Tower of London · Londen · Onafhankelijke gids
Audiogids voor de Tower of London,
vijf stops, gratis.
Bijna vijf hectare binnen twee ringmuren en een slotgracht, om een donjon heen waaraan omstreeks 1078 werd begonnen. Alle vijf stops spelen af in dit tabblad, en over de andere negenhonderdvijftig jaar vertelt Chiaro je aan de hand van een foto.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Tower of London.
De slotgracht en de westelijke ingang
Tower of London, Londen
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij de Tower of London.
De vijf stops · 12 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Vijf stops, waarvan vier met één standaardticket, en de wandeling begint al vóór de poort. De eerste is op Tower Hill, op het trottoir ten westen van de slotgracht, waar de eigen plattegrond van de Tower ‘Enter here’ aangeeft en waar je niets anders nodig hebt dan zicht op de muren. Daarna ga je door de West Gate naar Water Lane en Traitors’ Gate aan de zuidkant; noordwaarts de binnenring in voor Tower Green en de ingekerfde muren van de Beauchamp Tower; naar het hart van de burcht voor de White Tower en de Normandische kapel daarbinnen; en omhoog de oostelijke weergang op, de Battlements, voor de Theems en de weg naar buiten. Ongeveer twaalf minuten luisteren en zo’n halve kilometer lopen. De route met hoogtepunten in Britse Gebarentaal die de Tower zelf over hetzelfde terrein aanbiedt, rekent op ongeveer negentig minuten.
Namen, jaartallen en afmetingen komen uit de bezoekersdocumenten die Historic Royal Palaces over de Tower publiceert, met nog een onafhankelijke bron als steun. Openingstijden, prijzen en de sluitingsdagen rond Kerstmis veranderen vaker dan wat hier ook staat, dus check ze voor je bezoek op hrp.org.uk. Zeggen de borden ter plekke iets anders dan deze pagina, geloof dan de borden en laat het ons weten.
Stop 1 van 5 · Tower Hill, westkant, buiten de slotgracht en de West Gate, waar de eigen bezoekerskaart van de Tower ‘Enter here’ aangeeft
De slotgracht en de westelijke ingang
De steenhouwers van Eduard I, op de lijn van de oudere gracht van Hendrik III; drooggelegd op bevel van de hertog van Wellington als Constable, de slotvoogd van de Tower · Gracht en buitenste ringmuur 1275–1285; gracht drooggelegd 1843–1845 · Ringmuur van kalksteen uit Kent (Kentish ragstone) en een droge gracht van 50 meter breed, in het midden ooit 4,5 meter dieper dan nu
Om op te letten
- De gracht zelf: vijftig meter breed, en in het midden ooit vier en een halve meter dieper dan het gras waar je op neerkijkt. Hij werd in de jaren 1840 drooggelegd op bevel van de hertog van Wellington, nadat er ziekte was uitgebroken onder het garnizoen.
- Twee muren, niet één. De lagere aan de overkant van de gracht is de buitenste ringmuur van Eduard de Eerste, 1275 tot 1285. De hogere muur erachter omsluit de binnenring, aangelegd onder Richard de Eerste, en de westkant ervan werd door Eduard in dezelfde bouwcampagne vernieuwd; het werk van Hendrik de Derde zijn de oost- en de noordmuur, waarover je bij de laatste stop loopt.
- Legge’s Mount, het bastion op de noordwestelijke hoek. De dichtgemetselde kantelen aan de zuidkant zijn de enige middeleeuwse kantelen die nog ergens in de Tower over zijn; elke andere inkeping is een Victoriaanse vervanging.
- De vier torentjes van de White Tower boven de muren uit. De donjon is tot de kantelen aan de zuidkant zevenentwintig meter hoog en staat op hoger terrein dan het trottoir waar jij staat.
Transcriptie (2:15)
De groene strook voor je is een slotgracht. Vijftig meter breed, en in het midden was hij ooit vier en een halve meter dieper dan het gras waar je nu op neerkijkt. Hij staat nog geen tweehonderd jaar droog, en niet omdat het mooi oogt. In 1830 liet de slotvoogd van de Tower, de hertog van Wellington, er een flinke laag slib uit graven. Dat loste het probleem niet op: in 1841 brak er ziekte uit onder het garnizoen, waaraan meerdere mannen stierven, en dus kwam het bevel om de gracht droog te leggen en met aarde te vullen. Het werk begon in 1843 en was twee jaar later grotendeels klaar.
Tel nu de muren, want het zijn er twee. De lagere, direct aan de overkant van de gracht, is de buitenste ringmuur van Eduard de Eerste, gebouwd tussen 1275 en 1285. De hogere muur daarachter omsluit de binnenring. Die werd een eeuw eerder aangelegd, onder Richard de Eerste, en Eduard vernieuwde de westkant ervan in dezelfde campagne, dus bijna alles wat je van deze kant ziet, is van hem. Het werk van Hendrik de Derde zijn de oost- en de noordmuur, waar je aan het eind van deze route overheen kunt lopen. Eduard gaf hier in tien jaar eenentwintigduizend pond uit, ruim twee keer zoveel als Hendrik de Derde in zijn hele regeerperiode aan de burcht besteedde, en deze buitenste ring is wat hij voor dat geld kreeg: hij liet de oude gracht dempen, trok over die lijn een nieuwe ringmuur op en groef de nieuwe gracht ervoor. Sinds hij in 1285 klaar was, is de vorm van de burcht niet meer veranderd.
Door Eduards nieuwe muur werd de oude hoofdingang onbruikbaar, dus kwam er op deze westelijke hoek een nieuwe, met twee poortgebouwen en een barbacane ervoor. Die barbacane kreeg een naam die verraadt wat erin zat. Hij werd de Lion Tower, de Leeuwentoren, omdat vanaf minstens de jaren dertig van de veertiende eeuw de dieren van de koninklijke menagerie er woonden, direct ten westen van de poort waar je zo doorheen loopt. In de rekeningen van 1335 staat de aankoop van een slot en een sleutel voor de leeuwen en de luipaarden. De Lion Tower zelf is verdwenen. Maar in 2008 kwamen er bij de gracht twee schedels uit de grond: mannelijke berberleeuwen, een ondersoort die in het wild is uitgestorven, met de koolstofmethode gedateerd tussen 1280 en 1385 en tussen 1420 en 1480.
Nog één ding voor je oversteekt. Kijk naar het lage ronde bastion op de verste hoek aan je linkerhand. Dat is Legge’s Mount, en de dichtgemetselde kantelen aan de zuidkant zijn de enige middeleeuwse kantelen die nog ergens in de Tower over zijn. Elke andere inkeping die je vandaag ziet, is een Victoriaanse vervanging.
Stop 2 van 5 · Buitenring, zuidkant, aan Water Lane een paar meter voorbij de West Gate; de eigen kaart van de Tower noemt hem Traitor’s Gate, met St Thomas’s Tower er recht boven
Traitors’ Gate, vanaf Water Lane
Gebouwd voor Eduard I als St Thomas’s Tower; het vakwerkfront boven de boog is later werk, boven op de vertrekken die Eduard op de eerste verdieping had, en is gerestaureerd voor de presentatie van het middeleeuwse paleis · 1275–1279; de naam Traitors’ Gate was in 1543 al in gebruik · Stenen waterpoort onder een brede segmentboog, met een valhek en schietgaten, die op de verdieping erboven een koninklijk verblijf in vakwerk draagt
Om op te letten
- De schietgaten in de muren van het dok, kleine kruisen in de steen. Ze wijzen naar binnen, naar alles wat net door de poort is gekomen.
- Hoe laag de boog zit. Het water kwam tot daar: Eduard de Eerste bouwde deze muur uit op grond die de bedding van de Theems was geweest.
- Het vakwerkfront boven de boog. Het is later werk, op de verdieping waar Eduard de Eerste zijn koninklijke vertrekken liet bouwen, en deze toren en de Wakefield Tower ernaast zijn de enige twee paleisgebouwen in de Tower die het hebben overleefd.
- Het droge bassin onder de boog. Eeuwenlang stond daar een machine die rivierwater omhoogpompte naar een reservoir op het dak van de White Tower, en tussen 1724 en 1726 werd ze aangepast om ook lopen van vuurwapens uit te boren.
Transcriptie (2:07)
Ga bij de reling staan en kijk hoe laag die boog zit. Het water kwam vroeger tot daar. Eduard de Eerste schoof de zuidmuur van de burcht op naar grond die de bedding van de Theems was geweest, en bouwde dit tussen 1275 en 1279 in de nieuwe muur. Het verving de Bloody Tower als waterpoort van de burcht, en in heel Engeland is er niets wat erop lijkt. De naaste tegenhanger was de waterpoort van het Louvre in Parijs, en die is al lang geleden gesloopt.
Zoek de schietgaten in de muren van het dok, kleine kruisen in de steen. Ze wijzen naar binnen, naar alles wat net door de poort is gekomen. Een waterpoort is een gat in een kasteel, en dat wisten Eduards steenhouwers maar al te goed, dus maakten ze van het dok een val: schietgaten aan de zijkanten, en een valhek over de ingang om te bepalen wie erin kwam.
De naam is ouder dan de meeste mensen denken. Traitors’ Gate, de Verraderspoort, was al in 1543 in gebruik, toen de naam opduikt op het panorama van Londen van Anton van den Wyngaerde. Gevangenen kwamen per boot over de rivier en voeren onderweg onder London Bridge door, waar de hoofden van pas terechtgestelden op pieken stonden. Sir Thomas More kwam hier binnen.
En nu de correctie, want over geen plek in de Tower wordt zo vaak iets verkeerds verteld. Van Anna Boleyn wordt steeds beweerd dat ze na haar arrestatie door Traitors’ Gate werd binnengebracht. De kroniekschrijver Charles Wriothesley, die erbij leefde, zegt van niet: ze ging door een poort in de Byward Tower, waar jij een minuut geleden onderdoor liep. Elizabeth, die hier op 18 maart 1554 na de opstand van Wyatt werd binnengebracht, heeft van de geschiedschrijving dezelfde behandeling gekregen. John Foxe beschreef haar aankomst uitvoerig en noemt deze poort nergens.
Kijk dan omhoog, naar het vakwerkfront boven de boog. Het hout zelf is later werk, maar het rust op de verdieping waar Eduard comfortabele koninklijke vertrekken liet bouwen, en van het hele paleis dat de Tudors en de Stuarts lieten vervallen, hebben alleen dit gebouw en de Wakefield Tower ernaast het overleefd. Wat er van die vertrekken over is, is sinds 2006 voor bezoekers open.
Nog één ding, in het lege bassin onder de boog. Eeuwenlang stond daar een machine die rivierwater omhoogpompte naar een reservoir op het dak van de White Tower. Ze liep eerst op de kracht van het getij, daarna op paardenkracht en ten slotte op stoom, en tussen 1724 en 1726 paste iemand haar aan om machines aan te drijven waarmee lopen van vuurwapens werden uitgeboord. In de eerste maanden van 1866 werd ze weggehaald.
Stop 3 van 5 · Binnenring, westkant, op Tower Green ten zuiden van de Chapel Royal of St Peter ad Vincula; de inscripties zijn binnen in de Beauchamp Tower aan de Green
Tower Green en de Beauchamp Tower
De Beauchamp Tower, gebouwd voor Eduard I op de plek van het oude poortgebouw van de burcht; de inscripties gekerfd door de gevangenen zelf; de kamer opengesteld voor bezoekers op voorstel van de romanschrijver William Harrison Ainsworth en opnieuw ingericht door Anthony Salvin · Toren 1275–1285; inscripties 16e en 17e eeuw; opengesteld voor bezoekers halverwege de 19e eeuw · Natuursteen en baksteen, het eerste grootschalige gebruik van baksteen in Groot-Brittannië sinds het vertrek van de Romeinen; een van de dertien torens in de binnenste ringmuur, met in de gevangeniskamer inscripties die tot minstens 67 genummerd zijn
Om op te letten
- De ingekerfde inscripties op de muur van de gevangeniskamer, elk met een eigen nummer ernaast. Namen, jaartallen, wapenschilden, een klok, en de woorden IANE en DOCTOR COOK, gekerfd door gevangenen in de zestiende en zeventiende eeuw.
- Het metselwerk van de toren. De Beauchamp Tower is het eerste grootschalige gebruik van baksteen in Groot-Brittannië sinds de Romeinen in de vijfde eeuw vertrokken.
- Het kleine vierkant van granieten plaveisel midden op de Green. Koningin Victoria liet het leggen om de plek van het schavot te markeren, en historici zijn er niet van overtuigd dat ze het juiste stukje gras aangewezen kreeg.
- De kapel aan de noordkant van de Green, Saint Peter ad Vincula. Anna Boleyn, Catharina Howard, Lady Jane Grey en Thomas More liggen er allemaal begraven.
Transcriptie (2:11)
Twee dingen delen dit stuk gras, en het beroemde is het kleinere verhaal.
Hierbinnen onthoofd worden was een voorrecht. Bijna elke terechtstelling die met de Tower te maken had, vond buiten de muren plaats, boven op Tower Hill, waar in vierhonderd jaar honderdtwaalf mensen ter dood werden gebracht. Binnen de burcht waren het er vóór de twintigste eeuw zeven. Wie hierbinnen stierf, kreeg geen joelende menigte, en de vorst geen slechte pers. Die zeven waren Lord Hastings in 1483; koningin Anna Boleyn op 19 mei 1536; Margaret, gravin van Salisbury, de laatste van de Plantagenets, in mei 1541; koningin Catharina Howard en Jane Boleyn, burggravin Rochford, allebei op 13 februari 1542; Lady Jane Grey op 12 februari 1554; en de graaf van Essex in februari 1601. Allemaal met de bijl, behalve Anna Boleyn, die met een zwaard werd onthoofd. Drie andere namen horen bij een heel andere eeuw: Malcolm Macpherson, Samuel Macpherson en Farquhar Shaw, soldaten van de Black Watch die op 19 juli 1743 op deze Green werden gefusilleerd door een vuurpeloton van hun eigen kameraden.
Niemand weet zeker dat ze op precies dit gras stierven. Koningin Victoria vroeg om de plek te zien en liet er granieten plaveisel op leggen; volgens één verhaal wees een Yeoman Warder die het ook niet wist gewoon maar iets aan, en andere bronnen zetten het schavot op het paradeterrein tussen de White Tower en het Waterloo Block. Zeker is dat hier in de middeleeuwen een begraafplaats lag, en dat toen de Victoriaanse straatkeien opnieuw werden gelegd, eronder de fundamenten van een verdwenen gebouw tevoorschijn kwamen: waarschijnlijk het wachthuis, gesloopt in 1684, waar de besloten onthoofdingen binnenshuis werden voltrokken.
Het tweede is de Beauchamp Tower aan de westkant van de Green. De muren van de gevangeniskamer daarin zitten vol inscripties die gevangenen in de zestiende en zeventiende eeuw in de steen kerfden: namen, jaartallen, wapenschilden, een klok, het woord IANE, de woorden DOCTOR COOK.
Dat je ze kunt lezen, heb je aan een romanschrijver te danken. William Harrison Ainsworth had het Engelse publiek het beeld gegeven van deze burcht als een doolhof van onderaardse martelkamers, en dat was fictie: een vaste martelkamer heeft hier nooit bestaan. Daarna stelde hij voor om deze kamer open te stellen, zodat mensen de inscripties konden zien, en Anthony Salvin richtte haar op verzoek van prins Albert opnieuw in.
Kijk voor je naar binnen gaat nog even naar de vogels. Er worden hier altijd minstens zes raven gehouden, in 2025 waren het er acht, vanwege het geloof dat het koninkrijk valt als ze vertrekken. De eigen historicus van de Tower noemt dat een Victoriaanse uitvinding: de oudste bekende vermelding van raven die hier gevangen werden gehouden, is een illustratie uit 1883.
Stop 4 van 5 · Binnenste hof, het midden van de burcht, aan de voet van de houten trap aan de zuidkant; de eigen gids van de Tower noemt deze stop White Tower and Saint John’s Chapel, de White Tower en de Sint-Janskapel
De White Tower
Gebouwd voor Willem de Veroveraar onder leiding van Gundulf, bisschop van Rochester; volgens Geoffrey Parnell mogelijk na 1090 vergroot door Willem Rufus; op bevel van Hendrik III gewit; de omlijstingen van Caensteen in de 17e en 18e eeuw vervangen door Portlandsteen, een werk dat begon onder Inigo Jones, met een nieuwe bekleding van de buitenkant in 1639–1640 · Begonnen omstreeks 1078, waarschijnlijk uiterlijk in 1100 voltooid; bovenste verdieping en huidige dak toegevoegd in de jaren 1490; gewit vanaf 1240 · Kalksteen uit Kent met omlijstingen van Caensteen en Reigatesteen, later vervangen door Portlandsteen; aan de voet 36 bij 32 meter, de uitspringende hoektorens niet meegerekend, en 27 meter tot de kantelen aan de zuidkant
Om op te letten
- De houten trap aan de zuidkant. Hij staat waar de wegneembare Normandische trap stond, en de deuropening bovenaan werd in de zeventiende eeuw dichtgemetseld en pas in 1973 weer geopend.
- De ronde uitstulping op de zuidoostelijke hoek, anders dan de drie vierkante hoektorens. Dat is de apsis van de Sint-Janskapel, gebouwd toen de keldermuren er al stonden.
- De ramen. Bijna allemaal werden ze in de achttiende eeuw vergroot, aan het eind van een herbekleding die een eeuw eerder was begonnen: in 1639 en 1640 werd de buitenkant kaalgehaald en werd een groot deel van de buitenlaag vervangen. Er zijn maar twee Normandische originelen over, allebei gerestaureerd, in de zuidmuur ter hoogte van de muurgalerij.
- De Sint-Janskapel zelf, boven op de bovenverdieping: kale Normandische steen, rondbogen op zware, korte zuilen, en in de hele Tower het dichtst bij een ruimte die in negenhonderd jaar niet veranderd is.
Transcriptie (3:03)
Negenhonderdvijftig jaar oud, aan de voet zesendertig bij tweeëndertig meter zonder de hoektorens mee te tellen, zevenentwintig meter tot de kantelen boven je hoofd, en het scheelde weinig of hij was maar twee derde zo groot geweest.
Begin bij de houten trap voor je. De ingang van een Normandische donjon ligt met opzet boven de grond, bereikbaar via een houten trap die weggehaald kon worden als de burcht werd aangevallen. Een stenen voorgebouw dat Hendrik de Tweede er waarschijnlijk overheen zette, is allang verdwenen. De deuropening zelf werd in de zeventiende eeuw dichtgemetseld en bleef dicht tot 1973, toen deze trap terugkwam en de ingang weer openging.
De donjon wordt van oudsher gedateerd op 1078, op grond van de Textus Roffensis, een middeleeuws handschrift uit Rochester, dat vermeldt dat Gundulf, bisschop van Rochester, het werk leidde in opdracht van Willem de Veroveraar. Jaarringonderzoek beperkt het begin tot tussen 1075 en 1079. Het is de oudste stenen donjon van Engeland. Maar in 1995 vond de historicus Geoffrey Parnell in een van deze muren aanwijzingen dat hij eerst op twee derde van zijn huidige omvang werd voltooid, met een zadeldak, en pas na een orkaan in 1090 door Willem Rufus werd opgetrokken tot wat je nu ziet.
De naam is verf. Hendrik de Derde liet de donjon in 1240 witten, en de opdracht aan de Keeper of the Works, de opzichter van de koninklijke bouwwerken, luidde dat de Grote Toren zowel van binnen als van buiten gewit moest worden. Later dat jaar schreef hij opnieuw: de loden dakgoten moesten worden verlengd, zodat de pas gewitte muur niet zou vergaan door het druppelen van de regen. Een koning die zich zorgen maakt om zijn dakgoten.
Nu de hoeken. Drie zijn vierkante torens. De vierde, op het zuidoosten, bolt in een halve cirkel naar buiten, en die bolling is de apsis van een kapel: de Sint-Janskapel, die niet in het oorspronkelijke plan zat, want het uitsteeksel werd gebouwd toen de keldermuren er al stonden. De enige andere donjon in Engeland met iets dergelijks staat in Colchester. Ga naar boven en zoek die kapel op: het is de enige plek in de Tower die nauwelijks veranderd is. Kale Normandische steen, rondbogen op zware, korte zuilen, geen versiering. Hendrik de Derde liet er een gouden kruis op schilderen en glas-in-loodramen met de Maagd Maria en de Heilige Drie-eenheid in zetten; in de jaren twintig van de veertiende eeuw werd de kapel gebruikt om archiefstukken op te slaan.
Twee verhalen van deze zuidkant. In 1381, tijdens de Boerenopstand, werd de Tower belegerd met de koning erin, en toen Richard de Tweede naar buiten reed om Wat Tyler te ontmoeten, liep een menigte zonder op verzet te stuiten de burcht binnen. De aartsbisschop van Canterbury, Simon Sudbury, verstopte zich in de Sint-Janskapel, in de hoop dat de massa het kerkasiel zou respecteren. Ze haalden hem eruit en onthoofdden hem op Tower Hill. En op 17 juni 1674, toen het oude voorgebouw bij deze ingang werd gesloopt, vonden werklieden onder de trap de botten van twee kinderen. Men nam aan dat het de prinsen waren, Eduard de Vijfde en zijn broer Richard, die in juni 1483 voor het laatst in het openbaar waren gezien, en ze werden herbegraven in Westminster Abbey. De diepte waarop die botten lagen, ongeveer drie meter, komt overeen met een Romeinse begraafplaats die in 2011 vlak ten noorden van hier werd gevonden.
Kijk naar de ramen voor je naar boven gaat. Bijna allemaal werden ze in de achttiende eeuw vergroot, aan het eind van een herbekleding waarbij sinds de zeventiende eeuw de omlijstingen van Caensteen door Portlandsteen werden vervangen. Er zijn maar twee Normandische originelen over, allebei gerestaureerd, in de zuidmuur ter hoogte van de muurgalerij: twee kleine openingen in een gebouw dat al negen eeuwen om zichzelf heen wordt herbouwd.
Stop 5 van 5 · Binnenring, oostkant, boven op de weergang tussen de Salt Tower en de noordelijke hoek; de eigen bezoekerskaart van de Tower noemt hem Battlements
De Battlements, op de weergang van de oostmuur
De steenhouwers van Hendrik III aan de oost- en de noordmuur, met de herbouw door Eduard I aan de westkant; de kantelen waarachter je loopt, zijn Victoriaanse vervangingen · Muur en torens vanaf omstreeks 1238 tot in de regering van Eduard I; de drie oostelijke torens van de buitenste ringmuur afgebroken in 1843 · Binnenste ringmuur met dertien torens, begaanbaar op borstweringhoogte, rond een burcht van bijna 12 acres, 4,9 hectare, met de Salt Tower op de zuidoostelijke hoek
Om op te letten
- De kantelen waarachter je loopt. Het zijn Victoriaanse vervangingen; de enige middeleeuwse kantelen die er nog zijn, zijn de dichtgemetselde op Legge’s Mount, die je vanaf het trottoir kon zien voor je naar binnen ging.
- De Salt Tower op de zuidoostelijke hoek van de weergang, en de buitenring eronder, waar de Koninklijke Munt in 1560 al in een gebouw bij deze toren zat.
- De buitenste ringmuur onder je aan de oostkant. Er stonden drie rechthoekige torens langs, vijftien meter uit elkaar, tot ze in 1843 werden afgebroken.
- De White Tower van hierboven. Dit is het enige punt op de standaardroute waar je op gelijke hoogte bent met de onderste ramen van de donjon, in plaats van ernaar op te kijken.
Transcriptie (2:09)
Je staat boven op de muur van Hendrik de Derde, de enige plek op de standaardroute waar je boven de burcht staat in plaats van erin, en het eerste wat je doet, is je naar buiten draaien en over de borstwering kijken.
Aan deze kant ligt onder je de buitenring, een smalle strook tussen de twee muren, en daarachter de City. Die kantoortorens zijn de reden dat deze plek richting de UNESCO-lijst van bedreigd werelderfgoed is geduwd. De Tower kwam in 1988 op de Werelderfgoedlijst.
Kijk nu naar de steen waar je tegenaan leunt. Hendrik de Derde bouwde deze oostmuur en de noordmuur vanaf omstreeks 1238, en de afmetingen van de binnenring zijn sindsdien niet veranderd. Het meeste van zijn werk staat er nog; van de negen torens die hij liet bouwen, zijn er maar twee volledig herbouwd. Dertien torens staan in deze ringmuur, en met de klok mee vanaf de zuidwestelijke hoek zijn dat de Bell, Beauchamp, Devereux, Flint, Bowyer, Brick, Martin, Constable, Broad Arrow, Salt, Lanthorn, Wakefield en Bloody Tower. Elke toren had zijn eigen taak. In de Bell Tower hing de klok die alarm sloeg als de burcht werd aangevallen. De koninklijke boogmaker, die handbogen, kruisbogen en katapulten maakte, had zijn werkplaats in de Bowyer Tower.
De kantelen waarachter je loopt, zijn niet middeleeuws. Bijna elke inkeping in de Tower is een Victoriaanse vervanging, en de enige middeleeuwse kantelen die er nog zijn, zijn de dichtgemetselde aan de zuidkant van Legge’s Mount, het bastion op de noordwestelijke hoek.
Deze muur is ook het deel van de burcht dat echt heeft gedaan waarvoor het gebouwd is. De Tower werd belegerd in oktober 1191, toen William Longchamp hem na drie dagen aan prins Jan overdroeg. Opnieuw in 1214, toen Robert Fitzwalter met een leger Londen binnentrok en het beleg pas werd opgeheven omdat koning Jan de Magna Carta tekende. En in april 1267, toen Gilbert de Clare, graaf van Hertford, met een groot leger en belegeringswerktuigen voor de muren verscheen, verklaarde dat je het bevel over de Tower niet aan een buitenlander kon toevertrouwen, en hem toch niet kon innemen.
Kijk nog even naar beneden, de buitenring in, voor je zelf afdaalt. Aan die kant stonden langs de buitenste ringmuur drie rechthoekige torens, vijftien meter uit elkaar, tot ze in 1843 werden afgebroken, en in diezelfde strook werkte de Koninklijke Munt: Eduard de Eerste haalde de Munt binnen deze muren, in 1279 werden de munthuizen van het land hier samengebracht, en in 1560 besloeg de Munt een gebouw daar beneden naast de Salt Tower. Nog altijd lost de Honourable Artillery Company een paar keer per jaar saluutschoten vanuit deze burcht: tweeënzestig schoten bij een koninklijke gelegenheid, eenenveertig bij alle andere.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je in de Tower of London ziet.
Vijf stops, en de burcht beslaat bijna vijf hectare, met dertien torens alleen al in de binnenste ringmuur. Een ingekerfde inscriptie, een wapenschild boven een deur, een bastion zonder bordje: neem het in beeld met je telefoon, en Chiaro vertelt je wat het is en wie erachter zat, en praat door zolang jij vragen hebt.
Voor je gaat
Zo kom je er
Tower Hill, Londen EC3N 4AB. Ga naar het westelijke uiteinde, naast de slotgracht: de eigen bezoekerskaart van de Tower zet ‘Enter here’ en ‘Exit here’ op die hoek, en in de toegankelijkheidsdocumenten heet hij de West Gate. De eerste stop van deze pagina is op het trottoir daarbuiten.
Tower Hill, aan de Circle line en de District line, is het dichtstbijzijnde metrostation; het ligt in tariefzone 1, een paar minuten lopen van de westelijke ingang. Tower Gateway aan de Docklands Light Railway en station Fenchurch Street voor de gewone treinen van National Rail liggen allebei op korte loopafstand, en Tower Millennium Pier, voor de rivierboten, ligt bij de zuidwestelijke hoek van de burcht. Aan de kant van Tower Hill geeft de eigen kaart van de Tower een bushalte en een parkeerplaats voor touringcars aan.
Tickets en toegang
- Boek online voor je op pad gaat, voor de datum en het tijdslot die je wilt. Dit is de negende best bezochte attractie van het land, met 2.817.852 bezoekers in 2025, en de eigen kaart van de Tower geeft maar één ingang aan, aan de westkant.
- Eén standaardticket voor volwassenen dekt deze hele wandeling, en de rondleidingen van de Yeoman Warders erbij. Voor de White Tower, de Beauchamp Tower of de weergang hoef je niet apart te boeken.
- Je mag niet overal fotograferen. Op de eigen bezoekerskaart van de Tower staat een symbool voor een fotoverbod, en de plekken waar het geldt, zijn ter plaatse met borden aangegeven.
- De openingstijden verschillen per seizoen, en de Tower is dicht rond Kerstmis en op nieuwjaarsdag. Kijk voor je vertrek op hrp.org.uk voor de tijden en de precieze sluitingsdagen.
De officiële audiogids
De officiële gids van de Tower is een mens, geen apparaat. De Yeoman Warders, die al sinds minstens 1509 de koninklijke lijfwacht vormen, geven de rondleidingen door de burcht. Zo’n rondleiding hoort bij het gewone toegangsticket en kost niets extra, en de eigen bezoekerskaart van de Tower zet ‘Meet the Yeoman Warders’ bij de tien dingen om te zien en te doen. Daarnaast biedt de Tower tegen betaling een multimediagids aan, die je ter plekke ophaalt bij een eigen afhaalpunt dat op diezelfde kaart staat; de prijs vind je op hrp.org.uk. De pagina van Chiaro voegt daar een derde keuze aan toe: vijf stops in de browser van je telefoon, zonder toestel om op te halen en zonder app om te installeren, met elke tekst uitgeschreven onder de speler voor de stukken muur waar het te hard waait om iets te verstaan.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor de Tower of London?
Ja, je kijkt ernaar. De vijf stops spelen af op een gewone webpagina, onder elke speler staat de uitgeschreven tekst, en er is geen app om te installeren of toestel om op te halen. Ook de eigen rondleidingen van de Tower, door de Yeoman Warders, zijn bij de toegangsprijs inbegrepen. Alles waar geen van beide aan toekomt, en dat zijn honderden dingen, vertelt de Chiaro-app je aan de hand van een foto die je maakt.
Heb ik een ticket nodig om te luisteren?
Niet voor de eerste stop. Die is op het trottoir op Tower Hill, ten westen van de slotgracht en buiten de poort, en je hebt er alleen zicht op de muren voor nodig. De andere vier zijn binnen: Traitors’ Gate aan Water Lane, Tower Green en de Beauchamp Tower, de White Tower, en de weergang op de oostmuur. Alle vier vallen onder één standaardticket voor volwassenen, zonder extra reservering.
Wat kost de officiële audiogids van de Tower of London?
De officiële gids van de Tower zijn de Yeoman Warders, en hun rondleidingen kosten niets bovenop je ticket: een rondleiding met een Warder hoort bij de gewone toegang, en de eigen bezoekerskaart van de Tower zet die bij de tien dingen om te zien en te doen. Daarnaast is er tegen betaling een multimediagids, die je ter plekke ophaalt en bij het boeken kunt toevoegen. De prijs staat op hrp.org.uk.
Waar begin ik?
Op Tower Hill, op het trottoir ten westen van de slotgracht, met zicht op de buitenmuur aan de overkant. De eigen bezoekerskaart van de Tower zet ‘Enter here’ en ‘Exit here’ op die westelijke hoek, en in de toegankelijkheidsdocumenten heet hij de West Gate. Speel de eerste stop af voor je naar binnen gaat; daarna loopt de wandeling oostwaarts langs Water Lane en eindigt ze boven op de weergang, waarvandaan je binnen de muren weer naar beneden komt.
Is de Tower of London op bepaalde dagen gesloten?
Hij is dicht rond Kerstmis en op nieuwjaarsdag, en de rest van het jaar open. De openingstijden verschillen per seizoen, en de website van de Tower zelf geeft ze per dag. De eerste stop van deze pagina werkt hoe dan ook, of de poort nu open is of dicht: hij is op het trottoir op Tower Hill, ten westen van de slotgracht en buiten de muren.
Waar staat de White Tower in de Tower of London?
Midden in de burcht, in het binnenste hof, en je gaat naar binnen via de houten trap aan de zuidkant. Het is de donjon waaraan Willem de Veroveraar omstreeks 1078 begon, aan de voet zesendertig bij tweeëndertig meter en zevenentwintig meter hoog tot de kantelen aan de zuidkant, en de hele vesting is naar hem genoemd. De Sint-Janskapel ligt binnen, op de bovenverdieping.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Tower of London.