Muzeum Van Gogha · Amsterdam · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Muzeum Van Gogha,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć nagrań, które możesz włączyć od razu, bez aplikacji i bez kolejki do stanowiska z audioprzewodnikami. Potem skieruj Chiaro na cokolwiek innego na ścianach, od dwustu obrazów Van Gogha po otaczające je płótna Moneta i Gauguina, i posłuchaj o właśnie tym dziele.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Van Gogha.
Słoneczniki
Muzeum Van Gogha, Amsterdam
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Muzeum Van Gogha.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Ta trasa obejmuje pięć obrazów na dwóch piętrach budynku Rietvelda i w sumie mniej więcej dwanaście minut słuchania. Zaczyna się na piętrze 1 od Słoneczników, w części poświęconej Arles, którą muzeum nazywa Artystycznym rozkwitem; w tej samej części wisi Sypialnia w Arles. Potem wraca tym samym piętrem do Jedzących kartofle w salach z Nuenen i wspina się na piętro 3, do Kwitnącego migdałowca w salach z Saint-Rémy i na koniec do Pola pszenicy z krukami w salach z Auvers, choć ten ostatni obraz może być akurat zdjęty do konserwacji, więc w dniu wizyty sprawdź jego stronę w serwisie muzeum. Słoneczniki są pierwsze celowo: to dzieło, do którego wszyscy tu zmierzają. Na całą pętlę przeznacz mniej więcej godzinę chodzenia, w ramach dwóch–trzech godzin, które według muzeum trwa przeciętna wizyta.
Dane katalogowe pochodzą z internetowej kolekcji samego Muzeum Van Gogha, a piętra i nazwy galerii z tekstów ściennych, które muzeum publikuje w PDF-ie dla każdego piętra. To muzeum numeruje piętra, nie sale, i pożycza własne arcydzieła na własne wystawy czasowe, więc obraz może przenieść się do innego skrzydła, nie opuszczając budynku. Tam, gdzie tabliczka przy obrazie i ta strona się różnią, wierz tabliczce i przyślij nam poprawkę.
Przystanek 1 z 5 · Piętro 1, Artystyczny rozkwit, sale poświęcone Arles
Słoneczniki
Vincent van Gogh · Arles, styczeń 1889 · Olej na płótnie, 95 × 73 cm
Na co zwrócić uwagę
- Słowo Vincent, namalowane na niebiesko w poprzek brzuśca wazonu. Podpisał tylko około piętnastu procent swoich obrazów, a badacze muzeum wymieniają ten jako dzieło, z którego był dumny.
- Pas na samej górze. To listewka, którą przymocował do płótna w trakcie pracy, a potem pomalował na żółto razem z całą resztą.
- Jak mało tu światła. Po badaniach tego obrazu muzeum obniżyło maksymalne natężenie światła o dwie trzecie, ze 150 do 50 luksów.
Transkrypcja (2:50)
Wazon ze słonecznikami na stole pod ścianą, a wazon, stół i ściana mają mniej więcej ten sam żółty kolor. To cały obraz. Van Gogh zbudował go z trzech odcieni żółci i, jak sam napisał, z niczego więcej, żeby sprawdzić, jak daleko można posunąć jeden kolor, zanim przestanie cokolwiek mówić.
W Arles, w latach 1888 i 1889, namalował pięć dużych płócien ze słonecznikami w wazonie. To płótno pochodzi ze stycznia 1889 roku i jest powtórzeniem: skopiował je z wersji, którą namalował poprzedniego lata, a która wisi dziś w National Gallery w Londynie. Kiedy międzynarodowy zespół badał to płótno szczegółowo między 2016 a 2019 rokiem, okazało się, że kompozycja była zaplanowana z góry. Zanim zaczął, dokładnie wiedział, jak będzie wyglądał gotowy obraz.
Powodem powstania tej serii był Paul Gauguin. Van Gogh wynajął w Arles Żółty Dom, a Gauguin zgodził się zamieszkać tam razem z nim. Na powitanie Van Gogh powiesił dwa pierwsze płótna ze słonecznikami w sypialni Gauguina. Gauguin obejrzał je i powiedział, że to cały Vincent. Później poprosił o jedno z nich w prezencie, a Van Gogh nie chciał się z nim rozstać.
Spójrz teraz na wazon. Na jego brzuścu widnieje jedno niebieskie słowo: Vincent. Ta sygnatura jest rzadsza, niż się wydaje. W sierpniu 2026 roku muzeum ukończyło pierwsze pełne badanie jego sygnatur i ustaliło, że podpisał tylko 133 z 840 znanych obrazów, i to niemal zawsze samym imieniem, bo poza Holandią prawie nikt nie umiał poradzić sobie z jego nazwiskiem. Podpisywał te, z których był dumny, a ten jest jednym z nich.
Spójrz też na górną krawędź. Pas nad najwyższymi kwiatami to listewka, którą przymocował do płótna w trakcie pracy i pomalował na żółto razem z resztą, bo obraz chciał być wyższy niż płótno, które miał.
Żółcie, które widzisz, nie są dokładnie tymi, które zmieszał. Zespół badawczy pod kierunkiem konserwatorki Elli Hendriks ustalił, że jedna z czerwieni na obrazie, lak geraniowy, wyblakła, a jedna z żółci, żółcień chromowa, pociemniała. Niektóre z brązowawych główek były kiedyś jaśniejsze. Dlatego też w tych salach jest tak ciemno. Pod wpływem tych wyników muzeum obniżyło maksymalne natężenie światła o dwie trzecie, ze 150 do 50 luksów, i założyło nowe żarówki.
I właśnie przez te badania to płótno już nigdy nie opuści budynku. W całej historii muzeum wypożyczano je sześć razy, ostatnio w 2014 roku, kiedy pojechało do Londynu, by zawisnąć obok swojego starszego rodzeństwa. W styczniu 2019 roku muzeum ogłosiło, że warstwy farby są stabilne, ale bardzo wrażliwe na drgania i zmiany wilgotności, więc Słoneczniki zostają odtąd w Amsterdamie. Te kwiaty są na plakatach, kubkach i torbach, ale to tutaj jest oryginał i on do ciebie nie przyjedzie.
Kiedy Van Gogh umarł, przyjaciele przynieśli na jego pogrzeb słoneczniki. Chciał, żeby znano go jako malarza słoneczników, i wtedy już tak było.
Przystanek 2 z 5 · Piętro 1, Artystyczny rozkwit, sale poświęcone Arles
Sypialnia w Arles
Vincent van Gogh · Arles, październik 1888 · Olej na płótnie, 72,4 × 91,3 cm
Na co zwrócić uwagę
- Dwa małe portrety wysoko na prawej ścianie. To jego własne obrazy przedstawiające przyjaciół, namalowane w Arles w tym samym roku: Eugène Boch i Paul-Eugène Milliet.
- Tylna ściana, która nie styka się z bocznymi pod żadnym porządnym kątem. Prawdziwy pokój był trapezem i taki go namalował.
- Błękit ścian i drzwi. Kiedy go malował, był fioletowy, a z biegiem lat się odbarwił.
Transkrypcja (2:12)
Łóżko, dwa krzesła, stolik z dzbankiem i miską, ubrania na wieszaku i podłoga z czerwonych płytek. Van Gogh namalował własną sypialnię w Żółtym Domu w Arles w październiku 1888 roku i dokładnie napisał bratu, czego od niej chce: wszystko miał załatwić kolor, a kolor miał podsuwać myśl o odpoczynku, albo o śnie. Patrzenie na obraz miało dawać wytchnienie głowie.
Oko jednak nie do końca tu odpoczywa, i to z dwóch powodów.
Pierwszy: kolory się zmieniły. Ściany i drzwi wydają się dziś niebieskie. Kiedy je kładł, były fioletowe. Muzeum przypisuje to odbarwieniu na przestrzeni lat, a razem z nim zniknęła równowaga, którą zaplanował: fioletowe ściany wobec maślanożółtych mebli. Patrzysz na obraz, który odpłynął od własnej instrukcji obsługi.
Drugi to tylna ściana. Prześledź linię, w której styka się ze ścianą po lewej, a potem z tą po prawej. Nic nie jest pod kątem prostym. Wielu zwiedzających dochodzi do wniosku, że Van Gogh nie radził sobie z perspektywą. Radził sobie. Pokój naprawdę miał taki kształt, trapezu z jednym kątem rozwartym i jednym ostrym, i namalował taki pokój, jaki miał.
Zmienił za to światło. Napisał do Thea, że celowo spłaszczył wnętrze i usunął cienie, żeby obraz wyglądał jak japoński drzeworyt. Łóżko nie ma modelunku, a pod krzesłami nie ma rzuconego cienia.
Drzwi po prawej prowadziły na schody. Drzwi po lewej do pokoju gościnnego, który trzymał w gotowości dla Gauguina. Okno w głębi wychodziło na Place Lamartine i jego ogrody.
Spójrz wysoko na prawą ścianę, na dwa małe portrety. To jego własne obrazy, a na nich dwaj przyjaciele, namalowani w Arles w tym samym roku: malarz Eugène Boch, którego nazywał Poetą, i żołnierz Paul-Eugène Milliet, którego nazywał Kochankiem. Powiesił przyjaciół nad łóżkiem.
Są trzy wersje tego pokoju i ta jest pierwsza. Uszkodziła ją powódź na Rodanie, kiedy Van Gogh był w szpitalu w Arles; Theo kazał ją zdublować i odesłał, żeby brat mógł ją skopiować. Ta kopia, z września 1889 roku, jest w Chicago. Mniejsza, trzecia, namalowana dla matki i siostry Wil, jest w Paryżu. Ta tutaj to oryginał, a jego własny werdykt, zapisany po jednym z załamań, był krótki i pewny: kiedy po chorobie znów zobaczył swoje płótna, najlepsza z nich była sypialnia.
Przystanek 3 z 5 · Piętro 1, Malarz życia chłopskiego, sale poświęcone Nuenen
Jedzący kartofle
Vincent van Gogh · Nuenen, kwiecień–maj 1885 · Olej na płótnie, 82 × 114 cm
Na co zwrócić uwagę
- Oparcie krzesła na samym lewym skraju. Tam podpisał obraz, a podpis prawie utonął w ciemnej farbie.
- Dłonie. Każda jest za duża i każda coś robi, bo to dłonie niosą sens całego obrazu.
- Jedyna lampa naftowa. To jedyne źródło światła w izbie i od niej zależy każdy kolor na płótnie.
Transkrypcja (2:10)
Droga tutaj prowadziła wstecz w czasie. Cztery lata przed słonecznikami, w Nuenen, wsi na południu Holandii, Van Gogh postanowił udowodnić, że potrafi malować ludzi, i wybrał najtrudniejsze zadanie, jakie przyszło mu do głowy: pięć postaci, jedna lampa, jedna izba, noc.
Daj oczom chwilę. Płótno jest bardzo ciemne, a im dłużej przed nim stoisz, tym więcej wyłania się z mroku.
Zależało mu na określonym efekcie. Napisał, że chłopi mają wyglądać tak, jakby tymi samymi rękami, którymi teraz sięgają do półmiska, sami wykopali te kartofle, a więc uczciwie zapracowali na swoje jedzenie. Dlatego dał im toporne twarze i ciężkie, sękate dłonie, a całość namalował w kolorach ziemi, jak to ujął, w kolorze mniej więcej bardzo zakurzonego kartofla, oczywiście nieobranego.
Spójrz na dłonie. Każda jest za duża i każda jest zajęta: kroi, nalewa, sięga, trzyma filiżankę. Potem spójrz na lampę. To jedyne światło w izbie i to ona decyduje o każdym kolorze na płótnie.
To miała być jego wizytówka jako artysty. Przygotowywał się do tego ponad rok. Pisał, że obraz chłopski powinien pachnieć słoniną, dymem i parującymi kartoflami, a kto woli ładniejszych chłopów, niech szuka gdzie indziej. Potem go pokazał i poszło źle. Jego przyjaciel, malarz Anthon van Rappard, niemal od razu go zmiażdżył, a Van Gogh odpisał, że Van Rappard nie ma prawa tak mówić o jego pracy. Kolory uznano za zbyt ciemne. Postaci za źle narysowane. Dwa lata później, kiedy mieszkał w Paryżu i malował kolorami, które w tej izbie byłyby nie do pomyślenia, wciąż mówił, że to najlepsze, co zrobił.
Teraz znajdź oparcie krzesła na samym lewym skraju. Tam się podpisał, Vincent, i podpis niemal zniknął w ciemnej farbie. Podpisał mniej więcej piętnaście procent swoich obrazów, a kiedy badacze muzeum wyjaśniają, które, ten jest jednym z dwóch, jakie wymieniają: podpisywał to, z czego był dumny.
Jeszcze jedno o tym cichym płótnie. W 1991 roku złodzieje wynieśli je z tego muzeum razem z dziewiętnastoma innymi obrazami. Wydostali się z budynku. Trzydzieści pięć minut później wszystkie dwadzieścia znaleziono w porzuconym samochodzie. To wciąż największa kradzież dzieł sztuki w Holandii od czasów drugiej wojny światowej, a dwóch z czterech skazanych mężczyzn to strażnicy, którzy tu pracowali.
Przystanek 4 z 5 · Piętro 3, Malować wbrew wszystkiemu, sale poświęcone Saint-Rémy; strona kolekcji muzeum pokazuje, czy obraz jest wystawiony
Kwitnący migdałowiec
Vincent van Gogh · Saint-Rémy-de-Provence, luty 1890 · Olej na płótnie, 73,3 × 92,4 cm
Na co zwrócić uwagę
- Błękit. Niebo domalował później, precyzyjnie, wokół każdej gałązki, a z bliska to nie jeden błękit, tylko wiele.
- Pąki. Niektóre kwiaty są szeroko otwarte, inne wciąż zamknięte, namalowane z niezwykłą starannością.
- Cztery krawędzie, za które gałęzie po prostu wychodzą. Nigdy nie widać całego drzewa, a takie kadrowanie pochodzi wprost z japońskiego drzeworytu.
Transkrypcja (2:16)
Po trzech salach żółci i brązu: to. Drzewo widziane od spodu, z tak bliska, że nigdy nie widać go w całości, na tle błękitu, który nie ma prawa być aż tak niebieski.
Van Gogh namalował je w lutym 1890 roku w zakładzie dla obłąkanych w Saint-Rémy, gdzie mieszkał już prawie dziesięć miesięcy. Namalował je z powodu listu. Trzydziestego pierwszego stycznia jego bratu Theo i bratowej Jo urodził się syn i dali mu na imię Vincent, po nim. Theo napisał: jak ci mówiliśmy, nazwiemy go twoim imieniem i życzę mu, żeby był tak wytrwały i tak odważny jak ty.
Zabrał się do pracy od razu. Migdałowce kwitną wczesną wiosną, wcześniej niż cokolwiek innego, więc kwitnąca gałązka to typowy obraz początku wiosny, a on malował ją z myślą o nowym początku.
Spójrz na błękit. Nie położył gałęzi na jednolitym tle. Niebo domalował później, precyzyjnie, wokół każdej gałązki, a jeśli podejdziesz bliżej, zobaczysz, że to nie jeden błękit, tylko wiele błękitów, zmieniających się jak prawdziwe niebo. Spójrz też na kwiaty. Niektóre są szeroko otwarte, inne to wciąż zamknięte pąki, namalowane z uwagą, na jaką nie zawsze sobie pozwalał.
Ujęcie jest zapożyczone. Van Gogh zbierał japońskie drzeworyty setkami, a japońscy drzeworytnicy wycinają kawałek natury i pozwalają mu wyjść poza krawędź arkusza, zamiast pokazywać całe drzewo. To samo dzieje się tutaj, ze wszystkich czterech stron.
Ten obraz drogo go kosztował. Skończył go pod koniec lutego, a potem przyszedł atak, który trwał dwa miesiące, najdłuższy kryzys w jego życiu. Kiedy znów mógł pracować, drzewa już przekwitły. Gdybym mógł dalej pracować, napisał, zrobiłbym jeszcze inne kwitnące drzewa. Teraz kwitnienie już prawie się skończyło. Nie mam szczęścia.
Nie ma na nim podpisu. Podpisał tylko niewielką część swoich obrazów, a w tym okresie niemal całkiem przestał to robić.
Obraz trafił do Thea i Jo i wisiał nad pianinem w ich salonie, a później w sypialni w Bussum, którą Jo dzieliła z małym synkiem. Jo przez całe życie sprzedała bardzo wiele obrazów Vincenta, celowo, żeby stał się znany. Ten nigdy nie był na sprzedaż. Dziecko, dla którego go namalowano, wyrosło na człowieka, który założył to muzeum, i dlatego obraz wisi na tej ścianie, a nie w czyimś domu.
Przystanek 5 z 5 · Piętro 3, 1890. Namiętna natura, sale poświęcone Auvers; jesienią 2026 roku był zdjęty do konserwacji, a strona kolekcji muzeum pokazuje, czy wrócił na ekspozycję
Pole pszenicy z krukami
Vincent van Gogh · Auvers-sur-Oise, lipiec 1890 · Olej na płótnie, 50,5 × 103 cm
Na co zwrócić uwagę
- Kształt. Podwójny kwadrat, dwa razy szerszy niż wysoki, format, którego używał tylko w ostatnich tygodniach życia.
- Środkowa droga. Biegnie w twoją stronę, poszerza się i urywa w zbożu; na jej końcu nie ma horyzontu.
- Czerwonobrązowe drogi obok zielonych pasów trawy. Zestawił te dwa kolory celowo, tak jak zestawiał błękitne niebo z żółtym zbożem.
Transkrypcja (2:14)
Cofnij się o krok, bo pierwsze, co liczy się w tym obrazie, to jego kształt. Jest dwa razy szerszy niż wysoki, to podwójny kwadrat, a Van Gogh używał tego wydłużonego formatu tylko w ostatnich tygodniach życia, w czerwcu i lipcu 1890 roku, w Auvers-sur-Oise.
A teraz to, co wszyscy o nim wiedzą, a co nie jest prawdą. To nie jest jego ostatni obraz. Popytaj w tej sali, a połowa zwiedzających powie ci, że go skończył, poszedł w pole i się zastrzelił. Ta wersja pochodzi w dużej mierze z filmu Vincentego Minnellego Pasja życia z 1956 roku, który pokazuje to dokładnie w ten sposób. Muzeum nazywa to uporczywym mitem, bo po tym płótnie powstało jeszcze kilka prac. Skończył ten obraz około dziesiątego lipca, a Ratusz w Auvers jest datowany na czternastego. Obraz, który najprawdopodobniej jest jego ostatnim, Korzenie drzew, też jest w tym budynku.
To, co naprawdę napisał, jest lepsze niż legenda. Około dziesiątego lipca napisał do Thea i Jo, że skończył w Auvers trzy duże płótna, z których dwa to ogromne połacie pszenicy pod niespokojnym niebem. Napisał, że nie wahał się wyrazić smutku i skrajnej samotności. I zaraz potem, jednym tchem, że te obrazy pokazują, co uważa za zdrowe i krzepiące w życiu na wsi. Jedno i drugie naraz, na jednym polu.
Zobacz, co robi z kolorem, bo robi to bardzo świadomie. Błękitne niebo wobec żółtopomarańczowej pszenicy. Potem drogi, czerwonobrązowe, położone tuż obok zielonych pasów trawy, tak że każdy kolor podkręca drugi. Nie ma tu żadnego zmieszanego, błotnistego tonu.
Teraz podążaj za środkową drogą. Biegnie w twoją stronę, poszerza się i po prostu urywa się w zbożu. Na jej końcu nie ma horyzontu, bramy ani postaci. Pszenica zajmuje dwie trzecie płótna, kruki lecą każdy w swoją stronę, a obraz nie chce się uspokoić. To przemyślana konstrukcja, a nie list pożegnalny.
Ostatnia rzecz. W 1991 roku to płótno było jednym z dwudziestu, które złodzieje wynieśli z tego muzeum, i jednym z trzech, które po drodze zostały poważnie rozdarte. Wszystko wróciło w ciągu trzydziestu pięciu minut, znalezione w porzuconym samochodzie. Patrzysz na obraz, który przetrwał już najgorszą noc w historii tego budynku.
Niezależny przewodnik · Chiaro
W tym budynku jest dwieście obrazów Van Gogha. Pięć już za tobą.
Tu ta strona się kończy. Otwórz aplikację i zrób zdjęcie czegokolwiek w pobliżu, listu w gablocie, rysunku, który w tym miesiącu wyjęto z magazynu, Gauguina w sąsiedniej sali: Chiaro powie ci, co to jest, wyjaśni, dlaczego muzeum to pokazuje, i będzie dalej odpowiadać na głos.
Przed wizytą
Dojazd
Museumplein 6, 1071 DJ Amsterdam. Wchodzi się przez szklany budynek wejściowy od strony Museumplein, a nie przez starszy budynek Rietvelda za nim, zwrócony w stronę Paulus Potterstraat.
Muzeum podaje dwa pobliskie przystanki. Przy Museumplein zatrzymują się tramwaje 2, 5 i 24 oraz autobusy 357 i 397; przy Concertgebouw tramwaje 5, 12 i 24 oraz autobusy 347 i 357. Z dworca Amsterdam Centraal jedź tramwajem 2, 5 lub 24 do Museumplein; z Zuid WTC tramwajem 5 do Concertgebouw; z Amstel tramwajem 12 do Concertgebouw.
Bilety
- Bilety są dostępne wyłącznie online, jak podaje muzeum, i każdy zwiedzający potrzebuje biletu z godziną wejścia. Zarezerwuj go najpierw na tickets.vangoghmuseum.com, także jeśli wchodzisz bezpłatnie z Museumkaart, legitymacją ICOM, Stadspas albo kartą Rembrandt.
- Dorośli płacą około dwudziestu pięciu euro, studenci zapisani na uczelnie w UE lub EOG płacą mniej po okazaniu legitymacji, a osoby poniżej 18 lat wchodzą za darmo, ale wszyscy i tak muszą zarezerwować godzinę wejścia. Aktualne ceny sprawdź przy rezerwacji.
- Muzeum jest otwarte codziennie od 9:00, a w piątki zwykle do 21:00, choć zdarzają się piątki wyjątkowe. Godzina zamknięcia przesuwa się między 17:00 a 18:00 w zależności od miesiąca, więc sprawdź godziny otwarcia na tydzień, w którym przyjeżdżasz.
- Zarezerwuj najwcześniejszą godzinę wejścia, jaką się da, i idź prosto na piętro 1. Muzeum odwiedza ponad 1,8 miliona osób rocznie, a według muzeum przeciętna wizyta trwa dwie–trzy godziny.
- Fotografowanie jest dozwolone, o ile nie używasz lampy błyskowej, statywu ani kijka do selfie.
Oficjalny audioprzewodnik
Własna audiowycieczka muzeum to interaktywny przewodnik w czternastu językach, za kilka euro dla dorosłych i mniej dla nastolatków, bezpłatny dla dzieci poniżej trzynastu lat. Dodaje się go przy rezerwacji biletu i odbiera w punkcie Audio Desk piętro niżej, w Atrium. Ta strona jest bezpłatna i działa na telefonie, który i tak masz w kieszeni, ale obejmuje tylko pięć obrazów; po całą resztę budynku sięgnij po aplikację Chiaro. Aktualne ceny są na vangoghmuseum.nl.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Muzeum Van Gogha?
Tak, ta strona. Pięć obrazów, każdy z nagraniem, które odtworzysz prosto w przeglądarce, i z tekstem pod spodem, przy każdym przystanku piętro i galeria, i nic do instalowania. Własna audiowycieczka muzeum jest dodatkowo płatna. Poza tymi pięcioma zrób w aplikacji Chiaro zdjęcie dowolnego dzieła, a opowie ci właśnie o nim.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Muzeum Van Gogha?
3,75 € dla dorosłych, 2 € dla dzieci w wieku od 13 do 17 lat i bezpłatnie dla dzieci do 12 lat. Jest dostępny w czternastu językach; dodaje się go do rezerwacji na tickets.vangoghmuseum.com, a odbiera w punkcie Audio Desk piętro niżej, w Atrium.
Gdzie w Muzeum Van Gogha wiszą Słoneczniki?
Na piętrze 1 budynku Rietvelda, w części poświęconej Arles, którą teksty na ścianach muzeum nazywają Artystycznym rozkwitem; w tej samej części wisi Sypialnia w Arles. To wersja ze stycznia 1889 roku, jedna z pięciu, które namalował. W 2019 roku muzeum postanowiło, że obraz już nigdy nie wyjedzie, więc jest na miejscu zawsze wtedy, kiedy ty.
Czy Muzeum Van Gogha ma dzień zamknięcia?
Nie, jest otwarte w każdy dzień tygodnia, od 9:00, a w piątki wieczorem do 21:00. Godzina zamknięcia przesuwa się w ciągu roku między 17:00 a 18:00, a październik i grudzień mają własne rozkłady, więc sprawdź vangoghmuseum.nl na tydzień swojej wizyty.
Czy Gwiaździsta noc jest w Muzeum Van Gogha?
Nie, a muzeum słyszy to pytanie tak często, że odpowiada na nie na własnej liście pytań zwiedzających. Gwiaździsta noc należy do Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Amsterdam ma za to Słoneczniki, Sypialnię w Arles, Kwitnący migdałowiec i Pole pszenicy z krukami.
Czy bilety do Muzeum Van Gogha można kupić przy wejściu?
Nie. Muzeum mówi wprost, że to niemożliwe: każdy bilet sprzedaje się online z godziną wejścia, i dotyczy to także bezpłatnego wstępu z Museumkaart, legitymacją ICOM, Stadspas albo kartą Rembrandt. Rezerwuj na tickets.vangoghmuseum.com lub u jednego z pośredników wskazanych przez muzeum, bo ostrzega ono, że inne platformy sprzedają fałszywe bilety.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Van Gogha.