Direct naar de inhoud

Van Gogh Museum · Amsterdam · Onafhankelijke gids

Audiogids voor het Van Gogh Museum,
vijf stops, gratis.

Vijf opnames die je nu meteen kunt starten, zonder app en zonder rij bij de audiobalie. Richt Chiaro daarna op wat er verder aan de muren hangt, van de tweehonderd Van Goghs tot de Monets en Gauguins eromheen, en hoor het verhaal van precies dat werk.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Van Gogh Museum.

9:41

Zonnebloemen

Van Gogh Museum, Amsterdam

0:00 2:29
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Deze route voert langs vijf schilderijen op twee verdiepingen van het Rietveldgebouw, met bij elkaar zo’n elf minuten luisteren. Je begint op verdieping 1 bij de Zonnebloemen, in het Arles-deel dat het museum Artistieke bloei noemt, en De slaapkamer hangt in hetzelfde deel. Daarna loop je over dezelfde verdieping terug naar De aardappeleters in de zalen over Nuenen, en ga je naar boven, naar verdieping 3, voor Amandelbloesem in de zalen over Saint-Rémy en tot slot Korenveld met kraaien in de zalen over Auvers. Dat laatste werk kan wel voor restauratie weg zijn, dus kijk op de dag zelf even op de pagina die het museum eraan wijdt. De Zonnebloemen komen bewust eerst: dat is het werk waar hier iedereen naartoe loopt. Trek voor de hele ronde zo’n uur uit, binnen de twee tot drie uur die een gemiddeld bezoek volgens het museum duurt.

De gegevens bij elk werk komen uit de online collectie van het Van Gogh Museum zelf, de verdiepingen en zaalnamen uit de zaalteksten die het museum per verdieping als pdf publiceert. Dit museum nummert verdiepingen, geen zalen, en het leent zijn eigen topstukken uit aan zijn eigen tijdelijke tentoonstellingen, dus een schilderij kan naar een andere vleugel verhuizen zonder het gebouw te verlaten. Zegt het bordje bij het werk iets anders dan deze pagina, volg dan het bordje en stuur ons de correctie.

Stop 1 van 5 · Verdieping 1, Artistieke bloei, de zalen over Arles

Zonnebloemen

Vincent van Gogh · Arles, januari 1889 · Olieverf op doek, 95 × 73 cm

Om op te letten

  • Het woord Vincent, in blauw over de buik van de pot geschilderd. Hij signeerde maar zo’n vijftien procent van zijn schilderijen, en dit is een van de werken die de onderzoekers van het museum noemen als iets waar hij trots op was.
  • De strook helemaal bovenaan. Dat is een latje dat hij tijdens het werk aan het doek vastmaakte en daarna net als al het andere geel schilderde.
  • Hoe weinig licht er is. Na het onderzoek naar dit schilderij verlaagde het museum de maximale lichtsterkte met twee derde, van 150 naar 50 lux.
Transcriptie (2:29)

Een pot zonnebloemen op een tafel tegen een muur, en de pot, de tafel en de muur hebben allemaal ongeveer hetzelfde geel. Meer is het niet. Van Gogh bouwde het schilderij op uit drie tinten geel en, zoals hij zelf schreef, verder niets, om te zien hoe ver hij één kleur kon oprekken voordat die niets meer zei.

In Arles schilderde hij in 1888 en 1889 vijf grote doeken met zonnebloemen in een vaas. Dit is die van januari 1889, en het is een herhaling: hij kopieerde het naar de versie van de zomer ervoor, die nu in de National Gallery in Londen hangt. Toen een internationaal team het doek tussen 2016 en 2019 tot in detail onderzocht, bleek dat de compositie van tevoren was uitgedacht. Hij wist precies hoe het af zou zien voordat hij eraan begon.

De aanleiding voor deze reeks was Paul Gauguin. Van Gogh had in Arles het Gele Huis gehuurd, en Gauguin had beloofd bij hem te komen wonen. Als welkom hing Van Gogh de eerste twee zonnebloemdoeken in Gauguins slaapkamer. Gauguin bekeek ze en zei dat ze helemaal Vincent waren. Later vroeg hij er een als cadeau, en daar wilde Van Gogh niet aan.

Kijk nu naar de pot. Over de buik staat in blauw één woord: Vincent. Die signatuur is zeldzamer dan je zou denken. Het museum rondde in augustus 2026 het eerste volledige onderzoek naar zijn signaturen af en ontdekte dat hij maar 133 van zijn 840 bekende schilderijen signeerde, bijna altijd alleen met zijn voornaam, omdat buiten Nederland vrijwel niemand raad wist met zijn achternaam. Hij signeerde de werken waar hij trots op was, en dit is er een van.

Kijk ook naar de bovenrand. De strook boven de hoogste bloemen is een latje dat hij tijdens het werken aan het doek vastzette en net als de rest geel schilderde, omdat het schilderij hoger wilde worden dan het doek dat hij had.

Het geel dat je ziet, is niet helemaal het geel dat hij mengde. Het onderzoeksteam onder leiding van restaurator Ella Hendriks ontdekte dat een rood in het schilderij, geraniumlak, is verbleekt en dat een geel, chroomgeel, donkerder is geworden. Sommige van de bruinere bloemhoofden waren ooit feller. Daarom is het in deze zalen ook zo schemerig. Na die uitkomsten verlaagde het museum de maximale lichtsterkte met twee derde, van 150 naar 50 lux, en kwamen er nieuwe lampen.

En door datzelfde onderzoek gaat dit doek nooit meer de deur uit. In de hele geschiedenis van het museum was het zes keer uitgeleend, voor het laatst in 2014, toen het naar Londen ging om naast zijn eigen oudere broertje te hangen. In januari 2019 maakte het museum bekend dat de verflagen stabiel zijn, maar heel gevoelig voor trillingen en schommelingen in de luchtvochtigheid, en dat de Zonnebloemen voortaan in Amsterdam blijven. Waar je deze bloemen ook op hebt gezien, een poster, een mok, een tas: dit is het echte schilderij, en dat komt niet naar jou toe.

Toen Van Gogh stierf, brachten vrienden zonnebloemen mee naar zijn begrafenis. Hij had bekend willen staan als de schilder van de zonnebloemen, en dat was hij toen ook.

Stop 2 van 5 · Verdieping 1, Artistieke bloei, de zalen over Arles

De slaapkamer

Vincent van Gogh · Arles, oktober 1888 · Olieverf op doek, 72,4 × 91,3 cm

Om op te letten

  • De twee portretjes hoog aan de rechtermuur. Het zijn zijn eigen schilderijen van vrienden, dat jaar in Arles gemaakt: Eugène Boch en Paul-Eugène Milliet.
  • De achterwand, die nergens netjes haaks op de zijmuren staat. De echte kamer was een trapezium, en zo schilderde hij hem ook.
  • Het blauw van de muren en de deuren. Toen hij het schilderde was het paars; in de loop der jaren is het verkleurd.
Transcriptie (2:07)

Een bed, twee stoelen, een tafeltje met een kan en een waskom, kleren aan een haak en een vloer van rode tegels. Van Gogh schilderde zijn eigen slaapkamer in het Gele Huis in Arles in oktober 1888, en hij schreef zijn broer precies wat hij ermee wilde: alles moest van de kleur komen, en die kleur moest rust oproepen, of slaap. Wie naar het schilderij keek, moest tot rust komen.

Voor het oog is het toch niet helemaal rustig, en daar zijn twee redenen voor.

De eerste is dat de kleuren zijn verschoven. De muren en de deuren lijken nu blauw. Ze waren paars toen hij ze neerzette. Het museum wijt dat aan verkleuring door de jaren heen, en het evenwicht dat hij had bedacht, paarse muren tegenover botergele meubels, is daarmee verdwenen. Je kijkt naar een schilderij dat is weggedreven van zijn eigen gebruiksaanwijzing.

De tweede is de achterwand. Volg de lijn waar die de linkermuur raakt, en dan de rechtermuur. Niets staat haaks. Veel bezoekers concluderen dat Van Gogh niets van perspectief snapte. Dat snapte hij wel. De kamer had echt die vorm, een trapezium met één stompe en één scherpe hoek, en hij schilderde de kamer die hij had.

Wat hij wél veranderde, was het licht. Hij schreef Theo dat hij het interieur bewust vlak had gehouden en de schaduwen had weggelaten, zodat het schilderij op een Japanse prent zou lijken. Het bed heeft geen volume en onder de stoelen valt geen slagschaduw.

De deur rechts kwam uit op de trap. De deur links gaf toegang tot de logeerkamer die hij klaarhield voor Gauguin. Het raam achterin keek uit op de Place Lamartine en de tuinen daar.

Kijk hoog aan de rechtermuur, naar de twee portretjes. Dat zijn zijn eigen schilderijen van twee vrienden, dat jaar in Arles gemaakt: de schilder Eugène Boch, die hij De Dichter noemde, en de soldaat Paul-Eugène Milliet, die hij De Minnaar noemde. Hij hing zijn vrienden boven zijn bed.

Er bestaan drie versies van deze kamer, en dit is de eerste. Het doek raakte beschadigd bij een overstroming van de Rhône terwijl Van Gogh in het ziekenhuis van Arles lag, en Theo liet het verdoeken en stuurde het terug, zodat zijn broer het kon kopiëren. Die kopie, van september 1889, hangt in Chicago. Een kleinere derde, voor zijn moeder en zijn zus Wil, hangt in Parijs. Dit is het origineel, en zijn eigen oordeel erover, geschreven na een van zijn inzinkingen, was kort en stellig: toen hij na zijn ziekte zijn doeken terugzag, vond hij de slaapkamer de beste.

Stop 3 van 5 · Verdieping 1, Schilder van het boerenleven, de zalen over Nuenen

De aardappeleters

Vincent van Gogh · Nuenen, april–mei 1885 · Olieverf op doek, 82 × 114 cm

Om op te letten

  • De rugleuning van de stoel helemaal links. Daar signeerde hij het schilderij, en de signatuur is bijna weggezakt in de donkere verf.
  • De handen. Ze zijn allemaal te groot en ze doen allemaal iets, want om de handen draait het hele schilderij.
  • De ene olielamp. Dat is het enige licht in de kamer, en die bepaalt elke kleur op het doek.
Transcriptie (2:02)

Om hier te komen ben je terug in de tijd gelopen. Vier jaar vóór de zonnebloemen, in Nuenen, een dorp in het zuiden van Nederland, wilde Van Gogh bewijzen dat hij mensen kon schilderen, en hij koos het moeilijkste wat hij kon bedenken: vijf figuren, één lamp, één kamer, ’s avonds.

Geef je ogen even de tijd. Het doek is heel donker, en hoe langer je ervoor staat, hoe meer er uit het duister opdoemt.

Hij was uit op een bepaald effect. Hij schreef dat de boeren eruit moesten zien alsof ze die aardappelen hadden gerooid met dezelfde handen die ze nu in de schotel steken, en hun eten dus eerlijk hadden verdiend. Daarom gaf hij ze grove gezichten en zware, knokige handen, en schilderde hij alles in aardetinten, in iets wat volgens hem leek op de kleur van een flink stoffige aardappel, ongeschild natuurlijk.

Kijk naar de handen. Ze zijn allemaal te groot, en ze zijn allemaal bezig: snijden, schenken, reiken, een kopje vasthouden. Kijk dan naar de lamp. Dat is het enige licht in de kamer, en die bepaalt elke kleur op het doek.

Dit moest zijn visitekaartje als kunstenaar worden. Hij had er meer dan een jaar naartoe gewerkt. Hij schreef dat een boerenschilderij naar spek, rook en dampende aardappelen moest ruiken, en dat wie liever mooiere boeren zag, zijn heil maar ergens anders moest zoeken. Toen liet hij het zien, en dat liep slecht af. Zijn vriend en collega-schilder Anthon van Rappard veegde er bijna meteen de vloer mee aan, en Van Gogh schreef terug dat Van Rappard niet het recht had zo over zijn werk te praten. De kleuren waren te donker, vonden ze. De figuren klopten niet. Twee jaar later, toen hij in Parijs woonde en in kleuren schilderde die in deze kamer ondenkbaar zouden zijn, zei hij nog steeds dat dit het beste was wat hij ooit had gemaakt.

Zoek nu de rugleuning van de stoel helemaal links. Daar signeerde hij, Vincent, en de signatuur is bijna helemaal in de donkere verf verdwenen. Hij signeerde ongeveer vijftien procent van zijn schilderijen, en als de onderzoekers van het museum uitleggen welke, is dit een van de twee die ze noemen: hij signeerde waar hij trots op was.

Nog één ding over dit stille doek. In 1991 droegen dieven het dit museum uit, samen met negentien andere schilderijen. Ze kwamen het gebouw uit. Vijfendertig minuten later werden alle twintig teruggevonden in een achtergelaten auto. Het is nog altijd de grootste kunstroof in Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog, en twee van de vier veroordeelde mannen waren suppoosten die hier werkten.

Stop 4 van 5 · Verdieping 3, Tegen de klippen op schilderen, de zalen over Saint-Rémy; op de collectiepagina van het museum zie je of het te zien is

Amandelbloesem

Vincent van Gogh · Saint-Rémy-de-Provence, februari 1890 · Olieverf op doek, 73,3 × 92,4 cm

Om op te letten

  • Het blauw. De lucht schilderde hij er pas achteraf omheen, heel precies, langs elk twijgje, en van dichtbij is het niet één blauw maar een heleboel.
  • De knoppen. Sommige bloemen staan wijd open en andere zijn nog dicht, geschilderd met ongewone zorg.
  • De vier randen, waar de takken gewoon van het doek af lopen. Je ziet nooit de hele boom, en die uitsnede komt rechtstreeks uit de Japanse prentkunst.
Transcriptie (1:58)

Na drie zalen geel en bruin: dit. Een boom van recht onderaf gezien, zo dichtbij dat je de hele boom nooit te zien krijgt, tegen een blauw dat eigenlijk niet zo blauw zou mogen zijn.

Van Gogh schilderde het in februari 1890 in de inrichting in Saint-Rémy, waar hij toen al bijna tien maanden woonde. Hij schilderde het vanwege een brief. Op eenendertig januari kregen zijn broer Theo en zijn schoonzus Jo een zoon, en ze noemden het jongetje Vincent, naar hem. Theo schreef: zoals we je al zeiden, noemen we hem naar jou, en ik wens dat hij net zo vastberaden en moedig mag worden als jij.

Hij begon meteen. Amandelbomen bloeien vroeg in het voorjaar, eerder dan al het andere, dus de bloeiende tak is hét beeld voor het begin van de lente, en hij schilderde hem voor een begin.

Kijk naar het blauw. Hij zette de takken niet op een egale ondergrond. Hij schilderde de lucht er achteraf omheen, nauwkeurig, langs elk twijgje, en als je dichtbij gaat staan, zie je dat het niet één blauw is maar een heleboel, die in elkaar overlopen zoals in een echte lucht. Kijk ook naar de bloemen. Sommige staan wijd open, andere zijn nog dichte knoppen, geschilderd met een aandacht die hij er lang niet altijd voor nam.

De invalshoek is geleend. Van Gogh verzamelde Japanse prenten bij honderden, en Japanse prentmakers snijden een stukje natuur uit en laten het over de rand van het blad lopen, in plaats van je de hele boom te tonen. Dat gebeurt hier ook, aan alle vier de kanten.

Het schilderij kwam hem duur te staan. Hij maakte het eind februari af en kreeg daarna een aanval die twee maanden duurde, de langste crisis van zijn leven. Toen hij weer kon werken, was de bloei voorbij. Als ik had kunnen doorwerken, schreef hij, had ik nog meer bloeiende bomen geschilderd. Nu is het bijna gedaan met de bloeiende bomen. Ik heb geen geluk.

Er staat geen signatuur op. Hij signeerde maar een klein deel van zijn schilderijen, en was er op dat moment zo goed als mee gestopt.

Het schilderij ging naar Theo en Jo en hing boven de piano in hun woonkamer, en later in de slaapkamer in Bussum die Jo deelde met haar zoontje. Jo heeft in haar leven heel veel schilderijen van Vincent verkocht, met opzet, om hem bekend te maken. Dit werk was nooit te koop. De baby voor wie het geschilderd was, groeide op tot de man die dit museum oprichtte, en daarom hangt het aan deze muur en niet bij iemand thuis.

Stop 5 van 5 · Verdieping 3, 1890 Hartstochtelijke natuur, de zalen over Auvers; in het najaar van 2026 was het weg voor een restauratiebehandeling, en op de collectiepagina van het museum zie je of het weer te zien is

Korenveld met kraaien

Vincent van Gogh · Auvers-sur-Oise, juli 1890 · Olieverf op doek, 50,5 × 103 cm

Om op te letten

  • De vorm. Een dubbel vierkant, twee keer zo breed als hoog, een formaat dat hij alleen in de laatste weken van zijn leven gebruikte.
  • Het middelste pad. Het komt op je af, wordt breder en houdt op in het koren; aan het eind is er geen horizon.
  • Het roodbruin van de paden tegen de groene graskanten ernaast. Die twee kleuren zette hij bewust naast elkaar, zoals hij blauwe lucht tegen geel koren zette.
Transcriptie (2:02)

Doe een stap achteruit, want het eerste wat opvalt aan dit schilderij is de vorm. Het is twee keer zo breed als hoog, een dubbel vierkant, en Van Gogh gebruikte dat uitgerekte formaat alleen in de laatste weken van zijn leven, in juni en juli 1890, in Auvers-sur-Oise.

Dan het verhaal dat iedereen kent, en dat niet klopt. Dit is niet zijn laatste schilderij. Vraag het in deze zaal rond, en de helft van de bezoekers vertelt je dat hij het afmaakte, een veld in liep en zichzelf neerschoot. Die versie komt grotendeels uit een film, Lust for Life van Vincente Minnelli uit 1956, die het precies zo in beeld brengt. Het museum noemt het een hardnekkige mythe, want hij maakte na dit doek nog verschillende werken. Hij voltooide dit schilderij rond tien juli, en Het gemeentehuis van Auvers is gedateerd op de veertiende. Het schilderij dat het meest waarschijnlijk zijn laatste is, Boomwortels, is ook in dit gebouw.

Wat hij echt schreef, is mooier dan de legende. Rond tien juli liet hij Theo en Jo weten dat hij in Auvers drie grote doeken af had, waarvan twee met eindeloze korenvelden onder onstuimige luchten. Hij zei dat hij er niet voor was teruggedeinsd om droefheid en uiterste eenzaamheid uit te drukken. En in één adem zei hij dat de doeken lieten zien wat hij gezond en versterkend vond aan het buitenleven. Allebei tegelijk, in één veld.

Kijk wat hij met kleur doet, want daar gaat hij heel bewust te werk. Blauwe lucht tegen geeloranje koren. Dan de paden, roodbruin, strak naast de groene graskanten gezet, zodat elke kleur de andere harder laat klinken. Niets is hier een gemengde, modderige tint.

Volg nu het middelste pad. Het komt op je af, wordt breder en houdt dan gewoon op in het koren. Geen horizon aan het eind, geen hek, geen figuur. Het koren beslaat twee derde van het doek, de kraaien vliegen alle kanten op, en het schilderij weigert tot rust te komen. Dat is constructie, geen afscheidsbrief.

Eén laatste ding. In 1991 was dit doek een van de twintig die dieven uit dit museum meenamen, en een van de drie die onderweg zwaar gescheurd raakten. Binnen vijfendertig minuten was alles terug, gevonden in een achtergelaten auto. Je kijkt naar een schilderij dat de zwartste nacht in de geschiedenis van dit gebouw al heeft overleefd.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Dit gebouw telt tweehonderd Van Goghs. Je hebt er vijf gehoord.

Hier houdt deze pagina op. Open de app en maak een foto van wat er maar in de buurt is, een brief in een vitrine, een tekening die deze maand net uit het depot komt, een Gauguin in de zaal hiernaast: Chiaro zegt wat het is, legt uit waarom het museum het laat zien en blijft hardop antwoorden op je vragen.

Waarom staat er Vincent op?Was dit echt zijn laatste schilderij?Welke Zonnebloemen zijn dit?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Museumplein 6, 1071 DJ Amsterdam. Je gaat naar binnen via het glazen entreegebouw aan het Museumplein, niet via het oudere Rietveldgebouw erachter, dat aan de Paulus Potterstraat ligt.

Het museum noemt twee haltes in de buurt. Bij Museumplein stoppen tram 2, 5 en 24 en bus 357 en 397; bij Concertgebouw tram 5, 12 en 24 en bus 347 en 357. Vanaf Amsterdam Centraal neem je tram 2, 5 of 24 naar Museumplein, vanaf Zuid WTC tram 5 naar Concertgebouw en vanaf station Amstel tram 12 naar Concertgebouw.

02

Tickets

  • Tickets zijn volgens het museum alleen online te koop, en elke bezoeker heeft er een nodig met een starttijd. Boek dus eerst op tickets.vangoghmuseum.com, ook als je gratis naar binnen mag met een Museumkaart, ICOM-kaart, Stadspas of Rembrandtkaart.
  • Volwassenen betalen rond de vijfentwintig euro, studenten die in de EU of de EER staan ingeschreven betalen met hun studentenkaart minder, en jongeren onder de 18 mogen gratis naar binnen. Maar ook zij moeten allemaal een starttijd boeken. Kijk bij het boeken naar de actuele prijzen.
  • Het museum gaat elke dag om 9.00 uur open en is op vrijdag meestal tot 21.00 uur open, al zijn er vrijdagen waarop dat niet geldt. De sluitingstijd schuift per maand tussen 17.00 en 18.00 uur, dus bekijk de openingstijden voor de week waarin je komt.
  • Boek de vroegste starttijd die je kunt krijgen en ga meteen naar verdieping 1. Het museum trekt meer dan 1,8 miljoen bezoekers per jaar, en volgens het museum duurt een gemiddeld bezoek twee tot drie uur.
  • Fotograferen mag, zolang je geen flitser, statief of selfiestick gebruikt.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De eigen audiotour van het museum is een interactieve gids in veertien talen, voor een paar euro voor volwassenen en minder voor tieners, gratis onder de dertien. Je voegt hem toe als je je ticket boekt en haalt hem op bij de audiobalie (Audio Desk) beneden in het Atrium. Deze pagina is gratis en werkt op de telefoon die je al op zak hebt, maar komt niet verder dan vijf schilderijen; voor al het andere in het gebouw gebruik je de Chiaro-app. De actuele prijzen staan op vangoghmuseum.nl.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor het Van Gogh Museum?

Deze pagina is er een. Vijf schilderijen, elk met audio die je direct in je browser afspeelt en de uitgeschreven tekst eronder, bij elke stop de verdieping en de zaal, en niets om te installeren. De eigen audiotour van het museum kost extra. Wil je meer dan deze vijf, maak dan in de Chiaro-app een foto van een werk, en de app vertelt je over precies dat werk.

Wat kost de officiële audiogids van het Van Gogh Museum?

€ 3,75 voor volwassenen, € 2 voor kinderen van 13 tot en met 17, en gratis voor kinderen tot en met 12. De gids is er in veertien talen; je voegt hem toe aan je boeking op tickets.vangoghmuseum.com en haalt hem op bij de audiobalie (Audio Desk) beneden in het Atrium.

Waar hangen de Zonnebloemen in het Van Gogh Museum?

Op verdieping 1 van het Rietveldgebouw, in het Arles-deel dat in de zaalteksten van het museum Artistieke bloei heet, met De slaapkamer in hetzelfde deel. Het is de versie van januari 1889, een van de vijf die hij schilderde. Sinds 2019 staat vast dat het museum dit schilderij nooit meer laat reizen, dus het hangt er altijd als jij er bent.

Is het Van Gogh Museum op een bepaalde dag gesloten?

Nee, het is elke dag van de week open, vanaf 9.00 uur, en op vrijdagavond tot 21.00 uur. De sluitingstijd schuift door het jaar heen tussen 17.00 en 18.00 uur, en oktober en december hebben hun eigen tijden, dus kijk op vangoghmuseum.nl voor de week van je bezoek.

Hangt De sterrennacht in het Van Gogh Museum?

Nee, en het museum krijgt die vraag zo vaak dat het hem in zijn eigen lijst met veelgestelde vragen beantwoordt. De sterrennacht is van het Museum of Modern Art in New York. Amsterdam heeft in plaats daarvan de Zonnebloemen, De slaapkamer, Amandelbloesem en Korenveld met kraaien.

Kan ik tickets voor het Van Gogh Museum aan de deur kopen?

Nee. Het museum zegt duidelijk dat dat niet kan: elk ticket wordt online verkocht met een starttijd, en dat geldt ook voor gratis toegang met een Museumkaart, ICOM-kaart, Stadspas of Rembrandtkaart. Boek op tickets.vangoghmuseum.com of via een van de wederverkopers die het museum noemt, want volgens het museum worden er via andere platforms valse tickets verkocht.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Van Gogh Museum.