Musée des Arts Décoratifs · Paryż · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Musée des Arts Décoratifs,
pięć przystanków, za darmo.
Posłuchaj pięciu nagrań prosto na tej stronie, a potem sfotografuj dowolny z 6 000 obiektów na siedmiu poziomach, by Chiaro opowiedziało jego historię.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Musée des Arts Décoratifs.
Spotkanie Jazona i Medei
Musée des Arts Décoratifs, Paryż
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Musée des Arts Décoratifs.
Pięć przystanków · 11 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Ukryte w północno-zachodnich skrzydłach pałacu Luwru przy 107 rue de Rivoli muzeum prowadzi zwiedzających chronologicznie przez poziomy 3 i 4, a ten audioprzewodnik po Musée des Arts Décoratifs idzie dokładnie tym śladem. Wjedź windą Lefuel na poziom 3, aby zacząć w sali 6 przed florencką tablicą ślubną z lat osiemdziesiątych piętnastego wieku, a potem wejdź na poziom 4 po osiemnastowieczny buduar z Place Vendôme w sali 23, pracownię rzeźbiarską Houdona pędzla Boilly'ego w sali 29, złocone brązowe łoże Valtesse de la Bigne w sali 40 i secesyjny witraż Eugène'a Grasseta w sali 44. Samo słuchanie zajmuje około jedenastu minut; na spokojne przejście obu skrzydeł zarezerwuj około dziewięćdziesięciu minut.
Numery sal, sygnatury inwentarzowe i fakty historyczne pochodzą z internetowego katalogu zbiorów muzeum zestawionego z niezależnymi źródłami, takimi jak Wikidata i Wikipedia. Meble oraz wrażliwe na światło deski bywają przenoszone lub wypożyczane, dlatego w razie rozbieżności kieruj się tabliczką w sali i daj nam znać, jeśli obiekt zmienił miejsce.
Przystanek 1 z 5 · Poziom 3, sala 6 (Wczesny renesans włoski)
Spotkanie Jazona i Medei
Przypisywane Biagiowi d'Antonio (1446–1516) · ok. 1486 · Olej na desce (tablica z cassone), 54 × 131 cm
Na co zwrócić uwagę
- Czarna bandera z koncentrycznymi złotymi pierścieniami na rufie lewego okrętu: herb bankierskiego rodu Albizzich, który wraz z herbem Tornabuonich datuje florencki ślub z 1486 roku.
- Jazon w skrzydlatym złotym hełmie i Medea w szkarłacie podający sobie prawe dłonie wewnątrz ośmiobocznej świątyni, tuż pod maleńkim brązowym posążkiem Apollina.
- Niski, wydłużony kształt deski, 54 na 131 centymetrów: namalowany nie do kościelnego ołtarza, lecz jako lico mebla w komnacie nowożeńców.
Transkrypcja (2:17)
Zwróć uwagę na sam kształt tego obrazu, zanim zaczniesz przyglądać się tłumowi postaci. Przy 54 centymetrach wysokości i ponad dwukrotnie większej szerokości ta długa pozioma deska nigdy nie miała wisieć nad ołtarzem w kościele. W piętnastowiecznej Florencji zamożne rody zamawiały u wybitnych malarzy wystrój drewnianych sprzętów do sypialni młodej pary: skrzyń posagowych zwanych cassoni, boazerii na wysokości ramion i rzeźbionych łóżek. Patrzysz na domowy luksus włoskiego renesansu — i właśnie dlatego dzieło trafiło do muzeum rzemiosła artystycznego.
Spójrz w górę na dwa wielkie żaglowce zakotwiczone po obu stronach zatoki i wypatrz herbowe proporce nad ich rufami. Po lewej koncentryczne złote kręgi na czarnym polu oznaczają ród Albizzich. W zestawieniu z herbem bankierskiej rodziny Tornabuonich te drobne chorągiewki wiążą deskę ze słynnym florenckim weselem z 1486 roku: zaślubinami Lorenza Tornabuoniego i Giovanny degli Albizzi. Kilku malarzy wspólnie stworzyło wówczas cały cykl scen z greckiego mitu o Jazonie i Argonautach do komnaty młodych małżonków, a tę tablicę powierzono Biagiowi d'Antonio.
Biagio urodził się we Florencji w 1446 roku jako syn hafciarza, kształcił się u Cosima Rossellego, pracował w warsztacie Andrei del Verrocchia i współtworzył freski na ścianach Kaplicy Sykstyńskiej w Rzymie, zanim wrócił do narracyjnych tablic meblowych, w których czuł się najlepiej. Przez stulecia jego prawdziwe nazwisko poszło w niepamięć, a historycy sztuki dzielili jego dorobek między mistrzów z Faenzy i Benedetta Ghirlandaia, dopóki dokumenty podatkowe ogłoszone w 1935 roku nie przywróciły Biagiowi d'Antonio Tucciemu własnego życiorysu.
Podąż wzrokiem za czystą geometrią ośmiobocznej świątyni w samym środku kompozycji. Pod zieloną kopułą i złoconym fryzem Jazon w zbroi oraz skrzydlatym hełmie ujmuje dłoń księżniczki Medei w karmazynowej sukni, składając przysięgę małżeńską przed miniaturowym posągiem Apollina. Dworzanie w barwnych nogawicach, charty i dwaj mali paziowie zamykają brzeg, podczas gdy okręt Argo czeka na spokojnej wodzie.
Każdy czytelnik Owidiusza we Florencji doskonale wiedział, jak tragicznie skończyło się małżeństwo Jazona i Medei, lecz renesansowych fundatorów i tak urzekał blask dworskich zalotów. Paryski architekt i kolekcjoner Émile Peyre zapisał deskę temu muzeum w 1905 roku, a jej złote bliki lśnią po pięciu wiekach równie mocno.
Przystanek 2 z 5 · Poziom 4, sala 23 (Cabinet des Fables)
Cabinet des Fables
Paryscy snycerze i malarze dla François-Balthazara Dangégo · ok. 1750–1755 (przemalowany ok. 1853) · Profilowana, rzeźbiona, malowana i złocona na pulment dębowa boazeria, jedenaście płycin z Bajkami La Fontaine'a
Na co zwrócić uwagę
- Celowy podział konserwatorski: dwie trzecie rzeźbionego dębu noszą pudrowy róż i jasną zieleń pani Dangé z lat pięćdziesiątych osiemnastego wieku, a jedna trzecia zachowuje ciężkie złocenie armii z około 1853 roku.
- Namalowany zwierzęcy sąd w scenie Wilk oskarżający lisa przed małpą, gdzie małpi sędzia siedzi na kamiennym bloku i słucha sporu dwóch szelmostw pod drzewem.
- Niski strop i kameralny rzut dawnego prywatnego buduaru wychodzącego na Place Vendôme, a nie wielkiej sali recepcyjnej.
Transkrypcja (2:12)
Stań pośrodku tego niewielkiego, wyłożonego dębiną pokoiku i najpierw obejrzyj wszystkie ściany dookoła, zanim zatrzymasz się przy jednym malowidle. Dwie trzecie wnętrza noszą delikatny róż i bladą zieleń, lekkie niczym cukrowy lukier. Pozostała jedna trzecia lśni ciężkim, uroczystym złotem dziewiętnastego stulecia. To ostre cięcie nie jest niedokończonym remontem — to dwa konkurencyjne stulecia paryskiego życia zamknięte w tych samych czterech ścianach.
W 1750 roku bajecznie bogaty dzierżawca podatków François-Balthazar Dangé kupił okazały pałac miejski przy Place Vendôme pod numerem 9, kilka kroków na północ od tego gmachu, i zatrudnił paryskich snycerzy oraz malarzy do urządzenia wnętrz. Na samym końcu apartamentu żony na pierwszym piętrze, z oknami na plac, ukryto ten niski buduar. Zamiast patetycznych bogów czy bitew pani Dangé otoczyła się jedenastoma malowanymi scenami z Bajek Jeana de La Fontaine'a, wprawionymi w rokokowe muszle i wici w różu oraz zieleni.
Odszukaj płycinę, na której małpa siedzi na kamiennym postumencie pod pierzastym drzewem, a poniżej spierają się wilk i lis. To bajka La Fontaine'a o wilku oskarżającym lisa o kradzież przed małpim sędzią — który wysłuchuje obu stron i skazuje obie, bo żadna nie ma czystego sumienia. W domu finansisty dawnego reżimu dowcip wygrywał z pompą.
Sto lat później pałac zmienił lokatorów nie do poznania. Po 1849 roku rezydencję przy Place Vendôme numer 9 przekazano wojsku na sztab Pierwszej Dywizji Wojskowej, a w 1870 roku stała się siedzibą wojskowego gubernatora Paryża. Generałowie nie mieli cierpliwości do pastelowego różu. Około 1853 roku boazerię przemalowano i gęsto wyzłocono, zamieniając figlarne kobiece ustronie w surowy salon Drugiego Cesarstwa.
Gdy armia wyprowadziła się w 1898 roku, jedenaście płycin zdemontowano, a w 1912 roku Luwr złożył je tutaj w bezterminowym depozycie. Konserwatorzy, stając wobec dwóch autentycznych warstw historii, odsłonili osiemnastowieczne barwy pani Dangé na dwóch trzecich sali, a na ostatniej trzeciej części zostawili wojskowe złoto.
Przystanek 3 z 5 · Poziom 4, sala 29 (Salon Talairac)
Pracownia Jeana-Antoine'a Houdona
Louis-Léopold Boilly (1761–1845) · ok. 1804 · Olej na płótnie, 88 × 115 cm
Na co zwrócić uwagę
- Prawdziwe gipsowe popiersie matematyka Pierre'a-Simona de Laplace'a z 1804 roku ustawione tuż obok obrazu: dokładnie ta głowa, którą Houdon lepi palcami na płótnie.
- Laplace pozujący po prawej na drewnianym podwyższeniu w staroświeckiej pudrowanej peruce związanej na karku i w ciemnym surducie z wysokim kołnierzem.
- Zatłoczone półki nad zieloną zasłoną pracowni, skąd siedzący Wolter Houdona i dziesiątki gipsowych popiersi spoglądają na żonę rzeźbiarza, trzy córki i śpiącego psa.
Transkrypcja (1:56)
Spójrz na glinianą głowę pod palcami rzeźbiarza na środku tego płótna, a zaraz potem zerknij tuż obok ramy. W sali obok obrazu Louisa-Léopolda Boilly'ego stoi prawdziwe gipsowe popiersie astronoma i matematyka Pierre'a-Simona de Laplace'a z 1804 roku, wysokie na 61 centymetrów i wymodelowane własnoręcznie przez Jeana-Antoine'a Houdona. Zarówno obraz, jak i popiersie należały do kolekcjonera Émile'a Peyre'a, a dzięki jego zapisowi z 1905 roku muzeum urządziło tu jedno z najefektowniejszych zestawień w Paryżu.
Boilly wystawił to płótno na Salonie w 1804 roku i zdobył za nie złoty medal. Wprowadza nas do parterowej pracowni, którą Houdon zajmował po drugiej stronie Sekwany w dawnym Collège des Quatre-Nations, dzisiejszym Institut de France. Sześćdziesięciotrzyletni Houdon był wówczas najsłynniejszym żyjącym portrecistą w rzeźbie — człowiekiem, który uwiecznił Woltera, Diderota, Jerzego Waszyngtona i Thomasa Jeffersona.
We wczesnym szkicu Boilly umieścił na kawalecie popiersie Napoleona. W ukończonym obrazie salonowym zastąpił jednak cesarza najwybitniejszym żyjącym uczonym Francji: Laplace'em, nazywanym przez współczesnych francuskim Newtonem za badania nad mechaniką nieba. Przyjrzyj się Laplace'owi siedzącemu po prawej na drewnianym podium. Podczas gdy młodsi mężczyźni nosili już krótko strzyżone włosy, uczony upierał się przy staromodnej pudrowanej peruce związanej na karku i wysoko zapiętym surducie.
Boilly zamienia robocze posiedzenie w trzy obrazy naraz. Po prawej daje lekcję warsztatu rzeźbiarskiego: Houdon w jasnym kitlu odmierza żywą kość policzkową w wilgotnej glinie, a u podstawy stojaka drzemie pies. Po lewej otwiera czuły portret rodzinny: żona Houdona w białej sukni empire siedzi z trzema córkami — Sabine, Anne-Ange i Claudine — z których jedna przegląda rysunki przy sztaludze.
A za zieloną kotarą wznosi się w miniaturze cała kariera Houdona: siedzący posąg Woltera, anatomiczna figura z uniesioną ręką skrajnie po lewej oraz wysokie, zakurzone półki pełne najsłynniejszych głów oświecenia.
Przystanek 4 z 5 · Poziom 4, skrzydło Rohan, sala 40 (Blaski kurtyzan)
Łoże paradne Valtesse de la Bigne
Édouard Lièvre (1828–1886) · ok. 1875 · Bukowy stelaż, cyzelowany, patynowany i złocony brąz, zielony aksamit jedwabny, 410 × 260 × 200 cm
Na co zwrócić uwagę
- Dwa pulchne amorki ze złoconego brązu na wezgłowiu podtrzymujące owalną tarczę z ukoronowaną literą V — samozwańczy herb paryskiej kurtyzany.
- Szyderczo uśmiechnięte brązowe maski faunów wzdłuż górnego gzymsu baldachimu i z profilu obok zwieńczenia, które Valtesse nazywała swoimi małymi sprytnymi bożkami.
- Wygięta balustrada ze złoconego brązu przykręcona wprost do nóg łóżka, zwieńczona na narożnych słupkach dwiema płonącymi kadzielnicami.
Transkrypcja (2:36)
Wznosząc się na ponad cztery metry pod sam strop w blasku złoconego brązu i bladozielonego jedwabiu, ten przedmiot przypomina mniej mebel sypialniany, a bardziej ołtarz zbudowany dla królowej. Na tym właśnie polegał żart — i nikt w Paryżu nie bawił się nim lepiej niż kobieta, która za niego zapłaciła.
Urodziła się jako Émilie-Louise Delabigne w ubogiej dzielnicy Paryża w 1848 roku, jako córka normandzkiej bieliźniarki. W wieku dziesięciu lat pracowała już w pracowni krawieckiej; jako nastolatka pozowała malarzom i weszła w ryzykowny półświatek Drugiego Cesarstwa. Potem wymyśliła siebie od zera. Ukuła sceniczny tytuł Valtesse de la Bigne, ponieważ Valtesse brzmiało po francusku niemal identycznie jak Votre Altesse, Wasza Wysokość. Adorowana przez bankierów, arystokratów i malarzy zgromadziła fortunę oraz własny pałacyk przy 98 boulevard Malesherbes, podarowany przez księcia de Sagan.
Około 1875 roku zamówiła u projektanta Édouarda Lièvre'a, który właśnie urządził sypialnię jej przyjaciela malarza Édouarda Detaille'a, prawdziwe lit de parade, ceremonialne łoże paradne. W Wersalu za Ludwika Czternastego królewskie łoże stało za drewnianą balustradą trzymającą dworzan na pełen szacunku dystans podczas porannych audiencji. Zobacz, co Lièvre zrobił tutaj z tamtą królewską barierą. Zamiast odgradzać gości w poprzek pokoju, przyśrubował falującą balustradę ze złoconego brązu prosto do ramy łóżka i osadził na narożnikach dwie płonące kadzielnice, zmieniając dworską etykietę w otwartą scenę zmysłowości.
Popatrz teraz na wezgłowie i wysoki gzyms. Dwa pucołowate brązowe kupidyny unoszą tarczę z ukoronowanym inicjałem V na tarczy. Nad zielonymi zasłonami z jedwabiu szczerzą się z baldachimu maski faunów, które Valtesse czule nazywała swoimi małymi sprytnymi bożkami. Kiedy pisarz Émile Zola uzyskał zgodę na obejrzenie jej sypialni przy boulevard Malesherbes, zrobił notatki i przekuł to samo łoże w skandaliczny złoto-srebrny tron w finale swojej powieści Nana z 1880 roku.
Wewnątrz konstrukcji zachowały się ołówkowe podpisy rzemieślników, którzy składali ten ciężki brąz: monterów Legrosa i Lazarda oraz cyzelerów Browna i Dumonta z lat 1880 i 1881, a także warsztatu, który w grudniu 1902 roku przewiózł łoże do wiejskiej willi Valtesse w Ville-d'Avray.
Większość rezydencji wielkich kurtyzan szła pod młotek zaraz po śmierci właścicielek. Valtesse przechytrzyła potomność po raz ostatni: przed śmiercią w 1910 roku wpisała to łoże do testamentu, przekazując swój brązowy tron w 1911 roku prosto do pałacu królów Francji.
Przystanek 5 z 5 · Poziom 4, sala 44 (Secesja i sztuka wnętrza)
Wiosna (La Matinée de printemps)
Eugène Grasset (1845–1917), karton; Félix Gaudin (1851–1930), mistrz witrażownictwa · 1894 · Szkło witrażowe i ołów, 298 × 136 cm
Na co zwrócić uwagę
- Wspólna sygnatura w lewej dolnej kwaterze z napisem E. GRASSET del oraz F. GAUDIN pinx, PARIS 1894: projektant i mistrz witrażu podpisani ramię w ramię.
- Grube czarne listwy ołowiane obrysowujące płaskie plamy błękitu nieba, różu kwiecia i ciemnego fioletu irysów niczym kreska tuszu na ulicznym plakacie.
- Trzy jaskółki kołujące u góry wśród różowo kwitnących gałęzi, ujęte w geometryczną ramę złotych półsłońc i błękitnych fal.
Transkrypcja (2:17)
Cofnij się o kilka kroków, by objąć wzrokiem całe trzy metry wysokości tego rozświetlonego okna, i zobacz, co spaja kompozycję. Każdy pukiel kasztanowych włosów, każda fałda jasnobłękitnego szala i każdy fioletowy płatek irysa zamknięty jest w mocnym czarnym konturze. Jeśli od razu kojarzy ci się to z paryskim plakatem z epoki belle époque, w mgnieniu oka odkryłeś sekret Eugène'a Grasseta.
Urodzony w Lozannie w 1845 roku jako syn szwajcarskiego stolarza, Grasset przeniósł się do Paryża w 1871 roku z przekonaniem, że mur między sztuką wysoką a przedmiotem codziennego użytku powinien runąć. Projektował meble, kroje pism, znaczki pocztowe, biżuterię dla domu Vever oraz 129 plakatów litograficznych przechowywanych w tym muzeum, a także winietę, którą do dziś zna każde francuskie dziecko: postać z 1890 roku ze słownika Larousse'a dmuchającą nasiona dmuchawca na wiatr.
Projektując to okno oraz jego pendant Jesienne popołudnie do działu architektury Salonu na Polu Marsowym w 1894 roku, Grasset przeniósł lekcje japońskiego drzeworytu i barwnej litografii wprost na szkło. Na plakacie czarne linie druku rozdzielają płaskie, świetliste pola koloru. Tutaj dokładnie tę samą rolę pełnią prawdziwe ciemne profile ołowiane, podczas gdy od tyłu przenika światło dnia.
Aby zamienić karton w skali jeden do jednego na blisko trzy metry szkła, Grasset połączył siły z Félixem Gaudinem, byłym oficerem artylerii, który w 1879 roku kupił historyczną pracownię witraży w Clermont-Ferrand. Zajrzyj w lewy dolny narożnik tuż pod rąbkiem wzorzystej sukni: obaj twórcy podpisali taflę wspólnie w 1894 roku — Grasset za rysunek, Gaudin za wykonanie w szkle.
Przyjrzyj się roślinom wokół postaci. Uwieńczona białymi różami, z koszem różowego kwiecia na ramieniu, pochyla się ku wysokim kosaćcom, podczas gdy nad jej głową trzy jaskółki przemykają wśród kwitnących konarów w ramie stylizowanych złotych słońc i błękitnych fal. Dwa lata później, w 1896 roku, Grasset wydał słynny podręcznik o roślinie i ornamencie, dowodząc, że szkło, drewno ani żelazo nigdy nie powinny niewolniczo kopiować kwiatu, bo to ograniczenia materiału dają ornamentowi siłę. Muzeum przyznało mu rację od razu i kupiło witraż prosto od Gaudina jeszcze w 1894 roku.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na dowolny obiekt w Musée des Arts Décoratifs.
Pięć przystanków to dopiero początek siedmiu poziomów pełnych snycerki, porcelany, witraży i historycznych wnętrz. Wyceluj aparat w dowolny kredens, tkaninę czy gablotę na trasie: Chiaro od razu wyjaśni rzemiosło oraz historię dzieła i odpowie na głos na twoje pytania.
Przed wizytą
Dojazd
107 rue de Rivoli, 75001 Paryż, w skrzydłach Rohan i Marsan pałacu Luwru. Goście indywidualni wchodzą przez 107 rue de Rivoli; grupy z rezerwacją korzystają z wejścia od strony Ogrodu Carrousel, a biblioteka ma osobne drzwi pod numerem 111 rue de Rivoli.
Stacje metra Palais Royal–Musée du Louvre (linie 1 i 7), Tuileries (linia 1) oraz Pyramides (linie 7 i 14) leżą kilka minut pieszo od wejścia; kolejka RER C zatrzymuje się po drugiej stronie Sekwany na stacji Musée d'Orsay, a autobusy 21, 27, 39, 68, 69, 72 i 95 stają przy Rue de Rivoli lub Rue des Pyramides.
Bilety
- Czynne od wtorku do niedzieli w godzinach 11:00–18:00, kasy zamykają się o 17:15; nieczynne w każdy poniedziałek oraz 1 maja, 25 grudnia i 1 stycznia (24 i 31 grudnia wcześniejsze zamknięcie o 17:00).
- Czwartkowe wieczory do 21:00 obejmują wyłącznie wystawy czasowe — galerie zbiorów stałych na poziomach 3 i 4 zamykają się każdego dnia o 18:00.
- Bilet normalny kosztuje 15 € na same zbiory stałe lub 18 € łącznie z wystawami czasowymi; osoby poniżej 18 lat, mieszkańcy EOG w wieku od 18 do 25 lat (na zbiory stałe) oraz posiadacze Paris Museum Pass wchodzą bezpłatnie — w weekendy zdecydowanie warto zarezerwować bilet z wyprzedzeniem na billetterie.madparis.fr.
- Zostaw walizki i duże plecaki w hotelu, ponieważ duży bagaż nie przejdzie kontroli bezpieczeństwa; szatnia, składane stołeczki i nosidełka dziecięce znajdują się na poziomie -1, a Pawilon Marsan będzie zamknięty z powodu prac od 4 stycznia do 1 maja 2027 roku.
Oficjalny audioprzewodnik
Muzeum udostępnia audioprzewodniki na początku trasy stałej na poziomie 3 (wliczone w karty roczne; warunki wypożyczenia jednorazowego sprawdzisz w kasie lub na madparis.fr) oraz publikuje bezpłatny przewodnik cyfrowy w zewnętrznej aplikacji mobilnej. Nasze pięć nagrań działa bezpośrednio na tej stronie bez zakładania konta, a aplikacja Chiaro z aparatem obejmuje resztę gmachu.
Oficjalna strona →Pytania
Czy istnieje darmowy audioprzewodnik po Musée des Arts Décoratifs?
Tak — wszystkich pięciu komentarzy wysłuchasz bezpłatnie prosto na tej stronie, z pełnym zapisem tekstu pod każdym odtwarzaczem i bez rejestracji. Gdy zaciekawi cię kolejny przedmiot w salach, zrób mu zdjęcie w aplikacji Chiaro, aby usłyszeć opowieść.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik w Musée des Arts Décoratifs?
Muzeum udostępnia audioprzewodniki na starcie ścieżki stałej na poziomie 3 (w cenie kart rocznych) i oferuje równolegle bezpłatny przewodnik cyfrowy w zewnętrznej aplikacji na telefon. Aktualną dostępność urządzeń sprawdzisz na madparis.fr lub w recepcji.
Gdzie znajduje się łoże Valtesse de la Bigne w Musée des Arts Décoratifs?
Paradny mebel z brązu i zielonego aksamitu dłuta Édouarda Lièvre'a stoi na poziomie 4 w skrzydle Rohan, w sali 40 zatytułowanej Blaski kurtyzan. Wjedź windą Lefuel na poziom 3 na początek trasy historycznej, a następnie przejdź wyżej na poziom 4.
Czy Musée des Arts Décoratifs jest zamknięte w poniedziałki?
Tak, w każdy poniedziałek, a także co roku 25 grudnia, 1 stycznia i 1 maja; w Wigilię 24 grudnia i w sylwestra 31 grudnia muzeum kończy pracę wcześniej o 17:00. Od wtorku do niedzieli zbiory stałe są otwarte od 11:00 do 18:00, natomiast czwartkowe wieczory do 21:00 dotyczą wyłącznie wystaw czasowych.
Czy bilet do Luwru obejmuje wstęp do Musée des Arts Décoratifs?
Nie. Choć Musée des Arts Décoratifs zajmuje północno-zachodnie skrzydła Rohan i Marsan pałacu Luwru, jest odrębną instytucją z własnym wejściem z ulicy przy 107 rue de Rivoli i osobnym biletem (15 € na kolekcje stałe lub 18 € z wystawami czasowymi).
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Musée des Arts Décoratifs.