Kasteel van Chantilly · Chantilly · Onafhankelijke gids
Audiogids Kasteel van Chantilly,
vijf stops, gratis.
Beluister alle vijf de fragmenten direct in dit browsertabblad en fotografeer daarna elk van de 800 schilderijen of prinselijke salons voor Chiaro.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Kasteel van Chantilly.
De drie Gratiën
Kasteel van Chantilly
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in het Kasteel van Chantilly.
De vijf stops · 10 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Binnen het omgrachte kasteel dat werd herbouwd voor Henri d'Orléans, hertog van Aumale, hangt de mooiste collectie schilderijen van vóór 1850 in Frankrijk buiten het Louvre — en deze audiogids voor het Kasteel van Chantilly volgt één doorlopende ronde over de bovenverdieping van het Musée Condé. Begin in het juwelendoos-achtige Santuario bij Rafaëls piepkleine Drie Gratiën en Jean Fouquets veertig verluchte bladen uit het Getijdenboek van Étienne Chevalier, wandel de roodwandige Schilderijengalerij in voor Nicolas Poussins Kindermoord van Bethlehem, loop door naar de Rotonde aan het uiteinde voor Piero di Cosimo's Portret van Simonetta Vespucci en ga de Isabelle-zaal binnen voor Jean-Léon Gérômes Duel na het gemaskerd bal. De audio duurt ongeveer tien minuten tijdens een wandeling van een uurtje door de zalen.
Catalogusgegevens, zaalnamen en bezoekersinformatie zijn gebaseerd op de gepubliceerde collectieregisters van het Musée Condé op chateaudechantilly.fr, aangevuld met telkens een onafhankelijke kunsthistorische bron per werk. Volgens het legaat van de hertog van Aumale aan het Institut de France mag geen enkel werk Chantilly ooit verlaten in bruikleen en mag de negentiende-eeuwse zaalopstelling niet worden gewijzigd, al kunnen restauraties de looproute soms verleggen: volg bij verschil de borden ter plekke en stuur ons een seintje.
Stop 1 van 5 · Het Santuario
De drie Gratiën
Rafaël (1483–1520) · ca. 1504–1505 · Olieverf op paneel, 17 × 17 cm
Om op te letten
- Het piepkleine vierkante paneeltje van 17 centimeter — kleiner dan een opengeslagen pocketboek — en de gouden bol in de buitenste hand van elke figuur.
- Subtiele verschillen in kleding en sieraden: een doorzichtige sluier rond de heupen van de linkerfiguur, rode koralen halskettingen bij de middelste en rechter.
- Rafaëls Madonna van het Huis Orléans vlak ernaast in dit speciaal gebouwde kabinet, samen met Jean Fouquets veertig ingelijste miniaturen.
Transcriptie (2:32)
Buig in dit kleine, stille vertrek dicht naar het glas toe, want het beroemdste schilderij van Chantilly is niet groter dan een wandtegel. Zeventien centimeter hoog bij zeventien breed. Toen Henri d'Orléans, hertog van Aumale, dit paneel in december 1885 in Engeland kocht voor vijfentwintigduizend pond, liet hij zijn architect het Santuario speciaal eromheen ontwerpen als een wereldlijk schrijn.
Rafaël schilderde het rond 1504 of 1505, amper twintig jaar oud, tussen Urbino, Siena en zijn eerste maanden studie naar Leonardo en Michelangelo in Florence. Het is een van zijn vroegste wereldlijke stukken en de eerste keer dat hij het vrouwelijk naakt tegelijk van voren en van achteren schilderde, geïnspireerd op een beschadigde Romeinse marmergroep met ineengeslagen schouders die hij kon hebben gezien in de Piccolomini-bibliotheek van de dom van Siena. Maar waar Romeins steen koel en symmetrisch blijft, laat Rafaël de drie hoofden zachtjes naar elkaar neigen tegen een lichte Umbrische vallei met blauwe heuvels, zodat antiek marmer verandert in warme huid.
Let op de drie gouden bollen in hun handen. Röntgenfoto's in het restauratieatelier van het museum brachten onder de verflaag een verrassing aan het licht. Toen Rafaël aan het paneel begon, hield alleen de linkervrouw een gouden bal vast — hij zette dus vrijwel zeker eerst een Oordeel van Paris op, met Aphrodite en de winnaarsappel naast Hera en Athena. Halverwege veranderde hij van gedachten en schilderde hij een gouden appel in elke hand.
Waarom die ingreep? Een aanwijzing hangt in de National Gallery in Londen, waar een tweede Rafaël-paneel van exact hetzelfde vierkant van zeventien centimeter een jonge slapende ridder toont tussen de strenge Deugd met zwaard en boek en het Genot met een bloesemtakje. In 1930 betoogde kunsthistoricus Erwin Panofsky dat het Londense en het Chantilly-paneel samen waren gemaakt — als scharnierend tweeluikje of als voor- en achterzijde — voor een jonge Romeinse edelman uit de familie Borghese. Zo gelezen zijn deze drie vrouwen niet alleen de klassieke Gratiën Kuisheid, Schoonheid en Liefde, subtiel opgebouwd van het gesluierde meisje links tot de met koraal getooide gestalte rechts, maar ook de Hesperiden die de gouden appels van onsterfelijkheid aanreiken als beloning voor de held.
Uiterlijk in 1633 bevonden beide panelen zich samen in de Villa Borghese in Rome; ze verdwenen uit Italië nadat Franse troepen in 1800 Rome binnentrokken en staken het Kanaal over naar Britse collecties. Londen hield de slapende ridder; de hertog van Aumale bracht de drie zussen naar Frankrijk, en volgens zijn testament mogen ze de slotgracht nooit meer oversteken.
Stop 2 van 5 · Het Santuario
Het Getijdenboek van Étienne Chevalier
Jean Fouquet (ca. 1420–ca. 1480) · ca. 1452–1460 · Tempera en goud op perkament, 40 verluchte bladen op hout gemonteerd, elk ca. 16,5 × 12 cm
Om op te letten
- Op het opdrachtsblad de bloedende tonsuur van de heilige Stefanus en de scherpe steen op zijn boek terwijl hij de knielende opdrachtgever aanbeveelt.
- De klassieke vergulde pilasters met MAISTRE ESTIENNE CHEVALIER in het fries en gevleugelde putti erboven met schilden van zijn dubbele E-monogram.
- Middeleeuwse Parijse monumenten verwerkt in bijbelse taferelen op de omliggende lijsten, waaronder de Sainte-Chapelle en de torens van de Notre-Dame.
Transcriptie (2:07)
Draai je van Rafaël om naar de veertig kleine ingelijste panelen langs de muren van het Santuario. Ze ogen als miniatuurschilderijen op ezels, en twee eeuwen lang verhandelden kunsthandelaren ze ook precies zo. In werkelijkheid is elk stuk een pagina die met een mes uit een vijftiende-eeuws gebedenboek is gesneden.
Rond 1452 bestelde Étienne Chevalier, koninklijk schatbewaarder van koning Karel de Zevende van Frankrijk en pas weduwnaar geworden, een persoonlijk getijdenboek bij Jean Fouquet, de meesterschilder uit Tours die kort daarvoor uit Italië was teruggekeerd. Fouquet werkte het grootste deel van de jaren 1450 aan dit handschrift. Waar oudere Franse verluchters kleine scènes opsloten binnen doornige klimopranden, brak Fouquet de sierranden weg, verlaagde hij de horizon en bracht hij Italiaanse renaissancearchitectuur en helder noordelijk licht op vellen perkament van zestien en een halve centimeter hoog.
Zoek nu het opdrachtsblad op, oorspronkelijk de linkerhelft van een dubbele bladzijde. Geknield in een karmozijnrode mantel met gevouwen handen zie je Étienne Chevalier zelf, blootshoofds en zonder verfraaiing. Pal naast hem knielt met een broederlijke hand op zijn schouder zijn naamheilige Stefanus, de eerste christelijke martelaar: kijk goed naar zijn geschoren kruin en je ziet een straaltje bloed, passend bij de scherpe, zware steen op het boek in zijn linkerhand. Om hen heen rijst een zaal op van gouden Korinthische pilasters waarvan het gebeeldhouwde fries in Romeinse kapitalen Maistre Estienne Chevalier spelt, terwijl gevleugelde cherubijnen langs de blauwe rand schilden dragen met zijn verstrengelde dubbele E.
Laat je blik nu langs de overige negenendertig bladen gaan en zie hoe Fouquet het vijftiende-eeuwse Frankrijk rechtstreeks de Bijbel binnenschuift. Wanneer de Heilige Geest neerdaalt of boze geesten uit de hemel stuiven, ligt daaronder het silhouet van Parijs, compleet met het Île de la Cité, de tweelingtorens van de Notre-Dame en de spits van de Sainte-Chapelle.
Chevaliers nakomelingen bewaarden het ongeschonden boek tot laat in de zeventiende eeuw. Daarna sneed een achttiende-eeuwse eigenaar het uit elkaar en plakte strookjes over de Latijnse gebeden om elk tafereel los te verkopen. Veertig van de mooiste bladen werden in Parijs op eiken plankjes geplakt, tijdens de Franse Revolutie naar Bazel gebracht en in 1809 gekocht door de Frankfurtse bankier Georges Brentano. Wereldwijd zijn er nog maar zeven andere verluchte bladen bewaard, verspreid van het Louvre en het Marmottan tot Londen en New York. In 1891 betaalde de hertog van Aumale aan Brentano's zoon tweehonderdvijftigduizend frank voor alle veertig panelen voor je en bracht hij het grootste deel van Fouquets versneden meesterwerk weer in één kamer samen.
Stop 3 van 5 · Schilderijengalerij (Galerie de Peinture)
De kindermoord van Bethlehem
Nicolas Poussin (1594–1665) · ca. 1628–1629 · Olieverf op doek, 147 × 171 cm
Om op te letten
- Twee harde diagonalen — het geheven zwaard en schrap gezette been van de soldaat tegen de uitgestrekte arm van de moeder — die samenkomen midden op haar wijd open, schreeuwende mond.
- De linkervuist van de beul die het haar van de moeder achterover trekt terwijl haar rechterhand onder zijn rode mantel in zijn rug klauwt.
- Rechts op de achtergrond een vrouw in diepblauw die een hand naar haar voorhoofd slaat terwijl ze wegloopt met haar dode kind.
- De drierijige salonopstelling van 85 schilderijen rondom in de zaal, geordend op visuele symmetrie in plaats van jaartal en sinds 1898 onveranderd.
Transcriptie (2:04)
Wandel door de smalle glas-in-loodgalerij naar de grote, van boven verlichte Schilderijengalerij, waar vijfentachtig doeken lijst aan lijst tegen de karmozijnrode wanden opklimmen. Halverwege snijdt één schilderij als een kreet dwars door de gedempte negentiende-eeuwse zaal.
Nicolas Poussin schilderde De kindermoord van Bethlehem in Rome rond 1628 of 1629, toen hij midden dertig was en vocht om naam te maken bij Italiaanse verzamelaars. Zijn koper was markies Vincenzo Giustiniani, een van de gedurfdste kunstkenners van Rome en vroege beschermer van Caravaggio. Giustiniani had een persoonlijke reden om het evangelieverhaal van koning Herodes te bestellen: in 1566 hadden Ottomaanse troepen het eiland Chios veroverd en kinderen uit de familie Giustiniani gegijzeld, van wie er verscheidene liever stierven dan hun geloof af te zweren.
Eerdere renaissanceschilders hadden het bevel van Herodes uitgebeeld als een verwarde menigte van tientallen soldaten en moeders. Poussin gooide de menigte eruit. Hij perste de hele verschrikking samen in drie levensgrote lichamen, geschilderd in fel primair rood, geel en blauw tegen kil klassiek steen. Kijk naar de geometrie. Eén meedogenloze diagonaal loopt van de zuigeling onder de gesandaalde voet van de soldaat omhoog langs zijn blote been en geheven zwaard. Een tweede diagonaal schiet omlaag langs de wit verlichte linkerarm van de moeder die tegen zijn schouder duwt terwijl zijn vuist haar haar achterover rukt en haar rechterhand in zijn rug klauwt — en beide lijnen botsen pal op haar wijd geopende, schreeuwende mond. Rechts daarachter is paniek al omgeslagen in verdoving: een tweede moeder in het blauw loopt weg, de ogen gericht op een onverschillige hemel, met haar dode kind onder één arm.
Lucien Bonaparte kocht het doek in 1804 uit het Palazzo Giustiniani, en vijf decennia later, in 1854, verwierf de verbannen hertog van Aumale het in Londen om het uiteindelijk aan deze muur te hangen — uitgebalanceerd op formaat en kleur in plaats van eeuw, net als alle vijfentachtig werken in deze zaal.
Tweehonderd jaar lang bewonderden critici Poussin als een koele, rationele classicist en liepen ze licht ongemakkelijk langs dit doek. De twintigste eeuw zag wat het werkelijk was. Pablo Picasso bestudeerde dat achterovergeslagen hoofd en die open mond voordat hij de schreeuwende moeder in Guernica schilderde, en de Britse schilder Francis Bacon reisde vanuit Parijs telkens weer naar Chantilly om precies hier te staan en die kreet de grootste schreeuw uit de schilderkunst te noemen.
Stop 4 van 5 · De Rotonde (aan het einde van de Schilderijengalerij)
Portret van Simonetta Vespucci
Piero di Cosimo (1462–1521) · ca. 1480 · Tempera op populierenhout, 57 × 42 cm
Om op te letten
- De levende groen-gouden slang rond haar dunne gouden halsring, die zich terugbuigt om naar zijn eigen staart te happen.
- Het gespleten landschap achter haar hoofd: een donkere onweerswolk en kale, dode takken vóór haar gezicht links, frisgroene bomen achter haar nek rechts.
- Het Latijnse opschrift SIMONETTA IANVENSIS VESPVCCIA in kapitalen op de geschilderde stenen borstwering onderaan.
Transcriptie (1:51)
Loop door tot het uiterste einde van de Schilderijengalerij en ga de apsisvormige Rotonde binnen die gereserveerd is voor Italiaanse renaissancepanelen. Halverwege de ronding staart een bleke vrouw in streng linkerprofiel naar een donkere onweerswolk, met ontblote borst, een gestreepte zijden mantel die van haar schouders glijdt, blond haar gevlochten met parelsnoeren en linten, en een levende slang om haar hals.
Lees de gouden hoofdletters op de stenen rand onder haar: Simonetta Ianvensis Vespvccia — Simonetta Vespucci uit Genua. Geboren rond 1453 als Simonetta Cattaneo in een adellijk Genuees geslacht, trouwde ze op haar zestiende met de Florentijnse bankier Marco Vespucci — een neef van Amerigo Vespucci, naar wie Amerika later zou worden genoemd — en bracht ze het Florence van de Medici in vervoering. Dichters schreven verzen voor haar; van Sandro Botticelli wordt al eeuwen gedacht dat hij haar gelaatstrekken jaren later in gedachten hield bij het schilderen van zijn Venus. Op het beroemde Florentijnse steekspel van 1475 reed Giuliano de' Medici, de jongere broer van Lorenzo il Magnifico, de Piazza Santa Croce op met een door Botticelli beschilderde zijden banier waarop Simonetta prijkte als gehelmde Pallas Athena, uitgeroepen tot Koningin van de Schoonheid. Veertien maanden later, op zesentwintig april 1476, stierf ze op drieëntwintigjarige leeftijd aan tuberculose. Heel Florence volgde haar open kist door de straten, en twee jaar daarna werd Giuliano zelf doodgestoken bij de Pazzi-samenzwering.
Piero di Cosimo schilderde dit populierenhouten paneel rond 1480, verscheidene jaren nadat beiden begraven waren, als postuum gedenkstuk in de kring van de Medici en de Vespucci. Zie hoe elk detail achter haar spreekt van een afgebroken leven. Recht voor haar ogen links rijst een blauwzwarte wolk op achter bladerloze, dode takken. Rechts achter haar nek staan bomen vol in het blad onder helder blauw licht.
Toen de zestiende-eeuwse biograaf Giorgio Vasari dit schilderij zag in het huis van de familie Vespucci in Florence, negeerde of miste hij de Latijnse naam onderaan en beschreef hij het als Cleopatra met de giftige adder aan haar keel. Moderne conservatoren lezen de slang anders: klaar om zijn eigen staart te grijpen boven haar gouden halsring wordt hij de antieke ouroboros, symbool van rondcirkelende tijd en schoonheid die de dood overleeft.
Stop 5 van 5 · Isabelle-zaal (Logis)
Het duel na het gemaskerd bal
Jean-Léon Gérôme (1824–1904) · 1857 · Olieverf op doek, 68 × 99 cm
Om op te letten
- Over de vertrtrapte sneeuw op de voorgrond: de achtergelaten degen van de overwinnaar rechts, felle veren uit zijn hoofdtooi en voetsporen richting de wachtende rijtuigen.
- Elk carnavalskostuum in een wrange rol: witte Pierrot bloedend uit de borst, een Venetiaanse doge die de wond dichtdrukt, een hertog van Guise die hem stut en Harlekijn die de winnaar wegvoert.
- De handtekening van Jean-Léon Gérôme en het jaartal 1857 linksonder in de sneeuw geschreven.
Transcriptie (1:46)
Verlaat de Rotonde naar de aangrenzende kamers van het negentiende-eeuwse Logis en houd halt in de Isabelle-zaal voor een winterbos gehuld in grijze nevel. Niemand vecht meer op dit doek. De degenstoot is al gevallen, en Jean-Léon Gérôme — die beroemd werd doordat hij niet de klap zelf maar de doodse stilte vlak erna schilderde — laat jou het drama reconstrueren uit de sneeuw.
Het wordt ochtend in het Bois de Boulogne net buiten Parijs na een nachtelijk carnavalsbal. Zes mannen zijn zonder zich om te kleden het ijskoude bos ingereden. Links zakt een duellant verkleed als witgeschminkte Pierrot achterover; op zijn wijde witte satijnen kiel bloeit bij de ribben een rode vlek open terwijl zijn slappe rechterhand nog net het gevest van zijn degen raakt. Achter hem vangt een secondant met de zwarte molensteenkraag van de hertog van Guise zijn gewicht op, een arts in de karmozijn-gouden muts van een doge van Venetië drukt een hand op de steekwond, en een vierde vriend met zwart dominomasker grijpt zich vol afgrijzen naar het hoofd.
Volg nu de vertrtrapte sneeuw naar rechts. Op het ijs ligt een achtergelaten degen naast twee felgekleurde veren die in de worsteling zijn losgerukt. Daarachter loopt de man die de dodelijke stoot uitdeelde — gekleed als Noord-Amerikaanse krijger — stijfjes naar een wachtend huurrijtuig in de mist, zwaar leunend op de schouder van zijn secondant in het ruitenpak van Harlekijn.
Toen de drieëndertigjarige Gérôme dit doek op de Parijse Salon van 1857 toonde onder de titel Suites d'un bal masqué, begonnen Parijse kranten meteen te raden welk echt schandaal uit het winterseizoen van het Tweede Keizerrijk hij had geschilderd. Later dat jaar in Londen geëxposeerd trok het de aandacht van de verbannen hertog van Aumale, die destijds langs de Theems in Twickenham woonde en het in 1858 kocht voor twintigduizend frank. De vraag was zo groot dat Gérôme kleinere replica's schilderde voor een spoorwegmagnaat in Baltimore en voor de latere tsaar Alexander de Derde in Sint-Petersburg — maar voor je hangt het origineel uit 1857. Slechts één keer leende Aumale het terug aan Gérôme voor de Wereldtentoonstelling van 1867 in Parijs, waar het bijdroeg aan de Grote Prijs voor Schilderkunst voordat het voorgoed naar Chantilly kwam.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles in het Kasteel van Chantilly.
Vijf stops vormen pas het begin van een collectie waarin doeken drie rijen hoog van lambrisering tot kroonlijst hangen en geen enkel tekstbordje het negentiende-eeuwse beeld mag verstoren. Fotografeer een portret in de Schilderijengalerij, een gebrandschilderd paneel van Psyche of de apenfresco's van de Grande Singerie: Chiaro herkent het werk direct en beantwoordt al je vragen.
Voor je gaat
Zo kom je er
Château de Chantilly, 60500 Chantilly, 40 kilometer ten noorden van Parijs. Volg de oprijlaan langs de Grote Stallen over het grachtenterras en ga naar binnen via de Cour d'Honneur. In het beschermde monumentale kasteel is drempelvrije rolstoeltoegang beperkt tot de Leeszaal en de Grote Appartementen op de begane grond (via de Cour d'Honneur) en de winkel en Grafiekgalerij (via het hof van de Capitainerie); alle vijf de stops op de bovenverdieping van het Musée Condé vereisen trappen.
Regionale SNCF TER-treinen vanaf Paris Gare du Nord bereiken Chantilly-Gouvieux in 25 minuten; RER-lijn D doet er naar datzelfde station ongeveer 45 minuten over. Vanaf perron A1 buiten het station brengen de gratis stadsbus DUC, streekbus Bus 645 richting Senlis en in weekenden en op Franse feestdagen pendelbus La Navette Touristique je in circa 10 minuten naar het kasteel, of je wandelt in zo'n 25 minuten over het bospad.
Tickets
- Het kasteel, de Grote Stallen en het park zijn elke dinsdag gesloten, en het landgoed sluit bovendien elk jaar in januari tijdelijk voor onderhoud en conservering; controleer de precieze seizoensuren (kasteel 10:00–17:00 uur in de winter, 10:00–18:00 uur van lente tot herfst) en feestdagen op chateaudechantilly.fr.
- De 1-dagtickets voor toegang tot het kasteel (€ 21 vol tarief boven 25 jaar, € 17,50 voor 7–25 jaar, gratis onder 7 jaar) werken met tijdslot en vereisen het verplicht boeken van een entree-uur; inbegrepen zijn de kunstgalerijen van het Musée Condé, de Grote Appartementen, het park en de Grote Stallen, terwijl de Leeszaal (€ 3 toeslag) en de beneden gelegen Privéappartementen (€ 7 rondleiding) aparte toeslagen hebben.
- Reis je met de trein vanaf Paris Gare du Nord? Kijk dan naar het gecombineerde SNCF Pack TER + 1-dagticket, dat een retourtje met de regionale trein vanuit Parijs bundelt met volledige toegang tot het domein.
- Reken op de vaste route niet op het origineel van de Très Riches Heures du Duc de Berry: vanwege extreme lichtgevoeligheid blijft het middeleeuwse handschrift buiten zeldzame speciale tentoonstellingen in de kluis van de Leeszaal, terwijl de veertig ingelijste bladen van Jean Fouquet in het Santuario permanent te zien zijn.
De officiële audiogids
Het landgoed verkoopt een officiële kasteel-audiogids voor € 3 naast zijn gratis Château de Chantilly Visit App voor iOS en Android en optionele rondleidingen van € 7 door de schilderijenzalen en Privéappartementen. Onze pagina geeft je vijf ingesproken stops rechtstreeks in je mobiele browser met volledige teksten eronder — handig wanneer het mobiele bereik achter dikke stenen muren wegvalt — en de Chiaro-app behandelt elk ander schilderij vanaf een foto.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het Kasteel van Chantilly?
Ja. De vijf audiotracks op deze pagina spelen gratis af in de browser van je telefoon, met uitgeschreven teksten onder elke speler en zonder iets te downloaden. Het Kasteel van Chantilly biedt daarnaast een gratis officiële Visit App voor iOS en Android naast zijn kasteel-audiogids van € 3, terwijl de Chiaro-app elk ander schilderij vanaf een snelle foto kan toelichten.
Wat kost de officiële audiogids van het Kasteel van Chantilly?
Het officiële ticket voor de kasteel-audiogids kost € 3, terwijl de Château de Chantilly Visit App gratis te downloaden is op iOS en Android. Rondleidingen van 45 minuten met gids — verplicht om de beneden gelegen Privéappartementen van de hertog en hertogin van Aumale te betreden en in het weekend optioneel voor de schilderijencollectie — kosten € 7 bovenop het 1-dagticket met tijdslot.
Waar hangen Rafaëls Drie Gratiën in het Kasteel van Chantilly?
In het Santuario, een klein speciaal gebouwd kabinet op de bovenverdieping van het Musée Condé vlak naast de Galerie de Psyché. In precies dezelfde kamer hangen ook Rafaëls Madonna van het Huis Orléans en de veertig miniaturen van Jean Fouquet uit het Getijdenboek van Étienne Chevalier.
Kan ik de Très Riches Heures du Duc de Berry tijdens een gewoon bezoek zien?
Nee — het vijftiende-eeuwse origineel is te kwetsbaar voor permanente blootstelling aan licht en ligt buiten zeldzame conserveringstentoonstellingen in de kluis van de Leeszaal, met digitale facsimile's in de plaats. Voor middeleeuwse boekverluchting die elke openingsdag te zien is, loop je rechtstreeks naar de veertig ingelijste miniaturen van Jean Fouquet in het Santuario.
Is het Kasteel van Chantilly op dinsdag gesloten?
Ja, het kasteel, het park en de Grote Stallen zijn elke dinsdag gesloten, en het kasteel sluit ook elk jaar in januari tijdelijk voor onderhoud en kunstconservering. Op openingsdagen ontvangt het kasteel bezoekers van 10:00 tot 17:00 uur in de winter en tot 18:00 uur in het hoogseizoen, met verplichte tijdsloten op 1-dagtickets; raadpleeg chateaudechantilly.fr voordat je uit Parijs vertrekt.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Kasteel van Chantilly.