Przejdź do treści

Muzeum Guimet · Paryż · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Muzeum Guimet,
pięć przystanków, za darmo.

Muzeum Guimet nie ma własnego audioprzewodnika — posłuchaj pięciu przystanków prosto w tej karcie przeglądarki, a dowolne inne spośród 60 000 dzieł sztuki azjatyckiej sfotografuj w aplikacji Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Guimet.

9:41

Portret króla Dżajawarmana VII

Muzeum Guimet, Paryż

0:00 2:40
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 11 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Nasz audioprzewodnik po Muzeum Guimet wspina się przez trzy otwarte poziomy sal przy Place d’Iéna w kolejności zwiedzania, obejmując dwa tysiące lat azjatyckiej rzeźby sakralnej i królewskiego złotnictwa. Zaczynasz na parterze w zalanym słońcem Dziedzińcu Khmerskim przed piaskowcową głową króla Dżajawarmana VII, przechodzisz do sal indyjskich do jedenastowiecznego brązu dynastii Ćolów przedstawiającego Śiwę Nataradżę, wchodzisz na pierwsze piętro do galerii himalajskich przed olbrzymią złoconą Maskę Bhajrawy z Katmandu, a kończysz na drugim piętrze przy koreańskiej koronie królewskiej państwa Silla z piątego wieku oraz japońskim bogu-wojowniku Bishamontenie o oczach z kryształu górskiego. Pięć ścieżek trwa łącznie około jedenastu minut w ramach dziewięćdziesięciu minut sugerowanych przez muzeum na kolekcję stałą.

Informacje praktyczne, ceny biletów i lokalizacje w salach pochodzą z serwisu guimet.fr wraz z danymi katalogowymi i historycznymi z Wikipedii oraz Wikidanych. Obiekty opuszczają niekiedy cokoły na czas konserwacji lub wypożyczeń, dlatego gdy podpis w sali albo pracownik muzeum podaje inaczej niż poniższy tekst, kieruj się oznaczeniem na miejscu i napisz do nas.

Przystanek 1 z 5 · Parter, sale Azji Południowo-Wschodniej (Dziedziniec Khmerski)

Portret króla Dżajawarmana VII

Rzeźbiarz khmerski, styl Bajon (imperium Angkoru) · Koniec XII – początek XIII wieku · Piaskowiec, 42 × 25 × 31 cm (nr inw. P 430)

Na co zwrócić uwagę

  • Brak królewskiego diademu i kolczyków: wyłącznie drobne równoległe bruzdy włosów gładko zaczesanych do tyłu oraz nagie, wydłużone płatki uszu.
  • Ciężkie opuszczone powieki i pełne policzki układające się w cichy, skierowany do wewnątrz uśmiech charakterystyczny dla stylu Bajon z Angkoru.
Transkrypcja (2:40)

Wejdź prosto na parterowy Dziedziniec Khmerski i zatrzymaj się przed najcichszą twarzą w całej sali. Patrzysz na najpotężniejszego monarchę w dziejach imperium Khmerów, a pierwszą rzeczą, którą warto dostrzec, jest wszystko to, czego odmówił założenia. Wcześniejsi królowie Angkoru kazali rzeźbić się niczym niedostępni bogowie hinduscy, sztywni w wysokich stożkowatych koronach, naramiennikach i wyidealizowanych młodzieńczych ciałach. Tutaj nie ma żadnej korony ani klejnotów w rozciągniętych płatkach uszu — są tylko gęste równoległe linie włosów zaczesanych gładko z szerokiego czoła, lekko zaokrąglone dojrzałe policzki, opuszczone powieki i delikatny wewnętrzny uśmiech.

To król Dżajawarman Siódmy, panujący w Angkorze między 1181 a 1218 rokiem, wykuty w piaskowcu pod koniec dwunastego lub na początku trzynastego stulecia. Aby zrozumieć, dlaczego zdobywca wolał wyglądać jak mnich pogrążony w modlitwie z odkrytą głową, cofnij się o cztery lata przed jego koronację. W 1177 roku floty rywalizujących Czamów ze środkowego Wietnamu wpłynęły w głąb lądu i złupiły Angkor. Przez stulecia królowie khmerscy ufali hinduskiemu bogu Śiwie jako obrońcy stolicy, i w oczach Dżajawarmana tamto dawne przymierze zawiodło.

Po wypędzeniu najeźdźców zerwał z państwowym śiwaizmem i uczynił buddyzm mahajany religią dworu. Zbudował otoczoną murami stolicę Angkor Thom, wzniósł wieże z twarzami świątyni Bajon, rozstawił szpitale i domy pielgrzyma wzdłuż głównych traktów, a w prowincje rozesłał własne posągi portretowe — nie w triumfalnym wyprostowaniu, lecz siedzące ze złożonymi dłońmi w pokornym skupieniu. Rzeźbiarze warsztatów Bajonu stworzyli dla nich nowy naturalizm: ludzkie ciało na kości, zamknięte oczy, majestat władzy wyrażony bezruchem. Kilkadziesiąt lat po jego śmierci Angkor powrócił do śiwaizmu i dłuta oszpeciły dziesiątki buddyjskich przybytków, dlatego ocalałe rzeźby takie jak ta czterdziestodwucentymetrowa głowa są dziś tak rzadkie.

Rozejrzyj się po jasnym dziedzińcu za jego plecami. Muzeum Guimet zawdzięcza tę niezwykłą salę kambodżańskiego piaskowca wyprawom francuskiego oficera marynarki Louisa Delaporte’a z lat po 1870 i 1880 roku: zbiory pokazano najpierw w dawnym pałacu Trocadéro, zanim w 1927 roku trafiły tutaj i rozrosły się w 1936 roku dzięki przekazom Francuskiej Szkoły Dalekiego Wschodu, podczas gdy ta konkretna głowa przybyła w 1965 roku jako stały depozyt wydziału nauk ścisłych w Marsylii. Jedną plotkę warto rozwiać od razu na miejscu: zwiedzający często pytają, czy płaskorzeźby, które młody André Malraux głośno wyłamał w Banteay Srei po 1920 roku, trafiły do tej sali. Nie trafiły — Malraux został zatrzymany w Phnom Penh, a każdy kamień pozostał w Kambodży.

Przystanek 2 z 5 · Parter, sale Świata Indyjskiego

Tańczący Śiwa (Śiwa Nataradża)

Warsztat brązowniczy dynastii Ćolów, Tamilnadu, południowe Indie · XI wiek · Brąz odlewany metodą wosku traconego, 96 × 80 × 23 cm (nr inw. MG 17471)

Na co zwrócić uwagę

  • Prostokątny otwór przebity na wylot przez lotosowy cokół, służący do wsuwania drewnianych drążków podczas procesji świątynnych w Tamilnadu.
  • Maleńka przypominająca syrenę postać Gangi, bogini rzeki Ganges, wpleciona w rozwiane warkocze na lewo od twarzy Śiwy.
  • Cztery ramiona opisujące cykl kosmiczny: klepsydrowy bębenek stworzenia, płomień zniszczenia, dłoń w geście „nie lękaj się” oraz ramię wskazujące uniesioną lewą stopę.
Transkrypcja (1:57)

Zanim podniesiesz wzrok ku pierścieniowi ognia, spójrz najpierw na sam dół brązowej podstawy w kształcie lotosu. Dokładnie pośrodku cokołu widnieje równy prostokątny otwór. To gniazdo wyjaśnia, do czego naprawdę służył ten jedenastowieczny brąz dynastii Ćolów. Wysoki niemal na metr posąg odlany w południowoindyjskim regionie Tamilnadu nigdy nie miał tkwić wyłącznie w mrocznym kamiennym sanktuarium. W dni świąteczne kapłani przewlekali przez podstawę drewniane drążki, ubierali rzeźbę w jedwabie i kwiaty, po czym wynosili boga na ulice, by wierni i bóstwo mogli spojrzeć sobie prosto w oczy.

Władcy południowoindyjskiego państwa Ćolów nie czcili żadnego wizerunku wyżej niż Śiwy jako Nataradży, Pana Tańca. Odlany w jednym zalewie metodą wosku traconego — co wymagało rozbicia glinianej formy przy wydobywaniu metalu, dzięki czemu nie istnieją dwa identyczne brązy Ćolów — bóg balansuje na jednej nodze w klasycznej tamilskiej pozie tanecznej bharatanatjam wewnątrz łuku płomieni oznaczającego wszechświat w nieustannym ruchu.

Odczytaj cztery dłonie zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a cały hinduski kosmos odsłoni się naraz. W prawej górnej dłoni ujmuje mały klepsydrowy bębenek wybijający pierwszy puls stworzenia. Naprzeciwko lewa górna dłoń podtrzymuje język ognia, który spali wszechświat w popiół u kresu epoki. Pomiędzy narodzinami a zagładą toczy się ludzkie życie: prawa dolna dłoń zwraca się ku tobie w geście mówiącym nie lękaj się, natomiast lewe dolne ramię przecina pierś łagodnym łukiem niczym trąba słonia, wskazując w dół na uniesioną lewą stopę — schronienie, w którym czciciele znajdują wyzwolenie.

Spójrz teraz pod mocno opartą prawą stopę. Przygnieciony płasko na brzuchu leży tam karłowaty demon niewiedzy, spoglądający w górę, podczas gdy bóg tańczy lekko na jego grzbiecie. Przyjrzyj się też z bliska splecionym puklom ascety rozlatującym się poziomo od głowy Śiwy aż po ognisty nimb. Wśród pasm na lewo od twarzy unosi się maleńka postać: Ganga, bogini świętej rzeki Ganges, której gwałtowny spadek z niebios Śiwa pochwycił we własne włosy, aby wody nie roztrzaskały ziemi.

Przystanek 3 z 5 · Pierwsze piętro, sale Świata Himalajskiego

Maska Bhajrawy, „Budzącego Grozę”

Warsztat Newarów, Dolina Katmandu, Nepal · Koniec XVI – początek XVII wieku · Złocona miedź trybowana inkrustowana turkusem, szkłem i kryształem górskim, 82,7 × 80,9 × 35 cm (nr inw. MA 5941)

Na co zwrócić uwagę

  • Tuż nad pionowym trzecim okiem pośrodku diademu z kobr i czaszek: mała, spokojna twarz Śiwy spoglądająca łagodnie znad gniewu Bhajrawy.
  • Półotwarte usta z kłami skonstruowane pod rurkę wylewową, przez którą rytualne piwo zbożowe z ukrytej kadzi płynęło wprost do uczestników święta.
  • Skręcone pukle czerwonej miedzi wokół złoconych policzków, inkrustowane rozety z turkusu i kryształu górskiego oraz półksiężyc wsunięty we włosy.
Transkrypcja (1:53)

Wejdź na pierwsze piętro do sal himalajskich i zatrzymaj się przed tym ogromnym złotym obliczem łypiącym spomiędzy wachlarza rudomiedzianych loków. Ponad osiemdziesiąt centymetrów wysokości i niemal tyle samo szerokości, wyłupiaste oczy, płomieniste brwi, splecione kobry, ludzkie czaszki i obnażone kły sprawiają wrażenie, jakby maska miała przerazić każdego, kto podejdzie bliżej. A jednak w Dolinie Katmandu w Nepalu, gdzie metalurdzy z ludu Newarów wykuli tę złoconą blachę miedzianą około 1600 roku, tłumy cisnęły się naprzód, by pić prosto z jej ust.

Patrzysz na Bhajrawę, Budzącego Grozę — gniewne oblicze hinduskiego boga Śiwy — a rzeźba ta nie była zwykłą ozdobą ścienną. Była monumentalnym świątecznym kranem. Co roku podczas wrześniowej pełni księżyca, gdy deszcze monsunowe ustępują z Doliny Katmandu, hinduscy i buddyjscy sąsiedzi gromadzą się wspólnie na Indra Dżatra, tygodniowym święcie plonów, płodności i wspólnoty miejskiej. Kapłani ustawiali na dworze olbrzymie maski takie jak ta przed ukrytą kadzią ze sfermentowanym miejscowym piwem zbożowym. Rurka biegła z naczynia prosto przez rozchylone wargi Bhajrawy. Gdy odkręcano kurek, oszałamiające błogosławieństwo boga tryskało spomiędzy kłów wprost w dłonie świętujących.

Podejdź bliżej i zobacz, jak newarscy mistrzowie repusowania połączyli dzikość z jubilerską subtelnością. Kując blachę miedzianą od odwrocia młotkami i puncami, wydobyli pełne, napięte policzki, zawinęli wąsy niczym migoczący płomień i wysadzili spiętrzony diadem kaboszonami niebieskozielonego turkusu, szkła oraz przejrzystego kryształu górskiego.

Odszukaj teraz pionowe trzecie oko pośrodku czoła i podnieś wzrok tuż nad nie, w koronę wijących się kobr i czaszek. W samym środku spoczywa druga, znacznie mniejsza złota głowa o przymkniętych powiekach i niewzruszonym uśmiechu. To Śiwa w swoim łagodnym aspekcie. Jednym prostym chwytem artysta z Katmandu wykłada teologię stojącą za maską: groza i łaskawość nie są tu wrogimi bóstwami, bo opiekuńczy gniew Bhajrawy wypływa wprost ze spokoju Śiwy.

Przystanek 4 z 5 · Drugie piętro, sale Korei

Korona królestwa Silla

Warsztat złotniczy królestwa Silla, okres Trzech Królestw, Korea · V–VI wiek n.e. · Kuty i wycinany złocony brąz, 59,5 × 17 cm (nr inw. MA 1642)

Na co zwrócić uwagę

  • Pięć strzelistych trójzębnych sterczyn wznoszących się niemal 60 centymetrów ponad kolistą obręcz czołową, przywołujących gałęzie świętego drzewa, szczyty gór lub poroże.
  • Maleńkie połyskliwe blaszki przymocowane skręconym drucikiem do cieniutkiej złoconej blachy, dzięki czemu cała korona drżała i łapała światło przy najlżejszym ruchu.
  • Dwa długie członowane wisiory opadające po obu stronach na wysokości uszu jako naśladownictwo ceremonialnych warkoczy.
Transkrypcja (2:11)

Wjedź lub wejdź na drugie piętro do galerii koreańskich i przystań przed wysoką sylwetką lśniącą w ciemnej gablocie. Wysoka na blisko sześćdziesiąt centymetrów — niemal na długość ramienia — korona ze starożytnego koreańskiego królestwa Silla przypomina znacznie mniej europejskie insygnia królewskie niż złoty las wyrastający prosto z czoła władcy.

Zobacz, jak cienki jest sam metal. Złotnicy z piątego i szóstego wieku w południowo-wschodniokoreańskim regionie Gyeongsang nie odlewali ciężkich obręczy z litego kruszcu. Czerpiąc z tradycji przeniesionych przez północną Azję przez koczowniczych jeźdźców wielkiego stepu euroazjatyckiego, rozklepywali złocony brąz na arkusze cienkie jak papier, wycinali kolistą opaskę, przynitowywali do krawędzi pięć wysokich trójramiennych sterczyn, zawieszali drobne drżące krążki na skręconych drucikach i wypuszczali wzdłuż uszu dwa długie łańcuchy naśladujące splecione pukle. Przesuń się o krok w bok, a od razu zrozumiesz, jak krucha jest ta konstrukcja: nikt nie zakładał takiej korony do bitwy ani na codzienne narady. Powstała na rzadkie obrzędy sakralne — albo po to, by towarzyszyć władcy do wyłożonego drewnem kurhanu grobowego.

Skąd kształt trójzębów i gałęzi? Zanim buddyzm stał się religią państwową Silli, władza królewska w Korei była ściśle spleciona z szamanizmem: monarcha występował jako najwyższy pośrednik między społecznością ludzką a światem duchów. Odczytane w tym świetle pięć symetrycznych pionów oznacza zarazem konary drzewa kosmicznego łączącego ziemię z niebem, poszarpane święte góry, poroże renifera oraz wznoszące się ptasie skrzydła — wszystkie klasyczne znaki szamańskiego lotu od Syberii po step.

Kuratorzy zaliczają ten zabytek, nabyty przez Muzeum Guimet w 1954 roku z kolekcji Mayuyama, do środkowej klasycznej fazy koron Silli, w której wyważony układ trójzębów osiągnął najczystsze proporcje. Niedługo po jego wykonaniu, w szóstym wieku za króla Beopheunga, Silla przyjęła buddyzm jako oficjalną religię państwową. Dawne insygnia królów-szamanów stopniowo traciły polityczny ciężar, korony uproszczono lub ograniczono do darów grobowych, a las złotych gałęzi zniknął pod ziemią na tysiąc czterysta lat, dopóki wykopaliska dwudziestego wieku nie wydobyły zapomnianego skarbca Silli na światło dzienne.

Przystanek 5 z 5 · Drugie piętro, sale Japonii

Król Strażnik Północy, Bishamonten

Rzeźbiarz okresu Kamakura, Japonia · Początek XIII wieku · Lakowane i złocone drewno cyprysowe z oczami wykładanymi kryształem górskim (nr inw. EO 1536)

Na co zwrócić uwagę

  • Wilgotny połysk oczu — wygiętych soczewek z polerowanego kryształu górskiego podmalowanych od spodu i wprawionych od wewnątrz wydrążonej cyprysowej głowy — oraz cienkie pionowe łączenie na czole.
  • Jego podwójne atrybuty: broń w jednej dłoni, miniaturowa stupa-pagoda skarbów z naukami Buddy w drugiej oraz oryginalny wykrzywiony demon przygnieciony stopami.
Transkrypcja (2:10)

Przejdź do sąsiednich sal japońskich na drugim piętrze i spójrz temu wojownikowi prosto w oczy. Nawet w przygaszonym świetle muzealnym błyszczą wilgotnym, zaskakująco ludzkim refleksem. To nie jest farba na drewnie. Na początku trzynastego wieku, w rządzonej przez samurajów japońskiej epoce Kamakura, rzeźbiarze rozłupali blok cyprysu japońskiego na część przednią i tylną, wydrążyli korpus oraz głowę, aby drewno nigdy nie popękało, od środka wydłutowali oczodoły i wstawili wygięte soczewki z polerowanego kryształu górskiego z namalowanymi na odwrocie tęczówkami i przekrwionymi białkami.

Popatrz wzdłuż grzbietu nosa i środka czoła, a nadal dostrzeżesz pionową spoinę, w której wydrążoną przednią i tylną połówkę głowy sklejono na powrót, pokryto laką i wyzłocono. Technika ta, zwana gyokugan — dosłownie oczy z klejnotów — skierowała rzeźbę świątynną epoki Kamakura ku surowemu realizmowi anatomicznemu.

Na kogo patrzy z taką grozą? Bishamonten to Król Strażnik Północy, przywódca Czterech Królów Niebiańskich czuwających na narożach buddyjskich ołtarzy, by miażdżyć wrogów wiary. Podobnie jak sam buddyzm przemierzył całą szerokość Azji, zanim tu dotarł: zaczął w Indiach jako Kubera lub Wajśrawana, hinduski pan bogactwa i władca duchów przyrody, przeszedł przez Azję Środkową do Chin odziany w łuskową zbroję dynastii Tang, aż trafił do Japonii jednocześnie jako groźny patron wojowników i jeden z ludowych bogów pomyślności.

Odziany w warstwową zbroję na rozwianych rękawach, ze ściągniętymi brwiami i mocno zaciśniętymi ustami, dzierży dwa przedmioty ciągnące w przeciwne strony: włócznię przebijającą niewiedzę oraz miniaturową stupę — pagodę skarbów kryjącą nauki Buddy — unoszoną z najwyższą ostrożnością. Pod pancernymi butami wije się wykrzywiony demon jaksza przygwożdżony do rzeźbionej skalnej podstawy, oba elementy oryginalne z trzynastego stulecia.

Spotkanie z nim na tym piętrze prowadzi wprost do początków Muzeum Guimet. W 1876 roku lyoński przemysłowiec Émile Guimet popłynął do Japonii epoki Meiji z marzeniem o muzeum religii świata; setki japońskich posągów buddyjskich, które wtedy zgromadził i w 1889 roku przeniósł do tego paryskiego gmachu, do dziś stanowią fundament najwyższego piętra.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na dowolne dzieło w Muzeum Guimet.

Te pięć nagrań ledwie zarysowuje otwarte galerie pełne kambodżańskich nadproży, brązów Ćolów, tybetańskich złoconych bóstw, seladonów Goryeo i cesarskiej porcelany z kolekcji Grandidiera — w gmachu, który nie wypożycza własnego audioprzewodnika. Zrób zdjęcie dowolnej rzeźbie, naczyniu lub tabliczce w aplikacji Chiaro, aby od razu usłyszeć jej historię i zadać na głos kolejne pytania.

Dlaczego Śiwa tańczy w kręgu ognia?Czemu z ust Bhajrawy płynęło piwo?Jak wykonano te kryształowe oczy?

Przed wizytą

01

Dojazd

6, place d’Iéna, 75116 Paryż. Bezprogowa rampa po lewej stronie schodów wejściowych prowadzi do holu głównego, a windy obsługują poziom ogrodu, wszystkie trzy piętra kolekcji oraz rotundę na czwartym piętrze. Pamiętaj, że w gmachu przy Place d’Iéna sala Afganistanu, Biblioteka Historyczna i sala Chin Historycznych są obecnie zamknięte z powodu prac, a taras na dachu pozostaje nieczynny do wiosny 2027 roku; zwykły bilet nie obejmuje też wstępu bez rezerwacji do Maison Guimet (19 avenue d’Iéna, wyłącznie zarezerwowane zwiedzania z przewodnikiem), natomiast Musée d’Ennery przy 59 avenue Foch jest zamknięte do 2028 roku.

Linia metra 9 zatrzymuje się tuż przed wejściem na stacji Iéna; linia metra 6 na Boissière oraz linia RER C przy Pont de l’Alma znajdują się kilka minut spacerem stąd (linia 9 staje też po drugiej stronie Sekwany na Alma–Marceau; żadna z tych stacji kolejowych nie ma bezprogowych wind). Przystosowane dla wózków autobusy RATP zatrzymują się na przystankach Iéna, Kléber-Boissière i Albert de Mun, a stacje rowerów Vélib’ stoją przy Longchamp – Place d’Iéna.

02

Bilety

  • Jeden wspólny bilet obejmuje zarówno sale stałe, jak i wystawy czasowe w cenie 15 euro normalny lub 12 euro ulgowy (brak zniżki wiekowej dla seniorów; karty American Express nie są akceptowane). Rezerwacja online jest zalecana w weekendy i podczas popularnych wystaw, choć bilety kupisz również w kasie, a rezerwacje godzinowe dają okno wejścia od 30 minut przed do 90 minut po wskazanej godzinie.
  • Otwarte od środy do poniedziałku w godzinach 10:00–18:00; nieczynne w każdy wtorek oraz 1 stycznia, 1 maja, 14 lipca i 25 grudnia. Kasa zamyka się o 17:15, ostatnie wejście o 17:30, a wypraszanie z sal zaczyna się o 17:45 (24 i 31 grudnia o 16:45); każde wyjście z budynku jest ostateczne.
  • Wstęp bezpłatny przysługuje osobom poniżej 18 lat (z dokumentem prosto do kontroli biletów), obywatelom Unii Europejskiej w wieku 18–25 lat (w kasie lub online), osobom z niepełnosprawnością wraz z jednym opiekunem z wejściem priorytetowym, posiadaczom Paris Museum Pass na ekspozycję stałą (nie mylić z miejską kartą „Paris Musées”, która tu nie obowiązuje) oraz wszystkim zwiedzającym bez rezerwacji w pierwszą niedzielę każdego miesiąca.
  • Zgodnie z zasadami bezpieczeństwa Vigipirate walizki i torby kabinowe są bezwzględnie odmawiane; przyjmowane są torby mniejsze niż 45 × 100 × 62 cm, a bezpłatna szatnia działa w miarę wolnych miejsc. Fotografowanie z lampą błyskową jest zabronione.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Na swojej stronie dla zwiedzających Muzeum Guimet wyraźnie zaznacza, że nie udostępnia oficjalnego urządzenia z audioprzewodnikiem ani aplikacji mobilnej. Zamiast tego w recepcji można odebrać bezpłatny drukowany plan sal po francusku i angielsku, zapisać się na płatne oprowadzania tematyczne lub dołączyć do bezpłatnych spotkań w galeriach w każdą pierwszą niedzielę miesiąca. Nasze pięć darmowych ścieżek w przeglądarce wypełnia tę lukę wraz z pełnym tekstem pod każdym odtwarzaczem, a sfotografowanie nieopisanego obiektu w Chiaro uruchamia od razu komentarz głosowy.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy istnieje darmowy audioprzewodnik po Muzeum Guimet?

Tak — bezpośrednio na tej stronie. Ponieważ Muzeum Guimet nie oferuje własnego audioprzewodnika, pięć tutejszych przystanków odtworzysz bezpłatnie w przeglądarce telefonu z pełnymi transkrypcjami pod każdym odtwarzaczem i bez rejestracji. Gdy zatrzymasz się na piętrze przy innym posągu, brązie lub porcelanie, otwórz Chiaro i skieruj aparat na dzieło.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik w Muzeum Guimet?

Nie ma go: serwis guimet.fr informuje wprost, że muzeum nie posiada urządzeń z audioprzewodnikiem ani własnej aplikacji. W recepcji możesz bezpłatnie pobrać plan sal po angielsku i francusku, wykupić tematyczne oprowadzanie z wykładowcą w wybrane dni albo skorzystać z darmowych prezentacji bez zapisów w pierwszą niedzielę miesiąca.

Gdzie w Muzeum Guimet znajduje się Portret króla Dżajawarmana VII?

Na parterze w centralnym Dziedzińcu Khmerskim, czyli pierwszej przestrzeni wystawowej tuż za kontrolą biletów. Piaskowcowa głowa stoi pośród monumentalnych rzeźb kambodżańskich zgromadzonych na jasnym dziedzińcu zaprojektowanym przez Henriego i Bruna Gaudinów.

Czy bilety do Muzeum Guimet trzeba rezerwować z wyprzedzeniem?

Rezerwacja internetowa jest dobrowolna, choć muzeum poleca ją na weekendy i głośne wystawy czasowe. Bilety bieżące (15 euro normalny, 12 euro ulgowy) są sprzedawane w kasie przy Place d’Iéna w ramach dostępnej puli, a rezerwacje online pozwalają wejść od 30 minut przed do 90 minut po wydrukowanej godzinie. W bezpłatne pierwsze niedziele miesiąca rezerwacje nie obowiązują.

Czy Muzeum Guimet jest zamknięte we wtorki?

Tak, przez cały rok w każdy wtorek, a także 1 stycznia, 1 maja, 14 lipca i 25 grudnia. W pozostałe dni muzeum przy Place d’Iéna jest czynne od 10:00 do 18:00, przy czym kasa zamyka się o 17:15, a ostatnie wejście następuje o 17:30.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Guimet.