığında açılışa komşu olarak geldiler. Morisot'nun tablolarını sonunda buraya getiren de Rouart'ın torunları oldu, 1993'te yapılan bir vasiyetle.
Böylece sepeti tutan kız da merdivendeki kız da, tablolarının bugün asılı olduğu evle aynı bölgede yaşadı. Tuvalin tepesine bir kez daha bakın; meyvelerin kırmızısı yeşilin arasına hızlı, tek tek dokunuşlarla serpiştirilmiş. Gözünüzün yukarı çıkarken vardığı son şey bu.
Durak 4 / 5 · Salle Monet, alt kat (Claude Monet koleksiyonu)
Karda Tren. Lokomotif
Claude Monet · 1875 · Tuval üzerine yağlıboya, 59 × 78 cm
Şunlara dikkat edin
- Lokomotifin önündeki iki sarı far ve bir damla kırmızı: grilerden ve beyazlardan oluşan bir tablodaki tek sıcak renk.
- Duman. Gökyüzünün büyük kısmını dolduruyor; müze onu özellikle ince bir ton çalışması olarak öne çıkarıyor.
- Sağ alt köşede, çitin yanında karın içine yazılmış imza: Claude Monet 75.
Konuşma metni (2:07)
Gri gökyüzü, gri duman, gri kar ve sonra pusun içinden size doğru gelen iki küçük sarı ışık. Bu tablonun bütün numarası bu, fark etmek de bir saniye sürüyor. Buradaki hemen her şey bir beyaz ya da kahverengimsi gri tonu; Monet tek sıcak rengi lokomotifin önüne saklamış: bir dokunuş kırmızı ve farlar için iki damla sarı.
Burası Argenteuil istasyonu. Argenteuil, Paris'in hemen dışında, Seine kıyısında bir kasaba; Monet 1871'de ailesiyle buraya yerleşti. Her gün kullandığı kendi istasyonuydu ve tabloyu peronda ayakta durarak yaptı. 1874'ü 1875'e bağlayan kış Argenteuil çevresinde on altı karlı manzaradan oluşan bir dizi yaptı; çoğu sakin kır sahneleriydi. Bu ise aralarında sıra dışı olanı. Konusu bir makine.
İki yıl sonra, 1877'de, Monet Paris'teki Saint-Lazare Garı'nı tekrar tekrar resmedecekti: buhar, demir ve cam. Müze bu tabloyu o dizinin ilk habercisi olarak görüyor. Nasıl kurduğuna bakın. Sağda peron boyunca uzanan çit ve çıplak ağaç sırası gözünüzü trene doğru çekiyor; işin çoğunu da duman yapıyor: kıvrılarak yükseliyor ve gökyüzünü dolduruyor, öyle ki bulutun nerede bitip makinenin nefesinin nerede başladığını zor seçiyorsunuz. Müze bu gökyüzünün işlenişini özellikle ince bir ton çalışması olarak niteliyor. 1875 için çok modern bir konu bu: bir tarife, işe gidip gelme, soğuk bir peronda bekleyen yolcular.
Tablonun ilk sahibi bir doktordu: Monet'yi destekleyen ilk koleksiyonculardan Georges de Bellio. Tabloyu 1876'da satın aldı ve o kadar hevesliydi ki Monet'ye, ya tabloyu kendisine satmasını ya da kendinde tutmasını söyledi, çünkü bir aptalın eline düşmesinden korkuyordu. 1883'te de tabloyu, sanat taciri Durand-Ruel'in galerisindeki bir Monet sergisine ödünç verdi.
Sonra buraya, binadaki en ünlü tabloyla aynı yoldan geldi. 1940'ta de Bellio'nun kızı Victorine ve kocası Eugène Donop de Monchy, babasının koleksiyonundan on bir izlenimci tuvali müzeye bağışladı. Bu da onlardan biriydi. İzlenim, Gün Doğumu da bir diğeri. Onu bulmaya gitmeden önce sağ alt köşeye bakın; Monet bu tabloyu orada, karın içine imzalayıp tarihlemiş: Claude Monet, yetmiş beş.
Durak 5 / 5 · Salle Monet, alt kat (Claude Monet koleksiyonu)
İzlenim, Gün Doğumu
Claude Monet · 1872 · Tuval üzerine yağlıboya, 50 × 65 cm
Şunlara dikkat edin
- Turuncu güneş ve suda kırık kırık uzanan yansıması. Müzeye göre Monet bunları tabloyu bitirirken en son ekledi.
- Ön plandaki kayıkçıların koyu renkli sandalları; her biri birkaç fırça darbesinden ibaret, bunlar da en sonda eklendi.
- Arkadaki mavimsi gri pusun içinde zar zor seçilen, Le Havre limanının vinçleri, bacaları ve direkleri.
- Sol alttaki imza, Claude Monet; yanındaki 72 tarihi sonradan eklendi.
Konuşma metni (2:57)
İnsanların sandığından küçük. Elliye altmış beş santimetre; mavimsi gri bir pus, içinde kızgın turuncu tek bir yuvarlak ve altında, suyun üzerinde turuncu bir çizgi. Bütün bir resim akımı adını bu tuvalden aldı.
Bu, Monet'nin büyüdüğü liman kenti Le Havre'dan bir görünüm. Kasım 1872 civarında Hôtel Amirauté'de kalıyordu ve sabahın erken saatlerinde odasının penceresinden güneydoğuya, dış limana bakıyordu. Ararsanız yapıyı bulabilirsiniz. Solda Quai au Bois, sağda inşaat çalışmalarının sürdüğü Quai Courbe, ortada da transatlantik gemileri Bassin de l'Eure'e geçiren gelgit kapısının ağzı. Vinçler, bacalar ve direkler sonbahar pusunun içinde duruyor. Sonra ön plana bakın: kayıkçıların sandallarına, güneşe ve yansımasına. Müzeye göre bunlar en son, Monet tabloyu bitirirken eklendi ve tablonun tamamı birkaç saatte yapıldı.
O sabah bugün tam olarak biliniyor. 2014'te gökbilimci Donald Olson ve meslektaşları güneşin konumunu, limanın gelgit çizelgelerini, eski hava kayıtlarını ve tablodaki dumanın yönünü kullanarak tabloyu on üç Kasım 1872'ye, sabah sekize yirmi beş kala civarına tarihlendirdi.
Adı 1874'te geldi. Resmî Salon'dan dışlanan Monet ve arkadaşları, fotoğrafçı Nadar'ın eski atölyesinde kendi sergilerini düzenlediler; Monet de bu tabloyu gönderdi. Katalog için bir başlık sorulduğunda, tablonun bir Le Havre manzarası diye pek geçemeyeceğine karar verdi ve adını İzlenim koydu. Muhafazakâr bir eleştirmen, Louis Leroy, sergiyi hiciv gazetesi Le Charivari için yazmaya gitti ve fırsatı gördü. Yirmi beş Nisan 1874 tarihli yazısının başlığı İzlenimcilerin Sergisi'ydi ve hakaret amacı taşıyordu. Birkaç gün sonra daha dostça yaklaşan bir eleştirmen, Jules Castagnary, sözcüğü övgü olarak kullandı ve ad bütün gruba yapıştı.
Bulunduğunuz yerin ironisini geçmek zor. Bu müze, o ressamları Salon'dan dışlamış olan kurumun, Güzel Sanatlar Akademisi'nin malı; üstelik onlara karşı yazılar yazmış Paul Marmottan'ın koleksiyonu üzerine kuruldu. Sonra 1940'ta, babası Doktor Georges de Bellio Monet'nin ilk destekçilerinden biri olan Victorine Donop de Monchy, müzeye bu tabloyu ve on izlenimci tuvali daha bağışladı. O günden beri Akademi, eski düşmanlarına adını veren tablonun sahibi.
Tablo hep burada değildi. Yirmi yedi Ekim 1985'te, güpegündüz, maskeli beş silahlı adam müzeye girip dokuz tablo aldı; bu tablo da aralarındaydı. Tablolar beş yıl sonra, Aralık 1990'da Korsika'da küçük bir villada bulundu ve bu tablo 1991'de yeniden duvardaki yerine asıldı. Son yıllarda ise bilerek yolculuğa çıktı: 2024 baharında Orsay Müzesi'ne, ardından Ocak 2025'e kadar Washington'daki Ulusal Sanat Galerisi'ne.
Ayrılmadan önce sol alt köşeye yaklaşın. İmzada Claude Monet yazıyor; yanındaki yetmiş iki tarihi ise sonradan eklendi. İzlenimciliğin kendi başlangıcını tarihlendirdiği tablonun kendi tarihi, sonradan akla gelmiş bir ekten ibaret.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Marmottan Monet Müzesi'ndeki her şeye doğrultun.
Bu sayfa beş tabloda bitiyor, müze bitmiyor. Geç dönem bir Nilüferler panosunun, Renoir'ın yaptığı Monet portresinin ya da Wildenstein koleksiyonundan bir Orta Çağ minyatürünün fotoğrafını çekin; uygulama size eserin hikâyesini, onu bu eve getiren bağışı yapan aileye kadar anlatsın, sonra sorularınızı sesli olarak yanıtlasın.
Gitmeden önce
Ulaşım
2, rue Louis-Boilly, 75016 Paris; Passy'de, Ranelagh bahçesinin kenarında. İçeri, bir zamanlar Paul Marmottan'ın giriş holü olan yuvarlak ampir üslubu vestibülden girersiniz.
Metro 9 hattıyla La Muette ya da Ranelagh, veya RER C hattıyla Boulainvilliers. 22 ve 52 numaralı otobüsler La Muette–Boulainvilliers'de, 32 ve 70 Louis Boilly ya da Ingres'de, 63 ise Porte de la Muette'te durur. Arabayla gelenler 78 rue de Passy'deki Vinci Park Passy otoparkını kullanabilir.
Biletler
- Pazartesi gitmeyin: kapılar bütün gün kapalı kalır, tıpkı yılbaşı günü, 1 Mayıs ve Noel günü olduğu gibi. Salıdan pazara 10.00–18.00 arası açıktır, son giriş 17.00'de.
- Perşembe günleri geç saate, 21.00'e kadar açık; son ziyaretçiler 20.00'de içeri alınır. Hangi gün olursa olsun, kapanıştan on beş dakika önce salonlar boşaltılmaya başlanır.
- Rezervasyon zorunlu değil. Gişeden alınan bilet yalnızca satın alındığı gün geçerlidir. İnternetten alınan bilette on beş dakikalık bir giriş aralığı bulunur; bilet kuyruğuna girmeden geçmenizi sağlar, çıktı olarak ya da telefonda gösterilmelidir, değiştirilemez ve iade edilemez.
- Giverny'ye de gidecek misiniz? Giverny'deki Fondation Monet ile birleşik bilet 27 avro; 18 yaş altındakiler ve 25 yaş altı öğrenciler için 16 avro.
Resmî sesli rehber
Müzenin kendi sesli rehberini gişeden 4 avroya kiralayabilirsiniz; kalıcı koleksiyonları ve geçici sergiyi kapsıyor, güncel sergi için Fransızca ve İngilizce seçenekleri var. Buradaki beş kayıt ücretsiz; yüzden fazla Monet tablosu barındıran bu koleksiyonda başka herhangi bir tuval için Chiaro uygulamasına bir fotoğraf yeter.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Marmottan Monet Müzesi sesli rehberi var mı?
Şu anda onu okuyorsunuz. Fabre'ın ampir dönemi portresinden İzlenim, Gün Doğumu'na kadar beş kayıt doğrudan bu sayfadan çalıyor ve her birinin altında tam metni var. Yüzden fazla Monet içeren koleksiyonun geri kalanı için eserin fotoğrafını çekin, Chiaro uygulaması anlatsın.
Marmottan Monet Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Giriş ücretine ek olarak 4 avro. Kalıcı koleksiyonları ve geçici sergiyi kapsıyor; güncel sergi Histories of Landscape'in sayfasında Fransızca ve İngilizce olarak listeleniyor.
İzlenim, Gün Doğumu Marmottan Monet Müzesi'nde nerede?
Monet koleksiyonuyla birlikte Salle Monet'de, yani bahçenin altında, alt katta inşa edilip 1970'te açılan büyük salonda. Müze salonlarını numaralandırmıyor ve tablo zaman zaman ödünç veriliyor: 2024'te Orsay Müzesi'ne, ardından Washington'a gitti.
Marmottan Monet Müzesi pazartesi kapalı mı?
Evet, her pazartesi; ayrıca yılbaşı günü, 1 Mayıs ve Noel günü. Haftanın geri kalanında 10.00'da açılıp 18.00'de kapanıyor; perşembe günleri ise 21.00'e kadar açık.
Marmottan Monet Müzesi'ne giriş ne kadar?
Tam bilet 14 avro; 18 yaş altındakiler ve 25 yaş altı öğrenciler 9 avro ödüyor, iki bilete de geçici sergi dahil. 7 yaşından küçük çocuklar, refakatçisiyle birlikte engelli ziyaretçiler, iş arayanlar, öğretmenler ve sanat tarihi öğrencileri belge göstererek ücretsiz giriyor.
Marmottan Monet Müzesi'ni gezmek ne kadar sürer?
Beş duraklı bu yürüyüş için yaklaşık bir saat ayırın; bunun on iki dakika kadarı dinlemekle geçer. Ev küçük ve derli toplu, Monet salonu yerin altında olmak üzere üç kattan oluşuyor; güncel sergi de dahil eksiksiz bir ziyaret rahatça iki saate sığar.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Marmottan Monet Müzesi ile bağlantılı değildir.