British Museum · Londyn · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po British Museum,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć nagrań do odsłuchania tutaj, bez pobierania i bez biletu. Muzeum ma w każdej chwili na wystawie około 50 000 obiektów; skieruj Chiaro na którykolwiek z pozostałych, a powie ci, na co patrzysz.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją British Museum.
Kamień z Rosetty
British Museum, Londyn
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów British Museum.
Pięć przystanków · 14 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Pięć obiektów, dwa poziomy, jedna pętla. Zaczyna się w sali 4 przy Kamieniu z Rosetty, prowadzi do Duveen Gallery, sali 18 na parterze, do rzeźb z Partenonu, wspina się do sali 41 do hełmu z Sutton Hoo, przechodzi obok do sali 40 do szachów z Lewis i kończy się przy cylindrze Cyrusa w sali 52. Nagrania trwają razem około czternastu minut. Na chodzenie zarezerwuj godzinę i licz się z tym, że zejdzie dłużej, bo wstęp nic nie kosztuje i żaden bilet nie odmierza ci czasu.
Każda sala, data, wymiar i numer inwentarzowy pochodzi z angielskiej Wikipedii, z Wikidanych i z datowanych doniesień prasowych. Zwłaszcza sala 18 bywała już zamykana z powodu przeciekającego dachu, a ekspozycje się zmienia. Wierz temu, co napisano na gablocie przed tobą, bardziej niż temu, co napisano tutaj, i przyślij nam poprawkę.
Przystanek 1 z 5 · Sala 4, galeria rzeźby egipskiej
Kamień z Rosetty
Egipt Ptolemeuszy, dekret kapłanów z Memfis · 196 p.n.e. · Granodioryt, 112,3 × 75,7 × 28,4 cm, około 760 kg
Na co zwrócić uwagę
- Różowa żyła w lewym górnym rogu. Widać ją dopiero od 1999 roku, kiedy usunięto kredę i wosk.
- Ukośne pęknięcie wzdłuż górnej krawędzi: brakuje tu czternastu albo piętnastu linijek hieroglifów i prawdopodobnie rzeźbionej sceny z królem przed bogami.
- Trzy pasy pisma i to, jak różnie są upakowane: hieroglify u góry, pismo demotyczne w szerokim środku, greka na dole.
- Białe, malowane napisy na lewej i prawej krawędzi, dodane w Londynie: zdobyty w Egipcie przez armię brytyjską w 1801 roku i podarowany przez króla Jerzego Trzeciego.
Transkrypcja (3:22)
Mniejszy, niż się spodziewasz, i ciemniejszy. Stoi we własnej gablocie pośrodku sali, bo według danych samego muzeum to najczęściej oglądany pojedynczy obiekt w całym gmachu.
Zacznij od tego, czym nie jest. Nie jest z czarnego bazaltu, choć długo tak go opisywano. Wykute litery wcierano białą kredą, żeby były czytelne, a powierzchnię pokryto woskiem carnauba, żeby chronić ją przed palcami zwiedzających; razem te dwa zabiegi przyciemniły płytę. Oba usunięto podczas czyszczenia w 1999 roku i spod spodu wyłonił się ciemnoszary granodioryt, który skrzy się tam, gdzie kryształy łapią światło, z różową żyłą w lewym górnym rogu. Znajdź tę żyłę. Geolodzy powiązali kamień z niewielkim kamieniołomem w Gebel Tingar, niedaleko Asuanu, na zachodnim brzegu Nilu, a taka różowa smuga jest typowa dla tamtejszej skały.
To także nie jest całość. Ta ukośna linia u góry to pęknięcie. Porównanie z podobną stelą, dekretem z Kanopos, sugeruje, że brakuje czternastu albo piętnastu linijek hieroglifów, kolejnych trzydziestu centymetrów kamienia, a nad nimi sceny z królem przed bogami pod uskrzydloną tarczą słoneczną.
Sam tekst to świątynna biurokracja. W 196 roku przed naszą erą kapłani z Memfis wydali dekret ku czci Ptolemeusza Piątego. Władca podarował świątyniom srebro i zboże, a w ósmym roku panowania, gdy wylew Nilu okazał się zbyt wysoki, kazał spiętrzyć nadmiar wody dla rolników. W zamian kapłani zobowiązali się co roku świętować jego urodziny i dzień koronacji. Kopia trafiła do każdej świątyni w Egipcie, zapisana trzema pismami: hieroglifami u góry, pismem demotycznym w szerokim środku i pismem greckim na dole.
Odnaleziono go przypadkiem. W połowie lipca 1799 roku francuscy żołnierze umacniali fort kilka kilometrów od Rosetty w delcie Nilu, a porucznik Pierre-François Bouchard zauważył zapisaną płytę, gdy rozbierali mur wewnątrz fortu. Dwa lata później Brytyjczycy zajęli Egipt i kamień trafił do Londynu na mocy kapitulacji Aleksandrii. Ktoś tutaj wymalował potem białą farbą dwa napisy na jego lewej i prawej krawędzi: zdobyty w Egipcie przez armię brytyjską w 1801 roku i podarowany przez króla Jerzego Trzeciego. Są tam do dziś.
Thomas Young wyodrębnił znaki fonetyczne, którymi zapisano imię Ptolemajos. Jean-François Champollion ukończył swój alfabet 14 września 1822 roku i ogłosił go trzynaście dni później, w liście do pana Daciera. Spór o to, komu należą się zasługi, przeżył ich obu. Na początku lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku francuscy zwiedzający skarżyli się, że muzealny portret Champolliona jest mniejszy niż wiszący obok portret Younga; angielscy zwiedzający skarżyli się na coś odwrotnego. Portrety były tej samej wielkości.
Egipt chce go odzyskać. W lipcu 2003 roku Zahi Hawass, ówczesny szef egipskiej Najwyższej Rady Starożytności, publicznie zażądał jego zwrotu i nazwał go ikoną naszej egipskiej tożsamości; w sierpniu 2022 roku ponowił to żądanie. Muzeum wysłało Egiptowi w 2005 roku pełnowymiarową kopię z włókna szklanego, a w grudniu 2009 roku Hawass zaproponował, że zrezygnuje z roszczeń do trwałej własności w zamian za trzymiesięczne wypożyczenie. Kamień wciąż stoi w tej gablocie.
Jeśli chcesz jakiegoś dotknąć, w King's Library, dawnej sali bibliotecznej tego muzeum, stoi replika bez gabloty, którą wolno dotykać, tak jak oryginał stał przed zwiedzającymi dwieście lat temu.
Przystanek 2 z 5 · Sala 18, Duveen Gallery
Rzeźby z Partenonu
Wykonane pod kierunkiem Fidiasza, Ateny · V wiek p.n.e. · Marmur pentelicki: około 21 figur z frontonów, 15 z pierwotnych 92 metop i 75 metrów fryzu
Na co zwrócić uwagę
- Kolor kamienia. Marmur pentelicki na wolnym powietrzu nabiera barwy miodu, a w latach trzydziestych XX wieku kamieniarzom kazano zeskrobywać tę patynę, by przywrócić mu biel.
- Sam fryz. Siedemdziesiąt pięć metrów jest w tej sali, blok za blokiem jeźdźców i koni w procesji.
- Metopy: jest tu piętnaście z pierwotnych dziewięćdziesięciu dwóch i na każdej Lapita walczy z centaurem.
- Luki. Ponad połowa wszystkich zachowanych rzeźb z Partenonu jest w tej sali; większość reszty znajduje się w Muzeum Akropolu w Atenach.
Transkrypcja (3:00)
Sala jest częścią sporu. Handlarz dziełami sztuki Joseph Duveen zapłacił za nią w 1931 roku; ukończono ją w 1938, w 1940 zniszczyła ją bomba, a rzeźby wróciły tu w 1962 roku.
To, co tu stoi, to ponad połowa wszystkiego, co przetrwało z rzeźbiarskiej dekoracji Partenonu: około dwudziestu jeden figur z frontonów, piętnaście z pierwotnych dziewięćdziesięciu dwóch metop i siedemdziesiąt pięć metrów fryzu. Większość reszty jest w Atenach.
Ten kamień naznaczyły dwa wydarzenia. 26 września 1687 roku wenecki pocisk artyleryjski trafił w proch, który osmański garnizon składował w Partenonie. Wybuch wyrwał środek świątyni, zabił około trzystu ludzi i strącił mniej więcej trzy piąte fryzu. Potem, od 1801 do 1812 roku, ludzie Thomasa Bruce'a, siódmego hrabiego Elgin, wywieźli mniej więcej połowę tego, co zostało. Żeby rzeźby przenieść, kapitele, metopy i płyty fryzu odrąbywano od budowli albo cięto piłą na mniejsze części, co nieodwracalnie uszkodziło Partenon.
Teraz spór, bez ogródek. Stoisz w samym jego środku. Elgin zeznał w 1816 roku przed komisją Izby Gmin, że jego ludzie działali na podstawie firmanu, czyli osmańskiego rozkazu, uzyskanego w lipcu 1801 roku, i że wszystko odbywało się jawnie, z udziałem miejscowych władz. Komisja go oczyściła, a parlament przegłosował trzydzieści pięć tysięcy funtów na zakup kolekcji. Z drugiej strony: w archiwach tureckich nigdy nie znaleziono żadnego urzędowego śladu rozkazu z lipca 1801 roku. Oryginał widziano po raz ostatni w Atenach w 1810 roku i prawdopodobnie zniszczono go w 1821; to, co ma to muzeum, jest włoskim przekładem.
W 1983 roku rząd grecki oficjalnie zażądał zwrotu rzeźb i zgłosił spór do UNESCO. Grecja twierdzi, że zabrano je nielegalnie lub nieetycznie, że mają dla Grecji ogromne znaczenie i że ich miejsce jest przy reszcie Partenonu. British Museum twierdzi, że nabyto je legalnie, że ich zwrot stworzyłby precedens, który mógłby rozmontować inne światowe kolekcje, i że oglądanie ich obok innych starożytnych kultur daje coś, czego Ateny dać nie mogą. Wielka Brytania i muzeum odrzuciły propozycję mediacji UNESCO; w 2021 roku UNESCO wezwało rząd brytyjski, by rozstrzygnął sprawę na szczeblu międzyrządowym. Rozmowy trwają, a ustawa o British Museum z 1963 roku zabrania muzeum pozbywania się zbiorów poza kilkoma wąsko określonymi przypadkami, więc każde przekazanie wymagałoby decyzji parlamentu.
I ostatnia rzecz, o kolorze. Duveen wierzył, że rzeźby były pierwotnie białe, i podobno w latach trzydziestych dwudziestego wieku kazał kamieniarzom zedrzeć z nich miodową patynę. Badanie Emmy Payne z 2023 roku wykazało, że jak na tamte czasy szkody były niewielkie, a od tamtej pory techniki obrazowania ujawniły na kamieniu ślady starożytnej farby.
Przystanek 3 z 5 · Sala 41
Hełm z Sutton Hoo
Anglosaski, twórca nieznany · Pochowany około 620–625 n.e. · Żelazo pokryte blachami z cynowanego brązu, ze srebrnym drutem, złoceniami i granatami; około 2,5 kg
Na co zwrócić uwagę
- Trzy smocze głowy: po jednej na każdym końcu grzebienia i trzecia, zwrócona w górę, w miejscu, gdzie spotykają się brwi.
- Złocona głowa dzika na zewnętrznym końcu każdej brwi.
- Porównaj obie brwi. Granaty po jednej stronie mają pod spodem kreskowaną złotą folię i lśnią; po drugiej stronie folii nie ma i matowo leżą na brązie.
- Ciemne, skorodowane fragmenty na tle gładkiej, zrekonstruowanej powierzchni. Oryginalne są tylko te fragmenty; wszystko pomiędzy nimi to rekonstrukcja z 1971 roku.
Transkrypcja (2:28)
Zanim uznasz, że to twarz, zaczekaj chwilę. Brwi, nos i wąsy należą do mężczyzny, ale te same kawałki metalu da się odczytać zupełnie inaczej. Tam, gdzie spotykają się brwi, siedzi mała brązowa głowa smoka zwrócona w górę. Kiedy ją raz zobaczysz, brwi stają się jego rozpostartymi skrzydłami, a nos ciałem, i smok szczerzy kły na drugiego smoka, tego długiego, który biegnie grzebieniem od przodu do tyłu. Na drugim końcu grzebienia jest trzecia głowa. Trzy smoki i jeden mężczyzna na tych samych kilku centymetrach.
Potem porównaj obie brwi. Każda ma od spodu rząd kwadratowych granatów w małych brązowych komórkach. Po jednej stronie te komórki wyłożono kreskowaną złotą folią, która odbija światło przez kamienie i pogłębia czerwień. Po drugiej stronie folii nie ma, a granaty leżą wprost na brązie. W sali oświetlonej ogniem lśniłaby tylko jedna brew i noszący hełm wydawałby się jednooki. Taki właśnie był bóg Odyn.
Hełm wyszedł z ziemi w 1939 roku jako setki zardzewiałych fragmentów, z pochówku w łodzi w hrabstwie Suffolk, owinięty w tkaniny obok głowy zmarłego. Pierwszy złożył go Herbert Maryon, między 1945 a 1946 rokiem, kiedy był już po siedemdziesiątce i, jak głosi opowieść, widział tylko na jedno oko. W 1968 roku muzeum uznało, że wynik jest błędny, rozebrało hełm i przekazało go Nigelowi Williamsowi, który miał wtedy około dwudziestu pięciu lat. Nowe połączenia znalazł, pomijając zdobione przody i badając tylne strony fragmentów. Zbutwiała skórzana podszewka zostawiła je poczerniałe i pomarszczone jak zgnieciony papier, dzięki czemu dało się je dopasować pod mikroskopem. Skończył w 1971 roku; to właśnie masz przed sobą.
W Londynie jest z powodu sporu o złoto. Według ówczesnego prawa ukryte złoto i srebro bez znanego właściciela przechodziło na Koronę. Ten hełm zawiera zbyt mało jednego i drugiego, więc należał po prostu do Edith Pretty, właścicielki ziemi; dochodzenie z 14 sierpnia 1939 roku orzekło, że reszta znalezisk też należy do niej. Wszystkie podarowała temu muzeum.
Wszyscy chcą, żeby mężczyzną w grobie był Redwald, król Anglii Wschodniej. Może tak być. Prawie wszystko, co o Redwaldzie zapisano, pochodzi od Bedy, a historyk Simon Keynes powiedział, że zmieściłoby się na odwrocie znaczka pocztowego. Inny badacz ujął to dosadniej: może to być Redwald, może Sigeberht, a może jakikolwiek inny możny Anglii Wschodniej, który żył między 610 a 650 rokiem.
Przystanek 4 z 5 · Sala 40
Szachy z Lewis
Prawdopodobnie wyrzeźbione w Trondheim w Norwegii · Prawdopodobnie 1150–1200 · Kieł morsa, kilka figur z zęba wieloryba; figury od 7 do 10,2 cm wysokości, pionki od 3,5 do 5,8 cm
Na co zwrócić uwagę
- Strażnicy, czyli wieże. Czterech z nich to berserkowie o dzikich oczach, z krawędziami własnych tarcz w zębach.
- Królowe: w koronach, na tronach, z prawą dłonią przyciśniętą do policzka.
- Pionki, które w ogóle nie mają twarzy: tylko gładkie walce i płytki, jak małe kamienie graniczne.
- Biskupi, czyli gońce. Siedmiu siedzi, dziewięciu stoi, każdy z pastorałem, niektórzy z księgami.
Transkrypcja (2:27)
Pierwsze, co ludzie robią przy tej gablocie, to śmieją się, a drugie, to czują się z tego powodu trochę głupio. Rzędy małych figurek z kości, z wyłupiastymi oczami i zaciśniętymi ustami: królowie i królowe na tronach, biskupi z pastorałami, rycerze na koniach o wiele dla nich za małych. Badacze są dość pewni, że rzeźbiarze nie chcieli być zabawni. To, co my odczytujemy jako ponurość, miało wyrażać siłę i zaciekłość, a królowe z dłonią przy policzku miały wyrażać zadumę, spokój, a może mądrość.
Znajdź strażników, czyli wieże. Czterech z nich to berserkowie o dzikich oczach, którzy w bitewnym szale gryzą krawędzie własnych tarcz. Potem znajdź pionki, najdziwniejsze, co tu jest: bez twarzy, bez ciał, tylko gładkie walce i płytki jak kamienie graniczne. Żaden inny średniowieczny komplet szachów nie łączy abstrakcyjnych pionków z rzeźbionymi figurami, dlatego niektórzy badacze zastanawiają się, czy pionki w ogóle należą do reszty.
Wydobyto je z ziemi na wyspie Lewis, na Hebrydach Zewnętrznych, w 1831 roku. Razem znaleziono dziewięćdziesiąt cztery przedmioty: siedemdziesiąt osiem figur szachowych, czternaście pionów do tryktraka albo podobnej gry i jedną sprzączkę od pasa. Większość relacji umieszcza znalezisko nad zatoką Uig na zachodnim wybrzeżu; badacze z National Museums Scotland wskazują natomiast Mealistę, w tej samej parafii, około dziesięciu kilometrów dalej na południe. Figury wyrzeźbiono prawdopodobnie w Trondheim w Norwegii, mniej więcej między 1150 a 1200 rokiem, z kłów morsa, a kilka z zębów wieloryba, i prawdopodobnie trafiły na Lewis jako towar jakiegoś kupca.
British Museum ma ich osiemdziesiąt dwa, kupione za osiemdziesiąt gwinei. Zakup przeforsował Frederic Madden, zastępca kustosza działu rękopisów, który akurat był zapalonym szachistą i od razu zaczął pisać o nich rozprawę; wciąż warto ją przeczytać. Kolejnych jedenaście jest w Edynburgu, w National Museum of Scotland. Co najmniej jeden jest w rękach prywatnych.
I wciąż się odnajdują. W czerwcu 2019 roku rozpoznano strażnika, który w Edynburgu przez co najmniej pięćdziesiąt pięć lat pozostawał nierozpoznany, a w następnym miesiącu sprzedano go na aukcji za siedemset trzydzieści pięć tysięcy funtów. Czterech innych dużych figur i sporej liczby pionków nigdy nie odnaleziono.
Jednego szczegółu gablota ci nie pokaże. Gdy skarb odkryto, niektóre figury nosiły ślady czerwonego barwnika, który od tamtej pory całkowicie zniknął. Bierki obu stron na tych szachownicach prawdopodobnie wcale nie były czarne i białe. Były czerwone i białe.
Przystanek 5 z 5 · Sala 52
Cylinder Cyrusa
Babilon, w imieniu Cyrusa Wielkiego · Około 539–538 p.n.e. · Wypalana glina, 21,9 cm długości i do 10 cm średnicy
Na co zwrócić uwagę
- Skala. Dwadzieścia dwa centymetry gliny, tyle, że da się to utrzymać w dwóch dłoniach, a to dokument o całym imperium.
- Uszkodzony pas przez środek i gips dodany w 1961 roku, gdy główny fragment ponownie wypalono i odrestaurowano.
- Czterdzieści pięć zachowanych linijek pisma klinowego biegnących dookoła walca; pierwsza i ostatnia są zbyt zniszczone, by je odczytać.
Transkrypcja (2:30)
Około dwudziestu dwóch centymetrów wypalanej gliny, tyle, że zmieściłoby się w dwóch dłoniach, i nigdy nie miało być przez nikogo oglądane. Cyrus Wielki zdobył Babilon w 539 roku przed naszą erą, a ten cylinder zakopano w fundamentach Esagili, świątyni Marduka i największego sanktuarium miasta, jako depozyt dla bogów i dla króla, który kiedyś znów będzie tam kopał. Zachowało się na nim czterdzieści pięć linijek akadyjskiego pisma klinowego, biegnących dookoła walca; z pierwszej i ostatniej da się odczytać najwyżej kilka słów.
Tekst służy kilku celom naraz. Potępia Nabonida, babilońskiego króla, którego Cyrus właśnie obalił, jako bezbożnego ciemiężcę niskiego rodu. Mówi, że bóg Marduk wybrał Cyrusa. Mówi, że lud Babilonu go powitał i że wkroczył do miasta w pokoju. I przypisuje mu przywrócenie porządku w świątyniach całej Mezopotamii oraz odesłanie przesiedlonych ludzi do domów.
To ostatnie twierdzenie sprawia, że o ten mały przedmiot spierano się od tamtej pory. Bibliści długo odczytywali je jako potwierdzenie powrotu Żydów z niewoli babilońskiej, który Księga Ezdrasza przypisuje Cyrusowi. Kłopot w tym, że tekst wymienia tylko sanktuaria Mezopotamii, a ani razu nie wspomina o Żydach, Jerozolimie czy Judei. British Museum i większość specjalistów od tego okresu opisują cylinder raczej jako narzędzie starożytnej mezopotamskiej propagandy, jeden z długiego szeregu królewskich inskrypcji budowlanych sięgających trzeciego tysiąclecia przed naszą erą, w których nowy król rozpoczyna panowanie od ogłoszenia reform.
Nie zahamowało to jego kariery. Szach Mohammad Reza Pahlawi lansował go jako pierwszą kartę praw człowieka, choć większość historyków uważa takie odczytanie za anachronizm. Jego siostra podarowała replikę sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych. A wciąż krąży fałszywy przekład z wersami, których na cylindrze nie ma, w tym z wezwaniem do Ahura Mazdy zamiast do Marduka. Neil MacGregor, były dyrektor tego muzeum, przypisał mu skromniejszą rolę: pierwszej znanej nam próby rządzenia państwem złożonym z różnych narodów i wyznań.
A teraz spójrz na sam przedmiot, bo to nie jest jeden przedmiot. Główny fragment to ten, który Hormuzd Rassam wykopał w Babilonie w marcu 1879 roku. Mniejszy kawałek trafił przez handlarza starożytnościami na Uniwersytet Yale, został opublikowany w 1920 roku i dopiero w 1970 rozpoznano w nim część tego cylindra. Yale przesłało go w zamian za, jak to ujęto w umowie, odpowiednią tabliczkę klinową, w zasadzie tymczasowo, a w praktyce bezterminowo, i w 1972 roku obie połowy obwieszczenia Cyrusa znów się połączyły.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w British Museum.
Pięć przystanków z mniej więcej pięćdziesięciu tysięcy wystawionych obiektów. Podnieś telefon do asyryjskiego reliefu, greckiej wazy albo jadeitowej czarki, o której tabliczka prawie nic nie mówi, a Chiaro powie ci, co to jest i jak trafiło do Bloomsbury, a potem odpowie na każde kolejne pytanie.
Przed wizytą
Dojazd
Great Russell Street, London WC1B 3DG. Wejdź głównym wejściem od Great Russell Street, za rzędem czterdziestu trzech jońskich kolumn Roberta Smirke'a; prowadzi ono na Great Court, wielki zadaszony dziedziniec, a Kamień z Rosetty jest wystawiony niedaleko wejścia.
Najbliższa stacja to Tottenham Court Road na liniach Central, Northern i Elizabeth. Holborn na liniach Central i Piccadilly oraz Russell Square na linii Piccadilly są w odległości krótkiego spaceru, a od zachodu dobrze sprawdza się Goodge Street na linii Northern.
Bilety
- Za wstęp nie płacisz. Wstęp na wystawy stałe jest bezpłatny, jak w każdym muzeum narodowym w Wielkiej Brytanii; bilety obowiązują tylko na niektóre wystawy czasowe.
- Nie ma cotygodniowego dnia zamknięcia. Muzeum jest otwarte codziennie od 10:00 do 17:00, a w piątki do 20:30. Zamknięte jest 24, 25 i 26 grudnia.
- To jeden z najbardziej obleganych budynków w Wielkiej Brytanii: w 2025 roku przyszło tu 6 440 120 osób, więcej odwiedzających miało tylko Natural History Museum. Piątkowe wieczory to jedyne godziny poza standardowym dniem.
- W danym momencie wystawiony jest niecały jeden procent zbiorów, około pięćdziesięciu tysięcy obiektów, więc wybierz trasę przed przyjściem, a nie po.
Oficjalny audioprzewodnik
Własnym przewodnikiem muzeum jest aplikacja British Museum Audio, wydawana przez samo muzeum. Sześćdziesiąt pięć wprowadzeń do sal jest w niej bezpłatnych; komentarze do ponad dwustu pięćdziesięciu obiektów to zakup w aplikacji za sześć funtów, a pojedyncze trasy tematyczne, między innymi Top 10, Ancient Egypt i Silk Roads, kosztują od 2,99 £ do 4,99 £. Aplikacja obsługuje dziewięć języków, w tym brytyjski język migowy. Czy na miejscu można też wypożyczyć urządzenie, dowiesz się w punkcie informacyjnym. Ta strona jest bezpłatna, obejmuje pięć obiektów i pod każdym nagraniem podaje jego pełny tekst, słowo w słowo.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po British Museum?
Tak, właśnie go czytasz. Pięć obiektów, pięć nagrań, które odtworzysz tutaj bez instalowania czegokolwiek, każde z numerem sali, w której stoi obiekt, i z pełnym tekstem pod spodem. Muzeum też daje za darmo w swojej aplikacji sześćdziesiąt pięć wprowadzeń do sal, a aplikacja Chiaro opowie na podstawie zdjęcia o wszystkim innym w gmachu.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po British Museum?
Aplikację British Museum Audio pobierzesz za darmo, a płatne treści są w środku. Sześćdziesiąt pięć wprowadzeń do sal nic nie kosztuje; pełny zestaw komentarzy do ponad dwustu pięćdziesięciu obiektów kosztuje 6 £, a pojedyncze trasy tematyczne, takie jak Top 10, Ancient Egypt i Silk Roads, od 2,99 £ do 4,99 £, w dziewięciu językach, w tym w brytyjskim języku migowym. Jeśli wolisz wypożyczone urządzenie niż własny telefon, zapytaj w punkcie informacyjnym, czy to możliwe.
Gdzie w British Museum jest Kamień z Rosetty?
W sali 4, galerii rzeźby egipskiej, największej przestrzeni wystawowej muzeum, położonej blisko wejścia. Od 2004 roku kamień stoi we własnej gablocie pośrodku tej galerii, a w muzeum jest wystawiany niemal bez przerwy od czerwca 1802 roku.
Gdzie w British Museum są rzeźby z Partenonu?
W sali 18, Duveen Gallery, na parterze. Galerię sfinansował Joseph Duveen, a zaprojektował John Russell Pope; otwarto ją w 1938 roku, w 1940 została zbombardowana, a rzeźby wróciły do niej w 1962 roku. Bywała zamykana z powodu przeciekającego dachu, na przykład przez większą część 2021 roku, więc warto to sprawdzić przed wyjściem.
Czy British Museum jest zamknięte w poniedziałki?
Nie. Nie ma stałego dnia zamknięcia i jest otwarte siedem dni w tygodniu, od 10:00 do 17:00, a w piątki dłużej, do 20:30. Jedyne regularne zamknięcie to 24, 25 i 26 grudnia.
Czy wstęp do British Museum jest bezpłatny?
Tak. Wstęp na wystawę stałą nic nie kosztuje, bo British Museum, jak każde muzeum narodowe w Wielkiej Brytanii, nie pobiera opłat za wejście. Na niektóre wystawy czasowe z wypożyczonymi eksponatami obowiązują osobne, płatne bilety. Na tej stronie również nic nie kosztuje.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją British Museum.