Przejdź do treści

Hamburger Kunsthalle · Hamburg · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Hamburger Kunsthalle,
pięć przystanków, za darmo.

Posłuchaj ich tutaj, nie trzeba niczego instalować. Pozostałe dzieła ze stałej ekspozycji, a jest ich około tysiąca, to zadanie dla aplikacji Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Hamburger Kunsthalle.

9:41

Wędrowiec nad morzem mgły

Hamburger Kunsthalle

0:00 2:51
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 12 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Dwie kondygnacje starego gmachu i pięć dzieł do odnalezienia. Cztery wiszą na piętrze w Galerii Lichtwarka, gdzie trasa po kolekcji zaczyna się od malarstwa salonowego i prowadzi dalej przez dziewiętnasty wiek; piąte to marmurowa głowa na parterze, w nowych salach rzeźby. Żadne z nich nie jest w Galerie der Gegenwart, sąsiednim budynku sztuki współczesnej. Oba wejścia prowadzą na jeden bilet do tego samego muzeum, ale wszystko z tej strony znajduje się w starym gmachu. Nagrania trwają razem około dwunastu minut; przejście między pięcioma dziełami, bez zbaczania z trasy, zajmuje mniej więcej trzy kwadranse.

Każda pozycja katalogowa, data i wymiar na tej stronie pochodzą z Sammlung Online, własnej bazy zbiorów Kunsthalle, a każdą z nich potwierdza drugie źródło. Muzeum nie podaje numeru sali dla żadnego pojedynczego dzieła; jego własne FAQ odsyła po informacje o aktualnej ekspozycji do biura obsługi zwiedzających, dlatego ta strona podaje budynek i piętro i na tym poprzestaje. Jeśli tabliczka na ścianie i ta strona się rozmijają, rację ma tabliczka, bo to ona wisi obok obrazu. Zaufaj jej i napisz do nas kilka słów.

Przystanek 1 z 5 · Galeria Lichtwarka, piętro, kolekcja sztuki XIX wieku

Wędrowiec nad morzem mgły

Caspar David Friedrich · ok. 1817 · Olej na płótnie, 94,8 × 74,8 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Płaski blok po prawej stronie horyzontu to Zirkelstein, prawdziwe wzgórze w piaskowcowych górach na południe od Drezna. Stożkowata góra daleko po lewej to Rosenberg, ze studium wykonanego w Czeskiej Szwajcarii w maju 1808 roku.
  • Ani sygnatury, ani daty, nigdzie na płótnie. Dlatego muzeum podaje około 1817 roku, a nie konkretny rok.
  • Pionowy format. Dziewięćdziesiąt pięć centymetrów wysokości i siedemdziesiąt pięć szerokości, a więc obraz jest wyższy niż szerszy, co w pejzażach Friedricha zdarza się rzadko.
  • Laska w prawej ręce i wiatr we włosach. Jest ubrany jak mieszczanin, który celowo wybrał się w góry.
Transkrypcja (2:51)

Stoi do ciebie plecami i nigdy się nie odwróci. Mężczyzna w ciemnozielonym płaszczu stoi na skalnym występie, z laską w prawej ręce i wiatrem we włosach, i patrzy na coś, czego tobie nie wolno zobaczyć. Dziewięćdziesiąt pięć centymetrów na siedemdziesiąt pięć. Mniejszy niż na plakatach.

Caspar David Friedrich namalował go około 1817 roku. Kunsthalle podaje datę około 1817 roku, a nie konkretny rok, bo malarz nigdy obrazu nie podpisał ani nie opatrzył datą, i dlatego w wielu książkach znajdziesz też rok 1818.

Krajobraz jest prawdziwy, ale to nie jest jedno miejsce. Friedrich złożył go z rysunków, które robił podczas pieszych wędrówek po piaskowcowych górach na południe od Drezna, setki kilometrów stąd. Skała, na której stoi mężczyzna, pochodzi z kartki narysowanej trzeciego czerwca 1813 roku, podczas wspinaczki na wzgórze zwane Kaiserkrone, a na marginesie tego rysunku malarz zanotował sobie, jak dokładnie wysoko nad najwyższym punktem kamienia ma przebiegać horyzont. Stożkowata góra daleko po lewej to Rosenberg, ze studium z maja 1808 roku. Płaski blok, który odpowiada jej po prawej, to Zirkelstein. Postrzępiona formacja skalna w środkowym planie po lewej to Gamrig koło Rathen, nieco wygładzony. Friedrich zbudował kraj, który nie istnieje, z miejsc, które istnieją.

Kim więc jest ten człowiek? Nikt nie wie. Kunsthalle mówi to bez ogródek: nie ma żadnych wiarygodnych dowodów, które pozwalałyby go zidentyfikować, a ponawiane co jakiś czas próby nadania mu nazwiska nie mają żadnych podstaw. Muzeum twierdzi natomiast, że Friedrich raczej nie chciał, żeby widz wcielał się w tę postać. Stoisz za kimś, kto stoi przed widokiem, a ten widok jest przed tobą zakryty. Tematem obrazu nie są góry. Jest nim ktoś, kto patrzy na góry, i ty, kiedy patrzysz na niego.

Obraz jest też nietypowy dla Friedricha pod dwoma prostymi względami. Malarz rzadko wybierał pionowy format. I rzadko umieszczał pojedynczą postać tak dużą, tak nie do przeoczenia, w samym środku czegokolwiek.

Droga na tę ścianę nie była prosta. Jeszcze w 1947 roku obraz wystawiano pod błędną nazwą, jako dzieło Carla Gustava Carusa, współczesnego Friedrichowi malarza, zatytułowane „Wędrowiec nad przepaścią”. W lipcu 1949 roku pewien berliński marszand zaproponował go Hamburger Kunsthalle, a ówczesny dyrektor, Carl Georg Heise, odmówił. Minęło kolejne dwadzieścia jeden lat. W grudniu 1970 roku Werner Hofmann, który od roku kierował tym muzeum, przekonał Stiftung für die Hamburger Kunstsammlungen, czyli Fundację Hamburskich Zbiorów Sztuki, by kupiła obraz za pośrednictwem marszanda ze Stuttgartu za sześćset tysięcy marek niemieckich. Od tamtej pory wisi tu jako stały depozyt fundacji, a w ciągu tego półwiecza stał się najczęściej reprodukowanym niemieckim obrazem dziewiętnastego wieku.

Przystanek 2 z 5 · Galeria Lichtwarka, piętro, kolekcja sztuki XIX wieku

Morze lodu

Caspar David Friedrich · 1823–1824 · Olej na płótnie, 96,7 × 126,9 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Wrak. Rufa statku, zmiażdżona pod krą na prawo od lodowej piramidy i do połowy przez nią przysypana. Większość ludzi, którzy tu stoją, nigdy jej nie znajduje.
  • Strzałowata bryła lodu na pierwszym planie i ostra kra obok. Kiedy już zobaczysz statek, zauważysz, że obie w niego celują.
  • Górna krawędź nieba, gdzie szarość przechodzi w jasny błękit. Muzeum odczytuje ten prześwit i małą gwiazdę w nim jako jedyny element nadziei na obrazie.
Transkrypcja (2:17)

Płyty lodu postawione na sztorc jak kostka brukowa po trzęsieniu ziemi, spiętrzone w piramidę pośrodku płótna. To najzimniejszy obraz w całym budynku, a Friedrich namalował go, nie wybierając się nigdy na północ.

Za to obserwował Łabę. Zimą z 1820 na 1821 rok lód na rzece pod Dreznem zaczął pękać, a Friedrich wyszedł i na miejscu malował olejne studia kry. Trzy z tych studiów są w tym muzeum. Zachował je i dwa, trzy lata później wykorzystał tutaj, powiększając skalę, aż połamany lód jednej rzeki stał się morzem polarnym.

Zamówienie przyszło od kolekcjonera Johanna Gottloba von Quandta, który chciał pary obrazów: jednego o przyrodzie południa i drugiego o przyrodzie północy. Friedrichowi przypadła północ: przyroda północy w całym swym przerażającym pięknie, jak to ujęto w zamówieniu. Prawdopodobnie miał w pamięci wyprawy polarne Anglika Williama Edwarda Parry’ego. Parry w tamtych latach nieraz wyruszał na poszukiwanie Przejścia Północno-Zachodniego, a jego relacje czytano w całych Niemczech.

Teraz znajdź statek. Jest po prawej, wepchnięty pod lód i do połowy w nim pogrzebany, i tak mały, że większość zwiedzających w ogóle go nie zauważa. Kiedy już go dostrzeżesz, okaże się, że strzałowata bryła lodu na pierwszym planie i ostra kra obok celują prosto w niego.

Obraz nosił kilka nazw. Na wcześniejszej, zaginionej wersji statek nosił imię „Nadzieja” i przez długi czas to płótno nazywano zamiast tego „Wrakiem Nadziei”. To dobry tytuł, tyle że Kunsthalle wolałaby skierować twój wzrok na górną krawędź nieba, gdzie szarość rozstępuje się w jasny błękit i prześwituje mała gwiazda. Nie odrzucenie życia, mówi muzeum. Sugestia, że coś je przetrwa.

Nikt go nie chciał. Kompozycja i temat tak dalece wykraczały poza to, czego się spodziewano, że dzieło spotkało się z niezrozumieniem, i kiedy Friedrich umarł w 1840 roku, wciąż było niesprzedane. Jego przyjaciel, norweski malarz Johan Christian Clausen Dahl, kupił je ze spuścizny w 1843 roku i przez sześćdziesiąt lat obraz pozostawał w rodzinie Dahlów w Dreźnie. Potem, dwudziestego drugiego lutego 1905 roku, Alfred Lichtwark, pierwszy dyrektor tego muzeum, odwiedził w Dreźnie wdowę po synu Dahla, obejrzał płótno i napisał do domu, że polarny lód został podpatrzony na krze płynącej Łabą. Kupił je jeszcze w tym samym roku za trzy tysiące marek.

Przystanek 3 z 5 · Galeria Lichtwarka, piętro, kolekcja sztuki XIX wieku

Fryne przed areopagiem

Jean-Léon Gérôme · 1861 · Olej na płótnie, 80 × 128 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Mała złota figurka Ateny na cokole, dokładnie pośrodku, z imieniem wypisanym po grecku na podstawie. To o tę boginię toczy się sprawa, a nikt na sali na nią nie patrzy.
  • Sędziowie. Rzędy czerwieni, pochyleni i wyciągający szyje, a z tyłu jeden mężczyzna, który zerwał się na nogi i wyrzucił w górę obie ręce.
  • Dłonie Fryne. Zakrywa twarz, nie ciało. Muzeum nazywa to odsłaniającym zasłonięciem.
  • Sygnatura w lewym dolnym rogu, z datą zapisaną cyframi rzymskimi: MDCCCLXI.
Transkrypcja (2:30)

Kobieta, która zasłania twarz dłońmi, niebieska szata zdzierana z jej ciała i ława wpatrzonych w nią mężczyzn w czerwieni. Gérôme namalował dokładnie tę sekundę, w której dochodzi do obnażenia w sali sądowej, i posadził cię na widowni.

Historia jest grecka i bardzo stara. Fryne była heterą, czyli kurtyzaną, z Tespii, i podobno pozowała Praksytelesowi, kiedy rzeźbił Afrodytę z Knidos. Postawiono ją przed sądem za bezbożność: zarzucano jej, że porównała własną urodę z urodą bogini. Kiedy wyrok zaczął się przechylać na jej niekorzyść, jej obrońca Hyperejdes zerwał z niej szatę, a sąd ją uniewinnił. Kunsthalle nazywa ten obraz przykładem zwycięstwa patrzenia nad mówieniem.

Spójrz, co robi z rękami. Zakrywa twarz, nie ciało. Muzeum ma na to określenie: odsłaniające zasłonięcie. Chowa się ze wstydu i w tym samym ruchu się obnaża, a Gérôme doskonale wiedział, co to zrobi z publicznością.

Potem spójrz na sędziów. Rzędy czerwieni, pochyleni, wyciągający szyje, a jeden z nich z tyłu zerwał się na nogi i wyrzucił w górę obie ręce. A pośrodku tego wszystkiego, na cokole, mała złota figurka Ateny z jej imieniem wypisanym po grecku na podstawie. Cała sprawa dotyczy bogini, a na obrazie nikt na nią nie patrzy.

Paryski Salon z 1861 roku wcale się nie ubawił. Krytycy nazwali obraz pornografią, a co w ich oczach było jeszcze gorsze, zarzucili Gérôme’owi, że ściągnął antyczny temat do teraźniejszości i go spłycił. Malarz pracował częściowo z fotografii: modelką była Marie-Christine Leroux, a Gérôme zlecił fotografowi Nadarowi zrobienie jej zdjęć, żeby móc malować z odbitek.

Jedno sprostowanie, bo tytuł wisi na ścianie obok ciebie. Antyczne źródła, które opisują ten proces, wcale nie stawiają go przed areopagiem. Komediopisarz Posejdippos umieścił go w Heliai. Areopag to pomysł Gérôme’a, i lepiej brzmi.

Skandal przyniósł obrazowi sławę. Do końca stulecia go rytowano, kopiowano i wyśmiewano. W 1884 roku amerykański rysownik Bernhard Gillam przerysował go dla magazynu „Puck” jako „Fryne przed trybunałem w Chicago”: w miejscu Fryne postawił obciążonego skandalami kandydata na prezydenta Jamesa Blaine’a, a w miejscu Hyperejdesa redaktora gazety Whitelawa Reida. Sam obraz trafił do Hamburga spokojniejszą drogą. Londyński bankier urodzony w tym mieście, John Henry Schröder, kupił go od marszanda w 1866 roku i w 1910 roku zapisał Kunsthalle w tym samym legacie, dzięki któremu trafiło tu popiersie Berniniego, które zobaczysz piętro niżej.

Przystanek 4 z 5 · Galeria Lichtwarka, piętro, kolekcja sztuki XIX wieku

Nana

Édouard Manet · 1877 · Olej na płótnie, 154 × 115 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Mężczyzna na sofie, przecięty na pół prawą krawędzią płótna. Cylinder, wąsy, laska, a na jego twarz zabrakło na obrazie miejsca.
  • Jej oczy. Stoi przy lustrze, ale w nie nie patrzy. Patrzy prosto na ciebie.
  • Puszek do pudru uniesiony z odstawionym małym palcem i wystawiona obok na pokaz szminka.
  • Sygnatura w lewym dolnym rogu, położona kilkoma pociągnięciami pędzla: Manet 77.
Transkrypcja (2:15)

Jest prawie naturalnej wielkości, stoi w bieliźnie pośrodku bardzo dużego płótna i nie patrzy w lustro. Patrzy na ciebie.

Gorset, halka, jedwabne pończochy, porządne buty i puszek do pudru uniesiony z odstawionym małym palcem. Manet przyłapał ją w trakcie robienia makijażu, a ona przerwała, żeby zobaczyć, kto wszedł. Na sofie za nią czeka mężczyzna we fraku, z cylindrem i laską, a Manet przeciął go na pół prawą krawędzią płótna, tak że ten ledwie się liczy. Musi dzielić się jej uwagą i przegrywa.

To spojrzenie na zewnątrz jest całą tezą obrazu. Kunsthalle mówi wprost: ona flirtuje z kimś trzecim, a tym trzecim jesteś ty, tu, przed płótnem. To czyni cię świadkiem albo wspólnikiem, zależnie od tego, jak dobrze się z tym czujesz.

Salon z 1877 roku go odrzucił. Według samego muzeum czas nie dojrzał jeszcze do tego, by oglądać prostytucję, która kwitła w społeczeństwie zupełnie otwarcie, uszlachetnioną przez sztukę. Manet odpowiedział, wieszając obraz w witrynie sklepu przy Boulevard des Capucines, jednej z najruchliwszych ulic Paryża, gdzie ściągał tłumy. Modelką była Henriette Hauser, znana kurtyzana tamtych czasów.

A teraz o nazwie, bo prawie wszyscy rozumieją to na odwrót. Émile Zola wydał powieść „Nana” w 1880 roku i łatwo założyć, że obraz ją ilustruje. To niemożliwe. Książka ukazała się trzy lata po tym, jak farba wyschła. Postać pojawiła się już wcześniej, jako dziecko, we wcześniejszej powieści Zoli, „Gorzelni”, i to ona jest bardziej prawdopodobnym źródłem, jeśli w ogóle było jakieś źródło.

To, co raziło ludzi niemal tak samo jak temat, to sposób malowania. Spójrz na jasny niebiesko-zielony parawan za nią, z żurawiem, i na to, jak sofa i ściana nie chcą ułożyć się w różnych odległościach od ciebie. Kunsthalle pisze, że Manet całkowicie porzucił iluzję głębi i otwarcie pokazał obróbkę malowanej powierzchni, wbrew wszelkim regułom malarstwa akademickiego. Na dole w lewym rogu, kilkoma pociągnięciami, jest sygnatura: Manet 77.

Hamburg dostał ten obraz późno i omal nie dostał go wcale. Od 1919 roku wisiał tu jako depozyt z prywatnej hamburskiej kolekcji, a w 1924 roku Gustav Pauli, następca Lichtwarka na stanowisku dyrektora, zdołał kupić go na własność z kolekcji Theodora Behrensa. Muzeum do dziś nazywa to jego mistrzowskim posunięciem.

Przystanek 5 z 5 · Parter pierwotnego gmachu, nowe sale rzeźby

Popiersie kardynała Alessandra Perettiego Montalto

Gian Lorenzo Bernini · 1622–1623 · Marmur, 88 × 65 × 30 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Dwa małe dołki po obu stronach nosa i zarost wyryty w policzkach i brodzie. Bernini celowo przeniósł do marmuru niedoskonałą cerę.
  • Fałdy mucetu, krótkiej pelerynki na ramionach, delikatnie wprawione w ruch, tak że kamień wygląda, jakby dopiero co znieruchomiał.
  • Skręt. Głowa obraca się wbrew ramionom, więc z każdej strony jest innym człowiekiem. Obejdź go dookoła.
Transkrypcja (2:17)

Marmur nie bywa dziobaty po ospie, a ten marmur jest. Spójrz na dwa małe dołki po obu stronach nosa i na zarost wyryty w policzkach i brodzie. Wyrzeźbił to ktoś, kto nie miał jeszcze dwudziestu pięciu lat.

To Alessandro Damasceni Peretti Montalto, którego w wieku piętnastu lat uczynił kardynałem brat jego babki, papież Sykstus Piąty. Wyrósł na poważnego mecenasa sztuki i lubianą postać w polityce Państwa Kościelnego, a niedługo przed śmiercią pozował do tego popiersia. Zmarł w 1623 roku, kilka miesięcy po jego ukończeniu. Gian Lorenzo Bernini zbudował mu już wcześniej fontannę z Neptunem i Trytonem do ogrodów jego willi pod Rzymem. Droga Berniniego do pozycji rzeźbiarza barokowego Rzymu dopiero się zaczynała.

Spójrz, co robi kamień. Pierś obraca się w jedną stronę, głowa wraca w drugą, a fałdy krótkiej pelerynki na ramionach, mucetu, poruszają się razem z nią. Kunsthalle opisuje ten cel bez skrępowania: tchnąć życie w marmurowe popiersie, co rzeźbiarze od czasów opowieści o Pigmalionie uważają za swoje szczególne zadanie. Kiedy popiersie było nowe, jego powierzchnię wypolerowano na wysoki połysk, więc odpowiadała na najsłabszą zmianę światła w sali. Obejdź je dookoła, a z każdej strony zobaczysz inną twarz.

Potem zniknęło na prawie trzy stulecia. Zapisano je w Villi Montalto na początku lat sześćdziesiątych siedemnastego wieku i w Casa Peretti w 1682 roku, a potem ślad się urywa. Kiedy Rudolf Wittkower w 1955 roku wydał standardowy katalog rzeźb Berniniego, tego popiersia w nim nie było, bo dla nauki ono już nie istniało.

A od 1910 roku było w Hamburgu. Bankier John Henry Schröder, urodzony w tym mieście jako Johann Heinrich Schröder, wyjechał do Londynu, przejął rodzinny bank, zangielszczył nazwisko i zgromadził kolekcję. Kunsthalle otrzymała z niej sześćdziesiąt trzy obrazy i osiem rzeźb, z których czterdzieści osiem nadal należy do muzeum, a jednym z nich jest Gérôme piętro wyżej. Popiersie stało tu niezauważone aż do 1983 roku, kiedy rozpoznano w nim wczesne arcydzieło Berniniego.

Jedna kwestia wciąż pozostaje nierozstrzygnięta. Niektórzy badacze twierdzili, że popiersie powstało do grobowca, co tłumaczyłoby odkrytą głowę i skierowane do wewnątrz spojrzenie, i oznaczałoby, że tablica pamiątkowa, obok której miało stanąć, nigdy nie została wykuta. Jedyne miejsce, w którym da się je faktycznie udokumentować, to willa.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na cokolwiek w Hamburger Kunsthalle.

Na stałej ekspozycji jest tu około tysiąca dzieł, a strona internetowa mieści pięć. Pozostałe dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć należy do aplikacji: sfotografuj Rungego, Menzla, Muncha albo medal wielkości paznokcia kciuka, a Chiaro rozpozna dzieło, wyjaśni, dlaczego Hamburg je kupił, i nadąży za każdym kolejnym pytaniem.

Kim jest mężczyzna w płaszczu?Gdzie jest statek w lodzie?Dlaczego odrzucono Nanę?

Przed wizytą

01

Dojazd

Glockengießerwall 5, 20095 Hamburg, tuż obok dworca głównego. Wejdź głównym wejściem od placu przed starym gmachem: są tam kasy, szatnia, szafki, punkt wydawania audioprzewodników, sklep i Café Liebermann. Galerie der Gegenwart ma własne wejście i jest szybszą drogą do środka, jeśli masz już bilet kupiony online.

Metrem (U-Bahn) linii U1, U2 lub U4 do stacji Hauptbahnhof, a stamtąd kilka minut pieszo. Kolejką S-Bahn S1, S2, S3 lub S5 do tej samej stacji. Autobus 12 zatrzymuje się przed wejściem, na przystanku Hamburger Kunsthalle. Z lotniska S1 dojeżdża na Hauptbahnhof w około 24 minuty.

02

Bilety

  • Zamknięte w poniedziałki. Czwartek to długi dzień, otwarte do 21:00, a wieczór jest jego najspokojniejszą częścią.
  • Bilet kosztuje 18 euro, ulgowy 9 euro, a osoby poniżej 18 lat wchodzą za darmo. W pierwszy czwartek każdego miesiąca muzeum jest bezpłatne dla wszystkich od 18:00 do 21:00 i wtedy też jest najbardziej zatłoczone.
  • Świetliki nad Galerią Lichtwarka są remontowane do 2027 roku. Muzeum pozostaje otwarte ze wszystkimi częściami kolekcji, ale uprzedza, że trasa przez dział dziewiętnastowieczny nie jest obecnie w pełni dostępna, więc w dniu twojej wizyty któraś sala może być zamknięta.
  • Samochodem: z powodu robót budowlanych przy Ferdinandstor do parkingu podziemnego pod Galerie der Gegenwart można obecnie dojechać tylko od strony Außenalster.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Oficjalny audioprzewodnik Kunsthalle jest dostępny na dwa sposoby. Wypożycz urządzenie w kasie za sześć euro albo zainstaluj na własnym telefonie Hamburger Kunsthalle App i korzystaj z tych samych tras za darmo. Aplikacja działa po niemiecku i angielsku, przy niektórych trasach także w wersji dla dzieci i w języku prostym, i oprócz kolekcji obejmuje również wystawy czasowe. To, co właśnie czytasz, też nic nie kosztuje, nie wymaga pobierania i poświęca czas pięciu dziełom, zamiast przemknąć przez sto.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Hamburger Kunsthalle?

Są dwa i żaden nic nie kosztuje. Jednym jest ta strona: pięć przystanków odtwarzanych w przeglądarce, każde słowo zapisane pod odtwarzaczem, bez instalacji. Własny audioprzewodnik muzeum też jest bezpłatny, jeśli zamiast wypożyczać urządzenie, używasz Hamburger Kunsthalle App na swoim telefonie. Wszystko, co oba pomijają, sfotografuj, a aplikacja Chiaro ci o tym opowie.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Hamburger Kunsthalle?

Sześć euro, jeśli wypożyczasz urządzenie w kasie. Nic, jeśli pobierzesz Hamburger Kunsthalle App i przyniesiesz własny telefon i słuchawki. W obu przypadkach obejmuje kolekcję i bieżące wystawy czasowe, po niemiecku i angielsku, a przy niektórych trasach także w wersji dla dzieci i w języku prostym.

Gdzie wisi „Wędrowiec nad morzem mgły” w Hamburger Kunsthalle?

Na piętrze, w Galerii Lichtwarka, wśród dziewiętnastowiecznych sal starego gmachu, a nie w Galerie der Gegenwart. Kunsthalle nie podaje numerów sal dla poszczególnych dzieł; jej własne FAQ radzi pytać o aktualną ekspozycję w biurze obsługi zwiedzających. Od głównych schodów idź za oznaczeniami dziewiętnastego wieku.

Czy Hamburger Kunsthalle jest zamknięta w poniedziałki?

Tak, w każdy poniedziałek. We wtorek, środę, piątek, sobotę i niedzielę jest otwarta od 10:00 do 18:00, a w czwartek od 10:00 do 21:00. Jest też zamknięta 24 grudnia 2026 roku, 31 grudnia jest otwarta od 10:00 do 15:00, a 1 stycznia 2027 roku od 12:00 do 18:00.

Ile czasu zajmuje tych pięć przystanków?

Około dwunastu minut słuchania i mniej więcej czterdzieści pięć minut w niespiesznym muzealnym tempie, a to krótko, bo cztery z pięciu dzieł są na tym samym piętrze. Cała stała kolekcja to około tysiąca dzieł na ponad 13 000 metrów kwadratowych, czyli pół dnia, jeśli chcesz zobaczyć ją porządnie.

Czy mogę z tego korzystać w muzeum?

Tak. Używaj słuchawek i ściszaj dźwięk w salach. Nagrania odtwarzają się przez dane komórkowe, a strony są na tyle lekkie, że wczytają się nawet przy słabym sygnale. A jeśli w sali jest zbyt głośno, żeby słuchać, każde słowo jest wydrukowane pod odtwarzaczem.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Hamburger Kunsthalle.