Pałac Westminsterski · Londyn · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Pałacu Westminsterskim,
pięć przystanków, za darmo.
Sala z 1097 roku pod dębowym dachem z 1393 roku, otoczona wiktoriańskim pałacem, w którym jest ponad 1100 pomieszczeń i 100 klatek schodowych. Dwóch przystanków posłuchasz na chodniku, trzy towarzyszą oficjalnemu zwiedzaniu parlamentu w środku; o wszystko pomiędzy zapytaj Chiaro, kierując na to telefon.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Pałacu Westminsterskiego.
Fasada od strony rzeki i Wieża Elżbiety, widziane z mostu Westminsterskiego
Pałac Westminsterski, Londyn
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Pałacu Westminsterskiego.
Pięć przystanków · 14 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Do dwóch przystanków tego audioprzewodnika po Pałacu Westminsterskim wystarczy chodnik, a trzy pozostałe wchodzą do środka razem z oficjalnym zwiedzaniem parlamentu. Zacznij na moście Westminsterskim, po stronie górnego biegu rzeki, przy jego westminsterskim końcu, i spójrz na południowy zachód, przez Tamizę, na całą fasadę od strony rzeki. Potem zejdź z mostu i idź na południe ulicą St Margaret Street do Old Palace Yard, gdzie stoją Ryszard Lwie Serce i Wieża Wiktorii, a następnie wróć na północ, na Cromwell Green, gdzie wchodzą zwiedzający. W środku trasa dociera do części Izby Lordów wcześniej niż do części Izby Gmin, więc najpierw włącz Izbę Lordów, potem salę Izby Gmin, a Westminster Hall, obok wejścia przy Cromwell Green, zostaw na drogę do wyjścia. Nagrania zajmą czternaście minut, a na zewnątrz przejdziesz około pięciuset metrów; na samo zwiedzanie parlament radzi zarezerwować 90 minut. Potraktuj przewodnik jako samodzielną rozgrzewkę przed godziną z biletu i jako powtórkę w drodze do domu.
Wszystkie informacje praktyczne, od dni zwiedzania po zakaz fotografowania wszędzie poza Westminster Hall i St Stephen's Hall, pochodzą ze stron dla zwiedzających brytyjskiego parlamentu i z jego oficjalnego serwisu biletowego. Daty i historie opierają się też na drugim opublikowanym źródle. Parlament to budynek, w którym się pracuje, więc zwiedzanie może zostać odwołane lub poprowadzone inną trasą w ostatniej chwili, a słowa obsługi przy Cromwell Green są ważniejsze niż wszystko, co tu napisano: jeśli mówią co innego, wierz im i daj nam znać.
Przystanek 1 z 5 · Na zewnątrz, na moście Westminsterskim: chodnik po stronie górnego biegu rzeki (południowej), przy westminsterskim końcu mostu, z widokiem na południowy zachód, przez Tamizę, na całą fasadę od strony rzeki
Fasada od strony rzeki i Wieża Elżbiety, widziane z mostu Westminsterskiego
Charles Barry (1795–1860), architekt nowego pałacu, wraz z Augustusem Puginem (1812–1852), który zaprojektował Wieżę Elżbiety · Fasadę od strony rzeki zaczęto w 1839 roku, kamień węgielny 27 kwietnia 1840; Wieża Zegarowa ukończona w 1859 roku; w 2012 roku przemianowana na Wieżę Elżbiety · Wapień magnezowy z Anston, później częściowo zastąpiony kamieniem z Clipsham; fasada nad Tamizą ma 266 metrów długości, Wieża Elżbiety 96 metrów wysokości na kwadratowej podstawie o boku 12 metrów
Na co zwrócić uwagę
- Dwie wieże na przeciwległych końcach: smukła Wieża Elżbiety po twojej prawej, na północnym krańcu, i masywna, kwadratowa Wieża Wiktorii daleko po lewej, na południowym, wyższa z nich o 2,2 metra.
- Łaciński napis pod tarczą zwróconą w twoją stronę, DOMINE SALVAM FAC REGINAM NOSTRAM VICTORIAM PRIMAM, oraz pruski błękit tarczy i wskazówek, przywrócony podczas renowacji w latach 2017–2021.
- Farba na moście pod twoimi stopami: zielona, w kolorze Izby Gmin, bo to ten koniec pałacu należy do Izby Gmin.
- Przęsła fasady od strony rzeki, powtarzające się niemal bez zmian od jednego końca do drugiego: właśnie o to chodziło Puginowi, gdy mówił o tudorowskich detalach na klasycznym korpusie.
Transkrypcja (2:53)
Stań przy balustradzie po stronie górnego biegu rzeki i przesuń wzrok wzdłuż całego budynku po drugiej stronie wody, od wieży zegarowej tuż obok ciebie, po prawej, aż po wielką kwadratową wieżę na dalekim końcu, po lewej. Ta fasada ma 266 metrów długości i od jednego końca do drugiego powtarza te same przęsła, pinakle i okna, niemal idealnie symetrycznie. Augustus Pugin, który narysował na niej prawie każdy gotycki detal, właśnie tego nie znosił. Jego werdykt: wszystko po grecku, proszę pana; tudorowskie detale na klasycznym korpusie.
Człowiek, na którego skarżył się Pugin, Charles Barry, urodził się w 1795 roku przy Bridge Street, ulicy na westminsterskim końcu tego mostu, naprzeciwko miejsca, gdzie dziś stoi jego własna wieża zegarowa. Kiedy szesnastego października 1834 roku stary pałac spłonął, tłumy były tak gęste, że zablokowały ten most, a ludzie wynajmowali każdą łódź, jaką udało się znaleźć, żeby oglądać pożar z rzeki. John Constable szkicował ogień tu, na moście, z dorożki, a Turner namalował go potem dwukrotnie. Przyczyną była czysta biurokracja: dwa wozy niepotrzebnych już karbów skarbu państwa, nacinanych drewienek, które kiedyś służyły rządowi za rachunki, wrzucono do dwóch pieców pod Izbą Lordów.
W konkursie na nowy pałac wystartowało dziewięćdziesięciu siedmiu architektów. Praca numer sześćdziesiąt cztery, oznaczona broną, czyli opuszczaną kratą bramy, była dziełem Barry’ego, a rysunki dokończył dla niego Pugin, wtedy dwudziestotrzyletni. Prace przy fasadzie od strony rzeki ruszyły pierwszego stycznia 1839 roku. Barry szacował, że potrwają sześć lat i pochłoną około siedmiuset dwudziestu pięciu tysięcy funtów. Zajęły mniej więcej trzy dekady i kosztowały około dwóch i pół miliona.
Teraz wieża po prawej. Był to ostatni projekt Pugina przed jego załamaniem i śmiercią w 1852 roku, w wieku czterdziestu lat. Nigdy w życiu nie pracowałem tak ciężko dla pana Barry’ego, napisał, i jest piękna. Wieża ma dziewięćdziesiąt sześć metrów wysokości, a od 2012 roku nazywa się Wieżą Elżbiety; Big Ben to, ściśle biorąc, wielki dzwon w jej wnętrzu, ważący 13,7 tony, nazwany podobno na cześć wysokiego sir Benjamina Halla, który nadzorował jego zawieszenie. Pod tarczą zwróconą w twoją stronę poszukaj łacińskiego napisu: Domine salvam fac Reginam nostram Victoriam primam. Panie, zachowaj naszą królową Wiktorię Pierwszą. Błękit tarczy i wskazówek to oryginalny błękit pruski, przywrócony podczas renowacji zakończonej w 2021 roku, a zegar wciąż reguluje się stosikiem starych pensów kładzionych na wahadle. Jedna moneta przyspiesza go o cztery dziesiąte sekundy na dobę.
Na koniec spójrz w dół, na sam most. Jest pomalowany na zielono, na kolor ław Izby Gmin, bo to ten koniec pałacu należy do Izby Gmin. Most Lambeth, za odległą wieżą, jest czerwony, na cześć Izby Lordów.
Przystanek 2 z 5 · Na zewnątrz, w ogólnodostępnej zachodniej części Old Palace Yard, po tej stronie St Margaret Street, gdzie stoi Opactwo Westminsterskie, z widokiem na wschód, na posąg i zachodnią fasadę Izby Lordów; Wieża Wiktorii po twojej prawej
Old Palace Yard: Ryszard Lwie Serce i zachodnia fasada Izby Lordów
Carlo Marochetti (1805–1867), autor posągu; zachodnia fasada i Wieża Wiktorii: Charles Barry (1795–1860) i Augustus Pugin (1812–1852) · Model posągu 1851, odlew w brązie 1856, ustawiony 26 października 1860, płaskorzeźby cokołu 1866–67; Wieża Wiktorii 1843–1860 · Brąz na cokole z kornwalijskiego granitu, 9 metrów wysokości razem z cokołem; Wieża Wiktorii ma 98,5 metra do podstawy masztu flagowego
Na co zwrócić uwagę
- Brązowa płaskorzeźba na boku cokołu zwróconym ku tobie: Ryszard na łożu śmierci przebacza łucznikowi, który go postrzelił. To jedyna z dwóch płaskorzeźb widoczna z ulicy.
- Miecz, wygięty przez bombę we wrześniu 1940 roku i wymieniony w 1947, oraz ślady wybuchu na cokole.
- Potężna, kwadratowa bryła Wieży Wiktorii po prawej: przy 98,5 metra to najwyższa część pałacu, zbudowana jako ognioodporne archiwum parlamentu.
- Wielki łuk u stóp Wieży Wiktorii: Sovereign's Entrance, wejście monarchy, wysokie na piętnaście metrów.
Transkrypcja (2:42)
Zejdź z powrotem z mostu, miń wejście dla zwiedzających i idź na południe wzdłuż frontu pałacu, a wyjdziesz na ten otwarty, wybrukowany plac, z Opactwem Westminsterskim za plecami i Izbą Lordów przed sobą. Stań po ogólnodostępnej stronie i spójrz na wschód, na jeźdźca.
To Ryszard Pierwszy, Lwie Serce. Carlo Marochetti po raz pierwszy pokazał go w glinie przed Kryształowym Pałacem, na Wielkiej Wystawie w 1851 roku, a wkrótce po otwarciu wystawy koniowi odpadł ogon. W brązie odlano go w 1856 roku, a potem tułał się po różnych miejscach, bo nikt nie mógł się zgodzić, gdzie go postawić. Charles Barry, architekt pałacu, zawzięcie walczył z tym placem, który uważał za zbyt ciasny i nieregularny. Barry zmarł w maju 1860 roku, a w październiku tego samego roku Ryszard stanął tu na cokole.
Spójrz na miecz. Dwudziestego szóstego września 1940 roku kilka metrów stąd wybuchła niemiecka bomba, która podobno uniosła cały posąg nad ziemię i wygięła ostrze. Wysoki komisarz Kanady, Vincent Massey, chciał, żeby zostawiono je wygięte, jako znak siły demokracji, która się ugnie, ale nie złamie. Miecz jednak wymieniono w 1947 roku, a cokół wciąż nosi ślady wybuchu. Brązowa scena na boku zwróconym ku tobie to Ryszard na łożu śmierci, przebaczający łucznikowi, który go postrzelił; scena bitwy jest po drugiej stronie, gdzie nikt z ulicy jej nie zobaczy.
Ten plac był też miejscem egzekucji. Zginął tu sir Walter Raleigh, a także Guy Fawkes i część jego współspiskowców, w zasięgu wzroku parlamentu, który próbowali wysadzić. Fawkesa przyłapano wieczorem czwartego listopada 1605 roku, gdy pilnował trzydziestu sześciu beczek prochu w piwnicy pod Izbą Lordów, w przeddzień uroczystego otwarcia parlamentu.
Teraz odwróć się w prawo. Wieża Wiktorii, wysoka na dziewięćdziesiąt osiem i pół metra, to najwyższa część pałacu. Zbudowano ją jako ognioodporne archiwum, po tym jak pożar z 1834 roku zniszczył niemal wszystkie dokumenty Izby Gmin. Wciąż przechowuje się w niej oryginalne egzemplarze ustaw parlamentu od 1497 roku, oryginał Karty Praw i wyrok śmierci na Karola Pierwszego. Wielki łuk u jej stóp to wejście monarchy, wysokie na piętnaście metrów. Kiedy na maszcie powiewa flaga, mówi ci, kto jest w środku: sztandar królewski oznacza monarchę, a w innym wypadku powiewa flaga Wielkiej Brytanii.
W drodze powrotnej na północ, na początek zwiedzania, poszukaj Olivera Cromwella, który stoi przed Westminster Hall z mieczem i Biblią. Dokładnie po drugiej stronie ulicy, wmurowane w ścianę kościoła świętej Małgorzaty, popiersie Karola Pierwszego patrzy mu prosto w oczy.
Przystanek 3 z 5 · W środku, na piętrze reprezentacyjnym, w południowej części pałacu między Royal Gallery a Central Lobby; tron stoi na południowym końcu
Sala Izby Lordów i tron
Charles Barry (1795–1860) i Augustus Pugin (1812–1852); freski: William Dyce, Daniel Maclise, Charles West Cope i John Callcott Horsley · Ukończona w kwietniu 1847; freski od 1846 · Rzeźbiony dąb, złocenia, czerwone skórzane ławy i sześć alegorycznych fresków, w sali o wymiarach 13,7 na 24,4 metra
Na co zwrócić uwagę
- Złocony baldachim z tronem na południowym końcu; monarcha zasiada na nim tylko podczas uroczystego otwarcia parlamentu.
- Woolsack przed tronem, czerwona poducha bez podłokietników, w 1938 roku wypchana na nowo wełną z Wysp Brytyjskich i z piętnastu krajów Wspólnoty Narodów.
- Czerwień ław, kolor Izby Lordów, powtórzona na zewnątrz przez most Lambeth przy tym końcu pałacu.
- Malowidła wysoko w łukach, zaczęte w 1846 roku, o religii, rycerskości i prawie.
Transkrypcja (2:34)
Najpierw spójrz na południowy koniec, na złoto. To baldachim z tronem, a monarcha zasiada tam tylko podczas uroczystego otwarcia parlamentu. Synowie parów mają prawo siadać na jego stopniach. Wszystko inne jest tu czerwone, w kolorze Izby Lordów, tej samej czerwieni co most Lambeth na zewnątrz, przy tym końcu budynku.
Tę salę ukończono w kwietniu 1847 roku, pięć lat przed tym, jak Izba Gmin dostała własną nową siedzibę. To także cel, w który mierzył spisek prochowy, choć nie w tej postaci: Izba Lordów, którą Guy Fawkes chciał zniszczyć, stała w starym pałacu, a kiedy ten pałac spłonął w 1834 roku, ogień zaczął się w piecach tuż pod podłogą Izby Lordów.
Przed tronem leży wielka czerwona poducha bez oparcia i bez podłokietników: Woolsack, czyli worek z wełną. W czternastym wieku Edward Trzeci postanowił, że jego lord kanclerz będzie siedział na beli wełny, żeby pokazać, skąd bierze się bogactwo Anglii. W 1938 roku okazało się, że worek jest wypchany końskim włosiem, więc wypełniono go na nowo wełną z Wysp Brytyjskich i z piętnastu krajów Wspólnoty Narodów. Kiedy Izba obraduje, na jego tylnej części leży buława. Kiedy obecny jest monarcha, buławy tam nie ma.
Ławy mówią ci, kto jest kim. Biskupi siedzą po prawej ręce lorda spikera, przewodniczącego izby. Parowie, którzy nie należą do żadnej partii, zajmują poprzeczne ławy pośrodku, naprzeciwko Woolsacka, i dlatego nazywa się ich crossbencherami. Na drugim końcu, naprzeciw tronu, jest bariera izby, a w dniu uroczystego otwarcia posłowie Izby Gmin tłoczą się za nią i nie wolno im zrobić ani kroku dalej.
Spójrz w górę, na łuki nad galeriami. Tamtejsze malowidła, o religii, rycerskości i prawie, zaczęli w 1846 roku najwybitniejsi malarze epoki, a wśród nich są „Chrzest Ethelberta” Williama Dyce’a oraz „Sprawiedliwość” i „Rycerskość” Daniela Maclise’a.
Potem spójrz prosto przed siebie, wzdłuż budynku. Barry ułożył obie sale na jednej długiej osi, tak że gdy wszystkie drzwi między nimi są otwarte, ktoś stojący w połowie drogi, pod wielkim żyrandolem w Holu Centralnym, widzi w jedną stronę ten tron, a w drugą fotel spikera Izby Gmin. Między tą salą a Izbą Gmin leży właśnie ten hol, ośmiobok o średnicy osiemnastu metrów, z mozaikami świętego Jerzego, świętego Andrzeja, świętego Dawida i świętego Patryka nad drzwiami. Wyborcy przychodzą tam, żeby złapać swoich posłów, i stąd wzięło się słowo lobbing. A kiedy w czasie wojny bomby pozbawiły Izbę Gmin sali, to właśnie tę salę pożyczyli posłowie, a lordowie przenieśli się do królewskiej garderoby.
Przystanek 4 z 5 · W środku, na piętrze reprezentacyjnym, w północnej części pałacu, na północ od Central Lobby, przez Members' Lobby; fotel spikera stoi na północnym końcu
Sala Izby Gmin i skrzynki mówców (despatch boxes)
Giles Gilbert Scott (1880–1960), który odbudował salę Charlesa Barry’ego; skrzynki mówców to dar Nowej Zelandii, stół – Kanady, fotel spikera – Australii · Otwarta 26 października 1950, w miejsce sali z 1852 roku zniszczonej w nocy z 10 na 11 maja 1941 · Dębowa boazeria i zielone skórzane ławy w sali o wymiarach 14 na 20,7 metra, z miejscami dla 427 spośród 650 posłów
Na co zwrócić uwagę
- Dwie skrzynki mówców na stole, po jednej dla każdej pierwszej ławy: z nowozelandzkiego drewna pūriri, podarowane po bombie z 1941 roku.
- Dwie czerwone linie na dywanie przed pierwszymi ławami, w odstępie dwóch i pół metra.
- Stół izby między ławami, dar Kanady, na którym leży buława, ilekroć Izba obraduje.
- Fotel spikera na samym północnym końcu, dar Australii.
Transkrypcja (2:23)
Wszystko w tej sali jest mniejsze, niż wygląda w telewizji. Czternaście metrów na nieco ponad dwadzieścia. Posłów jest 650, a miejsc siedzących starcza dla 427 z nich, dlatego w wielkie dni stoją stłoczeni na obu końcach. Zieleń to kolor Izby Gmin, a parlamenty Indii, Kanady, Australii i Nowej Zelandii ją przejęły: zielony dla izby niższej, czerwony dla wyższej.
Ta sala jest też nowsza, niż się wydaje. W nocy z dziesiątego na jedenastego maja 1941 roku w pałac trafiło co najmniej dwanaście bomb. Płonęły jednocześnie sala Izby Gmin i dach Westminster Hall, strażacy nie mogli uratować obu i wybrali Westminster Hall. Ta sala została zniszczona. Giles Gilbert Scott odbudował ją w skromniejszym stylu, a król Jerzy Szósty otworzył ją dwudziestego szóstego października 1950 roku.
Wiele z tego, co widzisz, to dary. Fotel spikera na północnym końcu przyjechał z Australii. Stół pośrodku przyjechał z Kanady, a leży na nim buława, ilekroć Izba obraduje. Dwie skrzynki na stole, po jednej dla każdej pierwszej ławy, przyjechały z Nowej Zelandii i są zrobione z drewna pūriri. To kopie kopii: wzorowano je na skrzynkach w parlamencie Australii, które same były replikami oryginałów zniszczonych tutaj w 1941 roku. W skrzynce opozycji leży Biblia, która w chwili wybuchu bomby leżała na środkowym stole i wyszła z gruzów w dużej mierze cała.
Teraz spójrz na dywan przed pierwszymi ławami. Dwie czerwone linie w odstępie dwóch i pół metra, których poseł nie może przekroczyć, gdy przemawia. Podobno dzieli je odległość nieco większa niż dwie długości miecza, żeby debaty nie kończyły się pojedynkami. Nie ma żadnego zapisu, by posłom kiedykolwiek wolno było wnosić tu miecze, choć w szatni posłów wciąż wiszą pętelki z różowej wstążki do ich zawieszania.
Rząd siedzi po prawej ręce spikera, a opozycja po lewej, i nie ma tu ław poprzecznych. Żaden monarcha nie wszedł do tej sali, odkąd w 1642 roku zjawił się tu Karol Pierwszy, by aresztować pięciu posłów. Spiker, William Lenthall, powiedział mu: Za pozwoleniem Waszej Królewskiej Mości, nie mam w tym miejscu ani oczu, by widzieć, ani języka, by mówić, chyba że tak, jak Izba Gmin, której jestem tu sługą, raczy mi polecić. Dlatego przy każdym uroczystym otwarciu parlamentu drzwi tej sali zatrzaskuje się przed nosem Black Roda, posłańca monarchy z Izby Lordów, który musi trzykrotnie uderzyć w nie laską, zanim zostanie wpuszczony. Uderzenia zostawiły w drzwiach wgłębienie.
Przystanek 5 z 5 · W środku, średniowieczna sala po zachodniej stronie pałacu obok wejścia dla zwiedzających przy Cromwell Green, ujęta w każdej trasie zwiedzania; schody na południowym końcu prowadzą w górę przez St Stephen's Porch
Westminster Hall i więźba młotowa Ryszarda II
Zbudowana dla Wilhelma II; dach: królewski cieśla Hugh Herland (ok. 1330 – ok. 1411); przebudowa murów: mistrz kamieniarski Henry Yevele (ok. 1320 – 1400); obaj dla Ryszarda II · 1097–1099; dach zamówiony w 1393 roku · Kamienne mury pod dębową więźbą młotową o wymiarach 20,7 na 73,2 metra, największym średniowiecznym dachem bez podpór w Anglii
Na co zwrócić uwagę
- Rzeźbione anioły na końcach belek młotowych, dwadzieścia sześć, spoglądające wzdłuż sali.
- Biały jeleń Ryszarda Drugiego, skuty łańcuchem i leżący, wyrzeźbiony osiemdziesiąt trzy razy na kamiennym fryzie biegnącym wokół ścian, za każdym razem nieco inaczej.
- Sześciu kamiennych królów w niszach południowej ściany, ocalałych z trzynastu, których Ryszard Drugi zamówił w 1385 roku.
- Posadzka z kamienia Yorkstone, która we wrześniu 2022 roku zaczęła się rozwarstwiać pod stopami około 250 000 żałobników.
Transkrypcja (3:00)
Podnieś wzrok i nie opuszczaj go. Ten dach zbudowano dla Ryszarda Drugiego, a mury, na których spoczywa, są jeszcze starsze.
Salę zbudowano dla Wilhelma Drugiego, Wilhelma Rudego, syna Zdobywcy. Fundamenty położono w 1097 roku, a w 1099 roku wydał tu ucztę na Zielone Świątki; była to wtedy największa sala w Anglii, a może i w Europie. W 1393 roku Ryszard Drugi zamówił nowy dach u swojego królewskiego cieśli, Hugh Herlanda, a mistrz kamieniarski Henry Yevele dał murom nowe lico. Dąb pochodził z lasów w całej południowo-wschodniej Anglii, więźbę zmontowano na próbę pod Farnham w hrabstwie Surrey, trzydzieści pięć mil stąd, i przywieziono tu wozami i barkami. Efekt przykrywa 20,7 na 73,2 metra bez jednej kolumny i jest największym średniowiecznym dachem bez podpór w Anglii. Historyk John Harvey nazwał go największym pojedynczym dziełem sztuki całego europejskiego średniowiecza.
Znajdź anioły. Dwadzieścia sześć wyrzeźbiono na końcach belek młotowych, czyli krótkich belek wystających ze ścian, od których ten rodzaj dachu bierze nazwę. Potem spójrz niżej, wzdłuż rzeźbionego kamiennego fryzu biegnącego wokół ścian, i poszukaj leżącego białego jelenia z łańcuchem na szyi. To godło Ryszarda, biały jeleń, i powtarza się osiemdziesiąt trzy razy, ani razu dokładnie tak samo.
Od dwunastego do dziewiętnastego wieku była to sala sądowa całego kraju. Sąd Ławy Królewskiej, Sąd Kanclerski i Sąd Spraw Pospolitych zasiadały tu, dopóki w 1882 roku nie przeniosły się na Strand. Sądzono tu Williama Wallace’a w 1305 roku, Tomasza More’a w 1535 roku, Guya Fawkesa w 1606 roku, a w 1649 roku króla Karola Pierwszego, skazanego w tej samej sali, w której królowie wydawali uczty koronacyjne. Ostatnią z nich była uczta Jerzego Czwartego w 1821 roku; jego następca uznał je za zbyt kosztowne.
Dach dwa razy omal nie przepadł. W 1834 roku, gdy reszta pałacu płonęła, strażacy Jamesa Braidwooda odcięli dach łączący salę z płonącym domem spikera, a ten tutaj polewali wodą, i pomogła im zmiana wiatru. W maju 1941 roku znów się palił, a polityk Walter Elliot kazał strażakom ratować Westminster Hall zamiast sali Izby Gmin, po czym wyważył siekierą drzwi, żeby mogły przejść węże. Kołatek uparty, odkryty w belkach w 1913 roku, był zagrożeniem cichszym.
Na koniec spójrz w dół, bo na tej posadzce naród się żegna. Pierwszym, którego trumnę wystawiono tu na widok publiczny, był Gladstone, w 1898 roku. Obok trumny Winstona Churchilla przeszło w 1965 roku, według szacunków, milion ludzi. We wrześniu 2022 roku przyszło około 250 000 osób, by pożegnać Elżbietę Drugą, i tyle stóp przeszło po kamieniu Yorkstone, że posadzka zaczęła się rozwarstwiać.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co widzisz w Pałacu Westminsterskim.
Pięć przystanków ledwie drapie powierzchnię budynku, w którym jest ponad 1100 pomieszczeń, rzeźbione herby nad każdymi drzwiami i posągi mężów stanu, których większość zwiedzających nie potrafi nazwać. W Westminster Hall i St Stephen's Hall, gdzie wolno fotografować, ujmij w kadrze kamienną twarz albo godło w boazerii, a Chiaro powie ci, kto je tam umieścił i dlaczego; o sale, do których aparaty nie mają wstępu, zapytaj, gdy znów będziesz na zewnątrz.
Przed wizytą
Dojazd
Palace of Westminster, London SW1A 0AA. Zwiedzający wchodzą przy Cromwell Green, po zachodniej stronie pałacu, naprzeciwko St Margaret Street i Opactwa Westminsterskiego, obok Westminster Hall i pomnika Olivera Cromwella. Bilety na zwiedzanie można też kupić w kasie parlamentu przed Portcullis House na Victoria Embankment, SW1A 2LW.
Stacja metra Westminster, na liniach District, Circle i Jubilee, jest u stóp mostu Westminsterskiego, kilka kroków od pierwszego przystanku, i jest w pełni dostępna dla wózków. Dworce kolejowe Victoria, Charing Cross i Waterloo leżą każdy około dwudziestu minut pieszo stąd, a statki rzeczne zatrzymują się przy Westminster Pier na Victoria Embankment.
Bilety i wstęp
- Zwiedzanie dla wszystkich odbywa się w soboty przez cały rok, a od poniedziałku do soboty w czasie przerw w obradach parlamentu, więc poza przerwami tylko w soboty. Rezerwacja z wyprzedzeniem daje najlepszą cenę i gwarantuje miejsce, a parlament prosi, by przyjść co najmniej dwadzieścia minut przed godziną z biletu, na kontrolę bezpieczeństwa jak na lotnisku.
- To budynek, w którym się pracuje, i zwiedzanie może zostać odwołane lub poprowadzone inną trasą w ostatniej chwili, jeśli wymagają tego prace parlamentu. Big Ben to osobne zwiedzanie z osobnym biletem i nie wchodzi ani w trasę audio, ani w zwiedzanie z przewodnikiem.
- Fotografować wolno tylko w Westminster Hall i St Stephen's Hall; nigdzie indziej na trasie aparaty i telefony nie są dozwolone. Nie ma szatni, a bagażu większego niż 60 na 40 centymetrów nie można wnieść.
- Mieszkańcy Wielkiej Brytanii mogą poprosić swojego posła o bezpłatne zwiedzanie Inside UK Parliament w dzień powszedni, a każdy, z Wielkiej Brytanii czy z zagranicy, może za darmo oglądać debaty i posiedzenia komisji w obu izbach.
Oficjalny audioprzewodnik
Oficjalny przewodnik parlamentu to jego samodzielna trasa audio, która jest samym biletem na zwiedzanie, a nie dodatkiem: urządzenie multimedialne albo pobranie na własny telefon, ponad piętnaście przystanków, w tym Westminster Hall, Central Lobby i obie sale posiedzeń, w dwunastu językach, łącznie z brytyjskim językiem migowym i audiodeskrypcją, a do tego wersja dla dzieci po angielsku. Z każdą osobą dorosłą płacącą pełną cenę jedno dziecko wchodzi za darmo. Alternatywą jest 90-minutowe zwiedzanie z jednym z przewodników parlamentu, prowadzone po angielsku. Te pięć przystanków Chiaro nic nie kosztuje i nie wymaga rezerwacji: dwóch zewnętrznych posłuchaj na chodniku przed swoją godziną wejścia, a trzy wewnętrzne przeczytaj lub odtwórz ponownie po wyjściu; tekst każdego jest zapisany w całości.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest darmowy audioprzewodnik po Pałacu Westminsterskim?
Oficjalny audioprzewodnik parlamentu jest częścią płatnego biletu na zwiedzanie, więc darmowy jest ten na tej stronie. Dwie jego opowieści są na chodnik, na moście Westminsterskim i na Old Palace Yard, a trzy dotyczą Izby Lordów, Izby Gmin i Westminster Hall, do słuchania w środku albo po wyjściu, każda z pełnym tekstem. Jeśli zainteresuje cię rzeźba albo posąg, o którym przewodnik nie mówi, zrób zdjęcie tam, gdzie wolno fotografować, i zapytaj aplikację Chiaro.
Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Pałacu Westminsterskim bez biletu na zwiedzanie?
Dwóch pierwszych przystanków tak: most Westminsterski i ogólnodostępna strona Old Palace Yard to przestrzeń publiczna. Do sal Izby Lordów i Izby Gmin dociera się z trasą audio albo ze zwiedzaniem z przewodnikiem. Oglądanie debaty z galerii dla publiczności jest bezpłatne, a przepustka, którą dostajesz po kontroli bezpieczeństwa, obejmuje przestrzenie publiczne, w tym Westminster Hall, St Stephen's Hall i Central Lobby.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Pałacu Westminsterskim?
Oficjalny audioprzewodnik i bilet na samodzielną trasę audio to jedno i to samo; ceny dla dorosłych, młodzieży w wieku od 16 do 24 lat i dzieci podaje serwis rezerwacyjny parlamentu. Z każdą osobą dorosłą płacącą pełną cenę jedno dziecko wchodzi za darmo, a rezerwacja z wyprzedzeniem jest tańsza. 90-minutowe zwiedzanie z przewodnikiem to osobny bilet.
W które dni można zwiedzać brytyjski parlament?
W soboty przez cały rok, a od poniedziałku do soboty w czasie przerw w obradach. Poza przerwami płatne zwiedzanie odbywa się tylko w soboty, choć mieszkańcy Wielkiej Brytanii mogą przez swojego posła umówić bezpłatne zwiedzanie w dzień powszedni. Zwiedzanie może zostać odwołane w ostatniej chwili z powodu prac parlamentu, więc sprawdź swoją datę w serwisie rezerwacyjnym.
Gdzie jest wejście dla zwiedzających do Pałacu Westminsterskiego?
Przy Cromwell Green, po zachodniej stronie pałacu, naprzeciwko St Margaret Street, obok Westminster Hall. Tam odbywa się kontrola bezpieczeństwa i dlatego parlament prosi o dwadzieścia minut zapasu przed godziną z biletu. Dwa zewnętrzne przystanki z tej strony są o krótki spacer stamtąd: most Westminsterski na północy i Old Palace Yard tuż na południu.
Czy zwiedzanie Pałacu Westminsterskiego obejmuje Big Ben?
Nie. Big Ben, w Wieży Elżbiety, to osobne zwiedzanie z własnym biletem i wspinaczką po 334 stopniach do izby dzwonów; ani trasa audio, ani zwiedzanie z przewodnikiem tam nie wchodzą. Historię wieży możesz za to usłyszeć z mostu Westminsterskiego, na pierwszym przystanku tej strony.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Pałacu Westminsterskiego.