Przejdź do treści

Mauritshuis · Haga · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Mauritshuis,
pięć przystanków, za darmo.

Wisi tu jednocześnie około 250 obrazów, dzięki czemu to jedna z niewielu słynnych kolekcji, które naprawdę da się obejrzeć w jedno popołudnie: włącz te pięć nagrań w przeglądarce, a o wszystkim innym, przy czym się zatrzymasz, opowie ci Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Mauritshuis.

9:41

Raj i grzech pierworodny

Mauritshuis, Haga

0:00 1:54
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 11 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Szesnaście sal, dwie kondygnacje i pięć obrazów, z których każdy sam w sobie jest wart podróży. Trasa zaczyna się na dole, w sali 2, wśród mistrzów flamandzkich, przed mniej więcej setką zwierząt i jednym jabłkiem. Potem prowadzi na górę, do sali 9, gdzie 26-letni Rembrandt maluje publiczną sekcję zwłok, kilka godzin po tym, jak człowieka leżącego na stole powieszono. Następnie przechodzi do sali 14, do ptaka tak małego, że zakryjesz go dwiema dłońmi. A kończy się w sali 15, sali Vermeera: najpierw Widok Delftu, na koniec Dziewczyna. Jedenaście minut nagrań, mniej więcej dziesięć minut chodzenia między pięcioma przystankami, a półtorej godziny to hojny zapas na cały budynek.

Numery sal, dane katalogowe i daty na tej stronie pochodzą ze stron z trasami zwiedzania samego Mauritshuis, a niezależny przewodnik, który omawia muzeum sala po sali, zgadza się z nimi co do każdej sali. Przed wyjściem warto wiedzieć o dwóch rzeczach. Muzeum jest zamknięte z powodu prac budowlanych od 24 sierpnia do 20 września 2026 roku, a Dziewczyna z perłą przebywa w Osace, dopóki na początku października nie wróci na ścianę sali 15. Potem wyjeżdżają dwa kolejne z tych pięciu obrazów: Widok Delftu i obraz Rubensa i Brueghla jadą do Madrytu od 9 października 2026 do 10 stycznia 2027 roku, w ramach bezpośredniej wymiany dwudziestu pięciu obrazów z Museo Thyssen-Bornemisza. Jeśli tabliczka na ścianie mówi co innego niż ta strona, wierz tabliczce i daj nam znać, że się pomyliliśmy.

Przystanek 1 z 5 · Sala 2, Mistrzowie flamandzcy I, parter

Raj i grzech pierworodny

Peter Paul Rubens i Jan Brueghel starszy · ok. 1615 · Olej na desce, 74,3 × 114,7 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Głowa konia przy samej lewej krawędzi i wąż zwinięty w gałęziach nad Ewą. Oba są dziełem Rubensa i oba znalazły się na desce, zanim Brueghel w ogóle jej dotknął.
  • Ary w lewym górnym rogu i rajskie ptaki w gałęziach, tak dokładne, bo Brueghel studiował żywe okazy w książęcych menażeriach.
  • Paw z rozpostartym ogonem wzdłuż dolnej krawędzi oraz kot, króliki i małpa, które dzielą z nim kilka centymetrów trawy.
  • Jabłko, które przechodzi z ręki Ewy do ręki Adama. Na desce z mniej więcej setką zwierząt to jedyne, co się dzieje.
Transkrypcja (1:54)

Zanim zdecydujesz, co to jest, policz zwierzęta. Jest ich około setki i pochodzą z kontynentów, które nigdy nie dzieliły jednej polany: dromadery, słoń, wielkie koty, paw z ogonem rozpostartym wzdłuż dolnej krawędzi, ary w lewym górnym rogu, rajskie ptaki w gałęziach.

Deskę namalowało dwóch ludzi, około 1615 roku, i podzielili się pracą nie po połowie, lecz według tematu. Peter Paul Rubens namalował postacie. Jan Brueghel starszy wszystko, co rośnie, i wszystko, co oddycha.

Kolejność, w jakiej pracowali, udało się odczytać z samej farby, i jest odwrotna, niż można by zgadywać po efekcie. Za kompozycję odpowiadał Brueghel, ale zaczął Rubens: Adam i Ewa naszkicowani cienką farbą, potem drzewo, potem koń przy lewej krawędzi i wąż w gałęziach. Brueghel przyszedł później i zbudował wokół nich resztę świata, kryjącą farbą, na wierzchu. W podczerwieni widać pod tym wszystkim jego rysunek przygotowawczy, wykonany ołówkiem albo srebrnym rysikiem.

Brueghel umiał poprawnie namalować arę, bo jakąś widział na własne oczy. W książęcych menażeriach trzymano żywe egzotyczne zwierzęta, tam je studiował, i dlatego tutejsze ptaki wciąż wytrzymują spojrzenie kogoś, kto wie, jak wygląda rajski ptak.

Tych dwóch nie łączyły wyłącznie interesy. Rubens był ojcem chrzestnym dzieci Brueghla.

A teraz to, dzięki czemu obraz działa. Na desce, na której tłoczy się sto stworzeń, dzieje się dokładnie jedna rzecz: jabłko przechodzi z ręki Ewy do ręki Adama. Cała reszta pasie się, czyści pióra, pije albo śpi. Koń niczego nie zauważył. Paw niczego nie zauważył. Cały świat jest o sekundę od zmiany, a jedynym świadkiem, który uważa, jest wąż.

Od 1766 roku deska należała do Pietera de la Court van der Voort z Lejdy, potem do Wilhelma Piątego, księcia Orańskiego, a w 1816 roku trafiła do królewskiej kolekcji obrazów, którą sześć lat później otwarto jako muzeum w tym właśnie domu.

Przystanek 2 z 5 · Sala 9, Młody Rembrandt, pierwsze piętro

Lekcja anatomii doktora Tulpa

Rembrandt van Rijn · 1632 · Olej na płótnie, 169,5 × 216,5 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Sygnatura w lewym górnym rogu, nad głowami: Rembrant, bez litery d.
  • Kartka trzymana w górze pośrodku grupy. Jest na niej rysunek ręki, a w poprzek niego nazwiska siedmiu płacących chirurgów.
  • Otwarte przedramię, jedyna nacięta część ciała, i blade pasmo, które badanie z 2007 roku odczytało jako ścięgno anatomicznie nietypowego mięśnia.
  • Podręcznik anatomii otwarty w prawym dolnym rogu, być może Wezaliusz z 1543 roku.
Transkrypcja (1:53)

Siedmiu mężczyzn pochyla się do przodu i żaden z nich nie patrzy na twarz zmarłego. Śledź raczej ich wzrok. Trzech wpatruje się w otwarte przedramię, dwóch patrzy obok niego prosto na ciebie, a jeden zerka na kartkę trzymaną w górze pośrodku grupy. Po prawej, w czarnym kapeluszu, Nicolaes Tulp trzyma ścięgna w szczypcach i unosi drugą rękę, w pół zdania.

Rembrandt miał 26 lat, kiedy to malował, dopiero co przeniósł się do Amsterdamu i było to jego pierwsze duże zamówienie w tym mieście. Podpisał się w lewym górnym rogu: Rembrant, bez litery d.

Zmarły ma nazwisko, co zdarza się rzadziej, niż można by sądzić. Aris Kindt, zapisany też jako Adriaan Adriaanszoon, skazany za rozbój z bronią w ręku na śmierć przez powieszenie i stracony tego samego dnia, wcześniej niż scena, którą masz przed sobą. Amsterdamski cech chirurgów mógł przeprowadzać jedną publiczną sekcję rocznie, a Tulp był oficjalnym anatomem miasta.

Oto osobliwość, o którą anatomowie spierają się do dziś. Prawdziwa sekcja zaczynała się od klatki piersiowej i brzucha, bo te narządy psują się najszybciej. Tulp zabrał się od razu do ręki. A sama ręka nie zgadza się z prawdziwą: badacze znaleźli w niej kilka niezgodności, a badanie z 2007 roku uznało blade pasmo biegnące przez mięsień za ścięgno nietypowego mięśnia przedramienia.

Spójrz na kartkę. Na anatomicznym rysunku ręki widnieje lista nazwisk i właśnie z niej wiemy dokładnie, kto zapłacił, by znaleźć się na obrazie: Jacob Janszn de Wit, Adriaen Corneliszn Slabberaen, Hartman Hartmanszn i czterech innych. Dwóch z mężczyzn, których widzisz, mogło w ogóle nie być w sali. Postać na samej górze i postać najbardziej z lewej uważa się za dodane później.

W 1828 roku fundusz wdów po chirurgach wystawił obraz na sprzedaż. Król Wilhelm Pierwszy zablokował transakcję królewskim dekretem, w zamian obraz kupiło państwo holenderskie za 32 000 guldenów i tak trafił tutaj.

Przystanek 3 z 5 · Sala 14, Życie codzienne, pierwsze piętro

Szczygieł

Carel Fabritius · 1654 · Olej na desce, 33,5 × 22,8 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Łańcuszek biegnący od kółka przy karmniku do nóżki ptaka. Szczygły uczono, by na takim łańcuszku wciągały w wiaderku wielkości naparstka własną wodę do picia.
  • Cień na ścianie za ptakiem. Światło pada od dołu, co zdradza, że deska miała wisieć powyżej poziomu oczu.
  • Sygnatura wzdłuż dolnej krawędzi, C fabritivs 1654, z roku, w którym malarz zginął w wybuchu.
  • Jego rozmiar. Trzydzieści trzy i pół centymetra na dwadzieścia dwa przecinek osiem, dość mały, by zakryć go dwiema dłońmi.
Transkrypcja (2:16)

Jest mniejszy, niż można by się spodziewać. Trzydzieści trzy i pół centymetra na dwadzieścia dwa przecinek osiem, deseczka, którą zakryjesz dwiema dłońmi, a mimo to zajmuje całą ścianę w sali, która poza tym pełna jest hałaśliwych domowników Jana Steena.

Zacznij od łańcuszka. Biegnie od kółka przy karmniku do nóżki ptaka, cienki, łapie jedną kreskę światła. W siedemnastym wieku szczygły trzymano jako ulubieńców i uczono sztuczki: wciągania własnej wody do picia w wiaderku wielkości naparstka, na łańcuszku dokładnie takim jak ten. Niderlandzka nazwa ptaka, puttertje, to zdrobnienie oznaczające mniej więcej „czerpiący wodę”, a ta sama myśl przetrwała w dawnej nazwie szczygła z angielskiego hrabstwa Norfolk.

Teraz cofnij się o krok i spójrz na cień na ścianie za nim. Światło pada od dołu. To wskazówka, gdzie ta deska kiedyś się znajdowała: perspektywa sugeruje, że miała wisieć wysoko, powyżej poziomu oczu, a jeden z badaczy przypuszcza, że była przymocowana do wewnętrznej ościeżnicy okna albo służyła jako zawiasowa klapka zakrywająca coś innego. Czymkolwiek była, nie powstała z myślą o ścianie na wysokości piersi. Powstała po to, by patrzeć na nią w górę.

Carel Fabritius podpisał ją u dołu, C fabritivs 1654, i to właśnie ta data sprawia, że ta mała deska waży więcej, niż wskazuje jej rozmiar. Dwunastego października 1654 roku wyleciało w powietrze około trzydziestu ton prochu składowanego w dawnym klasztorze w Delfcie. Wybuch zrównał z ziemią środek miasta, zostawił głęboki krater, zabił co najmniej sto osób i był słyszalny na wyspie Texel, sto dziesięć kilometrów dalej. Zabrał pracownię Fabritiusa, jego ucznia Mattiasa Spoorsa, kościelnego Simona Deckera i samego Fabritiusa, który miał 32 lata. Wiadomo, że przetrwało niewiele jego dzieł.

Potem ptak na dwa stulecia zniknął. Krytyk Théophile Thoré-Bürger odnalazł go w 1859 roku w Brukseli, w kolekcji emerytowanego holenderskiego oficera, a Abraham Bredius kupił go dla tego muzeum na aukcji dwudziestego siódmego lutego 1896 roku, za 6200 franków.

I jeszcze jedno, z konserwacji z 2003 roku, podczas której trzeba było użyć tomografu komputerowego, bo farba na bazie ołowiu nie przepuszczała promieni rentgenowskich ani podczerwieni. Ta deska była kiedyś częścią większego kawałka drewna. Wciąż tkwią w niej resztki drewnianego kołka.

Przystanek 4 z 5 · Sala 15, Vermeer, pierwsze piętro

Widok Delftu

Johannes Vermeer · ok. 1660–1661 · Olej na płótnie, 96,5 × 115,7 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Zegar na Bramie Schiedamskiej, wieży pośrodku. Nic innego na obrazie nie mówi, która jest godzina.
  • Iglica Nieuwe Kerk za Bramą Rotterdamską po prawej, oświetlona, gdy miasto pod nią tonie w cieniu, i bez dzwonów.
  • Blaski na łodziach śledziowych i wzdłuż linii wody: miękkie kuleczki farby zamiast ostrych punktów, szczegół, od którego zaczął się spór o camera obscura.
  • Garstka małych postaci na piasku na pierwszym planie, jedyni ludzie na płótnie szerokim na prawie 116 centymetrów.
Transkrypcja (1:46)

Daj mu minutę, zanim pójdziesz dalej. Prawie nic się nie dzieje. Miasto na drugim brzegu, pas wody w porcie, niebo, które wykonuje dwie trzecie roboty, i pół tuzina małych postaci stojących na piasku tuż przed tobą.

To Delft, oglądany przez port zwany Kolk, a budynki mają swoje nazwy. Pośrodku stoi Brama Schiedamska. Po prawej Brama Rotterdamska, z dwiema łodziami śledziowymi zacumowanymi przed nią. Zegar jest na Bramie Schiedamskiej i to jedyna rzecz na obrazie, która mówi, która jest godzina.

Za Bramą Rotterdamską iglica Nieuwe Kerk łapie słońce, a miasto pod nią tkwi w cieniu. W tej wieży nie ma dzwonów. To nie niedbałość Vermeera: dzwony zawieszono dopiero po tym, jak skończył obraz, około 1661 roku.

Podejdź blisko do łodzi i wodź wzrokiem wzdłuż linii wody. Blaski nie są tam ostrymi punktami odbitego światła, tylko miękkimi kuleczkami farby, lekko nieostrymi, i właśnie ta cecha skłoniła historyka sztuki Arthura Wheelocka do tezy, że Vermeer pracował z camera obscura przed sobą.

Rząd holenderski kupił to płótno w 1822 roku, za 2900 guldenów, od S. J. Stinstry z Amsterdamu i zawiesił je w nowym Królewskim Gabinecie Obrazów w tym domu. Od tamtej pory należy do tej kolekcji.

A potem dorwał go Proust. Przyjechał do Hagi, zobaczył go i napisał później, że odkąd zobaczył w muzeum w Hadze Widok Delftu, wiedział, że widział najpiękniejszy obraz na świecie. Wiele lat później użył go, by uśmiercić jedną ze swoich postaci. W piątym tomie W poszukiwaniu straconego czasu pisarz Bergotte wlecze się na wystawę, żeby obejrzeć ten obraz, i umiera przed nim, myśląc, że tak właśnie powinien był pisać, że powinien był uczynić swój język cennym samym w sobie, jak ten mały skrawek żółtego muru.

Czytelnicy szukają tego skrawka żółtego muru do dziś. Proust nigdzie nie mówi, który ma na myśli, a jest ich więcej niż jeden.

Przystanek 5 z 5 · Sala 15, Vermeer, pierwsze piętro

Dziewczyna z perłą

Johannes Vermeer · ok. 1665 · Olej na płótnie, 44,5 × 39 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Perła, czy cokolwiek to jest: badacze nazywają ją złudzeniem, bo nie ma konturu ani haczyka, na którym wisiałaby w uchu.
  • Tło. Z bliska jest plamiste i nierówne, a nie jednolicie czarne: tyle zostało z ciemnozielonej zasłony po tym, jak laserunek wyblakł.
  • Jej brwi, a raczej ich brak, nad rzęsami, które znalazły skany z 2018 roku, a których twoje oko nie dostrzeże.
Transkrypcja (3:18)

Jest mała. Czterdzieści cztery i pół centymetra na trzydzieści dziewięć, a tłum w tej sali zwykle jest większy od obrazu.

Nie jest też portretem. To tronie, niderlandzkie słowo na malowaną głowę, która nigdy nie miała przedstawiać nikogo konkretnego: twarz, kostium, wyraz, sprzedawane jako coś samo w sobie. Pytanie, które wszyscy zadają w tej sali, kim ona była, jest więc pytaniem, na które obraz z założenia nie miał odpowiadać.

Spójrz najpierw na tło, bo to ono zmieniło się najbardziej. Wygląda na jednolicie brązowoczarne. Takie nie było. Podczas konserwacji w 1994 roku konserwatorzy odkryli, że pierwotnie było głęboko zielone, lśniące jak emalia, położone jako laserunek z dwóch organicznych pigmentów, indygo i rezedy, które z czasem z niego wyblakły. Podejdź bliżej: powierzchnia jest plamista i nierówna, a nie martwo płaska, i to właśnie zostało z tej zieleni.

W 2018 roku muzeum zbudowało w tych salach szklaną pracownię i przez dwa tygodnie badało w niej obraz na oczach zwiedzających. Projekt nazywał się Dziewczyna w świetle reflektorów, kierowała nim konserwatorka Abbie Vandivere, a wyniki ogłoszono w kwietniu 2020 roku.

Dwa z ustaleń zmieniają to, na co patrzysz. Ona ma rzęsy: maleńkie namalowane włoski wokół obu oczu, z tej odległości niewidoczne, wykryte dzięki skanowaniu metodą makrofluorescencji rentgenowskiej. A za jej głową wisiała kiedyś zielona zasłona. Ponieważ nie miała brwi i stała na tle niczego, uznano, że Vermeer malował ideę twarzy, a nie twarz. Tymczasem malował prawdziwą osobę w prawdziwym wnętrzu.

Błękit na jej głowie kosztował fortunę: naturalna ultramaryna, mielona z lapis lazuli sprowadzanego z terenów dzisiejszego Afganistanu, w siedemnastym wieku cenniejsza od złota. Najnowsze badania wskazują, że kamień najpierw podgrzewano, co ułatwiało mielenie i pogłębiało błękit.

A teraz perła, ta, dzięki której znasz ten obraz, i której być może wcale tam nie ma. Badacze opisują ją jako złudzenie, bo nie ma konturu ani haczyka, na którym wisiałaby w uchu dziewczyny. W 2014 roku astrofizyk Vincent Icke poszedł dalej i dowodził, że to w ogóle nie perła, lecz coś bliższego wypolerowanej cynie, opierając się na lustrzanym odbiciu, gruszkowatym kształcie i samym jej rozmiarze.

W 1881 roku Arnoldus Andries des Tombe kupił ją na aukcji tutaj, w Hadze, za dwa guldeny plus trzydzieści centów opłaty aukcyjnej, czyli mniej więcej dwadzieścia cztery euro w pieniądzu z 2015 roku. Farba odchodziła od płótna. Nie miał spadkobierców i w 1902 roku zapisał ją temu muzeum.

Podczas niemieckiej okupacji spędziła dwa lata w schronie odpornym na bomby, tuż pod tym domem, a potem trafiła do jaskiń pod Maastricht, gdzie doczekała wyzwolenia w maju 1945 roku. A w 2023 roku, kiedy pojechała do Amsterdamu na wystawę Vermeera w Rijksmuseum, muzeum Mauritshuis poprosiło publiczność o zastępstwa, które zawisną w pustym miejscu. Swoje prace przysłały trzy tysiące czterysta osiemdziesiąt dwie osoby w wieku od trzech do dziewięćdziesięciu czterech lat, a pięć z nich wydrukowano i powieszono. Jedną z tych pięciu wygenerowano narzędziem sztucznej inteligencji i ten wybór wywołał publiczną awanturę. Holenderska artystka Iris Compiet nazwała to obrazą dziedzictwa Vermeera i każdego pracującego artysty. Boris de Munnick z muzeum odpowiedział, że to nie oni są muzeum, które ma rozstrzygać, czy sztuczna inteligencja ma miejsce w muzeum sztuki.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Wisi tu około 250 obrazów. Chiaro bierze na siebie pozostałe 245.

Pięć przystanków to jeden poranek, a muzeum jest na tyle małe, że w drodze do wyjścia miniesz wszystko inne. Zrób zdjęcie kobiety piszącej list Ter Borcha, wnętrza kościoła Saenredama albo martwej natury z zabitą kuropatwą na gwoździu, a Chiaro powie ci, co to jest i dlaczego Mauritshuis to zachowało, i będzie odpowiadać, dopóki będziesz pytać.

Dlaczego jej tło nie jest naprawdę czarne?Do czego przykuty jest ptak?Który skrawek żółtego muru miał na myśli Proust?

Przed wizytą

01

Dojazd

Plein 29, 2511 CS Haga, przy placu Plein, obok Binnenhofu i stawu Hofvijver. Przebudowa w latach 2012–2014 dodała podziemne skrzydło połączone tunelem z budynkiem po drugiej stronie ulicy; szesnaście sal z obrazami mieści się na dwóch kondygnacjach siedemnastowiecznego domu nad nim.

Około dziesięciu minut pieszo z dworca Den Haag Centraal, na południowy zachód ulicami Herengracht i Korte Poten. Z Den Haag Centraal jeżdżą też tramwaje 16 i 17; z dworca Den Haag Hollands Spoor jedź tramwajem 1, 9 lub 16. Tramwaje 1 i 9 zatrzymują się na przystanku Spui stadhuis, a 2, 3, 4 i 6 na Spui/Centrum; z obu jest kilka minut do placu Plein.

02

Bilety

  • Jadąc w 2026 roku, sprawdź daty. Muzeum jest zamknięte z powodu prac budowlanych od 24 sierpnia do 20 września i otwiera się ponownie 21 września; przez resztę roku jest czynne siedem dni w tygodniu.
  • Trzy z tych pięciu obrazów opuszczają budynek na część 2026 roku. Dziewczyna z perłą jest w Osace i od 15 sierpnia do 4 października nie wisi w Hadze. Widok Delftu i Raj Rubensa i Brueghla jadą do Museo Thyssen-Bornemisza w Madrycie od 9 października 2026 do 10 stycznia 2027 roku, w ramach wymiany, w której każde z muzeów wypożycza drugiemu dwadzieścia pięć obrazów; w zamian od 15 października 2026 do 17 stycznia 2027 roku wisi tu dwadzieścia pięć obrazów z kolekcji Thyssen.
  • Nie ma stałego dnia zamknięcia, ale w poniedziałek muzeum jest czynne pół dnia: od 13:00 do 18:00. Od wtorku do niedzieli otwiera się o 10:00 i zamyka o 18:00.
  • Jeśli mieszkasz w Holandii i masz 19 lat lub więcej, od 1 stycznia 2026 roku dostępny jest tani bilet na późne popołudnie, sprzedawany w kasie od 16:00, a nie przez internet. Po przyjściu zapytaj w kasie, czy wciąż jest w ofercie.
  • W szesnastu salach wisi około 250 obrazów, więc półtorej godziny wystarczy, by porządnie obejrzeć budynek, a dwie godziny to zwiedzanie bez pośpiechu. To argument za przyjazdem tutaj, a nie przeciw.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Mauritshuis ma własną bezpłatną aplikację, przygotowaną przez fundację muzeum, z trasami tematycznymi i nagraniami o poszczególnych obrazach. Działa po angielsku i niderlandzku, a trasa po najważniejszych dziełach jest dodatkowo dostępna po niemiecku, francusku, hiszpańsku, włosku, japońsku, chińsku, rosyjsku i portugalsku. Pobierz ją przed przyjazdem i weź słuchawki. Tutaj masz pięć z tych obrazów, bez pobierania czegokolwiek, każdy z numerem sali i z pełnym tekstem pod odtwarzaczem.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Mauritshuis?

Tak, i właśnie z niego korzystasz. Pięć obrazów, pięć nagrań odtwarzanych w przeglądarce bez instalowania czegokolwiek, każde z salą, w której wisi obraz, i z pełnym tekstem pod spodem. Mauritshuis ma też własną bezpłatną aplikację, a o wszystkim poza tą piątką Chiaro opowie ci na podstawie zdjęcia, które zrobisz.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Mauritshuis?

Nic nie kosztuje. Aplikacja Mauritshuis jest bezpłatna w App Store i w Google Play, wydaje ją fundacja muzeum i zawiera trasy tematyczne oraz nagrania o poszczególnych obrazach. Jest po angielsku i niderlandzku, a trasa po najważniejszych dziełach również po niemiecku, francusku, hiszpańsku, włosku, japońsku, chińsku, rosyjsku i portugalsku. Pobierz ją przed przyjazdem i weź własne słuchawki.

Gdzie w Mauritshuis wisi Dziewczyna z perłą?

W sali 15, sali Vermeera, na pierwszym piętrze, razem z Widokiem Delftu i Dianą z nimfami. W tej chwili jej tam nie ma: muzeum wypożyczyło ją do Nakanoshima Museum of Art w Osace, więc od 15 sierpnia do 4 października 2026 roku nie można jej oglądać w Hadze; do sali 15 wraca na początku października.

Które obrazy z Mauritshuis wyjeżdżają w 2026 roku?

Dziewczyna z perłą jest wypożyczona do Nakanoshima Museum of Art w Osace i od 15 sierpnia do 4 października 2026 roku nie można jej oglądać w Hadze. Widok Delftu oraz Raj i grzech pierworodny Rubensa i Brueghla jadą do Museo Thyssen-Bornemisza w Madrycie od 9 października 2026 do 10 stycznia 2027 roku, w ramach wymiany, w której każde z muzeów wypożycza drugiemu dwadzieścia pięć dzieł. W zamian od 15 października 2026 do 17 stycznia 2027 roku w Mauritshuis wisi dwadzieścia pięć obrazów z kolekcji Thyssen. Lekcja anatomii i Szczygieł nie biorą udziału w żadnym z tych wypożyczeń.

W który dzień tygodnia Mauritshuis jest nieczynne?

W żaden. Jest czynne siedem dni w tygodniu: w poniedziałek od 13:00 do 18:00, a od wtorku do niedzieli od 10:00 do 18:00. Wyjątkiem w 2026 roku jest okres prac budowlanych: muzeum jest zamknięte od 24 sierpnia do 20 września i otwiera się ponownie 21 września.

Ile kosztuje wstęp do Mauritshuis?

Około dwudziestu euro dla dorosłych od 19 lat, bezpłatnie dla wszystkich w wieku do 18 lat oraz bezpłatnie z kartą Museumkaart lub ICOM. Mieszkańcy Holandii w wieku od 19 lat mogą też, dzięki programowi, który ruszył 1 stycznia 2026 roku, wejść po 16:00 za kilka euro, na bilet sprzedawany w kasie, a nie przez internet. Przed wizytą sprawdź aktualne ceny i ten program na mauritshuis.nl.

Ile czasu potrzeba na Mauritshuis?

Półtorej godziny wystarczy, żeby obejrzeć je porządnie, a dwie godziny to sporo. Kolekcja liczy 854 obiekty, z czego prawie 800 to obrazy, ale jednocześnie wisi tylko około 250, w szesnastu salach na dwóch kondygnacjach. Pięć przystanków z tej strony znajduje się w salach 2, 9, 14 i 15, łącznie około dziesięciu minut marszu.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Mauritshuis.