Przejdź do treści

Wieża Eiffla · Paryż · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po wieży Eiffla,
pięć przystanków, za darmo.

Wszystkie pięć gra w tej karcie: nic do instalowania, nic do odbierania. O reszcie z 18 038 żelaznych elementów opowie ci potem Chiaro, wystarczy zdjęcie.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą wieży Eiffla.

9:41

Pola Marsowe i cztery filary

Wieża Eiffla, Paryż

0:00 3:29
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Pięć przystanków, a na dwa pierwsze w ogóle nie potrzeba biletu. Zaczynasz na Polach Marsowych, na południowy wschód od wieży, skąd całe 330 metrów mieści się w jednym spojrzeniu; potem wchodzisz pod cztery filary na esplanadzie i z zadartą głową czytasz siedemdziesiąt dwa nazwiska wypukłymi literami na belce pod balkonem pierwszego piętra; dalej w górę, na pierwsze piętro, pięćdziesiąt siedem metrów nad ziemią, po żelazną konstrukcję i ocalały fragment schodów samego Gustave’a Eiffla; potem na drugie piętro, na sto piętnaście metrów, po widok prosto wzdłuż osi Trocadéro; i na koniec szczyt, dwieście siedemdziesiąt sześć metrów nad ziemią, na który potrzebny jest droższy bilet. W sumie około trzynastu minut słuchania. Licz się z dwiema, trzema godzinami na miejscu, wliczając kolejkę do kontroli bezpieczeństwa przy wejściu 1 albo wejściu 2.

Opieramy się na Société d’Exploitation de la Tour Eiffel, spółce, której właścicielem jest miasto Paryż i której powierzyło ono wieżę, oraz na jednym niezależnym źródle przy każdej liczbie. Godziny otwarcia wyznacza kalendarz ustalany dzień po dniu i przesuwający się z porami roku, ceny zmieniają się co styczeń, a przy złej pogodzie szczyt bywa zamknięty, więc przed wyjściem sprawdź swoją datę na stronie zarządcy. Jeśli tablica przy wejściu mówi co innego, wierz tablicy i napisz do nas, żebyśmy mogli poprawić tę stronę.

Przystanek 1 z 5 · Pola Marsowe, na środkowej alei między École Militaire a wieżą, poza strefą kontroli bezpieczeństwa i za darmo

Pola Marsowe i cztery filary

Maurice Koechlin i Émile Nouguier, inżynierowie z firmy Gustave’a Eiffla, wraz z architektem Stephenem Sauvestre’em; zbudował Gustave Eiffel (1832–1923) · Szkic z czerwca 1884, budowa od 26 stycznia 1887 do 31 marca 1889 · Żelazo pudlarskie, 330 m wysokości, u podstawy kwadrat o boku 125 m; 7300 ton metalu w 18 038 elementach

Na co zwrócić uwagę

  • Krzywizna czterech nóg. To obliczenie oporu wiatru, które widać gołym okiem: jak pisze sam zarządca, słupy zdają się wyrywać z ziemi i być ukształtowane przez działanie wiatru.
  • Kolor. Wieża nie jest już brązowa. Dwudziesta kampania malarska, rozpoczęta w 2019 roku, przywróciła jej żółtobrązowy odcień wybrany przez Gustave’a Eiffla w 1907 roku, nakładany w trzech tonach — najciemniejszym u dołu, najjaśniejszym u góry — tak że całość wygląda na jeden kolor.
  • Windy przesuwające się wewnątrz nóg. Hydrauliczne maszyny w filarze zachodnim i wschodnim zamontowała w 1899 roku firma Fives-Lille i do dziś wożą zwiedzających na drugie piętro; ich mechanizmy stoją w piwnicach pod tymi dwoma filarami, zamkniętych dla publiczności poza nielicznymi dniami otwartymi zabytków.
  • Cztery łuki między filarami. To dodatek architekta Stephena Sauvestre’a, zachowany, gdy resztę jego ozdób uproszczono i usunięto; to one w dużej mierze nadają wieży sylwetkę.
Transkrypcja (3:29)

Stań na Polach Marsowych tak, żeby mieć przed sobą całość, bo tylko stąd widać naraz wszystkie 330 metrów. Spod filarów jest za blisko; stąd cztery nogi, dwie usztywnione platformy i iglica układają się w jeden kształt.

Najpierw spójrz na krzywiznę nóg, bo to nie jest kwestia stylu. Słupy biegną po linii wyznaczonej matematycznie pod kątem oporu wiatru: styczne poprowadzone do każdej nogi na tej samej wysokości zawsze spotykają się w punkcie, przez który przechodzi obciążenie wiatrem działające powyżej, więc cała siła burzy spływa w dół wewnątrz przednich krawędzi i trafia w grunt. Sam zarządca opisuje to tak: słupy zdają się wyrywać z ziemi i być ukształtowane przez działanie wiatru. Kiedy raz odczytasz tę krzywiznę w ten sposób, nie zobaczysz jej już inaczej.

To nie był pomysł Gustave’a Eiffla. W maju 1884 roku w biurze projektowym Eiffla dwaj jego inżynierowie, Maurice Koechlin i Émile Nouguier, rozmawiali o zbliżającej się wystawie światowej i zastanawiali się, co zrobić, żeby była bardziej atrakcyjna. Szóstego czerwca Koechlin zrobił w domu zgrubne obliczenia i szkic, który zatytułował „Pylon o wysokości 300 metrów”: cztery nogi z pełnych kolumn, połączone dźwigarami kratowymi, wznoszące się ukośnie i schodzące się na górze. Eiffel nie był zachwycony i odłożył projekt na bok, ale pozwolił im dalej nad nim pracować. Ściągnęli do pomocy architekta, Stephena Sauvestre’a, który postawił nogi na kamiennych cokołach, rozpiął między nimi cztery wielkie łuki i zaokrąglił zwieńczenie. Większość ozdób Sauvestre’a uproszczono i usunięto, zanim ruszyła budowa. Łuki zostały i to one są dużą częścią tego, na co teraz patrzysz.

Projekt Eiffla wygrał konkurs w 1886 roku, pokonując 106 innych. Wykopy ruszyły dwudziestego szóstego stycznia 1887 roku, a konstrukcję ukończono trzydziestego pierwszego marca 1889 roku: dwa lata, dwa miesiące i pięć dni, 18 038 żelaznych elementów, 2 500 000 nitów.

Najsłynniejsi pisarze i artyści Francji podpisali w gazecie „Le Temps” protest przeciwko temu, co nazwali bezużyteczną i potworną wieżą Eiffla. Podpisał Charles Gounod, podpisał Guy de Maupassant, podpisał Charles Garnier, twórca paryskiej Opery. Maupassant nazwał ją wysoką i chudą piramidą z żelaznych drabin. Pisarz Léon Bloy nazwał ją latarnią prawdziwie tragiczną. Eiffel odpowiedział w tej samej gazecie: czy ktoś sądzi, że skoro jesteśmy inżynierami, to piękno naszych budowli nas nie obchodzi?

Zresztą nigdy nie był jej właścicielem. Umowa podpisana w styczniu 1887 roku pozwoliła mu zbudować wieżę na własny koszt i eksploatować ją przez dwadzieścia lat, a pierwszego stycznia 1910 roku wieża przeszła na miasto Paryż, do którego należy do dziś. Dwadzieścia lat to było wszystko, ile miała stać, a w 1906 roku miasto postanowiło zburzyć Galerię Maszyn z 1889 roku, wówczas największy budynek na świecie, bo nie znalazło dla niej zastosowania. Tę wieżę uratowało radio: antena na szczycie sprawiła, że była zbyt przydatna, żeby ją rozebrać.

Jeszcze jedno, zanim ruszysz w stronę filarów. Kolor nie jest tym brązem, który pamiętasz ze starych zdjęć. Dwudziesta kampania malarska, rozpoczęta w 2019 roku, przywróciła wieży żółtobrązowy odcień, który Gustave Eiffel wybrał w 1907 roku, a farbę kładzie się w trzech tonach, najciemniejszym u dołu i najjaśniejszym u góry, tak że z miejsca, w którym stoisz, wieża wygląda na tle nieba na jeden jednolity kolor.

Przystanek 2 z 5 · Esplanada pod filarami, z widokiem w górę na belkę pod balkonem pierwszego piętra; wstęp wolny, przez kolejkę dla osób bez biletów przy wejściu 1 lub 2

Fryz z 72 nazwiskami

Wybrane i umieszczone przez Gustave’a Eiffla (1832–1923); odsłonięte ponownie przez spółkę zarządzającą wieżą w latach 1986–87 i na nowo pozłocone podczas malowania w latach 2010–11 · 1889 · Wypukłe litery wysokości około 60 cm, malowane na złoto, na ciągłej belce pod balkonem pierwszego piętra; po osiemnaście nazwisk na każdej z czterech stron

Na co zwrócić uwagę

  • Czytaj wzdłuż belki po stronie Pól Marsowych, a znajdziesz Foucault, Delaunay, Morin, Haüy, Combes, Thénard, Arago, Poisson i Monge. Litery mają około sześćdziesięciu centymetrów wysokości, dlatego da się je przeczytać z dołu.
  • Wsporniki. Nazwiska siedzą w polach między konsolami, które dźwigają balkon nad nimi, więc to nie jest ozdoba przyklejona z przodu: napis jest częścią belki nośnej.
  • Popiersie Gustave’a Eiffla dłuta Antoine’a Bourdelle’a, przy narożniku filaru północnego. Odsłonięto je 2 maja 1929 roku z inicjatywy generała Ferrié, a Bourdelle pracował nad nim wspólnie z architektami Auguste’em Perretem i André Granetem.
  • Dokładny środek esplanady, który zarządca oznaczył tabliczką z kodem QR. To jedyne miejsce, gdzie wszystkie cztery nogi otaczają cię naraz.
Transkrypcja (2:43)

Zadrzyj głowę i znajdź belkę, która biegnie dookoła pod balkonem pierwszego piętra. W polach między konsolami, na których wspiera się ten balkon, na wszystkich czterech stronach widnieją nazwiska wypisane złotymi wersalikami. Siedemdziesiąt dwa, po osiemnaście na każdą stronę, każda litera ma około sześćdziesięciu centymetrów, i właśnie dlatego da się je przeczytać z ziemi.

Na tej stronie, zwróconej wzdłuż Pól Marsowych ku École Militaire, czytasz: Foucault, Delaunay, Morin, Haüy, Combes, Thénard, Arago, Poisson, Monge.

Znalazły się tam przez protest. Gustave Eiffel właśnie przeczytał w prasie, od najsłynniejszych artystów Francji, że jego wieża jest potwornością, więc oddał ją pod opiekę nauki i postępu, a sam ten gest nazwał przywołaniem nauki. Wszystkich siedemdziesięciu dwóch to Francuzi i wszyscy żyli i pracowali między 1789 a 1889 rokiem. Prawie wszyscy zmarli, zanim wieżę ukończono, ale dwóch nie. Hippolyte Fizeau, który jako pierwszy dokładnie zmierzył prędkość światła, żył do 1896 roku. A chemik Chevreul zmarł dziewiątego kwietnia 1889 roku, dziewięć dni po tym, jak Eiffel wciągnął flagę na szczyt; według przekazu samej wieży miał wtedy sto trzy lata.

I nie wszyscy byli naukowcami, o czym prawie nikt nie mówi. Flachat i Polonceau byli inżynierami budownictwa. Perdonnet i Clapeyron byli kolejarzami. Schneider produkował stal, a Vicat cement. Belgrand zbudował paryskie kanały. Seguin budował mosty wiszące. Cail i Gouin byli przedsiębiorcami, którzy przez lata konkurowali z firmą samego Eiffla, a umieścić ich na własnej budowli to gest naprawdę wielkoduszny. Trzydziestu czterech z siedemdziesięciu dwóch ukończyło École Polytechnique.

Drugie kryterium było brutalnie praktyczne. Miejsca na belce było tyle, ile było, więc żadne nazwisko nie mogło przekroczyć dwunastu liter, a imiona pominięto. Dlatego Le Chatelier ledwie się zmieścił, a Étienne Geoffroy-Saint-Hilaire odpadł zupełnie.

Potem litery zniknęły. Na początku dwudziestego wieku zamalowano je i przez większą część stulecia leżały pod farbą. Spółka zarządzająca wieżą odsłoniła je ponownie w latach 1986 i 1987, a malowanie z lat 2010 i 2011 przywróciło im złoty kolor.

Nie ma wśród nich kobiet. Najczęściej wymienia się brak Sophie Germain, której prace z teorii sprężystości wykorzystano przy budowie tej wieży. W 2025 roku mer Paryża powołała komisję, która zaleciła umieszczenie obok męskich nazwisk siedemdziesięciu dwóch nazwisk kobiet, a w styczniu 2026 roku opublikowano proponowaną listę. Jest na niej Germain, a także Maria Skłodowska-Curie i jej córka Irène Joliot-Curie.

Przystanek 3 z 5 · Pierwsze piętro, 57 metrów nad ziemią; zewnętrzna galeria między filarem południowym a zachodnim ma tabliczkę z nazwą Rue Maurice Koechlin et Émile Nouguier, a fragment schodów stoi przy niej

Pierwsze piętro i schody Gustave’a Eiffla

Maurice Koechlin (1856–1946) i Émile Nouguier (1841–1897), główni inżynierowie Gustave’a Eiffla, odpowiedzialni razem za 5300 rysunków warsztatowych · Cztery nogi połączone na tym poziomie do końca marca 1888; kręcone schody rozebrane w 1983 · Żelazo pudlarskie, 57 m nad ziemią, platforma o powierzchni 1346 metrów kwadratowych; zachowany fragment kręconych schodów ma 4,3 m wysokości

Na co zwrócić uwagę

  • Fragment oryginalnych kręconych schodów przy zewnętrznej galerii, 4,3 metra. Resztą tych schodów Gustave Eiffel wchodził do swojego biura na szczycie; rozebrano je w 1983 roku.
  • Tabliczka z nazwą ulicy Rue Maurice Koechlin et Émile Nouguier na galerii między filarem południowym a zachodnim. Dwaj inżynierowie, którzy narysowali wieżę, dostali na niej ulicę.
  • Łby nitów, rzędami, wszędzie na tym poziomie. Mniej więcej dwie trzecie z 2 500 000 nitów w wieży zakuto w fabryce, a nie tu na górze.
  • Ścieżka kulturalna wzdłuż zewnętrznej galerii: ekrany, gabloty i reprodukcje o tych fragmentach historii wieży, o których nikt nie wspomina.
Transkrypcja (2:15)

Pięćdziesiąt siedem metrów nad ziemią, i pierwsze, co warto zrobić, to spojrzeć w dół na kratownicę pod stopami, bo to właśnie na tej platformie całe przedsięwzięcie mogło się nie udać. Cztery nogi rosły jako osobne wsporniki i trzeba je było połączyć tutaj, na tym poziomie, z dokładnością do milimetra. W stopach u podstawy każdej nogi zamontowano podnośniki hydrauliczne zdolne pchnąć 800 ton; nogi celowo ustawiono pod nieco bardziej stromym kątem, niż było trzeba, oparto na skrzyniach z piaskiem na drewnianym rusztowaniu, a potem ostrożnie sprowadzono do jednej linii. Połączenie ukończono pod koniec marca 1888 roku. Nie było wariantu, w którym poprawia się to później.

Przejdź na zewnętrzną galerię między filarem południowym a zachodnim i poszukaj tabliczki z nazwą ulicy. Ten chodnik nazywa się Rue Maurice Koechlin et Émile Nouguier, na cześć dwóch inżynierów, którzy narysowali wieżę, a ich nazwiska nie trafiły na jej fasadę. Koechlin nadzorował 5300 rysunków warsztatowych i wszystkie stojące za nimi obliczenia, a potem fundamenty i samą budowę. Zapytany w 1939 roku, czy wieża nie powinna była nazywać się wieżą Koechlina, odpowiedział, że Eiffel jest jej niekwestionowanym ojcem.

Przy tej samej galerii stoi samotny kawałek schodów, 4,3 metra. Kiedyś z drugiego piętra na szczyt prowadziły kręcone schody i to nimi Gustave Eiffel docierał do biura, które sobie tam urządził. Z czasem stały się zbędne i w 1983 roku je rozebrano. Dwadzieścia ich segmentów poszło na aukcji za niemałe pieniądze; ten jest jednym z tych, które zostały.

A teraz żelazo wokół ciebie, bo to naprawdę żelazo, nie stal: żelazo pudlarskie z kuźni w Pompey we wschodniej Francji, oczyszczone przez wypalenie nadmiaru węgla, aż stało się niemal czyste. Mniej sztywne od stali, lżejsze, a według Eiffla najlepszy materiał, jaki mógł zdobyć. Tylko mniej więcej jedną trzecią z 2 500 000 nitów zakuto na miejscu, a przy każdym pracowało czterech ludzi: jeden go rozgrzewał, drugi przytrzymywał, trzeci formował łeb, czwarty walił młotem.

Dziennikarz Émile Goudeau wszedł tu, kiedy prace jeszcze trwały, i napisał, że gęsta chmura dymu ze smoły i węgla chwytała za gardło, a nitownicy, uderzając w bok zamiast w dół, przy każdym ciosie sypali iskrami i wyglądali, jakby zbierali pioruny w chmurach. Na tej budowie pracowało trzystu ludzi. Jeden z nich zginął.

Przystanek 4 z 5 · Drugie piętro, 115 metrów nad ziemią, na górnym poziomie, gdzie spotykają się ci, którzy wjechali z esplanady, i ci, którzy zjeżdżają ze szczytu; opisany tu widok jest od strony północno-zachodniej

Drugie piętro i oś przez Trocadéro

Émile Nouguier (1841–1897), u Gustave’a Eiffla szef studiów technicznych i montażu, wraz z Maurice’em Koechlinem (1856–1946) · 1888; przebudowane na Wystawę Światową w 1900 roku · Żelazo pudlarskie na dwóch poziomach, 115 m nad ziemią, platforma o powierzchni 436 metrów kwadratowych

Na co zwrócić uwagę

  • Zakola Sekwany, potem Pałac Inwalidów, Grand Palais, Luwr i Montmartre na wzgórzu. To te zabytki zarządca wymienia jako powód, by wjechać na ten poziom.
  • Oś. Spójrz na północny zachód za rzekę, a cała linia, którą wieża miała zamknąć, biegnie od ciebie aż po wieżowce La Défense na horyzoncie.
  • Liny i koła linowe windy w filarze obok ciebie. Maszyny wschodnia i zachodnia od ponad stu lat działają według tej samej zasady z 1899 roku.
  • Farba. Kładzie się ją w trzech tonach, a mniej więcej tutaj przypada środkowy: jaśniejszy niż u podstawy, ciemniejszy niż na szczycie.
Transkrypcja (2:20)

Sto piętnaście metrów nad ziemią, i to jest poziom, na którym Paryż przestaje być panoramą, a staje się planem. Wystarczająco wysoko, żeby zobaczyć, jak miasto jest rozplanowane, i wystarczająco nisko, żeby rozpoznać poszczególne budynki, dlatego sporo osób, które były na szczycie, powie ci, że stąd widok jest lepszy.

Stań twarzą do Trocadéro. Po drugiej stronie rzeki, kilkaset metrów dalej, Pałac Chaillot rozkłada ku wieży dwa zakrzywione skrzydła jak parę ramion, a za nim dachy szesnastej dzielnicy ciągną się płasko i blado aż po horyzont, gdzie wyrastają z nich wieżowce La Défense. Odwróć się, a zobaczysz zakola Sekwany, Pałac Inwalidów, Grand Palais, Luwr i Montmartre na wzgórzu.

Potem spójrz na filar obok siebie, bo w jego wnętrzu po cichu dzieje się coś niezwykłego. Maszyny, które wwiozły cię tu przez nogę wschodnią i zachodnią, zamontowała w 1899 roku firma Fives-Lille i nie są to windy w zwykłym sensie. Nie są to ani kolejki linowo-terenowe, ani kolejki linowe i nie mieszczą się w żadnej dzisiejszej kategorii maszyn. Pod ziemią układ hydrauliczny napędza dwa tłoki; na tych tłokach jedzie wózek, który przeciąga liny przez zestaw kół; a ponieważ kąt wznoszenia zmienia się tam, gdzie noga prostuje się przy pierwszym piętrze, mechanizm wyrównujący przez całą drogę w górę utrzymuje kabinę w poziomie. Do 1986 roku ciśnienie dawały trzy akumulatory hydrauliczne, każdy o masie około 200 ton, trzymające wodę pod ciśnieniem od czterdziestu do sześćdziesięciu barów. Dwa z tych trzech wciąż tam są i służą już tylko za przeciwwagi.

W tej wieży wydarzyły się dwie rzeczy, które nie miały nic wspólnego z widokiem, i żadna z nich na tym piętrze. W 1910 roku ksiądz Theodor Wulf zaniósł przyrządy najpierw pod wieżę, a potem na szczyt, żeby zmierzyć energię promieniowania, znalazł tam na górze więcej, niż potrafił wyjaśnić, i nie do końca zdając sobie z tego sprawę, odkrył promieniowanie kosmiczne. A w sierpniu 1914 roku nadajnik na wieży zakłócał niemiecką łączność radiową tak skutecznie, że spowolnił marsz na Paryż i pomógł Francuzom utrzymać się nad Marną. Radio to jedyny powód, dla którego ta wieża wciąż stoi.

Jeszcze jedno, i prawie możesz to sprawdzić sam. Metal nie stoi w miejscu. W zależności od temperatury powietrza wierzchołek wieży odchyla się od słońca nawet o osiemnaście centymetrów, bo nasłoneczniona strona całego tego żelaza rozszerza się bardziej niż strona w cieniu.

Przystanek 5 z 5 · Szczyt, na otwartej górnej platformie, 276 metrów nad ziemią, wyżej są już tylko anteny; biuro widać przez okna na tym poziomie, a na ten przystanek potrzebny jest droższy bilet na szczyt

Szczyt na 276 metrach i biuro Gustave’a Eiffla

Stephen Sauvestre (1847–1919), który nadał kształt zwieńczeniu wieży, dla Gustave’a Eiffla (1832–1923); mieszkanie urządził Jean Lachaise · 1889; zwieńczenie odbudowane po pożarze w 1956 · Żelazo pudlarskie; otwarta górna platforma 276 m nad ziemią o powierzchni 76 metrów kwadratowych, z zamkniętym poziomem pod spodem

Na co zwrócić uwagę

  • Okna biura Gustave’a Eiffla, z woskowymi postaciami Eiffla, jego córki Claire i Thomasa Edisona oraz fonografem, który Edison przywiózł mu w prezencie w 1889 roku.
  • Mapy panoramiczne, które podają kierunek i odległość do miast na całym świecie i rysują najbardziej znaną budowlę każdego z nich w prawdziwej skali wysokości obok linii oznaczającej tę wieżę.
  • Model szczytu z 1889 roku w skali jeden do pięćdziesięciu, w oryginalnym czerwonobrązowym kolorze.
  • Tablica upamiętniająca sześciu paryskich strażaków, którzy 25 sierpnia 1944 roku ponownie zawiesili tu trójkolorową flagę.
Transkrypcja (2:32)

Dwieście siedemdziesiąt sześć metrów, nad tobą już tylko anteny, a hałas bulwarów po prostu tu nie dociera. Wiatr owszem.

Zanim spojrzysz na widok, znajdź okna. W ten poziom wbudowano rekonstrukcję biura Gustave’a Eiffla, a za szybą stoją woskowe postacie samego Eiffla, jego córki Claire i gościa, amerykańskiego wynalazcy Thomasa Edisona. Biuro jest za małe, żeby do niego wejść, więc zaglądasz z zewnątrz, co pasuje tu zaskakująco dobrze, bo prawie nikogo nigdy tam nie wpuszczano.

Eiffel od początku miał tu dla siebie mieszkanie, nie na zewnątrz, na otwartej platformie, ale na poziomie tuż pod iglicą. Około stu metrów kwadratowych, z których dużą część zajmowały kabina windy, podest schodów i maszyneria, a w tym salon ze stołem, kanapą, pianinem i trzema małymi biurkami, kuchnia i łazienka. Bez sypialni. Niemal na pewno nigdy tu nie nocował. Przyjmował tu gości.

Wizyta Edisona jest prawdziwa. Przyjechał do Paryża na wystawę w 1889 roku, Eiffel zabrał go na górę, a Edison podarował mu jeden ze swoich fonografów i dziesiątego września 1889 roku wpisał się do księgi gości.

Claire nie jest w tej scenie dekoracją. Najstarsza z pięciorga dzieci Eiffla, urodzona w 1863 roku, po śmierci matki, w wieku czternastu lat, przejęła prowadzenie domu i przez ponad czterdzieści lat była powierniczką i osobistą sekretarką ojca. Wyszła za inżyniera, którego ojciec wybrał na swojego następcę na czele firmy.

A teraz druga lista nazwisk. Siedemdziesiąt dwa na belce pierwszego piętra to naukowcy i inżynierowie poprzedniego stulecia i żaden z nich tej wieży nie zbudował. Tu na górze jest tablica z nazwiskami inżynierów, którzy naprawdę to zrobili.

Jest tu też druga tablica, a dotyczy pewnego poranka w 1944 roku. Dwudziestego piątego sierpnia, gdy u stóp wieży wciąż trwały walki, sześciu paryskich strażaków pod dowództwem kapitana Luciena Sarnigueta wspięło się po schodach, uchylając się przed niemieckim ostrzałem, i zawiesiło z powrotem na swoim miejscu francuską flagę uszytą ze skrawków materiału. Sarniguet był tym samym oficerem, któremu w czerwcu 1940 roku kazano zdjąć francuską flagę.

Kiedyś dostać się tutaj było trudniej. Wieżę otwarto piętnastego maja 1889 roku, zanim windy były gotowe, i blisko trzydzieści tysięcy ludzi pokonało pieszo 1710 stopni na tę platformę, zanim maszyny ruszyły dwudziestego szóstego maja. Gdzieś niedaleko twoich stóp stoi model tego szczytu z 1889 roku, w skali jeden do pięćdziesięciu, pomalowany pierwszym, czerwonobrązowym kolorem wieży.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz przy wieży Eiffla.

Pięć przystanków, a to dopiero początek. Na tej belce są siedemdziesiąt dwa nazwiska, a ten przewodnik czyta ci dziewięć z nich; są cztery filary, trzy poziomy, sto lat anten na zwieńczeniu i całe miasto do rozpoznania zza barierki. Wyceluj aparat w rząd nitów, mechanizm windy albo dach na horyzoncie, którego nie umiesz nazwać: Chiaro go rozpozna, powie, kto go zbudował, i będzie odpowiadać na pytania tak długo, jak zostaniesz przy barierce.

Kto jest wśród 72 nazwisk?Czy Eiffel naprawdę tu mieszkał?Schody czy winda?

Przed wizytą

01

Dojazd

5 avenue Anatole France, 75007 Paris, na Polach Marsowych w 7. dzielnicy. Do strefy kontroli prowadzą dwa wejścia: wejście 1 (POŁUDNIOWE) od Allée des Refuzniks i wejście 2 (WSCHODNIE) od Allée Jean Paulhan. Przy każdym są osobne kolejki dla osób z biletami i bez biletów i przy każdym jest kontrola bezpieczeństwa. Gdy już jesteś na esplanadzie, punkt informacyjny znajdziesz przy filarze zachodnim.

Najbliżej jest stacja Bir-Hakeim na linii 6 metra, niecałe dziesięć minut pieszo od wejścia 1. Trocadéro na linii 9 i École Militaire na linii 8 są oddalone o mniej więcej piętnaście minut. Pociąg RER linii C zatrzymuje się na stacji Champ de Mars – Tour Eiffel, pięć minut od wejścia 1. Autobusy 82, 30 i 42 stają pięć minut od wejścia 2; autobusy 69 i 86 zatrzymują się przy Polach Marsowych, siedem minut od wejścia 1; autobus 72 dowiezie cię w pobliże Trocadéro, około piętnastu minut drogi.

02

Bilety i wstęp

  • Pola Marsowe, gdzie zaczyna się ten spacer, to publiczny park: bez biletu, bez kolejki, bez kontroli. Ogrody i esplanada pod wieżą też są bezpłatne, ale leżą w strefie kontroli bezpieczeństwa, więc fryz z 72 nazwiskami oznacza przejście przez kontrolę przy wejściu 1 lub wejściu 2, w kolejce dla osób bez biletów.
  • Bilety na wieżę są na konkretną godzinę, a godzina wydrukowana na twoim bilecie to moment, w którym masz już stać pod wieżą w kolejce dla osób z biletami. Sam zarządca radzi doliczyć wcześniej piętnaście do dwudziestu minut na kontrolę bezpieczeństwa przy wejściu.
  • Bilet na szczyt obejmuje wszystkie trzy poziomy, a zwiedzanie idzie z góry na dół: najpierw wjeżdżasz na drugie piętro albo na szczyt, a na pierwsze piętro schodzisz potem. Biletu na drugie piętro nie da się już w środku zamienić na bilet na szczyt. Według cen obowiązujących od stycznia 2026 roku bilet normalny windą na drugie piętro kosztuje 23,50 euro, schodami na drugie piętro 14,80, windą na szczyt 36,70, a schodami na drugie piętro i dalej windą na szczyt 28,00; zarządca zmienia ceny co roku w styczniu.
  • Nie ma cotygodniowego dnia zamknięcia — wieża jest otwarta we wtorki i przez cały rok — ale przyjdź co najmniej dwie godziny przed zamknięciem, bo kasy biletów na szczyt zamykają się mniej więcej godzinę i trzy kwadranse wcześniej niż sam zabytek. Dużego bagażu i zwierząt, z wyjątkiem psów przewodników, nie wolno wnosić, a przechowalni bagażu nie ma.
  • Szczyt i schody nie są dostępne dla osób z ograniczoną mobilnością; pierwsze piętro i dolny poziom drugiego piętra są w pełni dostępne dla osób na wózkach. Dzięki temu w zasięgu są trzy pierwsze przystanki z tej strony i widok na Trocadéro z czwartego, a piąty odpada.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Własny przewodnik wieży jest bezpłatny i nie trzeba niczego instalować: to przewodnik internetowy pod adresem guide.toureiffel.paris, po francusku, angielsku, hiszpańsku i chińsku, z mapą każdego poziomu od esplanady po szczyt i blisko trzema tuzinami ciekawych miejsc. Jeśli nie masz zasięgu, na miejscu działa bezpłatne WiFi o nazwie _WiFi_Tour_Eiffel, przez które go otworzysz. W dokładnym środku esplanady jest też tabliczka z kodem QR, która uruchamia bezpłatną opowieść z Gustave’em Eifflem w roli narratora. Zwiedzanie z oficjalnym przewodnikiem wieży Eiffla to osobny i dużo droższy bilet. To, co teraz czytasz, to trzecia możliwość: pięć przystanków, żadnego kodu do skanowania i spisany tekst pod każdym odtwarzaczem na platformy, na których wiatr zagłusza dźwięk.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po wieży Eiffla?

Tak, nawet dwa. Właśnie z jednego korzystasz: pięć przystanków odtwarzanych w przeglądarce telefonu, pod każdym spisany tekst, bez aplikacji i bez urządzenia do odebrania. Własny przewodnik wieży też jest bezpłatny: to przewodnik internetowy pod adresem guide.toureiffel.paris w czterech językach, obejmujący blisko trzy tuziny ciekawych miejsc. Wszystko, czego nie obejmuje żaden z nich — mechanizm, rząd nitów, dach, którego nie umiesz nazwać zza barierki — sfotografuj, a opowie o tym aplikacja Chiaro.

Czy do słuchania potrzebny jest bilet?

Nie na dwa pierwsze przystanki. Pola Marsowe to publiczny park poza strefą kontroli, więc pierwszy przystanek nie wymaga ani biletu, ani stania w kolejce. Fryz z 72 nazwiskami czyta się z esplanady pod wieżą, która też jest bezpłatna, ale leży za kontrolą bezpieczeństwa: przechodzisz ją przy wejściu 1 lub wejściu 2, w kolejce dla osób bez biletów. Na pierwsze piętro, drugie piętro i szczyt potrzebny jest bilet na wieżę, a na szczyt najdroższy z nich.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po wieży Eiffla?

Nic. Przewodnik dla zwiedzających przygotowany przez samego zarządcę jest bezpłatny i działa w przeglądarce pod adresem guide.toureiffel.paris, po francusku, angielsku, hiszpańsku i chińsku, z mapą każdego poziomu i prawie trzema tuzinami ciekawych miejsc, a na miejscu jest bezpłatne WiFi, żeby go wczytać. Płatne jest natomiast zwiedzanie z oficjalnym przewodnikiem wieży Eiffla — to osobny bilet, wyraźnie droższy niż zwykły wjazd.

Schodami czy windą na drugie piętro?

Schody są tańsze i, jeśli dasz radę, lepsze: ponad 300 stopni z ziemi na pierwsze piętro i mniej więcej drugie tyle na drugie. Według cen obowiązujących od stycznia 2026 roku bilet normalny schodami na drugie piętro kosztuje 14,80 euro, a windą 23,50. Bilety na schody trafiają do sprzedaży czternaście dni wcześniej i, tak jak bilety na windę, są na konkretną godzinę. A od 29 września 2026 roku zarządca wymaga ich wcześniejszej rezerwacji. Schody nie są dostępne dla osób z ograniczoną mobilnością.

Czy na wszystkie pięć przystanków potrzebny jest bilet na szczyt?

Na piąty tak. Szczyt leży 276 metrów nad ziemią, wjeżdża się na niego drugą parą wind z drugiego piętra i sprzedaje się go jako osobny bilet: 36,70 euro dla dorosłego windą albo 28,00, jeśli najpierw wejdziesz schodami na drugie piętro. Ten bilet obejmuje wszystkie trzy poziomy. Biletu na drugie piętro nie da się zamienić na miejscu, a wjazd na szczyt może zostać wstrzymany przy złej pogodzie albo w okresach największego ruchu.

Czy wieża Eiffla bywa zamknięta?

Nie ma cotygodniowego dnia zamknięcia: zarządca podaje, że we wtorki wieża jest otwarta tak samo jak w każdy inny dzień tygodnia, i to przez cały rok, choć w wyjątkowych okolicznościach może zostać zamknięta na cały dzień lub jego część. Godziny otwarcia i zamknięcia wyznacza kalendarz ustalany na każdy dzień i zmieniający się z porą roku; godziny na twoją datę znajdziesz na stronie samego zarządcy. Przyjdź co najmniej dwie godziny przed zamknięciem, bo kasy biletów na szczyt zamykają się mniej więcej godzinę i trzy kwadranse wcześniej.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą wieży Eiffla.