Przejdź do treści

Alkazar w Sewilli · Sewilla · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Alkazarze w Sewilli,
pięć przystanków, za darmo.

Siedziba władzy, odkąd emir Kordoby kazał ją tu zbudować w 913 roku, i pałac od ponad tysiąca lat: posłuchaj w tej karcie o pięciu jego miejscach, a resztę sfotografuj dla Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Alkazaru w Sewilli.

9:41

Puerta del León od strony Plaza del Triunfo

Alkazar w Sewilli, Sewilla

0:00 2:26
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 12 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Ten audioprzewodnik po Alkazarze w Sewilli, z którym zwiedzasz na własną rękę, zaczyna się na Plaza del Triunfo, z katedrą za plecami, bo pierwszy przystanek gra przed czerwoną Puerta del León, zanim ktokolwiek sprawdzi twój bilet. Za bramą trasa przecina Patio del León i prowadzi na Patio de la Montería, gdzie stajesz przed rzeźbionym frontem pałacu Piotra I; w pałacu przychodzi kolej na Patio de las Doncellas i przylegającą do niego Salę Ambasadorów, czyli Salón de Embajadores, ze złotą kopułą; potem droga wiedzie przez Pałac Gotycki do ogrodów, gdzie piąty przystanek czeka przy Stawie Merkurego. Stamtąd ogrody prowadzą cię okrężną drogą do wyjścia przy Apeadero, na Patio de Banderas. Wszystkie pięć nagrań odtworzonych po kolei trwa około dwunastu minut, a cztery z nich, te w środku, są na parterze pałaców albo w ogrodach.

Godziny otwarcia, ceny i zasady wstępu podane na tej stronie pochodzą z oficjalnej witryny Patronato del Real Alcázar, alcazarsevilla.org, z jego drukowanego planu dla zwiedzających i ze sklepu z biletami, do którego odsyła; historia opiera się na opisach poszczególnych miejsc przygotowanych przez Patronato i na Wikipedii. Alkazar wciąż jest rezydencją królewską, a Patronato może zamknąć dziedziniec lub ogród z powodu prac konserwacyjnych albo ostrzeżenia pogodowego, więc to, co tego dnia powie ci personel, jest ważniejsze niż ta strona; jeśli jedno przeczy drugiemu, daj nam znać, a poprawimy stronę.

Przystanek 1 z 5 · Plaza del Triunfo, twarzą do czerwonego muru bramy między dwiema wieżami; przed kontrolą biletów

Puerta del León od strony Plaza del Triunfo

Brama w stylu almohadzkim w zewnętrznym murze; lew z kafli wykonany w wytwórni Mensaque w Trianie według projektu Manuela Tortosy y Fernándeza we współpracy z José Gestoso (1852–1917) · Brama w arabskim murze z XII wieku; panel z kafli z lat 90. XIX wieku · Mur bramny z kamienia i cegły, wysoki na 8,5 m, z blankami zwieńczonymi piramidkami i panelem z glazurowanych kafli

Na co zwrócić uwagę

  • Lew z kafli nad łukiem: w koronie, z krzyżem w jednej łapie, z włócznią pod stopami i ze wstęgą z napisem AD VTRVMQVE na piersi. To od niego brama ma nazwę, którą nosi od dziewiętnastego wieku.
  • Kamienna skrzynka na dwóch rzeźbionych wspornikach tuż nad panelem. To machikuł, otwór, przez który zrzucano różne rzeczy na każdego, kto próbował wyważyć drzwi.
  • Na lewo od łuku dwa zatarte, wielolistne medaliony w reliefie. W jednym chyba widać czworonożne zwierzę i to jeden z powodów, dla których bramę nazywano kiedyś Bramą Łowiecką.
  • Rząd blanków zwieńczonych piramidkami na szczycie muru, między dwiema wieżami.
Transkrypcja (2:26)

Stoisz na Plaza del Triunfo, z katedrą za plecami i czerwonym murem przed sobą, a ten czerwony mur to wejście. Między dwiema kamiennymi wieżami, pod rzędem blanków zwieńczonych piramidkami, jest Puerta del León, Brama Lwa, główne wejście do Alkazaru. Ma osiem i pół metra wysokości, zbudowano ją w stylu almohadzkim, a arabski mur, w którym ją przebito, pochodzi z dwunastego wieku, jest więc znacznie starszy niż pałac za nim. Sama idea władzy w tym miejscu jest jeszcze starsza: w 913 roku Abd ar-Rahman Trzeci, wtedy emir Kordoby, a później jej pierwszy kalif, kazał zbudować tu nową siedzibę rządu, na południowym skraju miasta.

Spójrz teraz na panel z kafli nad łukiem. Lew w koronie, narysowany w gotyckim stylu, w jednej łapie unosi krzyż, a pod stopami leży mu włócznia. Przez pierś biegnie mu wstęga z dwoma łacińskimi słowami, Ad utrumque, na to i na tamto. Dewizie brakuje ostatniego słowa, paratus. Gotów na jedno i drugie.

A teraz niespodzianka. Ten lew nie jest średniowieczny. Malowany lew był tu już wtedy, gdy Richard Ford rysował bramę w 1832 roku, ale na początku lat dziewięćdziesiątych dziewiętnastego wieku zastąpiły go te kafle, wykonane w wytwórni Mensaque w Trianie według projektu opracowanego razem z historykiem José Gestoso.

Nazwa przyszła razem z lwem. Przez stulecia była to Puerta de la Montería, Brama Łowiecka. Pewien siedemnastowieczny historyk pisał, że król wyjeżdżał przez nią konno ze swoimi myśliwymi, i łatwo w to uwierzyć: ojciec Piotra Pierwszego, Alfons Jedenasty, tak kochał polowania, że napisał o nich książkę. Na lewo od łuku ledwie widać dwa zatarte, wielolistne medaliony rzeźbione w reliefie, a w jednym z nich coś na kształt czworonożnego zwierzęcia. Dopiero w dziewiętnastym wieku, wśród pisarzy romantycznych, zaczęto mówić o niej Brama Lwa.

Nad panelem znajdź małą kamienną skrzynkę wystającą na dwóch rzeźbionych wspornikach. To machikuł, otwór, przez który zrzucano różne rzeczy na każdego, kto próbował wyważyć drzwi. Kiedy przejdziesz przez bramę, od następnego dziedzińca, na którym zaczyna się pałac, oddzieli cię już tylko odcinek muru almohadzkiego przebity trzema łukami. Na tym pierwszym dziedzińcu był kiedyś nawet teatr, Corral de la Montería, otwarty w 1625 roku, który spłonął trzeciego maja 1691 roku.

Przystanek 2 z 5 · Patio de la Montería, na środku dziedzińca, twarzą do fasady pałacu

Fasada pałacu Piotra I po drugiej stronie Patio de la Montería

Rzemieślnicy z Toledo, Granady i Sewilli, pracujący dla Piotra I Kastylijskiego (1334–1369) · 1356–1366; napis podaje rok 1402 ery hiszpańskiej, czyli 1364 · Kamień i cegła z rzeźbionym stiukiem, glazurowanymi kaflami i rzeźbionym drewnianym okapem na złoconych mukarnasach

Na co zwrócić uwagę

  • Biało-niebieski pas kafli tuż pod okapem, kanciastym pismem kufickim. Długo odczytywano go jako datę; to dewiza Nasrydów, nie ma zwycięzcy prócz Boga, powtarzana bez końca.
  • Linijka gotyckich liter wokół tych kafli, po kastylijsku, z imieniem Don Pedra i rokiem 1402 ery hiszpańskiej.
  • Głęboki drewniany okap na samej górze, wsparty na złoconych mukarnasach.
  • Okna nad drzwiami: potrójne pośrodku i para po każdej stronie, z wielolistnymi łukami na smukłych marmurowych kolumienkach.
Transkrypcja (2:34)

Przejdź przez potrójny łuk na wielki, otwarty dziedziniec i zatrzymaj się na środku. To Patio de la Montería, gdzie królewscy myśliwi zbierali się przed polowaniem, a budynek przed tobą to fasada pałacu, który Piotr Pierwszy Kastylijski zbudował między 1356 a 1366 rokiem.

Obejmij ją najpierw wzrokiem w całości, a odczytasz ją jak stronę z Granady. Panele z rzeźbionego stiuku, wielolistne łuki na smukłych marmurowych kolumienkach, pasy glazurowanych kafli, a na samej górze głęboki drewniany okap na złoconych mukarnasach, czyli rzeźbieniach jak plaster miodu, które zdają się ściekać ze wsporników. To podobieństwo nie jest przypadkiem. Sojusznik Piotra, Muhammad Piąty, nasrydzki sułtan, któremu Alhambra zawdzięcza dużą część swoich sal, był tu jego gościem i znalazł w tym Alkazarze schronienie, a najpewniej przysłał też rzemieślników do pomocy. Robotnicy przybyli z Toledo, z Granady i z samej Sewilli.

Znajdź teraz biało-niebieski pas kafli tuż pod okapem. Jest napisany pismem kufickim, kanciastym pismem arabskim, i przez długi czas uważano go za datę budowy. To nie data. To dewiza Nasrydów, powtarzana bez końca: wa la ghaliba illa Allah, nie ma zwycięzcy prócz Boga.

Potem przeczytaj linijkę gotyckich liter, która obramowuje kafle. Ta jest po kastylijsku i mówi w niej król o samym sobie: bardzo wysoki, bardzo szlachetny, bardzo potężny i bardzo zwycięski Don Pedro, z łaski Bożej król Kastylii i Leónu, kazał wznieść te alkazary, te pałace i te portale, w roku ery tysiąc czterysta drugim. Według naszej rachuby to rok 1364.

Dwa napisy, dwie wiary, jedne drzwi. Rejestr zabytków samego miasta Sewilli odczytuje to zestawienie jako znak tolerancji Piotra wobec innych religii. W 1364 roku dwór Granady przysłał tu do niego historyka Ibn Chalduna, by zawarł z nim pokój. Sam Piotr nie miał wiele czasu, by się tym wszystkim cieszyć: w 1366 roku wybuchła wojna domowa z jego przyrodnim bratem Henrykiem, która zakończyła się śmiercią Piotra w 1369 roku.

Zanim wejdziesz, pomyśl, co masz pod stopami. Pod tym brukiem leżą fundamenty dwunastowiecznych pałaców Almohadów. Jeden z nich, zbudowany około 1150 roku, odkryto tutaj w 1997 roku; rozebrano go w 1356 roku, żeby zrobić miejsce dla fasady, którą masz przed sobą. A w długim skrzydle z arkadami po zachodniej stronie dziedzińca w 1503 roku urządzono Casa de la Contratación, Izbę Handlową, by z wnętrza królewskiego pałacu kierować handlem Sewilli z Ameryką.

Przystanek 3 z 5 · Palacio del Rey Don Pedro, Patio de las Doncellas, na końcu basenu

Patio de las Doncellas

Budowniczowie pracujący dla Piotra I Kastylijskiego (1334–1369); górna galeria dla cesarza Karola V według projektu Luisa de Vegi · Parter 1356–1366; górna galeria 1540–1572; ogród zasypany w latach 1580–1584 i odsłaniany od 2002 roku · Rzeźbiony stiuk na marmurowych kolumnach wokół dziedzińca o wymiarach 21 na 15 metrów, z basenem pośrodku i dwiema zagłębionymi na metr kwaterami ogrodu

Na co zwrócić uwagę

  • Sieć rombów wyrzeźbiona w stiuku nad łukami, zwana sebka. Patronato zalicza ją, razem z łukiem wielolistnym, do najbardziej charakterystycznych motywów almohadzkich.
  • Białe marmurowe kolumny z renesansowymi kapitelami, wykute w Genui w latach 1560–1569 i ustawione pod łukami z czternastego wieku.
  • Górna galeria z półkolistymi łukami i balustradą, dobudowana dla Karola V w latach 1540–1572.
  • Dwie zagłębione kwatery po obu stronach basenu, o ścianach zdobionych przeplatającymi się łukami, które do 2002 roku leżały pod marmurową posadzką.
Transkrypcja (2:29)

Z mrocznych korytarzy wejściowych wychodzisz na światło: to Patio de las Doncellas, Dziedziniec Panien, serce oficjalnej części pałacu Piotra. Ma dwadzieścia jeden na piętnaście metrów i arkady dookoła, siedem łuków na dłuższych bokach i pięć na krótszych.

Najpierw przyjrzyj się łukom. Każdy jest wielolistny, wycięty w rząd małych półkolistych ząbków, a nad nimi ścianę pokrywa sieć zachodzących na siebie rombów wyrzeźbiona w stiuku, zwana sebka. Patronato zalicza te dwa motywy, łuk wielolistny i sieć rombów, do najbardziej charakterystycznych dla Almohadów, którzy rządzili Sewillą na długo przed Piotrem. Przyjrzyj się bliżej, a zobaczysz muszle, symbol płodności i życia, rękę Fatimy, która ma chronić, i pasy arabskiego pisma. Na niemal każdym cokole w tym pałacu arabski napis głosi: chwała naszemu panu, sułtanowi Don Pedrowi, niech Bóg go strzeże. Gdzie indziej na tym dziedzińcu jest po prostu Sułtanem Don Bidru. Chrześcijański król Kastylii nazwany sułtanem na własnych ścianach.

Teraz spójrz w górę, a zmienia się stulecie. Górną galerię, z półkolistymi łukami i balustradą, zbudowano między 1540 a 1572 rokiem dla cesarza Karola Piątego według projektu Luisa de Vegi w stylu włoskiego renesansu, z kapitelami wykonanymi w Genui. Nawet kolumny tu na dole nie pochodzą z czasów Piotra: między 1560 a 1569 rokiem zastąpiono je nowymi, wykutymi w Genui. Czternastowieczna arkada stoi więc na szesnastowiecznym włoskim marmurze.

A teraz spójrz w dół, na basen i dwie zagłębione kwatery po jego bokach, metr poniżej chodnika, o ścianach zdobionych przeplatającymi się łukami. To najlepsza historia na całej trasie. Między 1580 a 1584 rokiem wszystko to zasypano. Sprowadzono rzemieślników z Macael, Espery i Acán, cały dziedziniec pokryto marmurową posadzką, a pośrodku stanęła renesansowa fontanna. Przez ponad czterysta lat ludzie chodzili po tym dziedzińcu, nie mając pojęcia, że pod ich stopami jest ogród. Archeolodzy odnaleźli basen i kwatery w 2002 roku, a po wykopaliskach prowadzonych przez Miguela Ángela Tabalesa, które trwały do 2005 roku, dziedziniec znów pokazano tak, jak go urządzono w czternastym wieku.

Nazwa pochodzi ze starej opowieści, której nikt nie traktuje jak historii: władcy muzułmańscy mieli kiedyś żądać od królestw chrześcijańskich corocznej daniny ze stu dziewcząt. Pewne jest natomiast, że w 2024 roku hiszpańska mennica wybiła półtora miliona monet dwueurowych z tym dziedzińcem w reliefie na jednej stronie, więc może już kiedyś trafił do twojej kieszeni.

Przystanek 4 z 5 · Palacio del Rey Don Pedro, Salón de Embajadores, wejście z Patio de las Doncellas; stań pośrodku i spójrz w górę

Sala Ambasadorów i jej złota kopuła

Budowniczowie pracujący dla Piotra I Kastylijskiego (1334–1369); kopuła cieśli Diega Ruiza; fryz z królami namalował Diego de Esquivel · Lata 60. XIV wieku; kopuła 1427; fryz z królami 1599–1600; balkony z końca XVI wieku · Złocona kopuła z rzeźbionego drewna nad kwadratową salą o boku blisko 10 metrów, ze ścianami z kafli i rzeźbionego stiuku

Na co zwrócić uwagę

  • Złote mukarnasy w czterech narożnikach, które sprowadzają okrągłą kopułę na kwadratową salę. Patronato opisuje je jako gwiazdę, która łączy kwadrat z kołem.
  • Splecione gwiaździste wzory samej kopuły, wyrzeźbione i wyzłocone przez Diega Ruiza w 1427 roku.
  • Rząd malowanych królów tuż pod kopułą, pięćdziesięciu sześciu, każdy z mieczem w jednej ręce i jabłkiem królewskim w drugiej.
  • Kute żelazne balkony wysoko na ścianach, dodane za Filipa II pod koniec szesnastego wieku.
Transkrypcja (2:27)

Przejdź z dziedzińca przez wielkie drewniane drzwi do kwadratowej sali za nimi, stań pośrodku i spójrz prosto w górę. To Salón de Embajadores, Sala Ambasadorów, sala tronowa Piotra Pierwszego, w której przyjmował najważniejszych gości swoich czasów. A to jest złota kopuła.

Jej kształt coś znaczy. Sala jest kwadratowa, o boku blisko dziesięciu metrów, jak kryta kopułą sala, którą świat islamu nazywał kubba: kwadrat oznacza ziemię, a kopuła nad nim wszechświat. Trudne zadanie osadzenia okrągłej kopuły na kwadratowym pomieszczeniu biorą na siebie cztery narożniki, w których złocone rzeźbienia jak plaster miodu, mukarnasy, wspinają się w górę i zamieniają kwadrat w koło. Patronato opisuje to jako gwiazdę łączącą jedno z drugim. Z dołu wygląda to tak, jakby narożniki się topiły.

Kopuła jest młodsza od sali. W 1427 roku, za króla Jana Drugiego, pierwotną kopułę, usianą gwiazdami jak nocne niebo, zastąpiono tą, którą wykonał cieśla Diego Ruiz. Jest z rzeźbionego, złoconego drewna, to półkula z tych, które Hiszpanie nazywają media naranja, pół pomarańczy, i dlatego mówi się też o Sali Półpomarańczy. Prześledź dowolną jej linię, a nigdy się nie kończy: gwiazdy w gwiazdach, splecione aż po sam szczyt.

Opuść teraz wzrok na pas tuż pod kopułą. Jest tam rząd małych malowanych królów, pięćdziesięciu sześciu, namalowanych przez Diega de Esquivel w 1599 i 1600 roku. Idą po kolei od Chindaswinta do Filipa Trzeciego, każdy siedzi w koronie, z mieczem w prawej ręce i jabłkiem królewskim w lewej, a pod nim jego herb i lata panowania. Piotr też jest wśród nich, w południowej połowie. Kute żelazne balkony wystające ze ścian pojawiły się mniej więcej w tym samym czasie, za Filipa Drugiego.

Jeszcze dwie rzeczy, zanim pójdziesz dalej. Drewniane drzwi od strony dziedzińca pochodzą z czternastego wieku: na ich zewnętrznej stronie arabskie napisy wychwalają pana pałacu, a wysoko na wewnętrznej łacińskie litery niosą psalm i początek Ewangelii według świętego Jana. A po każdej z pozostałych trzech stron potrójny łuk podkowiasty na marmurowych kolumnach prowadzi do następnej sali; ten ozdobiony ptakami to Łuk Pawi.

Możesz usłyszeć, że Piotr wykorzystał salę z jedenastowiecznego pałacu króla poety al-Mutamida, Salę Plejad. To piękna myśl, ale historycy na ogół jej nie przyjęli. Pewny jest natomiast ślub. W 1526 roku cesarz Karol Piąty poślubił w tej sali, pod tą kopułą, Izabelę Portugalską.

Przystanek 5 z 5 · Ogrody, Estanque de Mercurio, na ścieżce wzdłuż bliższego brzegu stawu, twarzą do Galería del Grutesco

Estanque de Mercurio i Galería del Grutesco

Merkury według modelu Diega de Pesquery, odlany przez Bartolomégo Morela; galeria grot Vermonda Resty (zm. 1625); freski Diega de Esquivel · Staw od 1575 roku, posąg 1576; galeria około 1612 roku na almohadzkim murze z XII wieku · Brązowa figura i balustrady na podwyższonym zbiorniku wody, za nimi galeria z rustykowanego kamienia i fresków na murze długości 160 metrów

Na co zwrócić uwagę

  • Brązowy Merkury na fontannie pośrodku wody, a na balustradzie lwy trzymające tarcze i kule ze szpiczastymi zwieńczeniami, wszystko z tej samej odlewni. Poszukaj śladów złocenia, które kiedyś je pokrywało.
  • Skalna faktura muru za nimi: kamień ułożony tak, by wyglądał jak skała wyrywająca się ze starego muru miejskiego, manierystyczny żart Vermonda Resty.
  • Postacie na freskach w łukowych niszach, namalowane przez Diega de Esquivel.
  • Pawilon z blankami na szczycie galerii i ogrody opadające poniżej poziomu stawu.
Transkrypcja (2:07)

Z Pałacu Gotyckiego wychodzisz do ogrodów, a pierwsze, co masz przed sobą, to woda: podwyższony staw z brązowym bogiem pośrodku, a za nim mur, który wygląda, jakby zamienił się w skałę. To Estanque de Mercurio, Staw Merkurego. Leży na poziomie pałacu, wyżej niż reszta ogrodów, które opadają poniżej ciebie.

Zaczęło się od hydrauliki. Był to zbiornik zbierający wodę z Caños de Carmona, rzymskiego akweduktu, który muzułmanie znów wykorzystali, a stąd woda płynęła, by nawadniać sady i ogrody Alkazaru. Od 1575 roku zrobiono z niego ozdobę. Brązowego Merkurego pośrodku, z datą 1576, wymodelował Diego de Pesquera, a odlał Bartolomé Morel, i ci sami twórcy wykonali balustradę wokół stawu, lwy z tarczami na jej narożnikach i osiemnaście kul ze szpiczastymi zwieńczeniami. Wszystkie te elementy były złocone, kiedy powstały, i gdzieniegdzie przetrwał jeszcze ślad złota. Patronato przeprowadziło prace konserwatorskie przy stawie i jego rzeźbach.

Teraz mur. Ma sto sześćdziesiąt metrów długości, a zaczynał jako dwunastowieczny mur almohadzki, zbudowany przeciw napastnikom i przeciw powodziom potoku Tagarete. Około 1612 roku architekt Vermondo Resta przerobił go na loggię, galerię do podziwiania ogrodów. Wymyślił, że kamień będzie wyglądał jak surowa skała wyrywająca się ze starego muru miejskiego, nieobrobione bryły ułożone w kolumny, tak by budowla i natura zdawały się w siebie przechodzić. W łukowych niszach między nimi są freski Diega de Esquivel ze scenami z mitologii klasycznej. Pawilon z blankami na górze należy do górnej promenady galerii.

Schodami obok stawu zejdziesz do Jardín de la Danza, Ogrodu Tańca, założonego w latach siedemdziesiątych szesnastego wieku, a stamtąd przejście prowadzi do Baños de Doña María de Padilla. Nazwa pochodzi od kochanki Piotra, ale długa, sklepiona cysterna na dole nie ma z nią nic wspólnego; to część gotyckiego pałacu Alfonsa Dziesiątego.

Te ogrody miały swoich wielbicieli. W 1910 roku pracował tu malarz Joaquín Sorolla, a jedno z jego płócien nosi tytuł Rincón de grutesco del Alcázar de Sevilla, zakątek właśnie tej galerii. A pomarańcze z drzew, które miniesz w drodze do wyjścia, trafiały do marmolady jadanej przez królową Elżbietę Drugą.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Alkazarze w Sewilli.

Pod jedną tylko kopułą siedzi tu pięćdziesięciu sześciu malowanych królów, a ten przewodnik zdąży wymienić z imienia trzech. Pałac Piotra pokrywają napisy od posadzki po sufit: dewizy pismem kufickim, kastylijskie przechwałki gotyckimi literami, herby, chrześcijański król tytułowany sułtanem. Zrób zdjęcie napisu albo kafla przed sobą, a Chiaro go przetłumaczy, powie, kto go zamówił i kiedy, i będzie odpowiadał na twoje pytania aż do ogrodów.

Co mówi ten arabski napis?Który to król na malowanym fryzie?Dlaczego ten ogród leży niżej niż ścieżka?

Przed wizytą

01

Dojazd

Patio de Banderas s/n, 41004 Sevilla, adres samego Patronato. Zwiedzający wchodzą przez czerwoną Puerta del León na Plaza del Triunfo, placu, który Alkazar dzieli z katedrą i Archiwum Generalnym Indii (Archivo General de Indias), a wychodzą od strony Patio de Banderas, przy Apeadero. Kasa biletowa jest na Patio de Banderas.

Linią 1 metra do stacji Puerta Jerez, najbliższej historycznemu centrum. Tramwaj Metrocentro, linia T1, zatrzymuje się na przystanku Archivo de Indias, nazwanym od budynku przy samym Plaza del Triunfo, i przy Puerta de Jerez.

02

Bilety i wstęp

  • Wstęp odbywa się w 30-minutowych przedziałach z ograniczoną liczbą miejsc i trzeba trzymać się godziny wydrukowanej na bilecie. Bilety online sprzedaje wyłącznie oficjalny sklep, do którego prowadzi alcazarsevilla.org; kasa na Patio de Banderas otwiera się o 09:00, sprzedaje bilety tylko na ten sam dzień i przyjmuje wyłącznie karty. W najbardziej oblegane dni bilety wyprzedają się z wyprzedzeniem, nie można ich wymienić ani zwrócić, a przy wejściu sprawdzany jest dokument tożsamości, na który je kupiono.
  • Bilet ogólny, 15,50 euro, obejmuje parter pałaców i ogrody, czyli wszystkie przystanki z tej strony. Bilet ulgowy kosztuje 8 euro dla zwiedzających powyżej 65 lat i studentów w wieku od 14 do 30 lat. Dzieci do 13 lat w towarzystwie dorosłego wchodzą bezpłatnie, podobnie jak osoby urodzone lub mieszkające w Sewilli, które muszą jednak wcześniej zarezerwować wejście.
  • Cuarto Real Alto, górne apartamenty królewskie pałacu Piotra I, to osobne zwiedzanie zorganizowane za dodatkowe 5,50 euro, a dachy Pałacu Gotyckiego z górną promenadą Galería del Grutesco sprzedaje się jako kolejne osobne zwiedzanie. Żadne z nich nie jest potrzebne na tej trasie.
  • Patronato ma dwa rozkłady godzin: od 1 października do 31 marca 09:30–17:00, a personel zaczyna opróżniać teren o 17:45; od 1 kwietnia do 30 września 09:30–19:00, z opróżnianiem terenu od 19:45. 1 i 6 stycznia, w Wielki Piątek i 25 grudnia bramy pozostają zamknięte; w Wigilię i w sylwestra otwarte jest tylko rano.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Własny audioprzewodnik Patronato to przewodnik internetowy na telefon: zeskanuj kod QR na stronie Prepara la visita w serwisie alcazarsevilla.org albo stuknij tam w link, a otworzy się z proponowaną trasą przez pałace i ogrody. Ta strona nie podaje jego ceny. Nasz przewodnik obejmuje mniej, ale głębiej: pięć miejsc, każdemu poświęcone kilka minut, z pełnym tekstem pod odtwarzaczem, więc dziedziniec pełen głosów nie przeszkadza.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Alkazarze w Sewilli?

Właśnie go czytasz: pięć przystanków od Puerta del León do Stawu Merkurego, odtwarzanych bezpłatnie w przeglądarce telefonu, z pełnym tekstem każdego z nich. Patronato ma też własny internetowy audioprzewodnik, który otwiera się po zeskanowaniu kodu QR na jego stronie dla zwiedzających. Kafel, sufit albo drzwi między pięcioma przystankami wystarczy sfotografować, a Chiaro opowie o wszystkim, co jest na zdjęciu.

Czy jakaś część tego audioprzewodnika po Alkazarze działa przed bramą?

Pierwszy przystanek tak. Słucha się go na Plaza del Triunfo, z widokiem na Puerta del León, przed kontrolą biletów. Pozostałe cztery, fasada pałacu Piotra I, Patio de las Doncellas, Sala Ambasadorów i Staw Merkurego, są w środku i wymagają biletu ogólnego, który obejmuje parter pałaców i ogrody.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Alkazarze w Sewilli?

Strona Prepara la visita prowadzona przez Patronato udostępnia jego audioprzewodnik przez kod QR, który skanujesz własnym telefonem, i nie podaje ceny. Przewodnik otwiera się jako strona internetowa z proponowaną trasą przez pałace i ogrody.

Czy Cuarto Real Alto wchodzi w skład standardowego zwiedzania?

Nie. Bilet ogólny obejmuje parter pałaców i ogrody. Cuarto Real Alto, na piętrze pałacu Piotra I, to zorganizowane zwiedzanie części pałacu sprzedawane osobno za dodatkowe 5,50 euro, a żaden z pięciu przystanków tutaj go nie wymaga.

W które dni Alkazar w Sewilli jest zamknięty?

Cztery dni w roku nie otwiera się wcale: 1 i 6 stycznia, w Wielki Piątek i 25 grudnia. W Wigilię i w sylwestra otwarty jest tylko rano. W pozostałe dni bramy otwierają się o 09:30, a zamykają o 17:00 od października do marca i o 19:00 od kwietnia do września.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Alkazaru w Sewilli.