Tower Bridge · Londyn · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Tower Bridge,
pięć przystanków, za darmo.
Stalowy szkielet w gotyckim kamieniu, otwarty w 1894 roku, z kładkami 43,5 metra nad Tamizą w czasie przypływu. Posłuchaj go od nabrzeża po maszyny parowe, a potem sfotografuj dowolny nit, herb czy przepływający statek i zapytaj Chiaro, na co patrzysz.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Tower Bridge.
Cały most z Tower Wharf
Tower Bridge, Londyn
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Tower Bridge.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Tower Bridge najlepiej rozumie się znad samej wody, dlatego ten audioprzewodnik do samodzielnego zwiedzania zaczyna się na nadrzecznym deptaku poniżej Tower of London, na zachód od mostu, skąd cała konstrukcja mieści się w jednym spojrzeniu i nikt nie pyta o bilet. Drugi przystanek jest wyżej, na północnym dojeździe do mostu, na publicznym chodniku między latarniami. Płatna część biegnie potem trasą samego mostu: wejście przy kasie (Ticket Office) po zachodniej stronie Wieży Północnej, w górę po 206 stopniach wieży albo windą, przez Kładkę Zachodnią (West Walkway) wysoko nad rzeką, w dół Wieżą Południową i wzdłuż Niebieskiej Linii (Blue Line) do wiktoriańskich maszyn parowych pod południowym dojazdem, gdzie zwiedzanie się kończy. W sumie około trzynastu minut słuchania, a poza wspinaczką trasa nie opuszcza mostu i jego dwóch dojazdów.
Każda godzina otwarcia, cena i zasada wstępu na tej stronie pochodzi z towerbridge.org.uk, witryny City Bridge Foundation, organizacji dobroczynnej, do której należy most, a każda data i każdy wymiar z nagrań ma też oparcie w drugim, niezależnym źródle. To most, który wciąż pracuje: statek może podnieść jezdnię, kiedy stoisz w kolejce, a winda może przestać działać bez większego uprzedzenia. Jeśli na miejscu pracownik w niebieskim mundurze (Welcome Host) powie ci coś innego, jego słowo jest ważniejsze niż nasze.
Przystanek 1 z 5 · Północny brzeg, nadrzeczny deptak poniżej Tower of London, na zachód od mostu; teren publiczny przed kontrolą biletów, gdzie bilet nie jest jeszcze potrzebny
Cały most z Tower Wharf
Horace Jones (1819–1887), architekt City, i inżynier John Wolfe Barry (1836–1918), na zlecenie Bridge House Estates · Budowa od 22 kwietnia 1886 do 1894 roku; otwarcie 30 czerwca 1894 · Stalowa konstrukcja obłożona granitem z Kornwalii i wapieniem portlandzkim; 290 metrów długości wraz z przyczółkami, wieże wysokie na 65 metrów
Na co zwrócić uwagę
- Małe niebieskie skrzynki na każdej wieży, tuż nad bokami łuku nad jezdnią. Wyglądają jak budki dla ptaków i zakrywają końce zębatych kwadrantów w środku, które inaczej wystawałyby, kiedy most jest opuszczony.
- Jasnoniebieskie łańcuchy opadające z wież ku obu brzegom. Te skrajne odcinki to mosty wiszące, które dźwigają jezdnię; podnosi się tylko środek.
- Herby na szczytach wież, prawie sześćdziesiąt trzy metry nad jezdnią, pokryte złotem.
- Dwie kładki, a nie jedna, rozpięte między szczytami wież: zachodnią przejdziesz później.
Transkrypcja (2:49)
Stań plecami do starych kamieni Tower of London, zwróć się twarzą w dół rzeki, a całą maszynę masz w jednym kadrze: dwie wieże stojące w wodzie, dwie kładki rozpięte między ich szczytami, a po obu stronach jasnoniebieski łańcuch spływający łukiem ku brzegowi. Wszystko, co zobaczysz na reszcie tej trasy, masz teraz przed sobą, więc daj mu minutę.
Najpierw kostium. Te wieże wyglądają na murowane, ale takie nie są. Pod granitem z Kornwalii i wapieniem portlandzkim kryje się stalowy szkielet, a kamień, jak mówi sam most, położono po to, by chronić stal i nadać mostowi przyjemniejszy wygląd. To przebranie było warunkiem zlecenia. Ustawa parlamentu z 1885 roku mówiła, że projekt ma harmonizować z architekturą Tower of London, twierdzy za twoimi plecami, a według historii spisanej przez sam most gotycki strój był odpowiedzią na sprzeciw królowej Wiktorii wobec jakiegokolwiek mostu tak blisko niej.
Człowiek, który go narysował, nigdy nie zobaczył go ukończonego. Budowa ruszyła dwudziestego drugiego kwietnia 1886 roku, a architekt City, Horace Jones, zmarł w maju 1887 roku. Jego wspólnik, inżynier John Wolfe Barry, doprowadził dzieło do końca, a asystent architektoniczny Barry’ego, pan Stevenson, zamienił skromniejszą ceglaną fasadę Jonesa na bogato zdobiony wiktoriański gotyk, na który patrzysz.
Teraz odczytaj konstrukcję, bo to są trzy mosty, a nie jeden. Łańcuchy opadające ku brzegom podtrzymują przęsła wiszące. Jezdnia między dwiema wieżami to część, która się podnosi: skrzydła zwodzone. A kładki na górze zbudowano jako wsporniki wysunięte z każdej wieży, dopóki w 1960 roku nie dodano lin, które i z nich zrobiły mosty wiszące.
Kolor zmieniał się bardziej niż kształt. Kiedy most otwarto w 1894 roku, jego żelazne elementy miały jaskrawy, czekoladowobrązowy kolor. Przed drugą wojną światową zrobiły się szare jak pancernik, a w 1977 roku pomalowano je na czerwono, biało i niebiesko na srebrny jubileusz królowej. Niebieski i biały, które widzisz teraz, pochodzą z malowania rozpoczętego w 2008 roku, kiedy starą farbę zdarto aż do gołego metalu.
Nie wszystkich to oczarowało. W 1894 roku dziennik Pall Mall Gazette nazwał go naszą najbrzydszą budowlą publiczną, a architekt Henry Heathcote Statham zarzucił mu tandetę i fałszowanie prawdy o własnej konstrukcji. W sprawie fałszowania miał trochę racji. I tak przegrał ten spór.
Jeszcze jedno, zanim do niego podejdziesz. Znajdź małe niebieskie skrzynki na każdej wieży, tuż nad bokami łuku nad jezdnią. Zakrywają końce zębatych kwadrantów w środku, które inaczej wystawałyby, kiedy most jest opuszczony. A ponad wszystkim, prawie sześćdziesiąt trzy metry nad jezdnią, herby na szczytach wież lśnią złotem.
Przystanek 2 z 5 · Północny dojazd, chodnik między latarniami przed Wieżą Północną; droga publiczna, bezpłatnie
Komin przebrany za latarnię
Projekt Horace’a Jonesa i Johna Wolfe’a Barry’ego; północny dojazd zbudowany w ramach kontraktu Johna Jacksona · Budowę północnego dojazdu rozpoczęto w lutym 1887 roku; most otwarto w 1894 roku · Malowane żeliwo wśród latarni dojazdu; północny dojazd ma 1260 stóp długości i 60 stóp szerokości między balustradami
Na co zwrócić uwagę
- Jedyny wysoki niebieski słup wśród latarni, który nie ma na szczycie lampy. To komin wartowni w łukach pod twoimi stopami.
- Łańcuch nośny, który biegnie w dół obok jezdni: odcinek od brzegu do wieży jest na nim zawieszony.
- Przez łuk Wieży Północnej: jezdnia między wieżami. To dwa skrzydła zwodzone, jedyna część mostu, która się podnosi.
Transkrypcja (2:27)
Jesteś na północnym dojeździe, drodze, która wspina się od Tower Hill na most, a ten chodnik jest publiczny: nikt tu niczego nie sprawdza. Popatrz na latarnie. Większość z nich ma na szczycie lampę. Jeden wysoki niebieski słup między nimi nie ma i nigdy jej nie potrzebował. To komin.
Pod jezdnią są tu łuki, a w tych łukach mieściły się wartownie królewskich fizylierów, żołnierzy z sąsiedniej twierdzy Tower. Pomieszczenia trzeba było ogrzewać, dym musiał gdzieś uchodzić, a zwykły wiktoriański przewód kominowy zepsułby gotycki most. Komin przebrano więc za element ulicznego wyposażenia. Historia spisana przez sam most mówi, że ukryto go na widoku.
Żołnierze nie byli dodatkiem. Ustawa, która w 1885 roku zezwoliła na budowę mostu, dała najstarszemu rangą oficerowi dowodzącemu w Tower prawo do zajęcia mostu w każdej chwili, a Wolfe Barry zanotował, że był kiedyś plan, by przystosować całą budowlę do ustawienia dział. Z dział w większości zrezygnowano; z komina nie.
Teraz spójrz przed siebie, przez łuk Wieży Północnej, na jezdnię między dwiema wieżami. Ten odcinek to skrzydła zwodzone, które Anglicy nazywają bascules, od francuskiego słowa oznaczającego huśtawkę. Każde skrzydło obraca się na osi przesuniętej względem środka, z przeciwwagą ważącą ponad czterysta ton na krótszym końcu, ukrytą w filarze, a równowagę ustawiono tak, żeby strona od rzeki przeważała tylko o pięć do siedmiu ton i żeby maszynista zachował kontrolę. Obrót zapewnia osiem kół zębatych, każde o średnicy około metra.
Ta sama ustawa mówi, że ruch na rzece ma pierwszeństwo. Zarejestrowany statek z masztem albo nadbudówką o wysokości trzydziestu stóp lub więcej dostaje podniesioną jezdnię, bezpłatnie, w dzień i w nocy, jeśli zgłosi się z dwudziestoczterogodzinnym wyprzedzeniem. W pierwszym roku oznaczało to ponad sześć tysięcy otwarć. Dziś to średnio dwa albo trzy dziennie. Kiedy prace konserwacyjne zmniejszają prześwit, prawo wciąż wymaga, by na moście zawieszono wiązkę siana jako ostrzeżenie dla statków.
Raz coś poszło nie tak. Trzydziestego grudnia 1952 roku kierowca Albert Gunter prowadził autobus linii 78 przez most na południe, w stronę Dulwich, kiedy jezdnia przed nim zaczęła się podnosić. Strażnik powinien był zadzwonić dzwonkiem i zamknąć bramki, ale tego nie zrobił, a skrzydłami sterował zmiennik. Gunter dodał gazu. Przy prędkości około dwunastu mil na godzinę, czyli mniej więcej dziewiętnastu kilometrów, autobus przeskoczył szczelinę i opadł mniej więcej trzy stopy niżej, na drugie skrzydło, które jeszcze się nie ruszyło. Dostał dzień wolnego i dziesięć funtów. Zapytany, jak je wyda, odpowiedział: pięć dla mnie i pięć dla żony.
Przystanek 3 z 5 · Wieża Północna, schody od kasy po zachodniej stronie w górę do kładek (High-Level Walkways), obok winda
Schody Wieży Północnej i stalowy szkielet
Sir William Arrol & Co. (kontrakt na konstrukcję stalową, maj 1889) według projektu Johna Wolfe’a Barry’ego, z Henrym Markiem Brunelem jako inżynierem asystentem i Edwardem Cruttwellem jako inżynierem budowy · Konstrukcja stalowa 1889–1894; wewnętrzne schody ukończone w kwietniu 1894 roku · Nitowana stal w oryginalnej brązowej farbie, za okładziną z granitu i wapienia portlandzkiego podmurowaną cegłą; 206 stopni na szczyt Wieży Północnej
Na co zwrócić uwagę
- Rzędy łbów nitów na każdym dźwigarze. W całym moście jest ich ponad trzynaście milionów.
- Brązowa farba na żelaznych elementach schodów: oryginalny kolor mostu z 1894 roku, który przetrwał tutaj, choć z zewnątrz most zmieniał barwę trzy razy.
- Żółta cegła za stalą. Granit widoczny od strony rzeki to tylko okładzina, od środka podmurowana cegłą.
Transkrypcja (2:32)
Wejście prowadziło po zachodniej stronie Wieży Północnej, a stąd zwiedzanie idzie w górę: dwieście sześć stopni na szczyt tej wieży. Niezależnie od tego, czy wybierzesz schody, czy windę, zatrzymaj się na podeście i przyjrzyj się temu, co naprawdę trzyma ten budynek.
To nie kamień. Od strony rzeki ta wieża wygląda jak zamkowy donżon. Tu, w środku, widać, co ukrywa granit: nitowane stalowe dźwigary, a za nimi żółtą cegłę. Wieże zbudowano jako stalowy szkielet, z zewnątrz obłożony granitem i wapieniem portlandzkim, a od środka podmurowany cegłą. W każdym narożniku każdej wieży stoi ośmioboczna stalowa kolumna o długości ponad stu dziewiętnastu stóp.
Teraz kolor. Żelazne elementy schodów wokół ciebie są brązowe i nie jest to kaprys konserwatora. To oryginalna farba mostu, jaskrawy czekoladowy brąz, na schodach ukończonych w kwietniu 1894 roku, i podobno był to ulubiony kolor królowej Wiktorii. Na zewnątrz most był od tamtej pory szary, potem czerwono-biało-niebieski, a teraz jest niebiesko-biały. Tu, w środku, brąz nigdy nie zniknął.
Policz nity, jeśli masz ochotę; nie skończysz. W moście jest ich ponad trzynaście milionów, wbitych przez brygady nitowników, gdy wieże rosły. Stal dostarczyła firma Williama Arrola, która w maju 1889 roku zdobyła kontrakt na jedenaście tysięcy ton stali i tysiąc dwieście ton ozdobnego żeliwa, w sumie około ośmiu kilometrów metalu. Arrol zaczął pracować w przędzalni bawełny jako dziewięciolatek. Kiedy brał to zlecenie, jego firma odbudowywała też most kolejowy na rzece Tay, który zawalił się w 1879 roku, i budowała most na zatoce Forth. Katastrofa na Tay jest obecna i w tej wieży: projekt musiał wytrzymać napór wiatru rzędu pięćdziesięciu sześciu funtów na stopę kwadratową, a ten wymóg wprowadzono właśnie po niej.
Głównym inżynierem był John Wolfe Barry, jego asystentem Henry Marc Brunel, drugi syn Isambarda Kingdoma Brunela, a inżynierem budowy Edward Cruttwell. Potrzeba było ośmiu lat, pięciu dużych wykonawców i czterystu trzydziestu dwóch robotników na budowie każdego dnia, wśród nich nurków, którzy kopali fundamenty wewnątrz żelaznych kesonów; pierwszy z nich opuszczono prawie osiem metrów pod dno rzeki. Zużyto około trzydziestu jeden milionów cegieł. Cruttwell zanotował, że doszło tylko do dziesięciu śmiertelnych wypadków, a słowo „tylko” było u niego pochwałą.
Kiedy obie połówki konstrukcji stalowej wreszcie spotkały się nad rzeką, Barry zapisał w dzienniku, że ostatnie nity weszły idealnie na swoje miejsca. To połączenie wciąż jest w moście. Wspinaj się dalej, w jego stronę.
Przystanek 4 z 5 · Kładki (High-Level Walkways), Kładka Zachodnia (West Walkway), twarzą w górę rzeki, w stronę Tower of London i katedry św. Pawła
Kładka Zachodnia z widokiem w górę rzeki
Horace Jones i John Wolfe Barry; dźwigary firmy Sir William Arrol & Co.; liny nośne dodane w 1960 roku · Ukończona w czerwcu 1894 roku; zamknięta w 1910; ponownie otwarta w 1982; szklane podłogi od 2014 roku · Stalowe dźwigary kratowe, 43,5 metra nad Tamizą w czasie przypływu i 33,5 metra nad jezdnią
Na co zwrócić uwagę
- Kopuła katedry św. Pawła na tle panoramy, a na prawo od niej złocony szczyt kolumny Monument.
- HMS Belfast zacumowany w basenie portowym, a za nim London Bridge: odcinek rzeki, który ten most miał utrzymać otwarty dla statków.
- Małe okienka dla aparatów w ścianie kładki, wstawione właśnie dla tego widoku.
Transkrypcja (2:42)
Jesteś czterdzieści trzy i pół metra nad Tamizą w czasie przypływu, trzydzieści trzy i pół nad jezdnią, na Kładce Zachodniej, a widok przed tobą to powód, dla którego ten most w ogóle się otwiera. Spójrz w górę rzeki.
Woda stąd aż do London Bridge, najbliższego mostu w górę rzeki, to Upper Pool, górny basen dawnego londyńskiego portu. Kiedy planowano tę przeprawę, ustawa, która na nią zezwoliła, wymieniała jedenaście czynnych doków, nabrzeży i przystani na północnym brzegu tego odcinka i dwadzieścia przystani na południowym. Stały most, na tyle niski, żeby mogły po nim jeździć wozy, odciąłby je od morza. Jezdnia musiała się więc podnosić, a piesi potrzebowali sposobu, by przejść na drugą stronę, kiedy była w górze. To właśnie w tym stoisz. Pod tobą, w basenie, stoi teraz zacumowany krążownik HMS Belfast.
Prześledź panoramę od lewej do prawej. Kopuła to katedra świętego Pawła. Kolumna ze złoconym szczytem, na prawo od niej, to Monument, pomnik Wielkiego Pożaru. Wysoki komin po drugiej stronie rzeki to Tate Modern, a iglica dalej to BT Tower. Tower of London leży nisko po twojej prawej.
Te kładki miały trudne pierwsze życie. Otwarto je w 1894 roku, a zamknięto w 1910 roku, bo prawie nikt z nich nie korzystał: mając do wyboru wspinaczkę po tych wszystkich schodach i czekanie na poziomie ulicy, aż skrzydła opadną, londyńczycy czekali. A ten niewielki ruch, który na nich jednak był, przyniósł im opinię miejsca kieszonkowców i prostytutek. Pozostały zamknięte przez siedemdziesiąt dwa lata i otwarto je ponownie w 1982 roku, kiedy most stał się atrakcją turystyczną.
Kształt tej kładki to kompromis. Horace Jones narysował najpierw wielki łuk między szczytami wież, a zastrzeżenia, że mogłyby o niego zahaczać maszty i olinowanie statków, skłoniły Wolfe’a Barry’ego w 1885 roku do płaskiego spodu. Kładkę zbudowano jako dwa wsporniki wysunięte z wież, a w 1960 roku dodano liny nośne, by ją wzmocnić, i stała się mostem wiszącym. W kładkach biegną też poziome cięgna, które nad rzeką łączą ze sobą łańcuchy nośne obu przęseł bocznych.
Dwie historie o prześwicie poniżej. Według pierwotnych przepisów czarna kula zawieszona pośrodku każdej kładki dawała kapitanowi statku znać, że most nie może się dla niego otworzyć. A dziesiątego sierpnia 1912 roku pilot Francis McClean przeleciał wodnosamolotem prosto przez ten prześwit, między skrzydłami a tymi kładkami, i z dnia na dzień stał się sławny.
Od 2014 roku część tej podłogi jest szklana, a każdy panel wytrzymuje słonia albo dwie londyńskie czarne taksówki. Stań na niej, jeśli się odważysz: jezdnia, od której zaczęła się ta wspinaczka, jest trzydzieści trzy i pół metra pod twoimi butami.
Przystanek 5 z 5 · Maszynownia (Engine Rooms), pod południowym dojazdem, wzdłuż Niebieskiej Linii (Blue Line) od wyjścia z Wieży Południowej; wyjście przez sklep z pamiątkami (Gift Shop)
Wiktoriańska maszynownia
Sir W. G. Armstrong, Mitchell & Co. z Elswick, we współpracy projektowej z Johnem Wolfe’em Barrym, montaż pod kierunkiem Hamiltona Rendela i Samuela Homfreya · Kontrakt w grudniu 1887 roku; podnosiła most od 1894 do 1976 roku · Kotły opalane węglem, parowe maszyny pompowe i sześć akumulatorów hydraulicznych obciążonych po około 100 ton, utrzymujących wodę pod ciśnieniem 750 funtów na cal kwadratowy
Na co zwrócić uwagę
- Zielone koło zamachowe z czerwono-kremowymi obwódkami. Ten kolor wybrał sam William Armstrong, z herbu swojej rodziny.
- Akumulatory nad głową: ciężary po około sto ton każdy, które magazynowały siłę potrzebną do podniesienia jezdni.
Transkrypcja (2:26)
Droga prowadziła w dół Wieżą Południową i dalej wzdłuż Niebieskiej Linii na chodniku, która wymienia ludzi pracujących przy tym moście, wśród nich kucharkę Hannah Griggs i Johna Chalka, chłopca od nitów, który zaczął pracę w wieku czternastu lat. Teraz jesteś pod południowym dojazdem, wśród maszyn, które przez osiemdziesiąt dwa lata podnosiły jezdnię.
Zacznij od zielonego koła zamachowego. Ten kolor, z czerwono-kremowymi obwódkami, wybrał sam William Armstrong, z herbu swojej rodziny. Armstrong przez jedenaście lat był prawnikiem, zanim uległ inżynierii, a już do 1842 roku wynalazł urządzenie, które tłumaczy całe to miejsce: akumulator hydrauliczny. Jego firma, Sir W. G. Armstrong, Mitchell and Company z Elswick, podpisała kontrakt na te maszyny w grudniu 1887 roku, na osiemdziesiąt pięć tysięcy dwieście trzydzieści dwa funty. Nazywano go Czarodziejem Północy.
Oto jak działały te czary. Obok ogień węglowy w kotłach zamieniał wodę w parę. Para napędzała te maszyny pompowe; ich tłoki obracały koło zamachowe i poruszały pompy, które tłoczyły wodę do sześciu akumulatorów, obciążonych cylindrów utrzymujących ją pod ciśnieniem siedmiuset pięćdziesięciu funtów na cal kwadratowy. Były to baterie z wody. Kiedy most miał się otworzyć, zmagazynowaną wodę wypuszczano do silników napędowych, które obracały koła zębate, te napierały na zębatki z tyłu skrzydeł, i jezdnia szła w górę. Spójrz w górę na akumulatory: każdy ciężar waży około stu ton.
Niczego nie powierzono jednej maszynie. Na każdym filarze stały dwie pary maszyn, a całość zbudowano z dwukrotnym zapasem wobec wymogów brytyjskiego urzędu Board of Trade, które i tak zaostrzono już po katastrofie mostu na Tay. Trzeba je było też karmić. Palacze przerzucali ponad dwadzieścia ton węgla tygodniowo, a do utrzymania maszyn w ruchu i podnoszenia mostu potrzeba było ponad osiemdziesięciu osób. Aż do początku lat osiemdziesiątych mieszkały tu na dole także koty.
Wojna dotarła i do tych pomieszczeń. W kwietniu 1941 roku w pobliżu mostu wybuchła mina spadochronowa, która poważnie uszkodziła jedno ze skrzydeł, wieże i maszynownię, a w czasie wojny zainstalowano trzecią maszynę na wypadek, gdyby te zostały unieruchomione. Stoi dziś w muzeum maszyn parowych w hrabstwie Norfolk.
Od 1974 roku obok instalacji parowej montowano nowy, elektrohydrauliczny system zasilany olejem, a most przez cały czas normalnie się otwierał; w 1976 roku stary system odłączono. Do tego czasu te maszyny podniosły skrzydła ponad czterysta tysięcy razy. Od tamtej pory stoją bez ruchu i wciąż noszą zieleń Armstronga.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz na Tower Bridge.
Pięć przystanków, a most jest pełen rzeczy, których nikt nie opisał: herb na podstawie latarni, żaglowa barka czekająca w dole rzeki, aż jezdnia się podniesie, iglica na horyzoncie widziana przez okno kładki, manometr na kotle. Sfotografuj którąkolwiek z nich, a Chiaro powie, co to jest, kto to tam umieścił i co ma wspólnego z tą przeprawą, i będzie odpowiadać na kolejne pytania, kiedy po rzece suną statki.
Przed wizytą
Dojazd
Tower Bridge przenosi jezdnię między ulicą Tower Bridge Approach na północnym brzegu a Tower Bridge Road na południowym. Kasa i wejście (Ticket Office) są po zachodniej stronie Wieży Północnej, w północno-zachodniej części mostu, i to tam, na zewnątrz, ustawia się kolejka. Zwiedzanie kończy się pod południowym dojazdem, w maszynowni i sklepie z pamiątkami, a zewnętrzna winda po stronie południowo-wschodniej łączy ten poziom z jezdnią.
Najbliższa stacja metra to Tower Hill (linie District i Circle), siedem minut pieszo i około 500 metrów od kasy, z dostępem bez schodów z peronu na ulicę. Stacja London Bridge, na liniach Northern i Jubilee, leży około kilometra od strony maszynowni. Najbliższe stacje kolei National Rail to Fenchurch Street i London Bridge, a najbliższa stacja DLR to Tower Gateway. Do mostu kursują autobusy linii 15, 42, 78, 100 i 343, a statki rzeczne zatrzymują się przy Tower Pier po stronie północnej i London Bridge City Pier po południowej.
Bilety i wstęp
- Most jest otwarty codziennie od 09:30 do 18:00, ostatnie wejście o 17:00, z wyjątkiem drugiej soboty każdego miesiąca: tego dnia od 09:30 do 11:30 trwa Relaxed Opening, spokojna sesja z ograniczoną liczbą osób dla zwiedzających neuroatypowych oraz ich rodzin, przyjaciół i opiekunów, a ogół zwiedzających wpuszcza się po niej. W Boże Narodzenie, od 24 do 26 grudnia, most jest zamknięty, a w Nowy Rok otwiera się później, o 10:00.
- Jeden bilet wstępu obejmuje wszystko na tej trasie, co wymaga biletu: Wieżę Północną i Południową, kładki ze szklanymi podłogami i maszynownię. Bilet dla dorosłego kosztuje 18,00 £, dla dziecka (od 5 do 15 lat) 9,00 £, a dzieci poniżej piątego roku życia wchodzą bezpłatnie. Bilety można rezerwować z wyprzedzeniem do ośmiu tygodni na wybraną godzinę wejścia, ale rezerwacja nie daje pierwszeństwa: kolejka stoi na zewnątrz, na moście, i może ją zatrzymać podniesienie mostu.
- Torby są przeszukiwane przy wejściu, a bilety i torby sprawdza się ponownie przy drzwiach maszynowni. Torby na ramię i plecaki muszą się mieścić w wymiarach 45 x 35 x 20 cm; walizki i torby na kółkach są niedozwolone. Na miejscu nie ma kawiarni, restauracji ani poidełka.
- Każda wieża ma windę na kładki, a zewnętrzna winda po stronie południowo-wschodniej zjeżdża do maszynowni; most uprzedza, że windy mogą przestać działać bez wcześniejszego ostrzeżenia.
Oficjalny audioprzewodnik
Własne audiotrasy mostu nie kosztują nic ponad bilet wstępu. Są trzy: Highlights Tour po angielsku, arabsku, w języku mandaryńskim, po niemiecku, włosku, francusku i hiszpańsku, Sensory Tour oraz trasa w brytyjskim języku migowym; każdą odtwarza się na własnym telefonie z kodów QR w wieżach albo z bezpłatnej aplikacji, a każda trwa około 45 minut. Słuchawek się nie wydaje, więc weź własne. Jeśli wolisz człowieka niż nagranie, most organizuje w wybrane dni zwiedzanie z przewodnikiem po angielsku (Guided Tours), trwające półtorej godziny, w cenie 35,00 £ za osobę dorosłą, z obowiązkową wcześniejszą rezerwacją. Ta strona obejmuje teren przed kolejką i za nią: dwa przystanki na nabrzeżu i publicznym chodniku, trzy w środku, a każde słowo jest wypisane pod odtwarzaczem.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest darmowy audioprzewodnik po Tower Bridge?
Tak, i działa po obu stronach kolejki: pięć nagranych przystanków z tej strony gra w przeglądarce telefonu, dwa z nich na terenie publicznym przed kasą, a trzy w środku. Trzy własne audiotrasy mostu również są bezpłatne: wchodzą w cenę biletu wstępu i słucha się ich na własnym telefonie i słuchawkach. O wszystkim, o czym żadna z nich nie wspomina, od barki w basenie portowym po herb na latarni, opowie aplikacja Chiaro na podstawie zdjęcia.
Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Tower Bridge bez biletu?
Dwóch pierwszych przystanków tak: widok z nadrzecznego deptaka poniżej Tower of London i przebrany komin na północnym dojeździe są na terenie publicznym, bo przejście jezdnią i chodnikami jest bezpłatne. Schody Wieży Północnej, Kładka Zachodnia i maszynownia leżą w płatnej części i wszystkie trzy obejmuje jeden bilet wstępu.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Tower Bridge?
Nic ponad cenę wstępu. Audiotrasy mostu są wliczone w bilet, trwają około 45 minut i odtwarza się je przez kody QR albo bezpłatną aplikację na własnym telefonie, więc weź słuchawki. Płatną opcją jest zwiedzanie z pracownikiem mostu (Guided Tour): 35,00 £ za osobę dorosłą, półtorej godziny, tylko po angielsku i w wybrane dni.
Gdzie zaczyna się zwiedzanie Tower Bridge i w które dni jest zamknięty?
Przy kasie po zachodniej stronie Wieży Północnej, w północno-zachodniej części mostu; ta strona zaczyna się kilka minut wcześniej, na nadrzecznym deptaku poniżej Tower of London. Atrakcja jest otwarta codziennie poza trzydniową przerwą świąteczną, od Wigilii do drugiego dnia świąt. W Nowy Rok otwiera się później, o 10:00, a także w drugą sobotę każdego miesiąca, kiedy zwiedzających wpuszcza się po sesji Relaxed Opening od 09:30 do 11:30.
Czy podniesienie mostu może mi przeszkodzić w wejściu?
Może cię opóźnić. To wciąż czynny most, który otwiera się dla wysokich statków średnio dwa albo trzy razy dziennie, a sam most ostrzega, że podniesienie może opóźnić wejście; godziny planowanych otwarć publikuje na swojej stronie Bridge Lifts.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Tower Bridge.