Przejdź do treści

Katakumby paryskie · Paryż · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po katakumbach paryskich,
pięć przystanków, za darmo.

Zejście na własną rękę: 1,5 km kamieniołomów i ossuarium, 20 metrów pod 14. dzielnicą. Każdą tablicę, którą te pięć nagrań mija, sfotografuj, a Chiaro ci ją przeczyta.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą katakumb paryskich.

9:41

Pawilony Bramy Piekła na Denfert-Rochereau

Katakumby paryskie, Paryż

0:00 2:13
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 12 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Pod ziemią nikt nie może zawrócić, dlatego ten bezpłatny audioprzewodnik po katakumbach paryskich prowadzi jednokierunkową trasą, w kolejności podanej w ulotce zarządcy. Zacznij na powierzchni, na Place Denfert-Rochereau, przed dawnym pawilonem celnym Ledoux, gdzie pierwsze nagranie gra bez żadnego biletu. Po zejściu 131 stopniami drugi przystanek czeka w korytarzach kamieniołomów, które biegną na południe pod ulicami. Trzeci to rzeźbione drzwi ossuarium, czwarty to ściany z kości za nimi, a piąty to Beczka w Krypcie Męki Pańskiej, blisko końca, zanim 112 stopni wyprowadzi cię na powierzchnię przy 21 bis Avenue René-Coty, niemal 700 metrów od miejsca, w którym zaczynasz. Nagrania trwają około 12 minut, a zarządca radzi zaplanować na zwiedzanie godzinę.

Wszystkie informacje praktyczne poniżej pochodzą z catacombes.paris.fr, strony prowadzonej przez Paris Musées dla miasta Paryża, i z ulotek tej instytucji; część historyczna opiera się na tych stronach oraz na Wikipedii. Katakumby otwarto ponownie 8 kwietnia 2026 roku z nową ekspozycją i nową trasą, więc jeśli tablica albo strażnik pod ziemią mówi co innego, posłuchaj ich i napisz do nas.

Przystanek 1 z 5 · Place Denfert-Rochereau, przy Avenue du Colonel Henri Rol-Tanguy, przed wschodnim pawilonem, przy wejściu dla zwiedzających; bilet nie jest potrzebny

Pawilony Bramy Piekła na Denfert-Rochereau

Claude-Nicolas Ledoux (1736–1806), fryz Jean-Guillaume Moitte (1746–1810) · Projekt 1785, gotowe do 1787 roku; wpisane na listę zabytków 13 kwietnia 1907 roku · Kamień, cztery kondygnacje; jeden z dwóch bliźniaczych prostokątnych pawilonów przy murze celnym długości 24 km z 55 punktami wjazdu

Na co zwrócić uwagę

  • Fryz wysoko na ścianie: kobiety w antycznych strojach trzymają medaliony z herbami miast. To jedyny rzeźbiony fryz na tym budynku.
  • Kolumny na parterze, złożone z naprzemiennych bębnów, okrągłych i kwadratowych. Urząd podatkowy wygląda przez nie jak droga do świątyni i właśnie o to chodziło.
  • Bliźniaczy pawilon po drugiej stronie alei. Jeden pawilon to budynek; dopiero oba, zwrócone ku sobie ponad dawną drogą, tworzyły bramę.
Transkrypcja (2:13)

Zanim padnie choć słowo o kościach, spójrz w górę na budynek, przy którym stoisz, bo to był urząd podatkowy. Claude-Nicolas Ledoux zaprojektował go w 1785 roku dla muru wokół Paryża, długiego na 24 kilometry, z 55 punktami wjazdu, a mur powstał po to, by pobierać cło od towarów wwożonych do miasta. Zarządca tego miejsca nazywa go najambitniejszym projektem architektonicznym dawnej monarchii, a moim zdaniem ten pawilon pokazuje, dlaczego budził w ludziach taką niechęć.

Ledoux wzorował się na propylejach starożytnej Grecji, monumentalnych bramach przed sanktuarium. Spójrz więc na parter, na kolumny złożone z naprzemiennych bębnów, okrągłych i kwadratowych. A potem wysoko, na fryz Jeana-Guillaume'a Moitte'a: kobiety w antycznych strojach z herbami miast. Wszystko to po to, by ściągać podatek od towarów. I były dwa takie budynki: ten sam stoi naprzeciw ciebie po drugiej stronie alei, a między nimi biegła droga do Orleanu.

Cztery lata po powstaniu rysunków, trzynastego lipca 1789 roku, tę bramę splądrowano i spalono. Do stycznia 1790 roku ją naprawiono i nadano jej nową nazwę: Brama Równości. W 1860 roku Paryż wchłonął swoje przedmieścia, linia celna przesunęła się dalej, a mur Ledoux rozebrano. Przetrwały tylko cztery rogatki.

Przyjęła się stara nazwa i nikt nie potrafi jej do końca wyjaśnić. Barrière d'Enfer wzięła ją od rue d'Enfer, ulicy Piekielnej. Jedni historycy uważają, że ulica na to miano zasłużyła, inni, że to przekręcone via inferior, czyli dolna droga, albo brama en fer, czyli z żelaza. W 1879 roku plac nazwano imieniem pułkownika Denfert-Rochereau, który utrzymał Belfort przed Prusakami; kopia Lwa z Belfort dłuta Bartholdiego, w jednej trzeciej skali, stoi na placu po stronie północnej. Wypowiedz Denfert na głos, a usłyszysz d'Enfer: to gra słów rady miejskiej, której nikt nigdy nie cofnął.

Spójrz teraz na pawilon zachodni. Pod nim jest schron obrony cywilnej i to tam, dwudziestego sierpnia 1944 roku, pułkownik Rol-Tanguy urządził stanowisko dowodzenia, by kierować powstaniem w Paryżu. Ta aleja, całe jej 50 metrów, nosi jego imię.

Dwadzieścia metrów pod twoimi butami ulice Paryża powtarzają się w kamieniu, a schody do nich zaczynają się w środku tego urzędu podatkowego.

Przystanek 2 z 5 · Po zejściu 131 stopniami, w długich korytarzach, które zarządca nazywa kopią Paryża, 20 metrów pod ulicą

Korytarze kamieniołomów i to, co w nich wykuto

Robotnicy kamieniołomów pod kierunkiem Charles'a-Axela Guillaumota (1730–1807), pierwszego szefa Generalnej Inspekcji Kamieniołomów; rzeźby: kamieniarz Décure (zm. 1782) · Kamieniołomy eksploatowane co najmniej od XV wieku; umacniane od 1777 roku; rzeźby z lat 1777–1782 · Wapień lutecki i mur z kamienia układanego na sucho, 20 m pod ulicą

Na co zwrócić uwagę

  • Znak wykuty w ścianie: liczba, litera G, rok. Przykład podawany przez zarządcę to 65 G 1781. G oznacza Guillaumota, a liczba to numer kolejnej budowy.
  • Tablice z nazwami ulic, wielu z nich nie ma już na żadnym planie miasta nad tobą. Te korytarze wytyczono wzdłuż ulic.
  • Muszle w skale. Skamieniałe ślimaki z tropikalnego morza, sprzed około 45 milionów lat, pojawiają się na całej trasie.
Transkrypcja (2:36)

Te 131 stopni zaprowadziło cię w dół przez mniej więcej 45 milionów lat. Ściany wokół ciebie były kiedyś mułem na dnie tropikalnego morza, a skałę nazywa się lutecką, od Lutecji, rzymskiej nazwy Paryża. Jedna ze studni w tych kamieniołomach stała się międzynarodowym punktem odniesienia dla tych warstw. Patrz na kamień, kiedy idziesz, bo na trasie są skamieniałe muszle.

Ten wapień to powód, dla którego powstała ta pustka. Kamień paryski był materiałem budowlanym miasta aż do początku XX wieku: na kościoły, na zamek Luwr, na mury miejskie. Od średniowiecza kamieniarze szli za nim pod ziemię i przez długi czas pracowali na leżąco albo w kucki, w pokładzie wysokim na niewiele ponad metr. Przestrzeń nad twoją głową dodano później, dla inspektorów i zwiedzających. Dalej miniesz miejsce zwane atelier, gdzie filary podtrzymujące strop są dwojakie: średniowieczne, pozostawione w skale, i inne, ułożone ręcznie.

Nikt nie prowadził porządnej mapy. W XVIII wieku korytarze sięgały pod miastem na około 800 hektarów, opuszczone i w dużej mierze zapomniane, aż ziemia zaczęła się zapadać. W 1774 roku zawalisko pochłonęło 300 metrów ulicy. Czwartego kwietnia 1777 roku Ludwik Szesnasty powołał urząd, który miał ustalić, co jest pod Paryżem, i to podtrzymać, a na jego czele stanął architekt Charles-Axel Guillaumot.

To, przez co teraz idziesz, jest jego odpowiedzią. Te korytarze biegną wzdłuż ulic na górze, a tablice podają nazwy ulic, tak by inspektor zawsze wiedział, gdzie jest na powierzchni. Całą tę sieć nazwano kopią Paryża. Za ścianami po obu stronach jest pustka, którą zostawili kamieniarze.

Poszukaj teraz jego podpisu. Ludzie Guillaumota wykuwali znak w kamieniu wszędzie tam, gdzie kończyli pracę: numer budowy, inicjał, rok. Przykład podawany przez zarządcę to 65 G 1781: sześćdziesiąta piąta budowa, Guillaumot, 1781.

Jeden z kamieniarzy zostawił po sobie więcej niż znak. Décure, weteran wojny siedmioletniej zatrudniony przy tych umocnieniach, w wolnym czasie rzeźbił w skale forty Port-Mahon na Balearach. W 1782 roku, gdy wykuwał przejście na wyższy poziom, wywołał zawalisko, które go zabiło. Jego rzeźby znajdują się w części kamieniołomu, przez którą zwiedzający na trasie indywidualnej raczej nie przejdą.

Guillaumot zmarł w 1807 roku i pochowano go na cmentarzu Sainte-Catherine. Później i ten cmentarz opróżniono, a to, co w nim spoczywało, trafiło tutaj. Człowiek, którego inicjał widnieje na tej ścianie, znalazł się więc w miejscu, które przygotował dla wszystkich innych.

Przystanek 3 z 5 · Wejście do ossuarium, na końcu korytarzy kamieniołomów

Drzwi: „Stój, oto imperium śmierci”

Aranżacja: Louis-Étienne Héricart de Thury (1776–1854), generalny inspektor kamieniołomów · Aranżacja ossuarium od 1809 roku; miejsce konsekrowane 7 kwietnia 1786 roku · Murowane filary z białymi figurami na czarnym tle, rzeźbione kamienne nadproże; dalej ossuarium ciągnie się przez około 780 m krętych korytarzy

Na co zwrócić uwagę

  • Nadproże: „Arrête ! C'est ici l'empire de la mort”. To wers z francuskiego przekładu Eneidy pióra Jacques'a Delille'a, słowa przewoźnika do żywych.
  • Białe figury na czarnych filarach. Héricart de Thury zapożyczył je z antyku, żeby kamieniołom czytano jak pomnik.
  • Sufit, a na nim czarna linia. Kazał ją wyrysować jako nić, za którą szli zwiedzający.
Transkrypcja (2:06)

Zatrzymaj się tu na chwilę, bo tak każą drzwi. Dwa czarne filary z białymi figurami, kamienne nadproże, a na nim wyryte: Arrête ! C'est ici l'empire de la mort. Stój, oto imperium śmierci.

To poezja i to pożyczony wers. Pochodzi z francuskiego przekładu Eneidy Jacques'a Delille'a, z księgi szóstej, gdzie przewoźnik Charon zatrzymuje żywego człowieka nad rzeką umarłych. Ktoś wybrał go celowo i zwróć uwagę, jakie to teatralne, bo to miejsce nie zaczynało się jako scena.

Pobłogosławiono je i konsekrowano siódmego kwietnia 1786 roku jako Miejskie Ossuarium Paryża. Nazwa Katakumby też była zapożyczeniem, od rzymskich, którymi fascynowała się publiczność. Niemal wszyscy trafili tu już jako kości, zsypywane szybami, i leżeli w bezładnych stosach.

Zmienił to Louis-Étienne Héricart de Thury, generalny inspektor kamieniołomów, który przejął to miejsce około 1809 roku. Był inżynierem z wyczuciem widowiska. Dał mu tablice i sentencje, czarno-białe filary przywołujące antyk i kości ułożone w dawnej tradycji średniowiecznych ossuariów. Podsumowanie jego zamysłu, które podaje sam zarządca, trudno ulepszyć: szacunek, medytacja i lęk, w tej właśnie kolejności.

Spójrz w górę na sufit, a może znajdziesz jego drugi pomysł. Kazał wyrysować wzdłuż niego czarną linię, nić dla zwiedzających, żeby nie zgubili się w starych wyrobiskach. Planował z myślą o publiczności i ją dostał. Od 1809 roku można było przychodzić po wcześniejszym umówieniu, a księga na końcu trasy, przeznaczona na wrażenia, szybko się zapełniła. Przyszły Karol Dziesiąty był tu już w 1787 roku, z damami dworu. Cesarz Austrii przybył w 1814 roku. Napoleon Trzeci przyprowadził syna w 1860 roku.

Nie wszyscy to pochwalali. W latach trzydziestych XIX wieku zwiedzanie wstrzymano, po zniszczeniach dokonanych przez gości i sprzeciwie Kościoła wobec wystawiania ludzkich szczątków na widok publiczny, i dopiero w 1850 roku znów pozwolono na cztery wizyty w roku. Sprzeciw Kościoła warto zabrać ze sobą przez te drzwi. To, co jest po drugiej stronie, zostało zainscenizowane, ale nigdy nie było dekoracją. To kruche szczątki milionów paryżan, a każdy z nich był kiedyś czyimś sąsiadem.

Przystanek 4 z 5 · Wewnątrz ossuarium, wzdłuż korytarzy z kości i kamiennych tablic

Ściany z kości i tablice z nazwami cmentarzy

Robotnicy kamieniołomów pod kierunkiem Louisa-Étienne'a Héricarta de Thury (1776–1854) · Kości przenoszone od 1785 do 1787 roku; ściany układane od 1809 roku · Kości udowe, piszczele i czaszki ułożone na średnią wysokość 1,5 m, z kamiennymi tablicami; ossuarium zajmuje 10 933 metry kwadratowe

Na co zwrócić uwagę

  • Tablica z nazwą cmentarza i datą. Tablice cmentarza Niewiniątek zaczynają się słowami „Ossements du cimetière des Innocents” i mogą nosić daty takie jak 2 lipca 1809 roku, dwie dekady po pierwszych wozach.
  • Wzór w ścianie: rzędy końców kości, co pewien odstęp przerwane pasem czaszek. To tylko lico, a reszta leży za nim.
  • Inne tablice, z wierszami i sentencjami. Héricart de Thury umieścił je po to, by zwiedzający zwolnił i pomyślał o śmierci.
Transkrypcja (2:36)

Po obu twoich stronach, od podłogi mniej więcej do wysokości piersi, ściana jest zbudowana z ludzi. Proszę, nie dotykaj jej. Patrz na kamienie z napisami, bo każdy mówi, z której części Paryża są te szczątki. Znajdź tablicę z nazwą cmentarza Niewiniątek.

Saints-Innocents, niedaleko Les Halles, był największym miejscem pochówku w mieście, używanym przez blisko dziesięć wieków. Złożono tam ponad dwa miliony paryżan, a pod koniec XVIII wieku grunt cmentarza wznosił się ponad dwa metry nad ulicę. Wiosną 1780 roku ściana piwnicy przy rue de la Lingerie ustąpiła pod naporem sąsiedniego zbiorowego grobu. Jeszcze w tym samym roku cmentarz zamknięto.

Przenoszenie zaczęło się w 1785 roku i trwało do 1787 roku. Odbywało się nocą, po części po to, by uniknąć wrogich reakcji paryżan i Kościoła: nakryte wozy pogrzebowe w czarnym kirze, z przodu chóry i pochodnie, z tyłu księża śpiewający oficjum za zmarłych. Na końcu tej godnej drogi kości zsypywano do dwóch studni kamieniołomu, a robotnicy na dole rozprowadzali je po korytarzach. Do 1814 roku poszły w ich ślady inne parafie, a kolejne kości trafiły tu w 1859 i 1860 roku, gdy Haussmann przebijał nowe ulice przez stare przykościelne cmentarze.

To, co widzisz, jest więc drugim ułożeniem. Mniej więcej od 1809 roku ludzie Héricarta de Thury budowali te lica z kości udowych i piszczeli z pasami czaszek, a resztę, w dużej części same fragmenty, układali za nimi. Ściany nazywali hagues, tym samym słowem, którego kamieniarze używali na swoje kamienne mury. To czyjaś metoda pracy zastosowana wobec zmarłych i mnie porusza tym bardziej, że jest praktyczna.

Kto tu leży? Wszyscy i na tym polega trudność. Danton, Robespierre i Lavoisier trafili tu z cmentarzem Errancis. Zarządca wymienia też pisarzy: Rabelais'go, La Fontaine'a i Charles'a Perraulta. Tablice głębiej upamiętniają zmarłych z zamieszek Réveillona w 1789 roku i z Tuileries w 1792 roku. Żadnego z nich nigdy nie zidentyfikowano wśród pozostałych.

To miejsce przyciągało też eksperymentatorów. W 1813 roku Héricart de Thury wpuścił cztery złote rybki do basenu Źródła Samarytanki, wypływającego w ossuarium; przeżyły, oślepły i nigdy się nie rozmnożyły. W 1862 roku Nadar spędził tu całe miesiące, robiąc pierwsze podziemne zdjęcia przy świetle elektrycznym i pozując manekiny na robotników, bo naświetlanie trwało tak długo.

Ale zostań przy tablicy. Cmentarz i data. Dla większości ludzi w tej ścianie to cały zapis, jaki po nich pozostał.

Przystanek 5 z 5 · Krypta Męki Pańskiej, blisko końca ossuarium; schody za nią prowadzą na 21 bis Avenue René-Coty

Beczka w Krypcie Męki Pańskiej i droga na górę

Robotnicy Inspekcji Kamieniołomów, w ossuarium zaaranżowanym pod kierunkiem Louisa-Étienne'a Héricarta de Thury (1776–1854) · Aranżacja ossuarium od 1809 roku; schody wyjściowe udostępnione zwiedzającym w 2017 roku · Czaszki i piszczele wokół murowanego filara podporowego, w kształcie beczki; wyjście na górę to 112 stopni

Na co zwrócić uwagę

  • Pasy czaszek wokół Beczki, ułożone tam, gdzie w prawdziwej beczce byłyby obręcze.
  • Wybrzuszenie bryły. W środku jest zwykły filar podporowy, który trzyma strop kamieniołomu; kości to tylko okładzina.
  • Ściany samej komory, całe wyłożone kośćmi. Dlatego nazywa się ją też rotundą piszczeli.
Transkrypcja (2:04)

Poznasz to miejsce, gdy korytarz się rozszerzy: okrągła komora wyłożona kośćmi, a pośrodku coś, co dziwnie przypomina ogromną beczkę. Nazywa się Beczka, a komora ma dwie nazwy: Krypta Męki Pańskiej i rotunda piszczeli.

Obejdź ją dookoła. W środku nie ma nic poza filarem podporowym, jedną z wielu podpór, które nie pozwalają zawalić się stropowi tego kamieniołomu. Ktoś spojrzał na niezbędny element konstrukcji i obłożył go czaszkami oraz piszczelami, z pasami czaszek tam, gdzie byłyby obręcze. Na tej samej zasadzie powstało kilka większych monumentów w ossuarium, w tym grobowiec nazwany imieniem poety Gilberta, który w rzeczywistości jest wzmocnieniem konstrukcji. On sam trafił tu anonimowo, gdy opróżniono jego cmentarz. Jego nazwisko widnieje na monumencie, a jego kości są gdzieś indziej, wśród wszystkich pozostałych.

W tej sali odbyła się najdziwniejsza noc w historii ossuarium. Drugiego kwietnia 1897 roku około stu gości z modnego Paryża otrzymało tajemnicze zaproszenie na koncert w katakumbach, z poleceniem, by przybyć o jedenastej i nie zatrzymywać powozów pod podanym adresem. O północy orkiestra licząca czterdziestu pięciu muzyków, zwerbowanych spośród muzyków Opery, zaczęła grać w tej sali: Marsz żałobny Chopina, Danse macabre Saint-Saënsa, marsz żałobny z Eroiki Beethovena. Trwało to do drugiej w nocy, a wkrótce potem napisały o tym gazety. Później między filarami ułożono kości, tak by nikt nie mógł zorganizować kolejnego.

Pamiętaj też, jak niewiele z tego można było zobaczyć. Do 1972 roku zwiedzano przy świecach, a światło elektryczne pojawiło się dopiero w 1983 roku. Przez większą część swojej historii ta sala była tym, czego dosięgnął płomień.

Jesteś już blisko końca. Wyjście to schody o 112 stopniach, otwarte w 2017 roku. Według jednego z francuskich źródeł zbudowano je wewnątrz dawnej studni wydobywczej, jednej z tych, którymi spuszczano z wozów kości z opróżnianych cmentarzy.

Jeśli tak, wychodzisz drogą, którą oni tu trafili. Wyjdziesz na 21 bis Avenue René-Coty, niemal 700 metrów od urzędu podatkowego Ledoux, a ulica biegnie dalej, jakby nic z tego pod nią nie leżało.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w katakumbach paryskich.

Tablica pisana XVIII-wieczną ortografią, wiersz przypisany poecie, o którym nikt ci nigdy nie mówił, nazwa ulicy, która dwa wieki temu zniknęła z planu miasta: ta podziemna trasa jest ich pełna, a te nagrania zatrzymują się tylko w pięciu miejscach. Sfotografuj jedną z nich, a Chiaro powie ci, co znaczą te słowa, kto kazał je wykuć i z której części dawnego Paryża pochodzą te kości. Bez lampy błyskowej, o co prosi zarządca, i bez dotykania czegokolwiek.

Z którego cmentarza jest ta tablica?Kto napisał ten wiersz na ścianie?Pod jaką ulicą teraz jestem?

Przed wizytą

01

Dojazd

Wejście: 1 Avenue du Colonel Henri Rol-Tanguy (Place Denfert-Rochereau), 75014 Paryż. Wyjście: 21 bis Avenue René-Coty, 75014 Paryż, niemal 700 metrów dalej. Trasa jest jednokierunkowa, więc nie wychodzi się tam, gdzie się schodzi.

Denfert-Rochereau: linie metra 4 i 6 oraz RER B. Na tym przystanku zatrzymują się też autobusy 38 i 68. Od wyjścia wróć na północ Avenue René-Coty, a dojdziesz do tej samej stacji.

02

Bilety i wstęp

  • Zarezerwuj bilet na konkretną godzinę online, bo na miejscu nie sprzedaje się biletów płatnych; pula otwiera się siedem dni przed dniem wizyty. Bilet normalny kosztuje 31 euro, ulgowy 25, osoby w wieku od 8 do 17 lat płacą 15, a dzieci poniżej 8 lat wchodzą za darmo. Biletów bezpłatnych nie można rezerwować: wydaje je kasa w dniu wizyty po okazaniu dokumentu uprawniającego. Kto może z czego skorzystać, podaje oficjalna strona z cennikiem.
  • Otwarte od wtorku do niedzieli od 9:45 do 20:30, ostatnie wejście o 19:30. Zamknięte w poniedziałki oraz 1 stycznia, 1 maja i w pierwszy dzień Bożego Narodzenia; 14 lipca, 15 sierpnia, 1 listopada i 11 listopada to zwykłe dni otwarcia. Pod ziemią może przebywać najwyżej 200 osób, więc wejścia mogą być wstrzymywane.
  • W dół prowadzi 131 stopni, w górę 112, podłoże jest nierówne i śliskie, a powietrze ma około 14°C i bywa bardzo wilgotne. Trasa jest niedostępna dla osób na wózkach i wszystkich potrzebujących dojścia bez schodów, nie zaleca się jej też osobom z klaustrofobią, niepełnosprawnością ruchową oraz chorobami serca lub układu oddechowego. Osoby poniżej 14 lat muszą wejść z dorosłym.
  • Torba może mieć najwyżej 40 na 30 na 20 centymetrów. Nie wolno wnosić walizek, kasków motocyklowych ani wózków dziecięcych, a szatni nie ma, bo wychodzisz pod innym adresem. Zdjęcia do użytku prywatnego są dozwolone, bez lampy błyskowej i statywu. Dotykanie kości jest zabronione.
  • Do 31 stycznia 2027 roku w pawilonie wejściowym można oglądać reprodukcje podziemnych fotografii Nadara, w cenie biletu.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Własny audioprzewodnik zarządcy wchodzi w cenę biletu normalnego, ulgowego i dziecięcego, więc nikt z tych biletów nie dopłaca. Mówi głosem Héricarta de Thury, trwa około godziny, włącza się sam, gdy idziesz, i jest dostępny po francusku, angielsku, hiszpańsku i niemiecku, a także w wersji francuskiej z audiodeskrypcją. Bilety bezpłatne go nie obejmują; kosztuje wtedy 5 euro w kasie. Zwiedzanie z przewodnikiem jest obecnie niedostępne. Ta strona to coś innego: przeczytaj ją lub odtwórz przed zejściem albo na alei przed wejściem, w dowolnej przeglądarce.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest darmowy audioprzewodnik po katakumbach paryskich?

Gra właśnie tutaj: pięć nagrań w przeglądarce, za darmo, a pod nimi ich teksty. Własny przewodnik zarządcy nie jest sprzedawany osobno posiadaczom biletów, bo wchodzi w cenę płatnego biletu. Poza tymi pięcioma miejscami aplikacja Chiaro opowie o każdej tablicy, którą sfotografujesz.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po katakumbach paryskich bez biletu?

Tak, i właśnie do tego służy pierwszy przystanek: dotyczy pawilonu na zewnątrz, przy publicznej alei na Place Denfert-Rochereau. Pozostałe cztery opisują miejsca na podziemnej trasie, do których wejdziesz tylko z biletem, ale możesz je odtworzyć w domu albo przed wejściem.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po katakumbach paryskich?

Wchodzi w cenę biletu normalnego, ulgowego i dziecięcego. Osoby z biletem bezpłatnym mogą go kupić w kasie w dniu wizyty, a zarządca podaje cenę 5 euro. Trwa około godziny, po francusku, angielsku, hiszpańsku lub niemiecku.

Gdzie kończy się trasa po katakumbach paryskich?

Przy 21 bis Avenue René-Coty, niemal 700 metrów od wejścia. Trasa długości 1,5 km jest jednokierunkowa, więc nie ma powrotu do pierwszych schodów i z tego samego powodu nie ma szatni. Weź ze sobą jak najmniej i licz się z krótkim spacerem z powrotem na Denfert-Rochereau.

W jakie dni katakumby są zamknięte?

W poniedziałki oraz 1 stycznia, 1 maja i w pierwszy dzień Bożego Narodzenia. Pozostałe święta, które wymienia zarządca, czyli 14 lipca, 15 sierpnia, 1 listopada i 11 listopada, to dni otwarcia. Ostatnie wejście jest o 19:30, a zamknięcie o 20:30.

Ile trwa przejście trasy pod ziemią?

Zaplanuj godzinę. Mniej więcej tyle trwa oficjalny audioprzewodnik. 131 stopni w dół i 112 w górę to część trasy, więc ta godzina już je obejmuje.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą katakumb paryskich.