Przejdź do treści

V&A · Londyn · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po V&A,
pięć przystanków, za darmo.

Pięć nagrań, które ruszają, gdy tylko naciśniesz „odtwórz”, bez aplikacji i bez biletu, bo samo muzeum też jest bezpłatne. Według bazy danych Victoria and Albert Museum w South Kensington wystawionych jest około 58 000 obiektów; zrób zdjęcie któregokolwiek z pozostałych, a Chiaro ci o nim opowie.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją V&A.

9:41

Kartony Rafaela

V&A, Londyn

0:00 2:36
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Pięć obiektów, trzy poziomy i jeden budynek, w którym gubi się każdy. Trasa zaczyna się na poziomie 0, w Raphael Court (sala 48a), kilka minut od głównego wejścia, czyli Grand Entrance. Potem prowadzi wzdłuż fasady od Cromwell Road do Dywanu z Ardabilu w sali 42, a dalej do Tezeusza Canovy w galeriach rzeźby, w sali 22. Z powrotem przy Grand Entrance schody prowadzą w dół, na poziom -1, do Neptuna i Trytona Berniniego w sali 7; inne schody wiodą na poziom 1, do Wielkiego łoża z Ware w sali 57. Licz na około trzynaście minut słuchania i pół godziny chodzenia, razem ze schodami.

Każdy fakt poniżej opiera się na katalogu zbiorów samego V&A i na drugim, niezależnym źródle. Muzeum zamyka galerie rotacyjnie, a South Asia Gallery z Tygrysem Tipu (Tippoo's Tiger) pozostanie zamknięta do 2028 roku. Jeśli tabliczka albo barierka przeczy tej stronie, kieruj się tabliczką i napisz do nas.

Przystanek 1 z 5 · Rafael, sala 48a, The Raphael Cartoons (Raphael Court), poziom 0. Royal Collection, depozyt Jego Królewskiej Mości Króla (ROYAL LOANS.2 do 8)

Kartony Rafaela

Rafael · Około 1515–1516 · Farby kryjące na papierze, naklejonym na płótno; siedem kartonów, każdy wysoki na nieco ponad 3 m. Cudowny połów ryb, widoczny na zdjęciu, ma 322 × 401 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Pionowe szwy na każdym obrazie. Dla tkaczy kartony pocięto na pasy szerokie na jard, czyli niecały metr, a ponownie złączono je dopiero w latach dziewięćdziesiątych XVII wieku.
  • Arras z Mortlake wiszący naprzeciwko Cudownego połowu ryb. To lustrzane odbicie kartonu, bo krosna odwracały wzór.
  • Piotr w niebieskiej tunice, klęczący w łodzi, i uniesiona w błogosławieństwie dłoń Chrystusa na Cudownym połowie ryb.
  • Mężczyzna w czerwonej czapce na samym lewym skraju Kazania świętego Pawła w Atenach: papież Leon Dziesiąty, który za to wszystko zapłacił.
Transkrypcja (2:36)

Pierwszą wskazówką jest sama sala. Ma prawie dokładnie wielkość Kaplicy Sykstyńskiej: 546 metrów kwadratowych wobec 548. Salę zbudowano dla innych zbiorów, a kartony przeniesiono tu z galerii 94 dopiero w 1950 roku, ale ta zbieżność jest jak najbardziej na miejscu: tych siedem obrazów powstało dla Kaplicy Sykstyńskiej, a ściślej, po to, by utkać z nich arrasy, które tam zawisły.

Papież Leon Dziesiąty zamówił je u Rafaela wkrótce po swoim wyborze w 1513 roku. Michał Anioł rok wcześniej ukończył sklepienie, a jedynym wolnym miejscem na ścianach został najniższy pas. Leon zamówił więc komplet arrasów z życia świętych Piotra i Pawła, a Rafael namalował projekty w naturalnej wielkości. Każdy ma ponad trzy metry wysokości i jest malowany farbą klejową na sklejonych ze sobą arkuszach papieru. Rafael dostał za nie tysiąc dukatów. Tkanie w Brukseli kosztowało piętnaście tysięcy.

Teraz poszukaj pionowych szwów, które biegną przez każdy obraz. Zanim kartony trafiły do tkaczy, pocięto je na pasy szerokie mniej więcej na jard, czyli niecały metr, tak żeby każdy pas mógł leżeć obok krosna. Brukselskie krosna pracowały od spodu, więc wszystko, co tu widzisz, wyszło w wełnie i jedwabiu odwrócone. Dowód wisi w tej sali: siedemnastowieczny arras z Mortlake z Cudownym połowem ryb wisi naprzeciwko własnego kartonu, w lustrzanym odbiciu.

Do Brukseli pojechało dziesięć kartonów. Przetrwało siedem. Po dostarczeniu arrasów projekty zniknęły na prawie sto lat, a potem wypłynęły w Genui, gdzie w 1623 roku kupił je za trzysta funtów młody książę Karol, przyszły król Karol Pierwszy. Potrzebował wzorów roboczych dla swojej nowej manufaktury arrasów w Mortlake, a cena mówi, jak je wtedy ceniono: jako rysunki warsztatowe, nie jako dzieła Rafaela. Kiedy Karola stracono, a jego zbiory wyprzedano, Oliver Cromwell zatrzymał właśnie te. W latach dziewięćdziesiątych XVII wieku pasy wreszcie złączono w Hampton Court, a Christopher Wren zbudował dla nich galerię z zasłonami z zielonego jedwabiu, chroniącymi przed światłem.

Nadal należą do króla. Królowa Wiktoria wypożyczyła je temu muzeum w 1865 roku, na pamiątkę księcia Alberta, a w czasie drugiej wojny światowej zamurowano je w schronie w piwnicach.

Znajdź Cudowny połów ryb. Szymon, który wkrótce dostanie imię Piotr, klęczy w niebieskiej tunice w łodzi, a Chrystus unosi dłoń, by go pobłogosławić, podczas gdy połów wylewa się za burtę. Arras utkany według tego projektu zawisł w Kaplicy Sykstyńskiej dwudziestego szóstego grudnia 1519 roku, a Rafael prawdopodobnie był tam, żeby go zobaczyć. Potem znajdź Kazanie świętego Pawła w Atenach i mężczyznę w czerwonej czapce na samym lewym skraju, który słucha. To Leon Dziesiąty, który za wszystko zapłacił i umieścił samego siebie wśród publiczności.

Przystanek 2 z 5 · Islamski Bliski Wschód, sala 42, The Jameel Gallery, poziom 0

Dywan z Ardabilu

Nieznani tkacze, Iran Safawidów; inskrypcja wymienia Maksuda z Kaszanu · 1539–1540 · Wełniane runo wiązane na jedwabnej osnowie, dziesięć kolorów, 1044 × 535,5 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Światło. Gablota jest oświetlana przez dziesięć minut o pełnej godzinie i o wpół do, a w międzyczasie przygaszona, więc dobrze wybierz moment.
  • Dwie lampy zwisające z żółtego centralnego medalionu, jedna wyraźnie większa od drugiej.
  • Biały panel na jednym końcu, z wersami, podpisem i datą 946.
  • Lekkie zmiany odcienia w niebieskim tle, tam gdzie zaczęła się nowa partia farbowanej wełny.
Transkrypcja (2:33)

Jeśli sala wydaje się mroczna, poczekaj. Gablota jest oświetlana przez dziesięć minut o pełnej godzinie i o wpół do, a pomiędzy światło jest przygaszone, żeby chronić kolory. Kiedy się rozjaśni, spójrz na ciemnoniebieskie pole i żółty medalion pośrodku.

Według samego muzeum to najstarszy datowany dywan na świecie i jeden z największych: nieco ponad dziesięć metrów na pięć. Znajdź na jednym końcu mały biały panel wtkany w pole. Są na nim dwa wersy czternastowiecznego poety Hafeza: „Poza twoim progiem nie mam schronienia na całym świecie”, potem podpis: „dzieło sługi dworu, Maksuda z Kaszanu”, i data: 946 według kalendarza muzułmańskiego, czyli przełom lat 1539 i 1540. Maksud był zapewne dworskim urzędnikiem, który nadzorował pracę.

Dywan zamówił szach Tahmasp, władca Iranu Safawidów, jako jeden z pary dla sanktuarium swojego przodka, szejka Safiego ad-Dina, w mieście Ardabil na północnym zachodzie kraju. Osnowa i wątek są z białego jedwabiu, a runo z wełny w dziesięciu kolorach, około 340 węzłów na cal kwadratowy, czyli ponad pięćdziesiąt na centymetr kwadratowy. Mogło nad nim pracować naraz do dziesięciu tkaczy, przez kilka lat. Barwniki pochodziły ze skórek granatu i z indygo, dlatego na niebieskim tle widać delikatne smugi, tam gdzie jedna partia wełny się skończyła, a zaczęła następna.

Teraz znajdź dwie lampy zwisające z centralnego medalionu. Jedna jest wyraźnie większa od drugiej. Jedno wyjaśnienie to perspektywa: z miejsca przy mniejszej lampie obie wydawałyby się tej samej wielkości. Muzeum zauważa, że w Iranie lat trzydziestych XVI wieku nie ma innych śladów takiego zabiegu, i proponuje inne odczytanie: skaza jest celowa, bo doskonałość należy wyłącznie do Boga.

Brytyjscy podróżnicy widzieli dywan wciąż leżący w sanktuarium w 1843 roku. Około 1888 roku, po trzęsieniu ziemi, które uszkodziło budynki, sprzedano go, być może po to, by opłacić remont, firmie handlowej z Manchesteru, która mocno go połatała. To, na co patrzysz, to jeden dywan, odnowiony kawałkami wyciętymi z jego bliźniaka. Resztę bliźniaka sprzedano w 1892 roku amerykańskiemu magnatowi, podobno pod warunkiem, że nigdy nie wróci do Wielkiej Brytanii; dziś jest w Los Angeles.

Do Londynu ten egzemplarz sprowadził William Morris. Jako doradca muzeum obejrzał go i ocenił, że jest „logicznie i konsekwentnie piękny”, a w marcu 1893 roku muzeum go kupiło. Przez kolejne dziesięciolecia wisiał na ścianie jak obraz. Dopiero w 2006 roku zdjęto go ze ściany i położono w tej gablocie, tak jak dywan powinno się oglądać.

Przystanek 3 z 5 · Rzeźba, sala 22, The Dorothy and Michael Hintze Galleries, poziom 0

Tezeusz i Minotaur

Antonio Canova · 1782 · Marmur, 145,4 × 158,7 × 91,4 cm, około 940 kg

Na co zwrócić uwagę

  • Zwoje nici na skale przy lewej nodze Minotaura: nić Ariadny, droga powrotna z labiryntu.
  • Twarz Tezeusza. Patrzy na martwe stworzenie z czymś bliższym litości niż triumfu.
  • Maczuga w jego lewej ręce i prawa dłoń oparta na nodze Minotaura.
  • Ciało Minotaura przewieszone przez skałę w długą, lustrzanie odwróconą literę S.
Transkrypcja (2:14)

Nic się nie dzieje. I o to właśnie chodzi. Walka skończona, potwór nie żyje, a bohater siedzi na nim tak, jak zmęczony człowiek siada na murku. Spójrz na jego twarz: nie ma w niej triumfu, raczej coś bliższego litości, kiedy patrzy na to, co przed chwilą zabił.

Antonio Canova miał dwadzieścia kilka lat, gdy to wyrzeźbił; dopiero co, w 1780 roku, przyjechał z Wenecji do Rzymu. Blok marmuru dostał w prezencie od swojego mecenasa, weneckiego ambasadora Girolama Zuliana, który pozwolił mu wybrać temat, a Canova wybrał Tezeusza i Minotaura z Owidiusza. Jego przyjaciel Gavin Hamilton, szkocki malarz i marszand, który wiedział, co się sprzedaje, dał mu radę, która przesądziła o dziele. Nie pokazuj walki, powiedział. Pokaż chwilę po niej. Spokojna grupa zdobędzie więcej pochwał niż gwałtowna.

Miał rację. Kiedy w 1782 roku pokazano gotowy marmur, ludzie brali go za starożytny grecki oryginał i ze zdumieniem dowiadywali się, że jest nowy. Rycina Raffaella Morghena rozniosła tę kompozycję po całej Europie, a Canova był na najlepszej drodze, by zostać najsłynniejszym rzeźbiarzem swojej epoki.

Teraz spójrz na szczegóły, które Canova dla ciebie ukrył. Tezeusz trzyma maczugę w lewej ręce, a prawą opiera na nodze Minotaura. Stwór, pół człowiek, pół byk, leży przewieszony przez skałę w długą, lustrzanie odwróconą literę S. A przy jego lewej nodze poszukaj zwojów nici. To kłębek, który Ariadna dała Tezeuszowi, żeby mógł znaleźć drogę z labiryntu. Cała historia jest tutaj, w kilku pętlach marmuru.

Grupa waży 940 kilogramów, a jej podróże nie ustępują mitowi. Zanim była gotowa, Zuliana przeniesiono do Konstantynopola, więc pozwolił Canovie ją zatrzymać. Canova sprzedał ją austriackiemu hrabiemu, który w 1788 roku zabrał ją do Wiednia. W 1822 roku kupił ją markiz Londonderry i ustawił w Londonderry House w Londynie. Kiedy w latach sześćdziesiątych XX wieku dom opróżniano przed rozbiórką, muzeum kupiło marmur za trzy tysiące funtów, z czego jedną trzecią dał National Art Collections Fund. Od 1962 roku stoi w muzeum, spoczywając na swoim potworze, bez najmniejszego pośpiechu.

Przystanek 4 z 5 · Europa 1600-1815, sala 7, The Sheikha Amna Bint Mohammed Al Thani Gallery, poziom -1

Neptun i Tryton

Gian Lorenzo Bernini · 1622–1623 · Marmur, z drewnianym trójzębem w miejsce utraconego, wysokość 182,2 cm, około 842 kg

Na co zwrócić uwagę

  • Muszla przy ustach Trytona. To był wylot fontanny: wypływał z niego pojedynczy strumień wody.
  • Trójząb. Jest drewniany, zastępuje zaginiony oryginał.
  • Luźny koniec płaszcza Neptuna, wyrzeźbiony na kształt głowy delfina.
  • Dwa ogony Trytona i jego ramię wciśnięte między uda Neptuna.
Transkrypcja (2:39)

Odsuń się na tyle, żeby zobaczyć całość, a potem spójrz na usta chłopca. Tryton dmie w muszlę i przez ponad półtora wieku tryskała z niej woda. To fontanna. Stała u szczytu wielkiego stawu rybnego w ogrodzie Villi Montalto w Rzymie, jako główny element całego systemu kaskad, a podróżni w siedemnastym i osiemnastym wieku wymieniali ją wśród atrakcji miasta.

Zamówił ją kardynał Alessandro Peretti Montalto, a Gian Lorenzo Bernini wyrzeźbił ją w niecały rok, między marcem 1622 a lutym 1623 roku, gdy nie miał jeszcze dwudziestu pięciu lat. Powstała dokładnie pomiędzy dwiema jego najsłynniejszymi grupami, Porwaniem Prozerpiny oraz Apollem i Dafne, które wciąż stoją w Villi Borghese. Kardynał zmarł w czerwcu 1623 roku, kilka miesięcy po ukończeniu rzeźby.

Spójrz, co robi bóg morza. Neptun stoi na muszli, z ciężarem ciała przeniesionym do przodu, na prawą nogę, nagi, jeśli nie liczyć płaszcza, i wbija trójząb w dół, ku wodzie, a wciśnięty między jego nogi Tryton dmie na alarm. O to, jaką historię przedstawia, spierano się od stuleci. Może to potop u Owidiusza, gdzie Neptun każe Trytonowi zadąć w muszlę i odwołać wody. A może Wergiliusz, u którego Neptun unosi trójząb przeciw burzy i zaczyna groźbę: „Quos ego”, czyli „Ja was…”, i nigdy nie kończy zdania. Biograf samego Berniniego, Filippo Baldinucci, pomylił obsadę i nazwał chłopca Glaukosem, rybakiem, który zamienił się w morskiego człowieka z rybim ogonem, i dlatego na rycinach przez całe pokolenia ta grupa nazywała się Neptun i Glaukos.

Teraz drobiazgi. Trójząb jest z drewna i zastępuje zaginiony oryginał. Spójrz na luźny koniec płaszcza Neptuna, wyrzeźbiony na kształt głowy delfina. Spójrz na ogon Trytona: Tryton ma dwa. I zobacz, jak grupa rozlewa się na wszystkie strony. Historyk sztuki Rudolf Wittkower nazwał ją pierwszym dziełem Berniniego, w którym sylwetka zostaje rozbita, chwilą, w której artysta znalazł pełną barokową swobodę.

A potem podążaj za nią do Londynu. W 1786 roku grupę sprzedano z ogrodu Montalto brytyjskiemu marszandowi Thomasowi Jenkinsowi, a potem malarzowi sir Joshui Reynoldsowi, który trzymał ją do końca życia. Po jego śmierci w 1792 roku trafiła do lorda Yarborough, który ustawił ją w swoim ogrodzie w Chelsea, a później w wiejskiej rezydencji w Lincolnshire. Muzeum kupiło ją od rodziny w 1950 roku za piętnaście tysięcy funtów, z pomocą National Art Collections Fund, i tak fontanna, która niegdyś zapowiadała ogród kardynała, stoi dziś sucha w piwnicy w South Kensington.

Przystanek 5 z 5 · British Galleries, sala 57, poziom 1

Wielkie łoże z Ware

Nieznany angielski wytwórca, zapewne z Ware lub Londynu; intarsje w kręgu Hansa Vredemana de Vriesa · 1590–1600 · Dąb, rzeźbiony, z intarsjami i polichromią, 267 × 326 × 338 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Wyryte inicjały i pieczęcie z czerwonego wosku na słupkach i wezgłowiu, zostawiane przez gości przez cztery stulecia.
  • Trzy rzeźbione postacie dzielące wezgłowie, dwóch mężczyzn i kobieta, z satyrem po każdej stronie. Zachowały się ślady ich pierwotnej polichromii.
  • Dwa arkadowe panele intarsjowane w wezgłowiu, zaprojektowane w duchu Hansa Vredemana de Vriesa.
  • Słupki, kiedyś skrócone i pozbawione kapiteli, dlatego łoże jest nieco niższe niż w chwili powstania.
Transkrypcja (3:12)

Ma 326 centymetrów szerokości i 338 długości, a muzeum nie zna żadnego innego elżbietańskiego łoża choćby zbliżonego rozmiarem. Zanim przeczytasz choć słowo z tabliczki, podejdź do słupków i poszukaj inicjałów wyrytych w dębie oraz małych grudek czerwonego wosku wciśniętych w drewno. To goście. Przez ponad trzysta lat ludzie, którzy tu spali, wycinali w łożu swoje imiona i pieczętowali wizytę woskiem, a ślady wciąż tu są.

Bo to nigdy nie było łoże dla pałacu. Niemal na pewno zbudowano je jako chwyt reklamowy, żeby ściągać podróżnych do gospody w Ware w hrabstwie Hertfordshire, dwadzieścia dwie mile, czyli około trzydziestu pięciu kilometrów, na północ od Londynu: dzień drogi konno, przystanek na trakcie na północ. Miasteczko było pełne gospód walczących o klientów, a jedna z nich miała największe łoże w Anglii.

Zadziałało. Najwcześniejsza wzmianka pochodzi od niemieckiego księcia, który przejeżdżał przez Ware w 1596 roku i zapisał w dzienniku, że w Ware jest łoże, w którym cztery pary mogą wygodnie leżeć obok siebie. Pięć lat później Szekspir umieścił je w Wieczorze Trzech Króli, gdzie sir Tobiasz Czkawka mówi o arkuszu papieru wielkim jak łoże z Ware, i nie musiał tłumaczyć żartu, bo widzowie dobrze to łoże znali. Ben Jonson nazwał je w 1609 roku wielkim łożem z Ware i ta nazwa się przyjęła. Wraz ze sławą rosły opowieści. Pewien autor twierdził w 1732 roku, że mieściło dwadzieścia par. Ktoś namalował na wezgłowiu datę 1463, dziś wyblakłą, żeby podeprzeć bajkę, że zrobiono je dla króla Edwarda Czwartego. A według muzeum cieśla Jonas Fosbrooke, w wielu książkach wciąż podawany jako twórca łoża, został wymyślony na potrzeby londyńskiej pantomimy w 1839 roku.

Spójrz na wezgłowie. Dwa arkadowe panele z intarsją, w duchu niderlandzkiego projektanta Hansa Vredemana de Vriesa, rozdzielone trzema rzeźbionymi postaciami, dwoma mężczyznami i kobietą, z satyrem po każdej stronie. Kiedyś były jaskrawo pomalowane i zachowały się ślady farby. Łoże jest nieco niższe niż w chwili powstania: słupki skrócono i straciły kapitele, a fryz u góry to późniejsze uzupełnienie. Zasłony to współczesne rekonstrukcje dawnych tkanin. Pierwotnie kotary zamykały łoże z trzech stron, dla ciepła i prywatności, a według notatek samego muzeum sznury podtrzymujące materace naciągano specjalnymi napinaczami, i stąd, jak twierdzi muzeum, wzięło się angielskie „sleep tight”, dosłownie „śpij ciasno”, czyli „śpij dobrze”.

W 1870 roku łoże opuściło gospody i trafiło do Rye House Hotel w pobliskim Hoddesdon, ogrodu rozrywki z wesołym miasteczkiem, gdzie stało we własnym budyneczku z porożem na szczycie, a gospodarz za opłatą kazał gościom składać na nim przysięgę. To muzeum dostało ofertę już w 1865 roku i odmówiło, nazywając łoże prostackim, okaleczonym reliktem. W 1931 roku zmieniło zdanie i zapłaciło cztery tysiące funtów, z czego połowę dał National Art Collections Fund, głównie po to, by łoże nie wyjechało za granicę.

W 2012 roku wróciło na rok do domu. Muzeum w Ware urządziło dla niego salę i ponad trzydzieści cztery tysiące ludzi przyszło obejrzeć łóżko. Potem wróciło tutaj, do sali 57, niosąc cztery stulecia cudzych inicjałów.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w V&A.

Na tej stronie zmieściło się pięć obiektów; w budynku wystawionych jest około pięćdziesięciu ośmiu tysięcy, w galeriach o łącznej długości siedmiu mil, czyli ponad jedenastu kilometrów. Podnieś telefon do gipsowego odlewu Kolumny Trajana, japońskiej lakowej skrzyni czy brązu Rodina, którego tabliczka ma dwie linijki: Chiaro wyjaśni, co to jest i jak trafiło do South Kensington, i będzie odpowiadać na pytania tak długo, jak zostaniesz.

Dlaczego lampy są różnej wielkości?Kto wyrył inicjały w łożu?Skąd te obrazy Rafaela w Londynie?

Przed wizytą

01

Dojazd

Cromwell Road, London SW7 2RL. Główne jest wejście od Cromwell Road, z punktem informacyjnym, szatnią i sklepem, i nie ma w nim schodów. Wejście od Exhibition Road też jest bez schodów. Wejście tunelowe (Tunnel entrance), na końcu przejścia podziemnego od stacji South Kensington, ma schody.

Stacja South Kensington na liniach Circle, District i Piccadilly jest pięć minut spacerem ulicą albo około czterech minut przejściem podziemnym, w którym są schody. Do Gloucester Road idzie się dziesięć minut. Najbliższa stacja bez schodów to Knightsbridge, czternaście minut stąd. V&A uprzedza, że modernizacja linii Piccadilly w latach 2026 i 2027 może utrudniać dojazd.

02

Bilety

  • Wstęp jest bezpłatny i nie wymaga rezerwacji. Płatne są tylko wystawy czasowe, a na nie muzeum radzi kupić bilety online z wyprzedzeniem.
  • Muzeum jest otwarte codziennie od 10:00 do 17:45, a w piątki do 22:00, choć część galerii zamyka się wtedy o zwykłej porze. Zamknięte jest tylko trzy dni w roku: 24, 25 i 26 grudnia. Obsługa zaczyna opróżniać sale trzydzieści minut przed zamknięciem. Walizki na kółkach i torby większe niż 56 × 45 × 21 cm trzeba zostawić w szatni, płatnej od sztuki.
  • Dywan z Ardabilu jest oświetlany przez dziesięć minut o pełnej godzinie i o wpół do. Przyjdź do sali 42 kilka minut wcześniej.
  • Galerie są zamykane rotacyjnie. South Asia Gallery, dom Tygrysa Tipu, jest zamknięta do wiosny 2028 roku, a Fashion Gallery do jesieni 2028 roku; przed wyjściem sprawdź sekcję o zamkniętych galeriach na stronie z informacjami dla zwiedzających.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Na stronach V&A o wizycie, w FAQ i w informacjach o dostępności nie ma ani audioprzewodnika do wypożyczenia, ani płatnej aplikacji do stałej kolekcji. To, co wymieniają, jest bezpłatne: trasy do samodzielnego zwiedzania na vam.ac.uk, audioprzewodnik w przeglądarce po galeriach Europa 1600–1815 i audiodeskrypcje każdego kartonu Rafaela przez kod QR w Raphael Court. Pięć przystanków tutaj też nic nie kosztuje; dalej poprowadzi cię aplikacja Chiaro.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po V&A?

Tak, właśnie ten: pięć obiektów, każdy z nagraniem i pełnym tekstem, odtwarzanych tutaj na stronie, bez instalowania czegokolwiek. Samo V&A udostępnia bezpłatne trasy i audioprzewodnik w przeglądarce po galeriach Europa 1600–1815. Zrób zdjęcie czegokolwiek innego w budynku, a aplikacja Chiaro opowie ci o tym na głos.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po V&A?

Na stronach muzeum nie ma płatnego przewodnika. V&A nie wypożycza urządzeń z audioprzewodnikiem i nie ma płatnej aplikacji do stałej kolekcji; jego własne nagrania, czyli przewodnik internetowy po galeriach Europa 1600–1815 i opisy w Raphael Court, są bezpłatne, podobnie jak trasy.

Gdzie w V&A jest Wielkie łoże z Ware?

W sali 57 British Galleries, na poziomie 1, piętro wyżej niż Grand Entrance od Cromwell Road. Zatrzymuje się tam też szekspirowska trasa, którą samo V&A wytyczyło przez British Galleries.

Gdzie są Kartony Rafaela?

W sali 48a, czyli w Raphael Court, na poziomie 0, kilka minut od Grand Entrance. Siedem kartonów należy do Royal Collection i od 1865 roku jest wypożyczonych V&A; naprzeciwko wisi arras z Mortlake, utkany według jednego z nich.

Czy V&A jest otwarte w poniedziałki?

Tak, i we wszystkie inne dni też; nie ma cotygodniowego dnia zamknięcia. Drzwi są otwarte od 10:00 do 17:45, a w piątki muzeum działa do 22:00. Zamknięte jest tylko 24, 25 i 26 grudnia.

Ile czasu zajmuje zwiedzanie V&A?

Nasze pięć przystanków to około trzynastu minut słuchania i pół godziny chodzenia, licząc schody. Muzeum ma 145 galerii na pięciu piętrach i około 58 000 wystawionych obiektów, więc nawet cały dzień to tylko wybór. Wstęp jest bezpłatny, dlatego wielu londyńczyków zwiedza je na raty.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją V&A.