Mauritshuis · Χάγη · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Mauritshuis,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Εδώ κρέμονται κάθε φορά περίπου 250 πίνακες, κι αυτό το κάνει μία από τις σπάνιες διάσημες συλλογές που μπορείτε πραγματικά να τελειώσετε μέσα σε ένα απόγευμα: ακούστε αυτές τις πέντε ηχογραφήσεις στο πρόγραμμα περιήγησης και αφήστε το Chiaro να σας μιλήσει για ό,τι άλλο σας σταματήσει.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Mauritshuis.
Ο κήπος της Εδέμ και η πτώση των πρωτοπλάστων
Mauritshuis, Χάγη
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Mauritshuis έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Δεκαέξι αίθουσες, δύο επίπεδα και πέντε πίνακες που ο καθένας αξίζει από μόνος του το ταξίδι. Η διαδρομή ξεκινά κάτω, στην αίθουσα 2, ανάμεσα στους Φλαμανδούς δασκάλους, μπροστά σε περίπου εκατό ζώα και ένα μήλο. Ανεβαίνει στην αίθουσα 9 για έναν Ρέμπραντ 26 ετών που ζωγραφίζει μια δημόσια ανατομή, λίγες ώρες αφότου ο άντρας στο τραπέζι απαγχονίστηκε. Περνά απέναντι στην αίθουσα 14 για ένα πουλί τόσο μικρό που το σκεπάζετε με τα δυο σας χέρια. Και τελειώνει στην αίθουσα 15, την αίθουσα του Βερμέερ, πρώτα με την Άποψη του Ντελφτ και τελευταίο με το Κορίτσι. Δώδεκα λεπτά ήχου, περίπου δέκα λεπτά περπάτημα ανάμεσα στις πέντε στάσεις, και μιάμιση ώρα είναι γενναιόδωρο περιθώριο για όλο το κτίριο.
Οι αριθμοί των αιθουσών, τα στοιχεία καταλόγου και οι χρονολογίες αυτής της σελίδας προέρχονται από τις σελίδες ξενάγησης επισκεπτών του ίδιου του Mauritshuis, και ένας ανεξάρτητος οδηγός που περνά το μουσείο αίθουσα προς αίθουσα συμφωνεί μαζί τους σε κάθε αίθουσα. Δύο πράγματα να ξέρετε πριν ξεκινήσετε. Το μουσείο είναι κλειστό λόγω οικοδομικών εργασιών από τις 24 Αυγούστου έως τις 20 Σεπτεμβρίου 2026, και το Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι βρίσκεται στην Οσάκα ώσπου να επιστρέψει στον τοίχο της αίθουσας 15 στις αρχές Οκτωβρίου. Ύστερα φεύγουν άλλοι δύο από αυτούς τους πέντε πίνακες: η Άποψη του Ντελφτ και ο πίνακας των Ρούμπενς και Μπρίγκελ πηγαίνουν στη Μαδρίτη από τις 9 Οκτωβρίου 2026 έως τις 10 Ιανουαρίου 2027, σε μια ευθεία ανταλλαγή είκοσι πέντε πινάκων με το Μουσείο Τίσεν-Μπορνεμίσα. Αν η λεζάντα στον τοίχο διαφωνεί με αυτή τη σελίδα, εμπιστευτείτε τη λεζάντα και πείτε μας ότι κάναμε λάθος.
Στάση 1 από 5 · Αίθουσα 2, Οι Φλαμανδοί δάσκαλοι I, ισόγειο
Ο κήπος της Εδέμ και η πτώση των πρωτοπλάστων
Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Γιαν Μπρίγκελ ο Πρεσβύτερος · περ. 1615 · Λάδι σε ξύλο, 74,3 × 114,7 εκ.
Προσέξτε
- Το κεφάλι του αλόγου τέρμα στην αριστερή άκρη και το φίδι τυλιγμένο στα κλαδιά πάνω από την Εύα. Και τα δύο είναι του Ρούμπενς, και τα δύο μπήκαν στον πίνακα πριν τον αγγίξει ο Μπρίγκελ.
- Οι παπαγάλοι μακάο στην πάνω αριστερή γωνία και τα πτηνά του παραδείσου στα κλαδιά, τόσο ακριβή επειδή ο Μπρίγκελ είχε μελετήσει ζωντανά πουλιά σε πριγκιπικά θηριοτροφεία.
- Το παγόνι με την ουρά ανοιχτή κατά μήκος της κάτω άκρης, και η γάτα, τα κουνέλια και η μαϊμού που μοιράζονται μαζί του λίγα εκατοστά γρασίδι.
- Το μήλο, που περνά από το χέρι της Εύας στο χέρι του Αδάμ. Σε έναν πίνακα με περίπου εκατό ζώα, είναι το μόνο πράγμα που συμβαίνει.
Κείμενο (1:59)
Μετρήστε τα ζώα πριν αποφασίσετε τι είναι αυτό. Είναι περίπου εκατό, και προέρχονται από ηπείρους που ποτέ δεν μοιράστηκαν το ίδιο ξέφωτο: δρομάδες καμήλες, ένας ελέφαντας, μεγάλα αιλουροειδή, ένα παγόνι με την ουρά απλωμένη κατά μήκος της κάτω άκρης, παπαγάλοι μακάο στην πάνω αριστερή γωνία, πτηνά του παραδείσου στα κλαδιά.
Δύο άντρες έφτιαξαν αυτόν τον πίνακα, γύρω στο 1615, και μοιράστηκαν τη δουλειά όχι στη μέση αλλά κατά θέμα. Ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς έκανε τις μορφές. Ο Γιαν Μπρίγκελ ο Πρεσβύτερος έκανε ό,τι φυτρώνει και ό,τι αναπνέει.
Η σειρά με την οποία δούλεψαν διαβάστηκε μέσα από το ίδιο το χρώμα, και είναι το αντίθετο απ’ ό,τι θα μαντεύατε από το αποτέλεσμα. Ο Μπρίγκελ είχε την ευθύνη της σύνθεσης, όμως πρώτος ξεκίνησε ο Ρούμπενς: ο Αδάμ και η Εύα σχεδιασμένοι με αραιό χρώμα, μετά το δέντρο, μετά το άλογο στην αριστερή άκρη και το φίδι στα κλαδιά. Ο Μπρίγκελ ήρθε ύστερα και έχτισε τον υπόλοιπο κόσμο γύρω τους, με καλυπτικό χρώμα, από πάνω. Η υπέρυθρη απεικόνιση δείχνει κάτω από όλα το προσχέδιό του, φτιαγμένο με μολύβι ή με ασημένια γραφίδα.
Ο Μπρίγκελ μπορούσε να ζωγραφίσει σωστά έναν παπαγάλο μακάο επειδή είχε δει έναν με τα μάτια του. Στα πριγκιπικά θηριοτροφεία κρατούσαν ζωντανά εξωτικά ζώα, εκεί τα μελέτησε, και γι’ αυτό τα πουλιά εδώ αντέχουν ακόμα το βλέμμα κάποιου που ξέρει πώς μοιάζει ένα πτηνό του παραδείσου.
Οι δυο τους δεν ήταν απλώς συνεργάτες. Ο Ρούμπενς ήταν νονός των παιδιών του Μπρίγκελ.
Και τώρα αυτό που κάνει τον πίνακα να λειτουργεί. Σε έναν πίνακα γεμάτο ασφυκτικά με εκατό πλάσματα, συμβαίνει ακριβώς ένα γεγονός: ένα μήλο περνά από το χέρι της Εύας στο χέρι του Αδάμ. Όλα τα άλλα βόσκουν, καθαρίζουν τα φτερά τους, πίνουν νερό ή κοιμούνται. Το άλογο δεν έχει καταλάβει τίποτα. Το παγόνι δεν έχει καταλάβει τίποτα. Ολόκληρος ο κόσμος απέχει ένα δευτερόλεπτο από την αλλαγή, και ο μόνος μάρτυρας που προσέχει είναι το φίδι.
Από το 1766 ο πίνακας ανήκε στον Πίτερ ντε λα Κουρ φαν ντερ Φορτ από το Λέιντεν, ύστερα στον Γουλιέλμο τον Πέμπτο, πρίγκιπα της Οράγγης, και το 1816 πέρασε στη βασιλική συλλογή ζωγραφικής που άνοιξε ως μουσείο σε αυτό το σπίτι έξι χρόνια αργότερα.
Στάση 2 από 5 · Αίθουσα 9, Ο νέος Ρέμπραντ, πρώτος όροφος
Το μάθημα ανατομίας του Δρ Νικολάες Τουλπ
Ρέμπραντ φαν Ράιν · 1632 · Λάδι σε μουσαμά, 169,5 × 216,5 εκ.
Προσέξτε
- Η υπογραφή στην πάνω αριστερή γωνία, πάνω από τα κεφάλια: Rembrant, γραμμένο χωρίς d.
- Το φύλλο χαρτί που κρατιέται ψηλά στη μέση της ομάδας. Έχει ένα σχέδιο χεριού και, γραμμένα πάνω του, τα ονόματα των επτά χειρουργών που πλήρωσαν.
- Ο ανοιγμένος πήχης, το μόνο μέρος του σώματος που έχει τμηθεί, και το ωχρό κορδόνι μέσα του, που μια μελέτη του 2007 ερμήνευσε ως τένοντα ενός ανατομικά παραλλαγμένου μυός.
- Το εγχειρίδιο ανατομίας ανοιχτό στην κάτω δεξιά γωνία, πιθανώς ο Βεσάλιος του 1543.
Κείμενο (1:59)
Επτά άντρες σκύβουν προς τα εμπρός, και κανένας δεν κοιτάζει το πρόσωπο του νεκρού. Ακολουθήστε καλύτερα τα μάτια τους. Τρεις είναι καρφωμένοι στον ανοιγμένο πήχη, δύο κοιτάζουν πέρα από αυτόν, κατευθείαν σε εσάς, κι ένας ρίχνει μια ματιά στο φύλλο χαρτί που κρατιέται ψηλά στη μέση της ομάδας. Δεξιά, με το μαύρο καπέλο, ο Νικολάες Τουλπ κρατά τους τένοντες με μια λαβίδα και σηκώνει το άλλο του χέρι στον αέρα, στη μέση μιας φράσης.
Ο Ρέμπραντ ήταν 26 ετών όταν το ζωγράφισε, μόλις είχε εγκατασταθεί στο Άμστερνταμ, και αυτή ήταν η πρώτη του μεγάλη παραγγελία στην πόλη. Υπέγραψε στην πάνω αριστερή γωνία: Rembrant, χωρίς το d.
Ο νεκρός έχει όνομα, κάτι πιο σπάνιο απ’ ό,τι θα περιμένατε. Άρις Κιντ, καταγεγραμμένος και ως Αντριάν Αντριάνσοον, καταδικασμένος για ένοπλη ληστεία σε θάνατο δι’ απαγχονισμού, και εκτελεσμένος νωρίτερα την ίδια μέρα με τη σκηνή που βλέπετε. Η συντεχνία των χειρουργών του Άμστερνταμ είχε άδεια για μία δημόσια ανατομή τον χρόνο, και ο Τουλπ ήταν ο επίσημος ανατόμος της πόλης.
Ιδού η παραδοξότητα για την οποία οι ανατόμοι διαφωνούν από τότε. Μια πραγματική ανατομή ξεκινούσε από τον θώρακα και την κοιλιά, επειδή αυτά τα όργανα σαπίζουν πιο γρήγορα. Ο Τουλπ πήγε κατευθείαν στο χέρι. Και το ίδιο το χέρι δεν ταιριάζει με ένα αληθινό: οι ερευνητές βρήκαν σε αυτό αρκετές αποκλίσεις, και μια μελέτη του 2007 αναγνώρισε στο ωχρό κορδόνι που διατρέχει τον μυ τον τένοντα ενός ανατομικά παραλλαγμένου μυός του πήχη.
Κοιτάξτε το χαρτί. Πάνω σε ένα ανατομικό σχέδιο χεριού υπάρχει ένας κατάλογος ονομάτων, και χάρη σε αυτόν ξέρουμε ακριβώς ποιοι πλήρωσαν για να μπουν στον πίνακα: Γιάκομπ Γιάνσοον ντε Βιτ, Αντριάν Κορνέλισοον Σλαμπεράαν, Χάρτμαν Χάρτμανσοον και άλλοι τέσσερις. Δύο από τους άντρες που βλέπετε μπορεί να μη βρίσκονταν καν στην αίθουσα. Η μορφή στην κορυφή και η μορφή τέρμα αριστερά θεωρείται ότι προστέθηκαν αργότερα.
Το 1828 το Ταμείο Χηρών των Χειρουργών έβγαλε τον πίνακα προς πώληση. Ο βασιλιάς Γουλιέλμος ο Πρώτος μπλόκαρε την πώληση με βασιλικό διάταγμα, το ολλανδικό κράτος τον αγόρασε αντί γι’ αυτό για 32.000 φιορίνια, και έτσι ήρθε εδώ.
Στάση 3 από 5 · Αίθουσα 14, Καθημερινή ζωή, πρώτος όροφος
Η καρδερίνα
Κάρελ Φαμπρίτιους · 1654 · Λάδι σε ξύλο, 33,5 × 22,8 εκ.
Προσέξτε
- Η αλυσίδα, από έναν κρίκο στην ταΐστρα ως το πόδι του πουλιού. Τις καρδερίνες τις μάθαιναν να ανεβάζουν μόνες τους το νερό τους σε ένα κουβαδάκι όσο μια δαχτυλήθρα, δεμένο σε μια τέτοια αλυσίδα.
- Η σκιά στον τοίχο πίσω από το πουλί. Το φως έρχεται από κάτω, ένδειξη ότι ο πίνακας φτιάχτηκε για να κρέμεται πάνω από το ύψος των ματιών.
- Η υπογραφή κατά μήκος της κάτω άκρης, C fabritivs 1654, η χρονιά που τον σκότωσε η έκρηξη.
- Το μέγεθός του. Τριάντα τρία και μισό εκατοστά επί είκοσι δύο κόμμα οκτώ, αρκετά μικρό για να το σκεπάσετε με τα δυο σας χέρια.
Κείμενο (2:17)
Είναι μικρότερος απ’ ό,τι περιμένατε. Τριάντα τρία και μισό εκατοστά επί είκοσι δύο κόμμα οκτώ, ένας πίνακας που μπορείτε να σκεπάσετε με τα δυο σας χέρια, κι όμως κρατά μόνος του έναν ολόκληρο τοίχο σε μια αίθουσα κατά τα άλλα γεμάτη με τα θορυβώδη νοικοκυριά του Γιαν Στέεν.
Ξεκινήστε από την αλυσίδα. Πάει από έναν κρίκο στην ταΐστρα ως το πόδι του πουλιού, λεπτή, και πιάνει μία μόνο γραμμή φωτός. Τον δέκατο έβδομο αιώνα οι καρδερίνες ήταν κατοικίδια και τις μάθαιναν ένα κόλπο: να ανεβάζουν μόνες τους το νερό που έπιναν σε ένα κουβαδάκι όσο μια δαχτυλήθρα, δεμένο σε μια αλυσίδα σαν κι αυτή. Το ολλανδικό όνομα του πουλιού, πούτερτιε, είναι υποκοριστικό που σημαίνει «αυτός που αντλεί νερό», και η ίδια ιδέα επιβιώνει σε ένα παλιό όνομα της καρδερίνας στην αγγλική κομητεία του Νόρφοκ.
Κάντε τώρα ένα βήμα πίσω και κοιτάξτε τη σκιά στον τοίχο πίσω από το πουλί. Το φως έρχεται από κάτω. Αυτό είναι ένα στοιχείο για το πού βρισκόταν παλιά ο πίνακας: η προοπτική υποδεικνύει ότι προοριζόταν να στερεωθεί ψηλά, πάνω από το ύψος των ματιών, και ένας μελετητής έχει προτείνει ότι ήταν στερεωμένος στην εσωτερική παραστάδα ενός παραθύρου ή ότι χρησίμευε ως κάλυμμα με μεντεσέδες πάνω από κάτι άλλο. Ό,τι κι αν ήταν, δεν φτιάχτηκε για έναν τοίχο στο ύψος του στήθους. Φτιάχτηκε για να τον κοιτάζει κανείς από κάτω.
Ο Κάρελ Φαμπρίτιους τον υπέγραψε κάτω, C fabritivs 1654, και αυτή η χρονιά είναι ο λόγος που αυτός ο μικρός πίνακας βαραίνει περισσότερο απ’ όσο λέει το μέγεθός του. Στις δώδεκα Οκτωβρίου του 1654 ανατινάχτηκαν περίπου τριάντα τόνοι μπαρούτι που ήταν αποθηκευμένοι σε ένα πρώην μοναστήρι στο Ντελφτ. Η έκρηξη ισοπέδωσε το κέντρο της πόλης, άφησε έναν βαθύ κρατήρα, σκότωσε τουλάχιστον εκατό ανθρώπους και ακούστηκε ως το νησί Τέξελ, εκατόν δέκα χιλιόμετρα μακριά. Πήρε μαζί της το εργαστήριο του Φαμπρίτιους, τον μαθητή του Ματίας Σπορς, τον νεωκόρο Σίμον Ντέκερ και τον ίδιο τον Φαμπρίτιους, που ήταν 32 ετών. Λίγα από τα έργα του είναι γνωστό ότι σώθηκαν.
Ύστερα το πουλί χάθηκε για δύο αιώνες. Ο κριτικός Τεοφίλ Τορέ-Μπιρζέ το βρήκε στις Βρυξέλλες το 1859, στη συλλογή ενός απόστρατου Ολλανδού αξιωματικού, και ο Άμπραχαμ Μπρέντιους το αγόρασε για αυτό το μουσείο σε δημοπρασία στις είκοσι εφτά Φεβρουαρίου του 1896, για 6.200 φράγκα.
Κάτι ακόμα, από τη συντήρηση του 2003, που χρειάστηκε αξονικό τομογράφο επειδή το μολυβδούχο χρώμα δεν άφηνε να περάσουν οι ακτίνες Χ και οι υπέρυθρες. Ο πίνακας αυτός ήταν κάποτε μέρος ενός μεγαλύτερου κομματιού ξύλου. Τα υπολείμματα ενός ξύλινου πείρου βρίσκονται ακόμα μέσα του.
Στάση 4 από 5 · Αίθουσα 15, Βερμέερ, πρώτος όροφος
Άποψη του Ντελφτ
Γιοχάνες Βερμέερ · περ. 1660–1661 · Λάδι σε μουσαμά, 96,5 × 115,7 εκ.
Προσέξτε
- Το ρολόι στην Πύλη του Σχίνταμ, τον πύργο στη μέση. Τίποτε άλλο εδώ δεν σας λέει την ώρα.
- Το κωδωνοστάσιο της Νέας Εκκλησίας πίσω από την Πύλη του Ρότερνταμ δεξιά, φωτισμένο ενώ η πόλη από κάτω είναι στη σκιά, και χωρίς καμπάνες.
- Οι ανταύγειες στα σκάφη της ρέγγας και κατά μήκος της γραμμής του νερού: απαλές χάντρες χρώματος αντί για αιχμηρά σημεία, η λεπτομέρεια που άναψε τη διαμάχη για τον σκοτεινό θάλαμο.
- Η χούφτα μικρές μορφές στην άμμο στο πρώτο πλάνο, οι μόνοι άνθρωποι σε έναν μουσαμά πλάτους σχεδόν 116 εκατοστών.
Κείμενο (1:52)
Δώστε του ένα λεπτό πριν προχωρήσετε. Σχεδόν τίποτα δεν συμβαίνει. Μια πόλη στην απέναντι όχθη, μια λωρίδα νερό του λιμανιού, ένας ουρανός που κάνει τα δύο τρίτα της δουλειάς, και καμιά εξαριά μικρές μορφές που στέκονται στην άμμο μπροστά σας.
Η πόλη είναι το Ντελφτ, ιδωμένο από την άλλη μεριά ενός λιμανιού που λέγεται Κολκ, και τα κτίρια έχουν ονόματα. Στη μέση στέκεται η Πύλη του Σχίνταμ. Δεξιά είναι η Πύλη του Ρότερνταμ, με δύο σκάφη της ρέγγας δεμένα μπροστά της. Το ρολόι βρίσκεται στην Πύλη του Σχίνταμ, και είναι το μόνο πράγμα εδώ που σας λέει την ώρα.
Πίσω από την Πύλη του Ρότερνταμ, το κωδωνοστάσιο της Νέας Εκκλησίας πιάνει τον ήλιο, ενώ η πόλη από κάτω του μένει στη σκιά. Σε εκείνο το καμπαναριό δεν υπάρχουν καμπάνες. Ο Βερμέερ δεν ήταν απρόσεκτος: οι καμπάνες τοποθετήθηκαν μόνο αφού τελείωσε τον πίνακα, γύρω στο 1661.
Πλησιάστε στα σκάφη και ακολουθήστε τη γραμμή του νερού. Οι ανταύγειες εκεί δεν είναι αιχμηρά σημεία ανακλώμενου φωτός· είναι απαλές χάντρες χρώματος, ελαφρώς θολές, κι αυτή ακριβώς η ιδιότητα έκανε τον ιστορικό τέχνης Άρθουρ Γουίλοκ να υποστηρίξει ότι ο Βερμέερ δούλευε με έναν σκοτεινό θάλαμο μπροστά του.
Η ολλανδική κυβέρνηση αγόρασε αυτόν τον μουσαμά το 1822, για 2.900 φιορίνια, από τον Σ. Ι. Στίνστρα από το Άμστερνταμ, και τον κρέμασε στη νέα Βασιλική Πινακοθήκη, σε αυτό το σπίτι. Από τότε ανήκει σε αυτή τη συλλογή.
Και ύστερα τον ανακάλυψε ο Προυστ. Ήρθε στη Χάγη, τον είδε, και έγραψε αργότερα ότι από τότε που είδε την Άποψη του Ντελφτ στο μουσείο της Χάγης ήξερε ότι είχε δει τον ωραιότερο πίνακα του κόσμου. Χρόνια αργότερα τον χρησιμοποίησε για να σκοτώσει έναν ήρωά του. Στον πέμπτο τόμο του έργου Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, ο συγγραφέας Μπεργκότ σέρνεται ως μια έκθεση για να δει αυτόν τον πίνακα και πεθαίνει μπροστά του, σκεπτόμενος ότι έτσι θα έπρεπε να είχε γράψει, να είχε κάνει τη γλώσσα του πολύτιμη από μόνη της, όπως αυτό το μικρό κομμάτι κίτρινου τοίχου.
Οι αναγνώστες ψάχνουν από τότε εκείνο το κομμάτι κίτρινου τοίχου. Ο Προυστ δεν λέει πουθενά ποιο εννοεί, και υπάρχουν περισσότερα από ένα.
Στάση 5 από 5 · Αίθουσα 15, Βερμέερ, πρώτος όροφος
Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι
Γιοχάνες Βερμέερ · περ. 1665 · Λάδι σε μουσαμά, 44,5 × 39 εκ.
Προσέξτε
- Το μαργαριτάρι, ή ό,τι κι αν είναι: οι ερευνητές το λένε ψευδαίσθηση, γιατί δεν έχει περίγραμμα ούτε γάντζο για να κρέμεται από το αυτί της.
- Το φόντο. Από κοντά είναι κηλιδωτό και ανομοιόμορφο, όχι επίπεδο μαύρο: ό,τι έμεινε από μια βαθυπράσινη κουρτίνα αφού ξεθώριασε το διάφανο στρώμα.
- Τα φρύδια της, ή μάλλον η απουσία τους, πάνω από βλεφαρίδες που βρήκαν οι σαρώσεις του 2018 αλλά όχι το μάτι σας.
Κείμενο (3:30)
Είναι μικρό. Σαράντα τεσσεράμισι εκατοστά επί τριάντα εννιά, και ο κόσμος σε αυτή την αίθουσα είναι συνήθως μεγαλύτερος από τον πίνακα.
Επίσης δεν είναι πορτρέτο. Είναι ένα τρόνι, η ολλανδική λέξη για ένα ζωγραφισμένο κεφάλι που ποτέ δεν προοριζόταν να μοιάζει με κάποιον συγκεκριμένο: ένα πρόσωπο, ένα κοστούμι, μια έκφραση, που πουλιόταν ως κάτι αυτοτελές. Έτσι, η ερώτηση που κάνουν όλοι σε αυτή την αίθουσα, ποια ήταν, είναι μια ερώτηση που ο πίνακας φτιάχτηκε για να μην απαντήσει.
Κοιτάξτε πρώτα το φόντο, γιατί είναι το κομμάτι που έχει αλλάξει περισσότερο. Μοιάζει επίπεδο, καφετί μαύρο. Δεν ήταν. Όταν συντηρήθηκε το 1994, οι συντηρητές ανακάλυψαν ότι αρχικά ήταν ένα βαθύ πράσινο, σαν σμάλτο, απλωμένο ως διάφανο στρώμα με δύο οργανικές χρωστικές, λουλάκι και ρεζεντά, που από τότε έχουν ξεθωριάσει. Πλησιάστε: η επιφάνεια είναι κηλιδωτή και ανομοιόμορφη, όχι νεκρά επίπεδη, και αυτό είναι ό,τι έμεινε από το πράσινο.
Το 2018 το μουσείο έστησε σε αυτές τις αίθουσες ένα γυάλινο εργαστήριο και μελέτησε το έργο εκεί μέσα για δύο εβδομάδες, μπροστά στους επισκέπτες. Το πρόγραμμα λεγόταν Το Κορίτσι στο Φως των Προβολέων, επικεφαλής ήταν η συντηρήτρια Άμπι Βάντιβιρ, και τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν τον Απρίλιο του 2020.
Δύο από τα ευρήματα αλλάζουν αυτό που κοιτάτε. Έχει βλεφαρίδες: μικροσκοπικές ζωγραφισμένες τρίχες γύρω και από τα δύο μάτια, αόρατες από αυτή την απόσταση, που βρέθηκαν με σάρωση φθορισμού ακτίνων Χ σε μεγάλη κλίμακα. Και πίσω από το κεφάλι της υπήρχε κάποτε μια πράσινη κουρτίνα. Επειδή δεν είχε φρύδια και στεκόταν μπροστά στο τίποτα, ο κόσμος είχε καταλήξει ότι ο Βερμέερ ζωγράφιζε την ιδέα ενός προσώπου κι όχι ένα πρόσωπο. Ζωγράφιζε έναν πραγματικό άνθρωπο σε έναν πραγματικό χώρο.
Το μπλε στο κεφάλι της κόστισε μια περιουσία: φυσικό ουλτραμαρίνε, τριμμένο από λάπις λάζουλι που ερχόταν από το σημερινό Αφγανιστάν, πολυτιμότερο από τον χρυσό τον δέκατο έβδομο αιώνα. Η πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι η πέτρα θερμαινόταν πρώτα, κάτι που την έκανε πιο εύκολη στο τρίψιμο και έσπρωχνε το μπλε ακόμη πιο βαθιά.
Και τώρα το μαργαριτάρι, ο λόγος που ξέρετε αυτόν τον πίνακα, και που ίσως δεν είναι καν εκεί. Οι ερευνητές το περιγράφουν ως ψευδαίσθηση, με το σκεπτικό ότι δεν έχει περίγραμμα ούτε γάντζο για να κρέμεται από το αυτί του κοριτσιού. Το 2014 ο αστροφυσικός Βίνσεντ Ίκε πήγε πιο μακριά και υποστήριξε ότι δεν είναι καθόλου μαργαριτάρι αλλά κάτι πιο κοντά σε γυαλισμένο κασσίτερο, με βάση την κατοπτρική ανάκλαση, το σχήμα αχλαδιού και το σκέτο του μέγεθος.
Το 1881 ο Αρνόλντους Αντρίς ντε Τόμπε το αγόρασε σε δημοπρασία εδώ, στη Χάγη, για δύο φιορίνια, συν τριάντα σεντς προμήθεια του αγοραστή, περίπου είκοσι τέσσερα ευρώ σε χρήματα του 2015. Το χρώμα ξεκολλούσε από τον μουσαμά. Δεν είχε κληρονόμους, και το 1902 το κληροδότησε σε αυτό το μουσείο.
Στη γερμανική κατοχή πέρασε δύο χρόνια σε ένα αντιβομβικό καταφύγιο ακριβώς κάτω από αυτό το σπίτι, και ύστερα πήγε στις σπηλιές κοντά στο Μάαστριχτ ώσπου ήρθε η απελευθέρωση, τον Μάιο του 1945. Και το 2023, όταν ταξίδεψε στο Άμστερνταμ για την έκθεση Βερμέερ του Rijksmuseum, το Mauritshuis ζήτησε από το κοινό αντικαταστάτες για να κρεμαστούν στο κενό. Τρεις χιλιάδες τετρακόσιοι ογδόντα δύο άνθρωποι έστειλαν από ένα, ηλικίας από τριών έως ενενήντα τεσσάρων ετών, και πέντε τυπώθηκαν και κρεμάστηκαν. Ένα από τα πέντε είχε δημιουργηθεί με ένα εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης, και η επιλογή προκάλεσε δημόσια διαμάχη. Η Ολλανδή καλλιτέχνις Ίρις Κομπίτ το χαρακτήρισε προσβολή για την κληρονομιά του Βερμέερ και για κάθε εργαζόμενο καλλιτέχνη. Ο Μπόρις ντε Μίνικ του μουσείου απάντησε ότι δεν ήταν εκείνοι το μουσείο που θα συζητούσε αν η τεχνητή νοημοσύνη έχει θέση σε ένα μουσείο τέχνης.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Εδώ κρέμονται περίπου 250 πίνακες. Το Chiaro αναλαμβάνει τους άλλους 245.
Πέντε στάσεις είναι ένα πρωινό, και αυτό το μουσείο είναι αρκετά μικρό ώστε να περάσετε από όλα τα υπόλοιπα βγαίνοντας. Φωτογραφίστε μια σκηνή με γράμμα του Τερ Μπορχ, ένα εσωτερικό εκκλησίας του Σάνρενταμ, μια νεκρή φύση με μια σκοτωμένη πέρδικα κρεμασμένη από ένα καρφί, και το Chiaro σάς λέει τι είναι και γιατί το Mauritshuis το κράτησε, και συνεχίζει να απαντά όσο εσείς συνεχίζετε να ρωτάτε.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Plein 29, 2511 CS Χάγη, στην πλατεία Plein δίπλα στο Binnenhof και στη λίμνη Hofvijver. Η ανοικοδόμηση του 2012 έως 2014 πρόσθεσε μια υπόγεια πτέρυγα, συνδεδεμένη με σήραγγα με το κτίριο απέναντι· οι δεκαέξι αίθουσες ζωγραφικής βρίσκονται στα δύο επίπεδα του σπιτιού του 17ου αιώνα από πάνω.
Περίπου δέκα λεπτά με τα πόδια από τον σταθμό Den Haag Centraal, νοτιοδυτικά μέσω Herengracht και Korte Poten. Από τον Den Haag Centraal έρχονται και τα τραμ 16 και 17· από τον σταθμό Den Haag Hollands Spoor πάρτε το τραμ 1, 9 ή 16. Τα τραμ 1 και 9 σταματούν στη στάση Spui stadhuis και τα 2, 3, 4 και 6 στη στάση Spui/Centrum, και οι δύο λίγα λεπτά από την πλατεία Plein.
Εισιτήρια
- Ελέγξτε τις ημερομηνίες πριν ταξιδέψετε το 2026. Το μουσείο είναι κλειστό λόγω οικοδομικών εργασιών από τις 24 Αυγούστου έως τις 20 Σεπτεμβρίου και ξανανοίγει στις 21 Σεπτεμβρίου· τον υπόλοιπο χρόνο είναι ανοιχτό επτά μέρες την εβδομάδα.
- Τρεις από αυτούς τους πέντε πίνακες φεύγουν από το κτίριο για ένα μέρος του 2026. Το Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι βρίσκεται στην Οσάκα και λείπει από τον τοίχο του στη Χάγη από τις 15 Αυγούστου έως τις 4 Οκτωβρίου. Η Άποψη του Ντελφτ και ο Κήπος της Εδέμ των Ρούμπενς και Μπρίγκελ πηγαίνουν στο Μουσείο Τίσεν-Μπορνεμίσα της Μαδρίτης από τις 9 Οκτωβρίου 2026 έως τις 10 Ιανουαρίου 2027, ως το μισό μιας ανταλλαγής είκοσι πέντε πινάκων προς κάθε κατεύθυνση· στη θέση τους κρέμονται εδώ είκοσι πέντε πίνακες της Συλλογής Τίσεν, από τις 15 Οκτωβρίου 2026 έως τις 17 Ιανουαρίου 2027.
- Δεν υπάρχει εβδομαδιαία αργία, αλλά η Δευτέρα είναι μισή μέρα: 13:00 έως 18:00. Από Τρίτη έως Κυριακή ανοίγει στις 10:00 και κλείνει στις 18:00.
- Αν μένετε στην Ολλανδία και είστε 19 ετών και άνω, από την 1η Ιανουαρίου 2026 υπάρχει φθηνό απογευματινό εισιτήριο, που πωλείται στο ταμείο από τις 16:00 και όχι διαδικτυακά. Όταν φτάσετε, ρωτήστε στο ταμείο αν ισχύει ακόμα.
- Περίπου 250 πίνακες εκτίθενται σε δεκαέξι αίθουσες, οπότε ενενήντα λεπτά αρκούν για να δείτε σωστά το κτίριο και με δύο ώρες δεν βιάζεστε καθόλου. Αυτό είναι επιχείρημα υπέρ του να έρθετε εδώ, όχι κατά.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Το Mauritshuis διαθέτει δική του δωρεάν εφαρμογή, φτιαγμένη από το ίδρυμα του μουσείου, με θεματικές περιηγήσεις και ηχητικά για μεμονωμένους πίνακες. Λειτουργεί στα αγγλικά και στα ολλανδικά, και η περιήγηση στα σημαντικότερα έργα προσθέτει γερμανικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, ιαπωνικά, κινεζικά, ρωσικά και πορτογαλικά. Κατεβάστε την πριν φτάσετε και φέρτε ακουστικά. Εδώ έχετε πέντε από αυτούς τους πίνακες, χωρίς τίποτα για κατέβασμα, ο καθένας με τον αριθμό της αίθουσάς του και ολόκληρο το κείμενο γραμμένο κάτω από το πρόγραμμα αναπαραγωγής.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Mauritshuis;
Ναι, και τον χρησιμοποιείτε τώρα. Πέντε πίνακες, πέντε ηχογραφήσεις που παίζουν στο πρόγραμμα περιήγησης χωρίς να εγκαταστήσετε τίποτα, η καθεμιά με την αίθουσα όπου κρέμεται ο πίνακας και με ολόκληρο το κείμενο από κάτω. Το Mauritshuis έχει και δική του δωρεάν εφαρμογή, και για ό,τι υπάρχει πέρα από αυτούς τους πέντε, το Chiaro σάς μιλά για οτιδήποτε φωτογραφίσετε.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Mauritshuis;
Είναι δωρεάν. Η εφαρμογή του Mauritshuis διατίθεται δωρεάν στο App Store και στο Google Play, την εκδίδει το ίδιο το ίδρυμα του μουσείου, και περιλαμβάνει θεματικές περιηγήσεις και ηχητικά για μεμονωμένους πίνακες. Είναι στα αγγλικά και στα ολλανδικά, και η περιήγηση στα σημαντικότερα έργα επίσης στα γερμανικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, ιαπωνικά, κινεζικά, ρωσικά και πορτογαλικά. Κατεβάστε την πριν φτάσετε και φέρτε τα δικά σας ακουστικά.
Πού βρίσκεται το Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι στο Mauritshuis;
Στην αίθουσα 15, την αίθουσα του Βερμέερ, στον πρώτο όροφο, όπου κρέμεται μαζί με την Άποψη του Ντελφτ και την Άρτεμη και τις νύμφες της. Αυτή τη στιγμή δεν είναι εκεί: το μουσείο το έχει δανείσει στο Μουσείο Τέχνης Νακανοσίμα της Οσάκα, οπότε από τις 15 Αυγούστου έως τις 4 Οκτωβρίου 2026 δεν εκτίθεται στη Χάγη, και επιστρέφει στην αίθουσα 15 στις αρχές Οκτωβρίου.
Ποιοι πίνακες του Mauritshuis λείπουν το 2026;
Το Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι έχει δανειστεί στο Μουσείο Τέχνης Νακανοσίμα της Οσάκα και δεν εκτίθεται στη Χάγη από τις 15 Αυγούστου έως τις 4 Οκτωβρίου 2026. Η Άποψη του Ντελφτ και ο Κήπος της Εδέμ και η πτώση των πρωτοπλάστων των Ρούμπενς και Μπρίγκελ ταξιδεύουν και οι δύο στο Μουσείο Τίσεν-Μπορνεμίσα της Μαδρίτης από τις 9 Οκτωβρίου 2026 έως τις 10 Ιανουαρίου 2027, στο πλαίσιο μιας ανταλλαγής όπου κάθε μουσείο δανείζει στο άλλο είκοσι πέντε έργα. Σε αντάλλαγμα, είκοσι πέντε πίνακες της Συλλογής Τίσεν κρέμονται στο Mauritshuis από τις 15 Οκτωβρίου 2026 έως τις 17 Ιανουαρίου 2027. Το Μάθημα ανατομίας και η Καρδερίνα δεν περιλαμβάνονται σε κανέναν από τους δύο δανεισμούς.
Ποια μέρα είναι κλειστό το Mauritshuis;
Καμία μέρα της εβδομάδας. Είναι ανοιχτό επτά μέρες: Δευτέρα 13:00 έως 18:00 και Τρίτη έως Κυριακή 10:00 έως 18:00. Η εξαίρεση το 2026 είναι ένα διάστημα οικοδομικών εργασιών: το μουσείο είναι κλειστό από τις 24 Αυγούστου έως τις 20 Σεπτεμβρίου και ξανανοίγει στις 21 Σεπτεμβρίου.
Πόσο κοστίζει η είσοδος στο Mauritshuis;
Περίπου είκοσι ευρώ για ενήλικες 19 ετών και άνω, δωρεάν για όσους είναι 18 ετών ή μικρότεροι, και δωρεάν με Museumkaart ή κάρτα ICOM. Οι κάτοικοι της Ολλανδίας 19 ετών και άνω μπορούν επίσης να μπουν με λίγα ευρώ μετά τις 16:00, χάρη σε ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2026, με εισιτήριο που πωλείται στο ταμείο και όχι διαδικτυακά. Ελέγξτε τις σημερινές τιμές και το πρόγραμμα στο mauritshuis.nl πριν πάτε.
Πόσο χρόνο χρειάζεστε στο Mauritshuis;
Μιάμιση ώρα αρκεί για να το δείτε σωστά, και δύο ώρες είναι άνετα. Η συλλογή αριθμεί 854 αντικείμενα, από τα οποία σχεδόν 800 είναι πίνακες, αλλά μόνο περίπου 250 κρέμονται κάθε φορά, σε δεκαέξι αίθουσες σε δύο επίπεδα. Οι πέντε στάσεις αυτής της σελίδας βρίσκονται στις αίθουσες 2, 9, 14 και 15, συνολικά περίπου δέκα λεπτά περπάτημα μεταξύ τους.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Mauritshuis.