Direct naar de inhoud

British Museum · Londen · Onafhankelijke gids

Audiogids voor het British Museum,
vijf stops, gratis.

Vijf opnames, hier meteen af te spelen, zonder download en zonder ticket. Het museum heeft op elk moment zo’n 50.000 voorwerpen uitgestald; richt Chiaro op een van de andere en je hoort wat je voor je hebt.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het British Museum.

9:41

De Steen van Rosetta

British Museum, Londen

0:00 2:58
Stop 1 van 5

De vijf stops · 12 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Vijf voorwerpen, twee verdiepingen, één rondje. Je begint in zaal 4 bij de Steen van Rosetta, gaat dan naar de Duveen Gallery, zaal 18, op de begane grond, voor de Parthenonbeelden, klimt naar zaal 41 voor de helm van Sutton Hoo, loopt door naar zaal 40 ernaast voor de schaakstukken van Lewis en eindigt bij de Cyruscilinder in zaal 52. Samen duren de opnames zo’n twaalf minuten. Trek een uur uit voor het lopen en reken erop dat het langer wordt, want de toegang is gratis en er tikt geen klok op je ticket.

Elke zaal, datum, afmeting en elk inventarisnummer hier komt uit de Engelstalige Wikipedia, uit Wikidata en uit gedateerde berichtgeving. Vooral zaal 18 is al eens dichtgegaan door een lekkend dak, en zalen worden opnieuw ingericht. Geloof wat er op de vitrine voor je staat, eerder dan wat hier staat, en stuur ons een correctie.

Stop 1 van 5 · Zaal 4, de zaal met Egyptische beeldhouwkunst

De Steen van Rosetta

Ptolemeïsch Egypte, een decreet van de priesters van Memphis · 196 v.Chr. · Granodioriet, 112,3 × 75,7 × 28,4 cm, ongeveer 760 kg

Om op te letten

  • De roze ader door de linkerbovenhoek. Die werd pas zichtbaar toen het krijt en de was er in 1999 af gingen.
  • De schuine breuk langs de bovenkant: daar ontbreken veertien of vijftien regels hiërogliefen, en waarschijnlijk ook een gebeeldhouwde voorstelling van de koning tegenover de goden.
  • De drie banden schrift en hoe verschillend dicht ze op elkaar staan: hiërogliefen bovenaan, demotisch in het brede midden, Grieks onderaan.
  • De wit geschilderde regels langs de linker- en de rechterrand, in Londen aangebracht: buitgemaakt in Egypte door het Britse leger in 1801, en geschonken door koning George de Derde.
Transcriptie (2:58)

Kleiner dan je verwacht, en donkerder. Hij staat in een eigen vitrine midden in de zaal, omdat hij volgens de eigen cijfers van het museum het best bezochte afzonderlijke voorwerp in het hele gebouw is.

Begin bij wat hij niet is. Hij is niet van zwart basalt, al werd hij lang zo beschreven. De ingehakte letters werden met wit krijt ingewreven om ze leesbaar te maken, en het oppervlak kreeg een laag carnaubawas tegen de vingers van bezoekers; samen maakten die twee behandelingen de steen donker. Bij de schoonmaak van 1999 ging allebei eraf, en daaronder kwam donkergrijs granodioriet tevoorschijn, dat fonkelt waar de kristallen het licht vangen, met een roze ader door de linkerbovenhoek. Zoek die ader. Geologen hebben het gesteente herleid tot een kleine groeve bij Gebel Tingar, vlak bij Aswan op de westoever van de Nijl, en zo’n roze streep is typerend voor de steen van daar.

Het is ook niet het hele stuk. Die schuine lijn langs de bovenkant is een breuk. Vergelijk je de steen met een soortgelijke stele, het decreet van Canopus, dan ontbreken er waarschijnlijk veertien of vijftien regels hiërogliefen, nog eens dertig centimeter steen, en daarboven een voorstelling van de koning tegenover de goden, onder een gevleugelde zonneschijf.

De tekst zelf is tempeladministratie. In 196 voor Christus vaardigden de priesters van Memphis een decreet uit ter ere van Ptolemaeus de Vijfde. Hij had de tempels zilver en graan geschonken, en toen de Nijl in het achtste jaar van zijn regering te hoog buiten zijn oevers trad, had hij het overtollige water voor de boeren laten indammen. In ruil daarvoor beloofden de priesters elk jaar zijn verjaardag en zijn kroningsdag te vieren. Elke tempel in Egypte kreeg een afschrift, in drie schriften: hiërogliefen bovenaan, demotisch over het brede midden, Grieks onderaan.

De vondst was toeval. Half juli 1799 waren Franse soldaten een fort aan het versterken, een paar kilometer van Rosetta in de Nijldelta, en luitenant Pierre-François Bouchard zag de beschreven steen toen ze er binnen een muur afbraken. Twee jaar later namen de Britten Egypte in, en via de capitulatie van Alexandrië kwam de steen naar Londen. Iemand hier schilderde daarna in het wit twee regels langs de linker- en de rechterrand: buitgemaakt in Egypte door het Britse leger in 1801, en geschonken door koning George de Derde. Ze staan er nog steeds.

Thomas Young wist de klanktekens te onderscheiden waarmee de naam Ptolemaios gespeld wordt. Jean-François Champollion maakte zijn alfabet af op 14 september 1822 en maakte het dertien dagen later bekend, in de brief aan monsieur Dacier. De ruzie over wie de eer toekwam, overleefde hen allebei. Begin jaren 1970 klaagden Franse bezoekers dat het portret van Champollion in het museum kleiner was dan dat van Young ernaast; Engelse bezoekers klaagden over het omgekeerde. De portretten waren even groot.

Egypte wil hem terug. In juli 2003 eiste Zahi Hawass, toen hoofd van de Egyptische Hoge Raad voor Oudheden, publiekelijk de teruggave en noemde de steen het icoon van onze Egyptische identiteit; in augustus 2022 herhaalde hij die eis. Het museum stuurde Egypte in 2005 een kopie op ware grootte van glasvezel, en in december 2009 bood Hawass aan de claim op blijvend eigendom te laten vallen in ruil voor een bruikleen van drie maanden. De steen staat nog altijd in deze vitrine.

Wil je er een aanraken? In de King's Library van dit museum, de oude bibliotheekzaal, staat een replica zonder vitrine die je gewoon mag aanraken, zoals het origineel er tweehonderd jaar geleden voor bezoekers bij stond.

Stop 2 van 5 · Zaal 18, de Duveen Gallery

De Parthenonbeelden

Gemaakt onder leiding van Phidias, Athene · Vijfde eeuw v.Chr. · Pentelisch marmer: ongeveer 21 frontonfiguren, 15 van de oorspronkelijke 92 metopen en 75 meter van het fries

Om op te letten

  • De kleur van de steen. Pentelisch marmer wordt in de buitenlucht honingkleurig, en in de jaren 1930 moesten steenhouwers die patina weer richting wit schrobben.
  • Het fries zelf. Vijfenzeventig meter ervan is in deze zaal, blok na blok ruiters en paarden in processie.
  • De metopen: vijftien van de oorspronkelijke tweeënnegentig zijn hier, en op elk ervan vecht een Lapith tegen een centaur.
  • Wat ontbreekt. Meer dan de helft van al het bewaarde beeldhouwwerk van het Parthenon is in deze zaal; het meeste van de rest staat in het Akropolismuseum in Athene.
Transcriptie (2:32)

De zaal hoort bij het verhaal. De kunsthandelaar Joseph Duveen financierde haar in 1931; ze was klaar in 1938, een bom verwoestte haar in 1940, en de beelden kwamen in 1962 terug.

Wat hier staat, is meer dan de helft van alles wat er van het beeldhouwwerk van het Parthenon over is: zo’n eenentwintig figuren uit de frontons, vijftien van de oorspronkelijke tweeënnegentig metopen en vijfenzeventig meter van het fries. Het meeste van de rest is in Athene.

Twee gebeurtenissen hebben deze steen getekend. Op 26 september 1687 trof een Venetiaanse granaat het buskruit dat het Ottomaanse garnizoen in het Parthenon had opgeslagen. De explosie blies het midden van de tempel weg, doodde zo’n driehonderd mensen en haalde ongeveer drie vijfde van het fries naar beneden. Daarna, van 1801 tot 1812, haalden handlangers van Thomas Bruce, de zevende graaf van Elgin, ongeveer de helft weg van wat er nog over was. Om de beelden te kunnen verplaatsen werden kapitelen, metopen en friesplaten van het gebouw gehakt of in kleinere stukken gezaagd, en daarmee raakte het Parthenon onherstelbaar beschadigd.

Dan het geschil, zonder omwegen. Je staat er middenin. Elgin verklaarde in 1816 voor een commissie van het Lagerhuis dat zijn mannen werkten op grond van een firman, een Ottomaans bevel, verkregen in juli 1801, en dat alles openlijk was gebeurd, met medewerking van de plaatselijke autoriteiten. De commissie sprak hem vrij, en het parlement trok vijfendertigduizend pond uit voor de collectie. Daartegenover staat: van dat bevel uit juli 1801 is in de Turkse archieven nooit een officieel spoor gevonden. Het origineel werd in 1810 voor het laatst in Athene gezien en ging waarschijnlijk in 1821 verloren; wat dit museum bezit, is een Italiaanse vertaling.

In 1983 vroeg de Griekse regering de beelden officieel terug en legde ze het geschil voor aan UNESCO. Griekenland stelt dat ze illegaal of onethisch zijn weggehaald, dat ze voor Griekenland van enorm belang zijn en dat ze thuishoren bij de rest van het Parthenon. Het British Museum stelt dat ze legaal zijn verworven, dat teruggave een precedent zou scheppen waardoor ook andere wereldcollecties uiteen kunnen vallen, en dat je hier, naast andere oude culturen, iets ziet wat Athene niet kan bieden. Groot-Brittannië en het museum sloegen het bemiddelingsaanbod van UNESCO af; in 2021 vroeg UNESCO de Britse regering de kwestie tussen de twee regeringen op te lossen. De gesprekken lopen nog, en de British Museum Act van 1963 verbiedt het museum iets uit zijn collectie af te stoten, op een paar nauw omschreven gevallen na. Voor elke overdracht zou dus het parlement nodig zijn.

Nog één ding, over de kleur. Duveen geloofde dat de beelden oorspronkelijk wit waren geweest, en heeft naar men aanneemt in de jaren 1930 steenhouwers de honingkleurige patina laten wegschrapen. Een studie van Emma Payne uit 2023 noemde de schade gering voor die tijd, en sindsdien hebben beeldtechnieken sporen van antieke verf op de steen aangetoond.

Stop 3 van 5 · Zaal 41

De helm van Sutton Hoo

Angelsaksisch, maker onbekend · Begraven rond 620 tot 625 n.Chr. · IJzer, bekleed met platen vertind brons, met zilverdraad, verguldsel en granaten; ongeveer 2,5 kg

Om op te letten

  • De drie drakenkoppen: één aan elk uiteinde van de kam, en een derde die omhoog kijkt waar de wenkbrauwen samenkomen.
  • De vergulde everzwijnkop aan het buitenste puntje van elke wenkbrauw.
  • De twee wenkbrauwen naast elkaar. Achter de granaten aan de ene kant zit gearceerd goudfolie, en ze gloeien; aan de andere kant zit geen folie, en ze liggen dof tegen het brons.
  • De donkere, gecorrodeerde plekken tegen het gladde, gereconstrueerde oppervlak. Alleen de fragmenten zijn origineel; alles daartussen is de reconstructie van 1971.
Transcriptie (2:06)

Wacht even voordat je besluit dat het een gezicht is. De wenkbrauwen, de neus en de snor horen bij een man, maar dezelfde stukken metaal laten zich ook anders lezen. Waar de wenkbrauwen samenkomen, zit een kleine bronzen drakenkop die omhoog kijkt. Zie je hem eenmaal, dan worden de wenkbrauwen zijn uitgespreide vleugels en de neus zijn lijf, en hij grauwt naar een tweede draak, de lange die van voor naar achter over de kam loopt. Aan het andere eind van die kam zit nog een derde kop. Drie draken en één man op dezelfde paar centimeter.

Vergelijk dan de twee wenkbrauwen. Elk draagt aan de onderkant een rij vierkante granaten in kleine bronzen cellen. Aan de ene kant zijn die cellen bekleed met gearceerd goudfolie, dat het licht terugkaatst door de stenen en het rood dieper maakt. Aan de andere kant ontbreekt de folie, en liggen de granaten direct op het brons. In een hal die door vuur werd verlicht, zou maar één wenkbrauw hebben geschitterd, en leek de drager maar één oog te hebben. Zo was de god Odin.

De helm kwam in 1939 uit de grond als honderden verroeste fragmenten, uit een scheepsgraf in Suffolk, in doeken gewikkeld naast het hoofd van de dode. Herbert Maryon zette hem als eerste in elkaar, tussen 1945 en 1946, toen hij al in de zeventig was en, zo wil het verhaal, maar één oog kon gebruiken. In 1968 besloot het museum dat het resultaat niet klopte, haalde de helm uit elkaar en gaf hem aan Nigel Williams, die halverwege de twintig was. Hij vond de nieuwe aansluitingen door de versierde voorkanten te negeren en de achterkanten te bestuderen. Een vergane leren voering had die zwart en gerimpeld gemaakt, als verfrommeld papier, zodat ze onder een microscoop op elkaar te passen waren. In 1971 was hij klaar; dat is wat je nu voor je ziet.

Dat de helm in Londen ligt, komt door een kwestie over goud. Volgens de wet van toen viel verborgen goud en zilver zonder bekende eigenaar toe aan de Kroon. Deze helm bevat van allebei te weinig om daaronder te vallen, dus hij was gewoon eigendom van Edith Pretty, van wie de grond was. Een gerechtelijk onderzoek op 14 augustus 1939 bepaalde dat ook de rest van de vondsten van haar was. Ze schonk alles aan dit museum.

Iedereen wil dat de man in het graf Raedwald is, koning van East Anglia. Dat zou kunnen. Bijna alles wat over Raedwald is overgeleverd, komt van Beda, en de historicus Simon Keynes zei dat het op de achterkant van een postzegel past. Een andere geleerde zei het botter: het kan Raedwald zijn, of Sigeberht, of welke andere grote man van East Anglia ook tussen 610 en 650.

Stop 4 van 5 · Zaal 40

De schaakstukken van Lewis

Waarschijnlijk gesneden in Trondheim, Noorwegen · Waarschijnlijk 1150 tot 1200 · Walrusivoor, een paar stukken van walvistand; de figuren 7 tot 10,2 cm hoog, de pionnen 3,5 tot 5,8 cm

Om op te letten

  • De wachters. Vier van hen zijn berserkers, met wilde ogen en de rand van hun eigen schild tussen de tanden.
  • De koninginnen: gekroond, op een troon, de rechterhand tegen de wang gedrukt.
  • De pionnen, die helemaal geen gezicht hebben: alleen kale cilinders en plaatjes, als kleine grensstenen.
  • De bisschoppen. Zeven zitten en negen staan, allemaal met een kromstaf, sommige met een boek in de hand.
Transcriptie (2:02)

Het eerste wat mensen bij deze vitrine doen, is lachen, en het tweede is zich daar een beetje schuldig over voelen. Rijen kleine ivoren figuurtjes met uitpuilende ogen en strakke monden: koningen en koninginnen op tronen, bisschoppen met een kromstaf, ruiters op paarden die veel te klein voor ze zijn. Kenners zijn er vrij zeker van dat de snijders niet grappig wilden zijn. Wat wij als somberheid lezen, moest kracht en woestheid uitdrukken, en de koninginnen met een hand tegen de wang moesten bezinning, rust en misschien wijsheid uitstralen.

Zoek de wachters op; dat zijn de torens. Vier van hen zijn berserkers, met wilde ogen, die in strijdwoede in de rand van hun eigen schild bijten. Zoek dan de pionnen, het vreemdste wat hier ligt: geen gezichten, geen lijven, alleen kale cilinders en plaatjes, als grenspaaltjes. Geen enkel ander middeleeuws schaakspel combineert abstracte pionnen met gesneden figuren, en daarom vragen sommige onderzoekers zich af of de pionnen wel bij de rest horen.

Ze kwamen in 1831 boven de grond op het eiland Lewis, in de Buiten-Hebriden. Er werden vierennegentig voorwerpen bij elkaar gevonden: achtenzeventig schaakstukken, veertien schijven voor backgammon of een soortgelijk spel, en één riemgesp. De meeste bronnen plaatsen de vondst bij Uig Bay aan de westkust; onderzoekers van National Museums Scotland houden het juist op Mealista, in dezelfde parochie, zo’n tien kilometer zuidelijker. De stukken zijn waarschijnlijk tussen ongeveer 1150 en 1200 in het Noorse Trondheim gesneden, uit walrusivoor en een paar uit walvistand, en ze kwamen waarschijnlijk op Lewis terecht als de handelsvoorraad van een koopman.

Het British Museum heeft er tweeëntachtig, gekocht voor tachtig guineas. Die aankoop werd erdoor gedrukt door Frederic Madden, adjunct-conservator van de handschriften, die toevallig een fervent schaker was en meteen een studie over de stukken begon te schrijven; die is nog altijd het lezen waard. Nog eens elf zijn in Edinburgh, in het National Museum of Scotland. Minstens één is in particuliere handen.

En er duiken er nog steeds op. In juni 2019 werd een wachter herkend die in Edinburgh minstens vijfenvijftig jaar onopgemerkt was gebleven, en de maand daarop werd hij geveild voor zevenhonderdvijfendertigduizend pond. Vier andere grote stukken, en een flink aantal pionnen, zijn nooit gevonden.

Eén detail kan de vitrine je niet laten zien. Toen de schat werd blootgelegd, droegen sommige stukken sporen van een rode kleurstof, die inmiddels helemaal verdwenen is. De twee partijen op deze borden waren waarschijnlijk helemaal niet zwart en wit. Ze waren rood en wit.

Stop 5 van 5 · Zaal 52

De Cyruscilinder

Babylon, in naam van Cyrus de Grote · Rond 539 tot 538 v.Chr. · Gebakken klei, 21,9 cm lang en tot 10 cm in doorsnede

Om op te letten

  • Het formaat. Tweeëntwintig centimeter klei, klein genoeg om in twee handen te houden, voor een document over een wereldrijk.
  • Het gebroken stuk over het midden, en het gips dat in 1961 werd toegevoegd toen het hoofdfragment opnieuw werd gebakken en gerestaureerd.
  • De vijfenveertig bewaarde regels spijkerschrift rond de cilinder, waarvan de eerste en de laatste te beschadigd zijn om te lezen.
Transcriptie (2:15)

Zo’n tweeëntwintig centimeter gebakken klei, klein genoeg om in twee handen te houden, en het was nooit de bedoeling dat iemand ernaar zou kijken. Cyrus de Grote nam Babylon in 539 voor Christus in, en dit werd begraven in de fundamenten van de Esagila, de tempel van Marduk en het grote heiligdom van de stad, als offergave voor de goden en voor de koning die daar later weer zou graven. Er staan nog vijfenveertig regels Akkadisch spijkerschrift op, om de cilinder heen geschreven; van de eerste en de laatste regel is niet meer dan een paar woorden te lezen.

De tekst dient verschillende doelen tegelijk. Hij hekelt Nabonidus, de Babylonische koning die Cyrus net had afgezet, als een goddeloze onderdrukker van lage komaf. Hij zegt dat de god Marduk Cyrus had uitgekozen. Hij zegt dat het volk van Babylon hem verwelkomde en dat hij de stad in vrede binnentrok. En hij schrijft hem toe dat hij overal in Mesopotamië de tempels weer op orde bracht en ontheemden naar huis liet terugkeren.

Om die laatste bewering wordt sindsdien over dit kleine voorwerp gediscussieerd. Bijbelgeleerden lazen er lang een bevestiging in van de terugkeer van de Joden uit de Babylonische ballingschap, die het boek Ezra aan Cyrus toeschrijft. Het probleem is dat de tekst alleen Mesopotamische heiligdommen noemt en nergens Joden, Jeruzalem of Judea. Het British Museum en de meeste specialisten in die periode zien de cilinder eerder als een stuk oud-Mesopotamische propaganda, één in een lange reeks koninklijke bouwinscripties die teruggaat tot het derde millennium voor Christus, waarin een nieuwe koning zijn regering begint door hervormingen aan te kondigen.

Dat heeft hem niet afgeremd. Sjah Mohammad Reza Pahlavi prees hem aan als het eerste handvest van de mensenrechten, een lezing die de meeste historici anachronistisch noemen. Zijn zus schonk de secretaris-generaal van de Verenigde Naties een replica. En er circuleert nog altijd een valse vertaling, met regels die niet op de cilinder staan, waaronder een aanroeping van Ahura Mazda in plaats van Marduk. Neil MacGregor, een voormalig directeur van dit museum, claimde iets bescheideners: de eerste poging die we kennen om een staat te besturen met verschillende volken en geloven.

Kijk nu naar het voorwerp zelf, want het is niet één voorwerp. Het hoofdfragment is het stuk dat Hormuzd Rassam in maart 1879 in Babylon opgroef. Een kleiner stuk kwam via een antiquair bij Yale University terecht, werd in 1920 gepubliceerd en pas in 1970 herkend als deel van deze cilinder. Yale stuurde het over in ruil voor wat de overeenkomst een geschikte kleitablet met spijkerschrift noemde, in principe tijdelijk en in de praktijk voor onbepaalde tijd, en in 1972 werden de twee helften van de boodschap van Cyrus herenigd.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je in het British Museum ziet.

Vijf stops, uit zo’n vijftigduizend voorwerpen die er te zien zijn. Houd je telefoon voor een Assyrisch reliëf, een Griekse vaas of een jade beker waar het bordje weinig over zegt, en Chiaro vertelt je wat het is en hoe het in Bloomsbury terechtkwam. Daarna kun je gewoon doorvragen.

Waarom is de Steen van Rosetta zo donker?Van wie zijn de Parthenonbeelden?Achter welke wenkbrauw zit geen goud?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Great Russell Street, Londen WC1B 3DG. Neem de hoofdingang aan Great Russell Street, achter de rij van drieënveertig Ionische zuilen van Robert Smirke. Je komt dan uit in het Great Court, de overdekte binnenplaats, en de Steen van Rosetta staat vlak bij de ingang.

Tottenham Court Road is het dichtstbijzijnde station, aan de Central, de Northern en de Elizabeth line. Holborn, aan de Central en de Piccadilly line, en Russell Square, aan de Piccadilly line, liggen allebei op een paar minuten lopen, en vanuit het westen kun je ook Goodge Street nemen, aan de Northern line.

02

Tickets

  • Je betaalt geen toegang. De vaste collectie is gratis te bezoeken, zoals bij elk nationaal museum in het Verenigd Koninkrijk; alleen voor sommige tijdelijke tentoonstellingen heb je een ticket nodig.
  • Er is geen vaste sluitingsdag. Het museum is elke dag open van 10.00 tot 17.00 uur, op vrijdag tot 20.30 uur. Op 24, 25 en 26 december is het dicht.
  • Het is een van de drukste gebouwen van Groot-Brittannië: in 2025 kwamen er 6.440.120 mensen, en alleen het Natural History Museum trok er meer. De vrijdagavond is het enige moment buiten de gewone openingstijden.
  • Minder dan één procent van de collectie is tegelijk te zien, zo’n vijftigduizend voorwerpen, dus kies je route voordat je er bent, niet als je al binnen staat.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De eigen gids van het museum is de app British Museum Audio, uitgegeven door het museum zelf. De vijfenzestig inleidingen bij de zalen zijn gratis; toelichtingen bij meer dan tweehonderdvijftig voorwerpen koop je in de app voor zes pond, en losse thematours, waaronder Top 10, Ancient Egypt en Silk Roads, kosten van £ 2,99 tot £ 4,99. De app is er in negen talen, waaronder de Britse gebarentaal. Of je ter plekke ook een toestel kunt huren, hoor je bij de informatiebalie. Deze pagina is gratis, behandelt vijf voorwerpen en zet elk woord van elke transcriptie onder de audio.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor het British Museum?

Ja, en je leest hem nu. Vijf voorwerpen, vijf opnames die je hier afspeelt zonder iets te installeren, elk met de zaal waar het voorwerp staat en de volledige tekst eronder. Het museum geeft in zijn eigen app ook de vijfenzestig zaalinleidingen gratis weg, en de Chiaro-app vertelt je aan de hand van een foto over al het andere in het gebouw.

Hoeveel kost de officiële audiogids van het British Museum?

De app British Museum Audio is gratis te downloaden, met betaalde inhoud erin. Vijfenzestig zaalinleidingen kosten niets; de volledige reeks toelichtingen bij meer dan tweehonderdvijftig voorwerpen kost £ 6, en losse thematours zoals Top 10, Ancient Egypt en Silk Roads kosten van £ 2,99 tot £ 4,99, in negen talen, waaronder de Britse gebarentaal. Heb je liever een huurtoestel dan je eigen telefoon, vraag dan bij de informatiebalie of dat kan.

Waar is de Steen van Rosetta in het British Museum?

In zaal 4, de zaal met Egyptische beeldhouwkunst, de grootste tentoonstellingsruimte van het museum, vlak bij de ingang. De steen staat sinds 2004 in een eigen vitrine midden in die zaal en is sinds juni 1802 bijna onafgebroken in het museum te zien.

Waar zijn de Parthenonbeelden in het British Museum?

In zaal 18, de Duveen Gallery, op de begane grond. Joseph Duveen financierde de zaal, John Russell Pope ontwierp haar, ze ging open in 1938 en werd in 1940 gebombardeerd; in 1962 kwamen de beelden erin terug. Ze is in het verleden door daklekkage gesloten geweest, bijvoorbeeld een groot deel van 2021, dus kijk het na voordat je op pad gaat.

Is het British Museum op maandag gesloten?

Nee. Er is geen vaste sluitingsdag: het museum is zeven dagen per week open, van 10.00 tot 17.00 uur, met een late opening op vrijdag tot 20.30 uur. Het is alleen elk jaar dicht op 24, 25 en 26 december.

Is het British Museum gratis?

Ja. De vaste collectie is gratis toegankelijk, want zoals elk nationaal museum in het Verenigd Koninkrijk vraagt het British Museum geen entree. Voor sommige tijdelijke tentoonstellingen met bruiklenen betaal je apart. En ook op deze pagina kost niets iets.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het British Museum.