Mauritshuis · Haga · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Mauritshuis,
pięć przystanków, za darmo.
Wisi tu jednocześnie około 250 obrazów, dzięki czemu to jedna z niewielu słynnych kolekcji, które naprawdę da się obejrzeć w jedno popołudnie: włącz te pięć nagrań w przeglądarce, a o wszystkim innym, przy czym się zatrzymasz, opowie ci Chiaro.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Mauritshuis.
Raj i grzech pierworodny
Mauritshuis, Haga
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Mauritshuis.
Pięć przystanków · 11 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Szesnaście sal, dwie kondygnacje i pięć obrazów, z których każdy sam w sobie jest wart podróży. Trasa zaczyna się na dole, w sali 2, wśród mistrzów flamandzkich, przed mniej więcej setką zwierząt i jednym jabłkiem. Potem prowadzi na górę, do sali 9, gdzie 26-letni Rembrandt maluje publiczną sekcję zwłok, kilka godzin po tym, jak człowieka leżącego na stole powieszono. Następnie przechodzi do sali 14, do ptaka tak małego, że zakryjesz go dwiema dłońmi. A kończy się w sali 15, sali Vermeera: najpierw Widok Delftu, na koniec Dziewczyna. Jedenaście minut nagrań, mniej więcej dziesięć minut chodzenia między pięcioma przystankami, a półtorej godziny to hojny zapas na cały budynek.
Numery sal, dane katalogowe i daty na tej stronie pochodzą ze stron z trasami zwiedzania samego Mauritshuis, a niezależny przewodnik, który omawia muzeum sala po sali, zgadza się z nimi co do każdej sali. Przed wyjściem warto wiedzieć o dwóch rzeczach. Muzeum jest zamknięte z powodu prac budowlanych od 24 sierpnia do 20 września 2026 roku, a Dziewczyna z perłą przebywa w Osace, dopóki na początku października nie wróci na ścianę sali 15. Potem wyjeżdżają dwa kolejne z tych pięciu obrazów: Widok Delftu i obraz Rubensa i Brueghla jadą do Madrytu od 9 października 2026 do 10 stycznia 2027 roku, w ramach bezpośredniej wymiany dwudziestu pięciu obrazów z Museo Thyssen-Bornemisza. Jeśli tabliczka na ścianie mówi co innego niż ta strona, wierz tabliczce i daj nam znać, że się pomyliliśmy.
Przystanek 1 z 5 · Sala 2, Mistrzowie flamandzcy I, parter
Raj i grzech pierworodny
Peter Paul Rubens i Jan Brueghel starszy · ok. 1615 · Olej na desce, 74,3 × 114,7 cm
Na co zwrócić uwagę
- Głowa konia przy samej lewej krawędzi i wąż zwinięty w gałęziach nad Ewą. Oba są dziełem Rubensa i oba znalazły się na desce, zanim Brueghel w ogóle jej dotknął.
- Ary w lewym górnym rogu i rajskie ptaki w gałęziach, tak dokładne, bo Brueghel studiował żywe okazy w książęcych menażeriach.
- Paw z rozpostartym ogonem wzdłuż dolnej krawędzi oraz kot, króliki i małpa, które dzielą z nim kilka centymetrów trawy.
- Jabłko, które przechodzi z ręki Ewy do ręki Adama. Na desce z mniej więcej setką zwierząt to jedyne, co się dzieje.
Transkrypcja (1:54)
Zanim zdecydujesz, co to jest, policz zwierzęta. Jest ich około setki i pochodzą z kontynentów, które nigdy nie dzieliły jednej polany: dromadery, słoń, wielkie koty, paw z ogonem rozpostartym wzdłuż dolnej krawędzi, ary w lewym górnym rogu, rajskie ptaki w gałęziach.
Deskę namalowało dwóch ludzi, około 1615 roku, i podzielili się pracą nie po połowie, lecz według tematu. Peter Paul Rubens namalował postacie. Jan Brueghel starszy wszystko, co rośnie, i wszystko, co oddycha.
Kolejność, w jakiej pracowali, udało się odczytać z samej farby, i jest odwrotna, niż można by zgadywać po efekcie. Za kompozycję odpowiadał Brueghel, ale zaczął Rubens: Adam i Ewa naszkicowani cienką farbą, potem drzewo, potem koń przy lewej krawędzi i wąż w gałęziach. Brueghel przyszedł później i zbudował wokół nich resztę świata, kryjącą farbą, na wierzchu. W podczerwieni widać pod tym wszystkim jego rysunek przygotowawczy, wykonany ołówkiem albo srebrnym rysikiem.
Brueghel umiał poprawnie namalować arę, bo jakąś widział na własne oczy. W książęcych menażeriach trzymano żywe egzotyczne zwierzęta, tam je studiował, i dlatego tutejsze ptaki wciąż wytrzymują spojrzenie kogoś, kto wie, jak wygląda rajski ptak.
Tych dwóch nie łączyły wyłącznie interesy. Rubens był ojcem chrzestnym dzieci Brueghla.
A teraz to, dzięki czemu obraz działa. Na desce, na której tłoczy się sto stworzeń, dzieje się dokładnie jedna rzecz: jabłko przechodzi z ręki Ewy do ręki Adama. Cała reszta pasie się, czyści pióra, pije albo śpi. Koń niczego nie zauważył. Paw niczego nie zauważył. Cały świat jest o sekundę od zmiany, a jedynym świadkiem, który uważa, jest wąż.
Od 1766 roku deska należała do Pietera de la Court van der Voort z Lejdy, potem do Wilhelma Piątego, księcia Orańskiego, a w 1816 roku trafiła do królewskiej kolekcji obrazów, którą sześć lat później otwarto jako muzeum w tym właśnie domu.
Przystanek 2 z 5 · Sala 9, Młody Rembrandt, pierwsze piętro
Lekcja anatomii doktora Tulpa
Rembrandt van Rijn · 1632 · Olej na płótnie, 169,5 × 216,5 cm
Na co zwrócić uwagę
- Sygnatura w lewym górnym rogu, nad głowami: Rembrant, bez litery d.
- Kartka trzymana w górze pośrodku grupy. Jest na niej rysunek ręki, a w poprzek niego nazwiska siedmiu płacących chirurgów.
- Otwarte przedramię, jedyna nacięta część ciała, i blade pasmo, które badanie z 2007 roku odczytało jako ścięgno anatomicznie nietypowego mięśnia.
- Podręcznik anatomii otwarty w prawym dolnym rogu, być może Wezaliusz z 1543 roku.
Transkrypcja (1:53)
Siedmiu mężczyzn pochyla się do przodu i żaden z nich nie patrzy na twarz zmarłego. Śledź raczej ich wzrok. Trzech wpatruje się w otwarte przedramię, dwóch patrzy obok niego prosto na ciebie, a jeden zerka na kartkę trzymaną w górze pośrodku grupy. Po prawej, w czarnym kapeluszu, Nicolaes Tulp trzyma ścięgna w szczypcach i unosi drugą rękę, w pół zdania.
Rembrandt miał 26 lat, kiedy to malował, dopiero co przeniósł się do Amsterdamu i było to jego pierwsze duże zamówienie w tym mieście. Podpisał się w lewym górnym rogu: Rembrant, bez litery d.
Zmarły ma nazwisko, co zdarza się rzadziej, niż można by sądzić. Aris Kindt, zapisany też jako Adriaan Adriaanszoon, skazany za rozbój z bronią w ręku na śmierć przez powieszenie i stracony tego samego dnia, wcześniej niż scena, którą masz przed sobą. Amsterdamski cech chirurgów mógł przeprowadzać jedną publiczną sekcję rocznie, a Tulp był oficjalnym anatomem miasta.
Oto osobliwość, o którą anatomowie spierają się do dziś. Prawdziwa sekcja zaczynała się od klatki piersiowej i brzucha, bo te narządy psują się najszybciej. Tulp zabrał się od razu do ręki. A sama ręka nie zgadza się z prawdziwą: badacze znaleźli w niej kilka niezgodności, a badanie z 2007 roku uznało blade pasmo biegnące przez mięsień za ścięgno nietypowego mięśnia przedramienia.
Spójrz na kartkę. Na anatomicznym rysunku ręki widnieje lista nazwisk i właśnie z niej wiemy dokładnie, kto zapłacił, by znaleźć się na obrazie: Jacob Janszn de Wit, Adriaen Corneliszn Slabberaen, Hartman Hartmanszn i czterech innych. Dwóch z mężczyzn, których widzisz, mogło w ogóle nie być w sali. Postać na samej górze i postać najbardziej z lewej uważa się za dodane później.
W 1828 roku fundusz wdów po chirurgach wystawił obraz na sprzedaż. Król Wilhelm Pierwszy zablokował transakcję królewskim dekretem, w zamian obraz kupiło państwo holenderskie za 32 000 guldenów i tak trafił tutaj.
Przystanek 3 z 5 · Sala 14, Życie codzienne, pierwsze piętro
Szczygieł
Carel Fabritius · 1654 · Olej na desce, 33,5 × 22,8 cm
Na co zwrócić uwagę
- Łańcuszek biegnący od kółka przy karmniku do nóżki ptaka. Szczygły uczono, by na takim łańcuszku wciągały w wiaderku wielkości naparstka własną wodę do picia.
- Cień na ścianie za ptakiem. Światło pada od dołu, co zdradza, że deska miała wisieć powyżej poziomu oczu.
- Sygnatura wzdłuż dolnej krawędzi, C fabritivs 1654, z roku, w którym malarz zginął w wybuchu.
- Jego rozmiar. Trzydzieści trzy i pół centymetra na dwadzieścia dwa przecinek osiem, dość mały, by zakryć go dwiema dłońmi.
Transkrypcja (2:16)
Jest mniejszy, niż można by się spodziewać. Trzydzieści trzy i pół centymetra na dwadzieścia dwa przecinek osiem, deseczka, którą zakryjesz dwiema dłońmi, a mimo to zajmuje całą ścianę w sali, która poza tym pełna jest hałaśliwych domowników Jana Steena.
Zacznij od łańcuszka. Biegnie od kółka przy karmniku do nóżki ptaka, cienki, łapie jedną kreskę światła. W siedemnastym wieku szczygły trzymano jako ulubieńców i uczono sztuczki: wciągania własnej wody do picia w wiaderku wielkości naparstka, na łańcuszku dokładnie takim jak ten. Niderlandzka nazwa ptaka, puttertje, to zdrobnienie oznaczające mniej więcej „czerpiący wodę”, a ta sama myśl przetrwała w dawnej nazwie szczygła z angielskiego hrabstwa Norfolk.
Teraz cofnij się o krok i spójrz na cień na ścianie za nim. Światło pada od dołu. To wskazówka, gdzie ta deska kiedyś się znajdowała: perspektywa sugeruje, że miała wisieć wysoko, powyżej poziomu oczu, a jeden z badaczy przypuszcza, że była przymocowana do wewnętrznej ościeżnicy okna albo służyła jako zawiasowa klapka zakrywająca coś innego. Czymkolwiek była, nie powstała z myślą o ścianie na wysokości piersi. Powstała po to, by patrzeć na nią w górę.
Carel Fabritius podpisał ją u dołu, C fabritivs 1654, i to właśnie ta data sprawia, że ta mała deska waży więcej, niż wskazuje jej rozmiar. Dwunastego października 1654 roku wyleciało w powietrze około trzydziestu ton prochu składowanego w dawnym klasztorze w Delfcie. Wybuch zrównał z ziemią środek miasta, zostawił głęboki krater, zabił co najmniej sto osób i był słyszalny na wyspie Texel, sto dziesięć kilometrów dalej. Zabrał pracownię Fabritiusa, jego ucznia Mattiasa Spoorsa, kościelnego Simona Deckera i samego Fabritiusa, który miał 32 lata. Wiadomo, że przetrwało niewiele jego dzieł.
Potem ptak na dwa stulecia zniknął. Krytyk Théophile Thoré-Bürger odnalazł go w 1859 roku w Brukseli, w kolekcji emerytowanego holenderskiego oficera, a Abraham Bredius kupił go dla tego muzeum na aukcji dwudziestego siódmego lutego 1896 roku, za 6200 franków.
I jeszcze jedno, z konserwacji z 2003 roku, podczas której trzeba było użyć tomografu komputerowego, bo farba na bazie ołowiu nie przepuszczała promieni rentgenowskich ani podczerwieni. Ta deska była kiedyś częścią większego kawałka drewna. Wciąż tkwią w niej resztki drewnianego kołka.
Przystanek 4 z 5 · Sala 15, Vermeer, pierwsze piętro
Widok Delftu
Johannes Vermeer · ok. 1660–1661 · Olej na płótnie, 96,5 × 115,7 cm
Na co zwrócić uwagę
- Zegar na Bramie Schiedamskiej, wieży pośrodku. Nic innego na obrazie nie mówi, która jest godzina.
- Iglica Nieuwe Kerk za Bramą Rotterdamską po prawej, oświetlona, gdy miasto pod nią tonie w cieniu, i bez dzwonów.
- Blaski na łodziach śledziowych i wzdłuż linii wody: miękkie kuleczki farby zamiast ostrych punktów, szczegół, od którego zaczął się spór o camera obscura.
- Garstka małych postaci na piasku na pierwszym planie, jedyni ludzie na płótnie szerokim na prawie 116 centymetrów.
Transkrypcja (1:46)
Daj mu minutę, zanim pójdziesz dalej. Prawie nic się nie dzieje. Miasto na drugim brzegu, pas wody w porcie, niebo, które wykonuje dwie trzecie roboty, i pół tuzina małych postaci stojących na piasku tuż przed tobą.
To Delft, oglądany przez port zwany Kolk, a budynki mają swoje nazwy. Pośrodku stoi Brama Schiedamska. Po prawej Brama Rotterdamska, z dwiema łodziami śledziowymi zacumowanymi przed nią. Zegar jest na Bramie Schiedamskiej i to jedyna rzecz na obrazie, która mówi, która jest godzina.
Za Bramą Rotterdamską iglica Nieuwe Kerk łapie słońce, a miasto pod nią tkwi w cieniu. W tej wieży nie ma dzwonów. To nie niedbałość Vermeera: dzwony zawieszono dopiero po tym, jak skończył obraz, około 1661 roku.
Podejdź blisko do łodzi i wodź wzrokiem wzdłuż linii wody. Blaski nie są tam ostrymi punktami odbitego światła, tylko miękkimi kuleczkami farby, lekko nieostrymi, i właśnie ta cecha skłoniła historyka sztuki Arthura Wheelocka do tezy, że Vermeer pracował z camera obscura przed sobą.
Rząd holenderski kupił to płótno w 1822 roku, za 2900 guldenów, od S. J. Stinstry z Amsterdamu i zawiesił je w nowym Królewskim Gabinecie Obrazów w tym domu. Od tamtej pory należy do tej kolekcji.
A potem dorwał go Proust. Przyjechał do Hagi, zobaczył go i napisał później, że odkąd zobaczył w muzeum w Hadze Widok Delftu, wiedział, że widział najpiękniejszy obraz na świecie. Wiele lat później użył go, by uśmiercić jedną ze swoich postaci. W piątym tomie W poszukiwaniu straconego czasu pisarz Bergotte wlecze się na wystawę, żeby obejrzeć ten obraz, i umiera przed nim, myśląc, że tak właśnie powinien był pisać, że powinien był uczynić swój język cennym samym w sobie, jak ten mały skrawek żółtego muru.
Czytelnicy szukają tego skrawka żółtego muru do dziś. Proust nigdzie nie mówi, który ma na myśli, a jest ich więcej niż jeden.
Przystanek 5 z 5 · Sala 15, Vermeer, pierwsze piętro
Dziewczyna z perłą
Johannes Vermeer · ok. 1665 · Olej na płótnie, 44,5 × 39 cm
Na co zwrócić uwagę
- Perła, czy cokolwiek to jest: badacze nazywają ją złudzeniem, bo nie ma konturu ani haczyka, na którym wisiałaby w uchu.
- Tło. Z bliska jest plamiste i nierówne, a nie jednolicie czarne: tyle zostało z ciemnozielonej zasłony po tym, jak laserunek wyblakł.
- Jej brwi, a raczej ich brak, nad rzęsami, które znalazły skany z 2018 roku, a których twoje oko nie dostrzeże.
Transkrypcja (3:18)
Jest mała. Czterdzieści cztery i pół centymetra na trzydzieści dziewięć, a tłum w tej sali zwykle jest większy od obrazu.
Nie jest też portretem. To tronie, niderlandzkie słowo na malowaną głowę, która nigdy nie miała przedstawiać nikogo konkretnego: twarz, kostium, wyraz, sprzedawane jako coś samo w sobie. Pytanie, które wszyscy zadają w tej sali, kim ona była, jest więc pytaniem, na które obraz z założenia nie miał odpowiadać.
Spójrz najpierw na tło, bo to ono zmieniło się najbardziej. Wygląda na jednolicie brązowoczarne. Takie nie było. Podczas konserwacji w 1994 roku konserwatorzy odkryli, że pierwotnie było głęboko zielone, lśniące jak emalia, położone jako laserunek z dwóch organicznych pigmentów, indygo i rezedy, które z czasem z niego wyblakły. Podejdź bliżej: powierzchnia jest plamista i nierówna, a nie martwo płaska, i to właśnie zostało z tej zieleni.
W 2018 roku muzeum zbudowało w tych salach szklaną pracownię i przez dwa tygodnie badało w niej obraz na oczach zwiedzających. Projekt nazywał się Dziewczyna w świetle reflektorów, kierowała nim konserwatorka Abbie Vandivere, a wyniki ogłoszono w kwietniu 2020 roku.
Dwa z ustaleń zmieniają to, na co patrzysz. Ona ma rzęsy: maleńkie namalowane włoski wokół obu oczu, z tej odległości niewidoczne, wykryte dzięki skanowaniu metodą makrofluorescencji rentgenowskiej. A za jej głową wisiała kiedyś zielona zasłona. Ponieważ nie miała brwi i stała na tle niczego, uznano, że Vermeer malował ideę twarzy, a nie twarz. Tymczasem malował prawdziwą osobę w prawdziwym wnętrzu.
Błękit na jej głowie kosztował fortunę: naturalna ultramaryna, mielona z lapis lazuli sprowadzanego z terenów dzisiejszego Afganistanu, w siedemnastym wieku cenniejsza od złota. Najnowsze badania wskazują, że kamień najpierw podgrzewano, co ułatwiało mielenie i pogłębiało błękit.
A teraz perła, ta, dzięki której znasz ten obraz, i której być może wcale tam nie ma. Badacze opisują ją jako złudzenie, bo nie ma konturu ani haczyka, na którym wisiałaby w uchu dziewczyny. W 2014 roku astrofizyk Vincent Icke poszedł dalej i dowodził, że to w ogóle nie perła, lecz coś bliższego wypolerowanej cynie, opierając się na lustrzanym odbiciu, gruszkowatym kształcie i samym jej rozmiarze.
W 1881 roku Arnoldus Andries des Tombe kupił ją na aukcji tutaj, w Hadze, za dwa guldeny plus trzydzieści centów opłaty aukcyjnej, czyli mniej więcej dwadzieścia cztery euro w pieniądzu z 2015 roku. Farba odchodziła od płótna. Nie miał spadkobierców i w 1902 roku zapisał ją temu muzeum.
Podczas niemieckiej okupacji spędziła dwa lata w schronie odpornym na bomby, tuż pod tym domem, a potem trafiła do jaskiń pod Maastricht, gdzie doczekała wyzwolenia w maju 1945 roku. A w 2023 roku, kiedy pojechała do Amsterdamu na wystawę Vermeera w Rijksmuseum, muzeum Mauritshuis poprosiło publiczność o zastępstwa, które zawisną w pustym miejscu. Swoje prace przysłały trzy tysiące czterysta osiemdziesiąt dwie osoby w wieku od trzech do dziewięćdziesięciu czterech lat, a pięć z nich wydrukowano i powieszono. Jedną z tych pięciu wygenerowano narzędziem sztucznej inteligencji i ten wybór wywołał publiczną awanturę. Holenderska artystka Iris Compiet nazwała to obrazą dziedzictwa Vermeera i każdego pracującego artysty. Boris de Munnick z muzeum odpowiedział, że to nie oni są muzeum, które ma rozstrzygać, czy sztuczna inteligencja ma miejsce w muzeum sztuki.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Wisi tu około 250 obrazów. Chiaro bierze na siebie pozostałe 245.
Pięć przystanków to jeden poranek, a muzeum jest na tyle małe, że w drodze do wyjścia miniesz wszystko inne. Zrób zdjęcie kobiety piszącej list Ter Borcha, wnętrza kościoła Saenredama albo martwej natury z zabitą kuropatwą na gwoździu, a Chiaro powie ci, co to jest i dlaczego Mauritshuis to zachowało, i będzie odpowiadać, dopóki będziesz pytać.
Przed wizytą
Dojazd
Plein 29, 2511 CS Haga, przy placu Plein, obok Binnenhofu i stawu Hofvijver. Przebudowa w latach 2012–2014 dodała podziemne skrzydło połączone tunelem z budynkiem po drugiej stronie ulicy; szesnaście sal z obrazami mieści się na dwóch kondygnacjach siedemnastowiecznego domu nad nim.
Około dziesięciu minut pieszo z dworca Den Haag Centraal, na południowy zachód ulicami Herengracht i Korte Poten. Z Den Haag Centraal jeżdżą też tramwaje 16 i 17; z dworca Den Haag Hollands Spoor jedź tramwajem 1, 9 lub 16. Tramwaje 1 i 9 zatrzymują się na przystanku Spui stadhuis, a 2, 3, 4 i 6 na Spui/Centrum; z obu jest kilka minut do placu Plein.
Bilety
- Jadąc w 2026 roku, sprawdź daty. Muzeum jest zamknięte z powodu prac budowlanych od 24 sierpnia do 20 września i otwiera się ponownie 21 września; przez resztę roku jest czynne siedem dni w tygodniu.
- Trzy z tych pięciu obrazów opuszczają budynek na część 2026 roku. Dziewczyna z perłą jest w Osace i od 15 sierpnia do 4 października nie wisi w Hadze. Widok Delftu i Raj Rubensa i Brueghla jadą do Museo Thyssen-Bornemisza w Madrycie od 9 października 2026 do 10 stycznia 2027 roku, w ramach wymiany, w której każde z muzeów wypożycza drugiemu dwadzieścia pięć obrazów; w zamian od 15 października 2026 do 17 stycznia 2027 roku wisi tu dwadzieścia pięć obrazów z kolekcji Thyssen.
- Nie ma stałego dnia zamknięcia, ale w poniedziałek muzeum jest czynne pół dnia: od 13:00 do 18:00. Od wtorku do niedzieli otwiera się o 10:00 i zamyka o 18:00.
- Jeśli mieszkasz w Holandii i masz 19 lat lub więcej, od 1 stycznia 2026 roku dostępny jest tani bilet na późne popołudnie, sprzedawany w kasie od 16:00, a nie przez internet. Po przyjściu zapytaj w kasie, czy wciąż jest w ofercie.
- W szesnastu salach wisi około 250 obrazów, więc półtorej godziny wystarczy, by porządnie obejrzeć budynek, a dwie godziny to zwiedzanie bez pośpiechu. To argument za przyjazdem tutaj, a nie przeciw.
Oficjalny audioprzewodnik
Mauritshuis ma własną bezpłatną aplikację, przygotowaną przez fundację muzeum, z trasami tematycznymi i nagraniami o poszczególnych obrazach. Działa po angielsku i niderlandzku, a trasa po najważniejszych dziełach jest dodatkowo dostępna po niemiecku, francusku, hiszpańsku, włosku, japońsku, chińsku, rosyjsku i portugalsku. Pobierz ją przed przyjazdem i weź słuchawki. Tutaj masz pięć z tych obrazów, bez pobierania czegokolwiek, każdy z numerem sali i z pełnym tekstem pod odtwarzaczem.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Mauritshuis?
Tak, i właśnie z niego korzystasz. Pięć obrazów, pięć nagrań odtwarzanych w przeglądarce bez instalowania czegokolwiek, każde z salą, w której wisi obraz, i z pełnym tekstem pod spodem. Mauritshuis ma też własną bezpłatną aplikację, a o wszystkim poza tą piątką Chiaro opowie ci na podstawie zdjęcia, które zrobisz.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Mauritshuis?
Nic nie kosztuje. Aplikacja Mauritshuis jest bezpłatna w App Store i w Google Play, wydaje ją fundacja muzeum i zawiera trasy tematyczne oraz nagrania o poszczególnych obrazach. Jest po angielsku i niderlandzku, a trasa po najważniejszych dziełach również po niemiecku, francusku, hiszpańsku, włosku, japońsku, chińsku, rosyjsku i portugalsku. Pobierz ją przed przyjazdem i weź własne słuchawki.
Gdzie w Mauritshuis wisi Dziewczyna z perłą?
W sali 15, sali Vermeera, na pierwszym piętrze, razem z Widokiem Delftu i Dianą z nimfami. W tej chwili jej tam nie ma: muzeum wypożyczyło ją do Nakanoshima Museum of Art w Osace, więc od 15 sierpnia do 4 października 2026 roku nie można jej oglądać w Hadze; do sali 15 wraca na początku października.
Które obrazy z Mauritshuis wyjeżdżają w 2026 roku?
Dziewczyna z perłą jest wypożyczona do Nakanoshima Museum of Art w Osace i od 15 sierpnia do 4 października 2026 roku nie można jej oglądać w Hadze. Widok Delftu oraz Raj i grzech pierworodny Rubensa i Brueghla jadą do Museo Thyssen-Bornemisza w Madrycie od 9 października 2026 do 10 stycznia 2027 roku, w ramach wymiany, w której każde z muzeów wypożycza drugiemu dwadzieścia pięć dzieł. W zamian od 15 października 2026 do 17 stycznia 2027 roku w Mauritshuis wisi dwadzieścia pięć obrazów z kolekcji Thyssen. Lekcja anatomii i Szczygieł nie biorą udziału w żadnym z tych wypożyczeń.
W który dzień tygodnia Mauritshuis jest nieczynne?
W żaden. Jest czynne siedem dni w tygodniu: w poniedziałek od 13:00 do 18:00, a od wtorku do niedzieli od 10:00 do 18:00. Wyjątkiem w 2026 roku jest okres prac budowlanych: muzeum jest zamknięte od 24 sierpnia do 20 września i otwiera się ponownie 21 września.
Ile kosztuje wstęp do Mauritshuis?
Około dwudziestu euro dla dorosłych od 19 lat, bezpłatnie dla wszystkich w wieku do 18 lat oraz bezpłatnie z kartą Museumkaart lub ICOM. Mieszkańcy Holandii w wieku od 19 lat mogą też, dzięki programowi, który ruszył 1 stycznia 2026 roku, wejść po 16:00 za kilka euro, na bilet sprzedawany w kasie, a nie przez internet. Przed wizytą sprawdź aktualne ceny i ten program na mauritshuis.nl.
Ile czasu potrzeba na Mauritshuis?
Półtorej godziny wystarczy, żeby obejrzeć je porządnie, a dwie godziny to sporo. Kolekcja liczy 854 obiekty, z czego prawie 800 to obrazy, ale jednocześnie wisi tylko około 250, w szesnastu salach na dwóch kondygnacjach. Pięć przystanków z tej strony znajduje się w salach 2, 9, 14 i 15, łącznie około dziesięciu minut marszu.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Mauritshuis.