Mauritshuis · Den Haag · Onafhankelijke gids
Audiogids voor het Mauritshuis,
vijf stops, gratis.
Er hangen hier zo’n 250 schilderijen tegelijk, en dat maakt dit een van de weinige beroemde collecties die je echt in één middag uitkijkt: speel deze vijf opnames af in je browser, en laat Chiaro je vertellen over alles waar je verder voor blijft staan.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Mauritshuis.
Het aardse paradijs met de zondeval van Adam en Eva
Mauritshuis, Den Haag
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in het Mauritshuis.
De vijf stops · 10 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Zestien zalen, twee verdiepingen en vijf schilderijen die elk op zich de reis waard zijn. De wandeling begint beneden in zaal 2, bij de Vlaamse meesters, voor zo’n honderd dieren en één appel. Daarna ga je naar boven, naar zaal 9, voor de 26-jarige Rembrandt, die een openbare sectie schildert, uren nadat de man op de snijtafel was opgehangen. Je steekt over naar zaal 14 voor een vogeltje dat je met twee handen kunt bedekken. En je eindigt in zaal 15, de Vermeerzaal, eerst bij Gezicht op Delft en als laatste bij het Meisje. Tien minuten audio, ongeveer tien minuten lopen tussen de vijf, en met anderhalf uur heb je ruim de tijd voor het hele gebouw.
Zaalnummers, catalogusgegevens en dateringen op deze pagina komen van de rondleidingspagina’s voor bezoekers van het Mauritshuis zelf, en een onafhankelijke gids die zaal voor zaal door het museum gaat, komt bij elke zaal op hetzelfde uit. Twee dingen moet je weten voordat je op pad gaat. Het museum is wegens bouwwerkzaamheden dicht van 24 augustus tot en met 20 september 2026, en het Meisje met de parel is in Osaka tot ze begin oktober weer aan de wand van zaal 15 hangt. Daarna vertrekken er nog twee van deze vijf: Gezicht op Delft en het schilderij van Rubens en Brueghel gaan van 9 oktober 2026 tot en met 10 januari 2027 naar Madrid, in een directe ruil van vijfentwintig schilderijen met het Museo Thyssen-Bornemisza. Zegt een bordje aan de muur iets anders dan deze pagina, ga dan uit van het bordje en laat ons weten dat we ernaast zaten.
Stop 1 van 5 · Zaal 2, De Vlaamse meesters I, begane grond
Het aardse paradijs met de zondeval van Adam en Eva
Peter Paul Rubens en Jan Brueghel de Oude · ca. 1615 · Olieverf op paneel, 74,3 × 114,7 cm
Om op te letten
- De paardenkop helemaal aan de linkerrand en de slang die zich boven Eva door de takken kronkelt. Allebei van Rubens, en allebei stonden ze al op het paneel voordat Brueghel het aanraakte.
- De ara’s in de linkerbovenhoek en de paradijsvogels in de takken, zo precies omdat Brueghel levende exemplaren had bestudeerd in vorstelijke menagerieën.
- De pauw met uitgespreide staart langs de onderrand, en de kat, de konijnen en de aap die een paar centimeter gras met hem delen.
- De appel, die van Eva’s hand naar die van Adam gaat. Op een paneel met zo’n honderd dieren is dat het enige wat er gebeurt.
Transcriptie (1:43)
Tel eerst de dieren, voordat je besluit wat dit is. Het zijn er zo’n honderd, en ze komen van continenten die nooit samen één open plek in het bos hebben gedeeld: dromedarissen, een olifant, grote katachtigen, een pauw met zijn staart uitgespreid langs de onderrand, ara’s in de linkerbovenhoek, paradijsvogels in de takken.
Twee mannen maakten dit paneel, rond 1615, en ze verdeelden het werk niet in tweeën maar naar onderwerp. Peter Paul Rubens deed de figuren. Jan Brueghel de Oude deed alles wat groeit en alles wat ademt.
In welke volgorde ze werkten, is uit de verf zelf af te lezen, en het is precies andersom dan je aan het resultaat zou denken. De compositie was van Brueghel, maar Rubens begon: eerst Adam en Eva, met dunne verf opgezet, dan de boom, dan het paard aan de linkerrand en de slang in de takken. Brueghel kwam daarna en bouwde de rest van de wereld om hen heen, in dekkende verf, eroverheen. Met infrarood zie je onder alles zijn ondertekening, gemaakt met potlood of zilverstift.
Brueghel kon een ara goed schilderen omdat hij er een had bekeken. In vorstelijke menagerieën werden exotische dieren in leven gehouden, daar bestudeerde hij ze, en daarom doorstaan de vogels hier nog altijd de blik van iemand die weet hoe een paradijsvogel eruitziet.
De twee waren niet alleen zakenpartners. Rubens was de peetvader van Brueghels kinderen.
En dan waar het schilderij om draait. Op een paneel dat propvol zit met honderd beesten gebeurt precies één ding: een appel gaat van Eva’s hand naar die van Adam. Al het andere graast, poetst zijn veren, drinkt of slaapt. Het paard heeft niets door. De pauw heeft niets door. De hele wereld staat op het punt te veranderen, en de enige getuige die oplet, is de slang.
Vanaf 1766 was het paneel van Pieter de la Court van der Voort uit Leiden, daarna van prins Willem de Vijfde van Oranje, en in 1816 kwam het in de koninklijke schilderijenverzameling, die zes jaar later in dit huis als museum de deuren opende.
Stop 2 van 5 · Zaal 9, De jonge Rembrandt, eerste verdieping
De anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp
Rembrandt van Rijn · 1632 · Olieverf op doek, 169,5 × 216,5 cm
Om op te letten
- De signatuur linksboven, boven de hoofden: Rembrant, gespeld zonder d.
- Het vel papier dat midden in de groep wordt opgehouden. Er staat een tekening van een arm op, met daaroverheen de namen van de zeven betalende chirurgijns.
- De geopende onderarm, het enige deel van het lichaam waarin is gesneden, en de bleke streng erin die volgens een studie uit 2007 de pees van een afwijkende spier is.
- Het anatomieboek dat rechtsonder opengeslagen staat, mogelijk de Vesalius van 1543.
Transcriptie (1:39)
Zeven mannen buigen zich naar voren, en geen van hen kijkt naar het gezicht van de dode. Volg liever hun ogen. Drie zijn gericht op de geopende onderarm, twee kijken er dwars langs, recht naar jou, en één kijkt op het vel papier dat midden in de groep wordt opgehouden. Rechts, met de zwarte hoed, houdt Nicolaes Tulp de pezen vast in een tang en heft hij zijn andere hand op, midden in een zin.
Rembrandt was 26 toen hij dit schilderde, net neergestreken in Amsterdam, en het was zijn eerste grote opdracht in de stad. Hij signeerde linksboven: Rembrant, zonder d.
De dode man heeft een naam, en dat is zeldzamer dan je zou denken. Aris Kindt, ook te boek gesteld als Adriaan Adriaanszoon, veroordeeld voor gewapende beroving, gevonnist tot de strop, en eerder op dezelfde dag terechtgesteld als het tafereel dat je hier voor je ziet. Het Amsterdamse chirurgijnsgilde mocht één openbare sectie per jaar houden, en Tulp was de officiële anatoom van de stad.
Dan het raadsel waar anatomen sindsdien over twisten. Een echte sectie begon bij de borst en de buik, omdat die organen het snelst bederven. Tulp is meteen aan de arm begonnen. En de arm zelf klopt niet met een echte: onderzoekers vonden er verschillende afwijkingen in, en een studie uit 2007 zag in die bleke streng door de spier de pees van een afwijkende onderarmspier.
Kijk naar het papier. Over een anatomische tekening van een arm staat een lijst met namen, en dankzij die lijst weten we precies wie betaalde om op het schilderij te komen: Jacob Janszn de Wit, Adriaen Corneliszn Slabberaen, Hartman Hartmanszn en vier anderen. Twee van de mannen voor je waren er misschien niet eens bij. Van de figuur bovenaan en de figuur helemaal links wordt aangenomen dat ze later zijn toegevoegd.
In 1828 bood het weduwenfonds van de chirurgijns het schilderij te koop aan. Koning Willem de Eerste hield de verkoop tegen met een koninklijk besluit, de Nederlandse staat kocht het in plaats daarvan voor 32.000 gulden, en zo kwam het hier terecht.
Stop 3 van 5 · Zaal 14, Dagelijks leven, eerste verdieping
Het puttertje
Carel Fabritius · 1654 · Olieverf op paneel, 33,5 × 22,8 cm
Om op te letten
- Het kettinkje, van een ring aan het voerbakje naar het pootje van de vogel. Puttertjes leerden aan zo’n kettinkje hun eigen drinkwater omhoog te halen in een emmertje zo groot als een vingerhoed.
- De schaduw op de muur achter de vogel. Het licht valt van onderen, en dat verraadt dat het paneel bedoeld was om boven ooghoogte te hangen.
- De signatuur langs de onderrand, C fabritivs 1654, het jaar waarin de ontploffing hem het leven kostte.
- Het formaat. Drieëndertig en een halve centimeter bij tweeëntwintig komma acht, klein genoeg om met twee handen te bedekken.
Transcriptie (2:00)
Het is kleiner dan je had verwacht. Drieëndertig en een halve centimeter bij tweeëntwintig komma acht, een paneeltje dat je met twee handen kunt bedekken, en toch houdt het een hele wand bezet in een zaal die verder vol hangt met de rumoerige huishoudens van Jan Steen.
Begin bij het kettinkje. Het loopt van een ring aan het voerbakje naar het pootje van de vogel, dun, en het vangt één streepje licht. Puttertjes werden in de zeventiende eeuw als huisdier gehouden en leerden een kunstje: met een emmertje zo groot als een vingerhoed, aan precies zo’n kettinkje, hun eigen drinkwater omhoog halen. Daar komt de naam vandaan: het puttertje put zijn water zelf. Hetzelfde idee leeft voort in een oude streeknaam voor de distelvink in het Engelse graafschap Norfolk.
Doe nu een stap terug en kijk naar de schaduw op de muur erachter. Het licht komt van onderen. Dat zegt iets over de plek waar dit paneel vroeger hing: het perspectief doet vermoeden dat het hoog moest hangen, boven ooghoogte, en een onderzoeker heeft geopperd dat het aan de binnenkant van een raamkozijn vastzat, of dienstdeed als scharnierend luikje voor iets anders. Wat het ook was, het was niet gemaakt voor een muur op borsthoogte. Het was gemaakt om naar op te kijken.
Carel Fabritius signeerde onderaan, C fabritivs 1654, en door dat jaartal weegt dit kleine paneel zwaarder dan zijn formaat doet vermoeden. Op twaalf oktober 1654 vloog ongeveer dertig ton buskruit de lucht in, opgeslagen in een voormalig klooster in Delft: de Delftse donderslag. De klap vaagde het midden van de stad weg, liet een diepe krater achter, kostte minstens honderd mensen het leven en was te horen tot op Texel, honderdtien kilometer verderop. De ontploffing nam het atelier van Fabritius mee, en ook zijn leerling Mattias Spoors, de koster Simon Decker en Fabritius zelf, die 32 was. Van zijn werk is maar weinig bewaard gebleven.
Daarna was de vogel twee eeuwen zoek. De criticus Théophile Thoré-Bürger vond hem in 1859 in Brussel, in de verzameling van een gepensioneerde Nederlandse legerofficier, en Abraham Bredius kocht hem op zevenentwintig februari 1896 voor dit museum op een veiling, voor 6.200 frank.
Nog één ding, van de restauratie van 2003, waarbij een CT-scanner nodig was omdat de loodhoudende verf röntgenstraling en infrarood tegenhield. Dit paneel was ooit een deel van een groter stuk hout. De resten van een houten pen zitten er nog in.
Stop 4 van 5 · Zaal 15, Vermeer, eerste verdieping
Gezicht op Delft
Johannes Vermeer · ca. 1660–1661 · Olieverf op doek, 96,5 × 115,7 cm
Om op te letten
- De klok op de Schiedamse Poort, de toren in het midden. Niets anders op het doek vertelt je hoe laat het is.
- De spits van de Nieuwe Kerk achter de Rotterdamse Poort rechts, in het licht terwijl de stad eronder in de schaduw ligt, en zonder klokken.
- De hooglichten op de haringbuizen en langs de waterlijn: zachte bolletjes verf in plaats van scherpe puntjes, het detail waarmee de discussie over de camera obscura begon.
- Het handjevol kleine figuren op het zand op de voorgrond, de enige mensen op een doek van bijna 116 centimeter breed.
Transcriptie (1:39)
Geef het een minuut voordat je doorloopt. Er gebeurt bijna niets. Een stad aan de overkant, een strook havenwater, een lucht die twee derde van het werk doet, en een stuk of zes kleine figuren op het zand vlak voor je.
De stad is Delft, gezien over een haven die de Kolk heet, en de gebouwen hebben namen. In het midden staat de Schiedamse Poort. Rechts staat de Rotterdamse Poort, met twee haringbuizen ervoor aangemeerd. De klok zit op de Schiedamse Poort, en dat is het enige op het doek dat je vertelt hoe laat het is.
Achter de Rotterdamse Poort vangt de spits van de Nieuwe Kerk de zon, terwijl de stad eronder in de schaduw ligt. Er hangen geen klokken in die toren. Dat was geen slordigheid van Vermeer: de klokken werden pas opgehangen nadat hij het schilderij af had, rond 1661.
Ga dicht bij de haringbuizen staan en volg de waterlijn. De hooglichten daar zijn geen scherpe puntjes weerkaatst licht, het zijn zachte bolletjes verf, een tikje onscherp, en juist die eigenschap bracht de kunsthistoricus Arthur Wheelock tot de stelling dat Vermeer met een camera obscura voor zich werkte.
De Nederlandse staat kocht dit doek in 1822 voor 2.900 gulden van S. J. Stinstra uit Amsterdam en hing het in het nieuwe Koninklijk Kabinet van Schilderijen in dit huis. Sindsdien hoort het bij deze collectie.
En toen kreeg Proust het te pakken. Hij kwam naar Den Haag, zag het, en schreef later dat hij, sinds hij in het museum in Den Haag het Gezicht op Delft had gezien, wist dat hij het mooiste schilderij ter wereld had gezien. Jaren later liet hij er een personage door sterven. In het vijfde deel van Op zoek naar de verloren tijd sleept de schrijver Bergotte zich naar een tentoonstelling om dit schilderij te zien, en hij sterft daar, oog in oog met het doek, met de gedachte dat hij zo had moeten schrijven, dat hij zijn taal op zichzelf kostbaar had moeten maken, zoals dit kleine stukje gele muur.
Lezers zoeken sindsdien naar dat stukje gele muur. Proust zegt nergens welk hij bedoelt, en er is er meer dan één.
Stop 5 van 5 · Zaal 15, Vermeer, eerste verdieping
Meisje met de parel
Johannes Vermeer · ca. 1665 · Olieverf op doek, 44,5 × 39 cm
Om op te letten
- De parel, of wat het ook is: onderzoekers noemen hem een illusie, want hij heeft geen contour en geen haakje om hem aan haar oor te hangen.
- De achtergrond. Van dichtbij is die vlekkerig en ongelijk in plaats van egaal zwart: wat er over is van een diepgroen gordijn nadat de glacislaag verbleekte.
- Haar wenkbrauwen, of eigenlijk het ontbreken ervan, boven wimpers die de scans van 2018 wel vonden en jouw oog niet.
Transcriptie (2:58)
Ze is klein. Vierenveertig en een halve centimeter bij negenendertig, en de menigte in deze zaal is meestal groter dan het schilderij.
Ze is ook geen portret. Ze is een tronie, het oude woord voor een geschilderde kop die nooit bedoeld was om op iemand in het bijzonder te lijken: een gezicht, een kostuum, een uitdrukking, verkocht als iets op zichzelf. De vraag die iedereen in deze zaal stelt, wie was zij, is dus precies de vraag waarop het schilderij geen antwoord moest geven.
Kijk eerst naar de achtergrond, want die is het meest veranderd. Hij oogt egaal bruinzwart. Dat was hij niet. Bij de restauratie van 1994 ontdekten restauratoren dat hij oorspronkelijk diepgroen was, glanzend als emaille, aangebracht als een glacis met twee organische pigmenten, indigo en wouw, die er inmiddels uit zijn verbleekt. Ga dichtbij staan: het oppervlak is vlekkerig en ongelijk in plaats van doods egaal, en dat is wat er over is van het groen.
In 2018 bouwde het museum in deze zalen een glazen werkplaats en onderzocht haar daarin twee weken lang, terwijl bezoekers toekeken. Het project heette Het Meisje in de schijnwerpers, restaurator Abbie Vandivere leidde het, en in april 2020 kwamen de resultaten naar buiten.
Twee van de bevindingen veranderen wat je ziet. Ze heeft wimpers: piepkleine geschilderde haartjes rond beide ogen, op deze afstand onzichtbaar, gevonden met macro-röntgenfluorescentiescans. En achter haar hoofd hing ooit een groen gordijn. Omdat ze geen wenkbrauwen had en tegen niets aan stond, had men besloten dat Vermeer een idee van een gezicht schilderde en geen echt gezicht. Hij schilderde een echt mens in een echte ruimte.
Het blauw op haar hoofd kostte een fortuin: natuurlijk ultramarijn, gemalen uit lapis lazuli uit wat nu Afghanistan is, in de zeventiende eeuw meer waard dan goud. Het recente onderzoek wijst erop dat de steen eerst werd verhit, waardoor hij makkelijker te malen was en het blauw nog dieper werd.
En dan de parel, de reden dat je dit schilderij kent, en die er misschien helemaal niet is. De onderzoekers noemen hem een illusie, omdat hij geen contour heeft en ook geen haakje om hem aan het oor van het meisje te hangen. In 2014 ging de astrofysicus Vincent Icke nog verder: volgens hem is het helemaal geen parel maar iets wat meer weg heeft van gepolijst tin, gezien de spiegelende reflectie, de peervorm en de enorme omvang.
In 1881 kocht Arnoldus Andries des Tombe haar hier in Den Haag op een veiling voor twee gulden, plus dertig cent opgeld, omgerekend zo’n vierentwintig euro in geld van 2015. De verf liet los van het doek. Hij had geen erfgenamen en liet haar in 1902 na aan dit museum.
Tijdens de Duitse bezetting bracht ze twee jaar door in een bomvrije bunker recht onder dit huis, en daarna ging ze naar de grotten bij Maastricht, tot de bevrijding in mei 1945. En in 2023, toen ze naar Amsterdam reisde voor de Vermeertentoonstelling van het Rijksmuseum, vroeg het Mauritshuis het publiek om vervangers voor de lege plek. Drieduizend vierhonderdtweeëntachtig mensen stuurden er een in, van drie tot vierennegentig jaar oud, en vijf werden afgedrukt en opgehangen. Eén van die vijf was gemaakt met een programma voor kunstmatige intelligentie, en die keuze leidde tot publieke ophef. De Nederlandse kunstenaar Iris Compiet noemde het een belediging voor de nalatenschap van Vermeer en voor iedere werkende kunstenaar. Boris de Munnick van het museum antwoordde dat het niet aan het Mauritshuis was om de discussie te voeren of kunstmatige intelligentie in een kunstmuseum thuishoort.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Er hangen hier zo’n 250 schilderijen. Chiaro doet de andere 245.
Vijf stops, dat is een ochtend, en dit museum is klein genoeg om op weg naar buiten langs al het andere te komen. Fotografeer een briefschrijvende vrouw van Ter Borch, een kerkinterieur van Saenredam, een stilleven met een dode patrijs aan een spijker, en Chiaro vertelt je wat het is en waarom het Mauritshuis het heeft gehouden, en blijft antwoorden zolang jij blijft vragen.
Voor je gaat
Zo kom je er
Plein 29, 2511 CS Den Haag, aan het Plein naast het Binnenhof en de Hofvijver. Bij de verbouwing van 2012 tot 2014 kwam er een ondergrondse vleugel bij, via een tunnel verbonden met het gebouw aan de overkant van de straat; de zestien zalen met schilderijen liggen op de twee verdiepingen van het zeventiende-eeuwse huis erboven.
Vanaf Den Haag Centraal loop je er in ongeveer tien minuten heen, in zuidwestelijke richting over de Herengracht en de Korte Poten. Ook tram 16 en 17 rijden vanaf Den Haag Centraal; vanaf Den Haag Hollands Spoor neem je tram 1, 9 of 16. Tram 1 en 9 stoppen bij Spui stadhuis en tram 2, 3, 4 en 6 bij Spui/Centrum, allebei op een paar minuten van het Plein.
Tickets
- Kijk in 2026 goed naar de data voordat je gaat. Het museum is wegens bouwwerkzaamheden dicht van 24 augustus tot en met 20 september en gaat op 21 september weer open; de rest van het jaar is het zeven dagen per week open.
- Drie van deze vijf schilderijen zijn een deel van 2026 het huis uit. Het Meisje met de parel is in Osaka en hangt van 15 augustus tot en met 4 oktober niet in Den Haag. Gezicht op Delft en Het aardse paradijs van Rubens en Brueghel gaan van 9 oktober 2026 tot en met 10 januari 2027 naar het Museo Thyssen-Bornemisza in Madrid, als de helft van een ruil waarbij elk museum het andere vijfentwintig schilderijen leent; vijfentwintig schilderijen uit het Thyssen hangen hier in hun plaats, van 15 oktober 2026 tot en met 17 januari 2027.
- Er is geen vaste sluitingsdag, maar op maandag is het museum maar een halve dag open: van 13.00 tot 18.00 uur. Dinsdag tot en met zondag gaat het om 10.00 uur open en om 18.00 uur dicht.
- Woon je in Nederland en ben je 19 of ouder, dan is er sinds 1 januari 2026 een goedkoop kaartje voor de late middag, dat vanaf 16.00 uur aan de kassa wordt verkocht en niet online. Vraag bij aankomst aan de kassa of het nog wordt aangeboden.
- Er hangen zo’n 250 schilderijen verdeeld over zestien zalen, dus met anderhalf uur heb je het gebouw goed gezien en met twee uur hoef je je nergens te haasten. Dat is juist een reden om hierheen te gaan, geen reden om het te laten.
De officiële audiogids
Het Mauritshuis heeft een eigen gratis app, gemaakt door de stichting van het museum, met thematours en audio bij afzonderlijke schilderijen. De app is er in het Engels en het Nederlands, en de tour langs de hoogtepunten daarnaast ook in het Duits, Frans, Spaans, Italiaans, Japans, Chinees, Russisch en Portugees. Download hem voordat je komt en neem oortjes mee. Hier heb je vijf van die schilderijen, zonder iets te downloaden, elk met het zaalnummer erbij en onder elke speler de volledige tekst.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het Mauritshuis?
Ja, deze pagina is er een. Vijf schilderijen, vijf opnames die in je browser afspelen zonder dat je iets installeert, elk met de zaal waar het hangt en met de volledige tekst eronder. Het Mauritshuis heeft daarnaast een eigen gratis app, en voor alles na deze vijf vertelt Chiaro je over wat je ook fotografeert.
Hoeveel kost de officiële audiogids van het Mauritshuis?
Niets. De app van het Mauritshuis is gratis in de App Store en in Google Play, wordt uitgegeven door de eigen stichting van het museum, en bevat thematours en audio bij afzonderlijke schilderijen. Hij is er in het Engels en het Nederlands, en de tour langs de hoogtepunten ook in het Duits, Frans, Spaans, Italiaans, Japans, Chinees, Russisch en Portugees. Download hem voordat je komt en neem je eigen oortjes mee.
Waar hangt het Meisje met de parel in het Mauritshuis?
In zaal 15, de Vermeerzaal, op de eerste verdieping, waar ze hangt met Gezicht op Delft en Diana en haar nimfen. Op dit moment is ze er niet: het museum heeft haar uitgeleend aan het Nakanoshima Museum of Art in Osaka, dus van 15 augustus tot en met 4 oktober 2026 is ze niet te zien in Den Haag, en begin oktober komt ze terug in zaal 15.
Welke schilderijen van het Mauritshuis zijn in 2026 weg?
Het Meisje met de parel is uitgeleend aan het Nakanoshima Museum of Art in Osaka en is van 15 augustus tot en met 4 oktober 2026 niet te zien in Den Haag. Gezicht op Delft en Het aardse paradijs met de zondeval van Adam en Eva van Rubens en Brueghel zijn van 9 oktober 2026 tot en met 10 januari 2027 allebei te zien in het Museo Thyssen-Bornemisza in Madrid, als onderdeel van een uitwisseling waarbij elk museum het andere vijfentwintig werken leent. In ruil daarvoor hangen er van 15 oktober 2026 tot en met 17 januari 2027 vijfentwintig schilderijen uit het Thyssen in het Mauritshuis. De anatomische les en Het puttertje gaan met geen van beide bruiklenen mee.
Op welke dag is het Mauritshuis gesloten?
Op geen enkele dag van de week. Het is zeven dagen open: maandag van 13.00 tot 18.00 uur en dinsdag tot en met zondag van 10.00 tot 18.00 uur. De uitzondering in 2026 is een periode van bouwwerkzaamheden: het museum is dicht van 24 augustus tot en met 20 september en gaat op 21 september weer open.
Wat kost een kaartje voor het Mauritshuis?
Ongeveer twintig euro voor volwassenen van 19 jaar en ouder, gratis voor iedereen van 18 of jonger, en gratis met een Museumkaart of een ICOM-kaart. Inwoners van Nederland van 19 en ouder kunnen bovendien na 16.00 uur voor een paar euro naar binnen, dankzij een regeling die op 1 januari 2026 is ingegaan; dat kaartje koop je aan de kassa, niet online. Controleer de prijzen van vandaag en die regeling op mauritshuis.nl voordat je gaat.
Hoe lang heb je nodig voor het Mauritshuis?
Met anderhalf uur kun je het goed zien, en twee uur is ruim. De collectie telt 854 objecten, waarvan bijna 800 schilderijen, maar er hangen er maar zo’n 250 tegelijk, verdeeld over zestien zalen op twee verdiepingen. De vijf stops op deze pagina zitten in de zalen 2, 9, 14 en 15, bij elkaar zo’n tien minuten lopen.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Mauritshuis.