V&A · Londen · Onafhankelijke gids
Audiogids voor het V&A,
vijf stops, gratis.
Vijf opnames die beginnen zodra je op afspelen drukt, zonder app en zonder ticket, want ook het museum zelf is gratis. Volgens de eigen database van het V&A liggen er in South Kensington zo’n 58.000 voorwerpen uitgestald; maak een foto van een van de andere en Chiaro vertelt je erover.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het V&A.
De cartons van Rafaël
V&A, Londen
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in het V&A.
De vijf stops · 12 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Vijf voorwerpen, drie verdiepingen, één gebouw waarin iedereen verdwaalt. De route begint op niveau 0 in de Raphael Court, zaal 48a, een paar minuten van de Grand Entrance, de hoofdingang. Daarna loop je langs de gevel aan Cromwell Road naar het Ardabiltapijt in zaal 42, en verder naar Canova’s Theseus in de beeldhouwzalen, zaal 22. Terug bij de Grand Entrance leidt een trap omlaag naar niveau -1, naar Neptunus en Triton van Bernini in zaal 7; een andere trap brengt je naar niveau 1 en het Grote Bed van Ware in zaal 57. Reken op zo’n twaalf minuten audio en een halfuur lopen, trappen inbegrepen.
Elk feit hieronder steunt op de collectiegegevens van het V&A zelf en op een tweede, onafhankelijke bron. Het V&A sluit zalen om beurten, en de South Asia Gallery met Tippoo’s Tiger blijft dicht tot 2028. Spreekt een bordje of een afzetting deze pagina tegen, volg dan het bordje en stuur ons een berichtje.
Stop 1 van 5 · Rafaël, zaal 48a, The Raphael Cartoons (de Raphael Court), niveau 0. Royal Collection, in bruikleen van Zijne Majesteit de Koning (ROYAL LOANS.2 tot 8)
De cartons van Rafaël
Rafaël · Rond 1515–1516 · Dekverf op papier, op doek opgezet; zeven cartons, elk ruim 3 m hoog. De wonderbare visvangst, hier afgebeeld, meet 322 × 401 cm
Om op te letten
- De verticale naden in elk tafereel. Voor de wevers werden de cartons in stroken van bijna een meter breed gesneden, en pas in de jaren 1690 weer aan elkaar gezet.
- Het wandtapijt uit Mortlake tegenover De wonderbare visvangst. Het is het spiegelbeeld van het carton, omdat de weefgetouwen het ontwerp omkeerden.
- Petrus in een blauwe tuniek, geknield in de boot, en de hand die Christus zegenend opheft, in De wonderbare visvangst.
- De man met de rode muts helemaal links in Paulus predikt in Athene: paus Leo de Tiende, die dit allemaal betaalde.
Transcriptie (2:22)
De zaal zelf is de eerste aanwijzing. Hij is bijna precies zo groot als de Sixtijnse Kapel, 546 vierkante meter tegen 548. De zaal werd voor andere collecties gebouwd, en de cartons verhuisden pas in 1950 hierheen, vanuit zaal 94, maar de vergelijking klopt wel: deze zeven schilderingen zijn gemaakt voor de Sixtijnse Kapel, of beter gezegd, om er de wandtapijten van te weven die daar hingen.
Paus Leo de Tiende bestelde ze bij Rafaël kort na zijn verkiezing in 1513. Michelangelo had het plafond het jaar ervoor voltooid, en het enige stuk muur dat nog vrij was, was de onderste strook. Dus liet Leo een reeks wandtapijten maken over het leven van Petrus en Paulus, en Rafaël schilderde de ontwerpen op ware grootte. Elk ervan is meer dan drie meter hoog, geschilderd in lijmverf op aan elkaar geplakte vellen papier. Rafaël kreeg er duizend dukaten voor. Het weven in Brussel kostte vijftienduizend.
Zoek nu de verticale naden die door elk tafereel lopen. Voordat de cartons naar de wevers gingen, werden ze in stroken van bijna een meter breed gesneden, zodat elke strook naast een weefgetouw kon liggen. Omdat de Brusselse wevers aan de achterkant van het weefsel werkten, kwam alles wat je hier ziet in wol en zijde in spiegelbeeld terug. Het bewijs hangt in deze zaal: een zeventiende-eeuws wandtapijt uit Mortlake met De wonderbare visvangst hangt tegenover zijn eigen carton, gespiegeld.
Tien cartons gingen naar Brussel. Zeven ervan zijn er nog. Nadat de tapijten waren afgeleverd, verdwenen de ontwerpen bijna honderd jaar uit beeld. Toen doken ze op in Genua, waar de jonge prins Karel, de latere koning Karel de Eerste, ze in 1623 kocht voor driehonderd pond. Hij wilde werkpatronen voor zijn nieuwe tapijtweverij in Mortlake, en de prijs zegt genoeg over hoe men ze toen zag: als werkplaatstekeningen, niet als Rafaëls. Toen Karel was onthoofd en zijn verzameling werd verkocht, hield Oliver Cromwell juist deze achter. In de jaren 1690 werden de stroken eindelijk weer aan elkaar gezet, in Hampton Court, en Christopher Wren bouwde er een galerij voor, met groenzijden gordijnen tegen het licht.
Ze zijn nog altijd van de koning. Koningin Victoria leende ze in 1865 aan dit museum uit, ter nagedachtenis aan prins Albert, en in de Tweede Wereldoorlog werden ze ingemetseld in een schuilkelder in het souterrain.
Zoek De wonderbare visvangst. Simon, die straks Petrus zal heten, knielt in een blauwe tuniek in de boot, en Christus heft zijn hand om hem te zegenen, terwijl de vangst over de rand stroomt. Het wandtapijt dat hiernaar werd geweven, hing op zesentwintig december 1519 in de Sixtijnse Kapel, en Rafaël was er waarschijnlijk bij om het te zien. Zoek dan Paulus predikt in Athene, en helemaal links de man met de rode muts, die staat te luisteren. Dat is Leo de Tiende, die alles betaalde, en die zichzelf tussen het publiek zette.
Stop 2 van 5 · Islamitisch Midden-Oosten, zaal 42, The Jameel Gallery, niveau 0
Het Ardabiltapijt
Onbekende wevers, Safavidisch Iran; de inscriptie noemt Maqsud van Kashan · 1539–1540 · Geknoopte pool van wol op een ondergrond van zijde, tien kleuren, 1044 × 535,5 cm
Om op te letten
- Het licht. De vitrine wordt elk heel en half uur tien minuten verlicht en is daartussen gedimd, dus kies je moment.
- De twee lampen die aan het gele middenmedaillon hangen, de ene duidelijk groter dan de andere.
- Het witte paneel aan één uiteinde, met de verzen, de signatuur en het jaartal 946.
- Vage kleurverschillen in de blauwe grond, waar een nieuwe partij geverfde wol begon.
Transcriptie (2:24)
Lijkt de zaal schemerig, wacht dan even. De vitrine wordt elk heel en half uur tien minuten verlicht, en daartussen blijft het licht laag, om de kleuren te sparen. Als de lampen aangaan, kijk dan naar het donkerblauwe veld en het gele medaillon in het midden.
Volgens het museum zelf is dit het oudste gedateerde tapijt ter wereld, en een van de grootste: iets meer dan tien meter bij vijf. Zoek aan één uiteinde het kleine witte paneel dat in het veld is geknoopt. Daarop staan twee regels van de veertiende-eeuwse dichter Hafez, “Buiten jouw drempel is er voor mij geen toevlucht in de hele wereld”, dan een signatuur, “het werk van een dienaar van het hof, Maqsud van Kashan”, en een jaartal: 946 volgens de islamitische jaartelling, dat is 1539 tot 1540. Maqsud was waarschijnlijk de hofbeambte die de leiding had over het werk.
Sjah Tahmasp, de heerser van het Safavidische Iran, bestelde het tapijt als een van een paar, voor het heiligdom van zijn voorvader sjeik Safi al-Din in de stad Ardabil, in het noordwesten van het land. De ketting- en inslagdraden zijn van witte zijde; de pool is wol in tien kleuren, met zo’n 340 knopen per vierkante inch, ruim vijftig per vierkante centimeter, en misschien werkten er jarenlang tot tien wevers tegelijk aan. De verfstoffen kwamen van granaatappelschil en indigo, en daarom vertoont het blauw zachte golvingen, waar de ene partij wol ophield en de volgende begon.
Zoek nu de twee lampen die aan het middenmedaillon hangen. De ene is duidelijk groter dan de andere. Eén verklaring is perspectief: zit je aan de kant van de kleine lamp, dan lijken ze even groot. Het museum merkt op dat er voor zo’n truc in het Iran van de jaren 1530 verder geen enkel bewijs is, en biedt een andere lezing: de fout is opzettelijk, omdat volmaaktheid alleen aan God toekomt.
Britse reizigers zagen het tapijt in 1843 nog in het heiligdom liggen. Rond 1888, nadat een aardbeving de gebouwen had beschadigd, werd het verkocht, misschien om het herstel te betalen, aan een handelsfirma uit Manchester, die het flink oplapte. Wat je hier ziet, is één tapijt, hersteld met stukken die uit zijn tweelingbroer zijn gesneden. Wat er van die tweeling over was, ging in 1892 naar een Amerikaanse magnaat, naar verluidt op voorwaarde dat het nooit naar Groot-Brittannië terug zou komen; het ligt nu in Los Angeles.
Dat dit exemplaar in Londen belandde, is te danken aan William Morris. Als adviseur van het museum bekeek hij het, en hij noemde het “logisch en consequent mooi”. In maart 1893 kocht het museum het. Tientallen jaren hing het daarna als een schilderij aan de muur. Pas in 2006 kwam het naar beneden, op de vloer, in deze vitrine, zoals je een tapijt hoort te zien.
Stop 3 van 5 · Beeldhouwkunst, zaal 22, The Dorothy and Michael Hintze Galleries, niveau 0
Theseus en de Minotaurus
Antonio Canova · 1782 · Marmer, 145,4 × 158,7 × 91,4 cm, ongeveer 940 kg
Om op te letten
- De kluwen draad op de rots bij het linkerbeen van de Minotaurus: de draad van Ariadne, de weg terug uit het labyrint.
- Het gezicht van Theseus. Hij kijkt neer op het dode wezen met iets wat dichter bij medelijden ligt dan bij triomf.
- De knots in zijn linkerhand, en zijn rechterhand die op het been van de Minotaurus rust.
- Het lichaam van de Minotaurus, in een lange, gespiegelde S over de rots gedrapeerd.
Transcriptie (1:48)
Er gebeurt niets. Daar gaat het juist om. Het gevecht is voorbij, het monster is dood, en de held zit erop zoals een vermoeide man op een muurtje zit. Kijk naar zijn gezicht: geen triomf, eerder iets wat op medelijden lijkt, terwijl hij neerkijkt op wat hij net heeft gedood.
Antonio Canova was in de twintig toen hij dit hakte, pas in 1780 vanuit Venetië in Rome aangekomen. Het blok marmer was een geschenk van zijn beschermheer Girolamo Zulian, de Venetiaanse ambassadeur, die Canova zelf het onderwerp liet kiezen, en hij koos Theseus en de Minotaurus, uit Ovidius. Zijn vriend Gavin Hamilton, een Schotse schilder en kunsthandelaar die wist wat verkocht, gaf hem het advies dat het beeld zou maken. Laat het gevecht niet zien, zei hij. Laat het moment erna zien. Een stille groep zou meer lof oogsten dan een gewelddadige.
Hij had gelijk. Toen het voltooide marmer in 1782 te zien was, hielden mensen het voor een oud-Grieks origineel, en ze schrokken toen ze hoorden dat het nieuw was. Een gravure van Raffaello Morghen verspreidde de compositie door heel Europa, en Canova was op weg om de meest gevierde beeldhouwer van zijn tijd te worden.
Kijk nu naar de details die Canova voor je heeft verstopt. Theseus houdt een knots in zijn linkerhand en laat zijn rechterhand op het been van de Minotaurus rusten. Het wezen, half mens en half stier, ligt in een lange, gespiegelde S over de rots. En beneden bij zijn linkerbeen: zoek naar windingen van draad. Dat is de kluwen die Ariadne aan Theseus gaf, zodat hij de weg terug uit het labyrint kon vinden. Het hele verhaal zit erin, in een paar lussen marmer.
De groep weegt 940 kilo, en de omzwervingen ervan doen niet onder voor de mythe. Tegen de tijd dat het beeld af was, was Zulian naar Constantinopel overgeplaatst, en hij liet Canova het houden. Canova verkocht het aan een Oostenrijkse graaf, die het in 1788 naar Wenen meenam. In 1822 kocht de markies van Londonderry het en zette het in Londonderry House in Londen. Toen dat huis in de jaren 1960 werd leeggehaald voor de sloop, kocht het museum het marmer voor drieduizend pond, waarvan een derde kwam van het National Art Collections Fund. Sinds 1962 staat het in het museum, rustend op zijn monster, zonder enige haast.
Stop 4 van 5 · Europa 1600-1815, zaal 7, The Sheikha Amna Bint Mohammed Al Thani Gallery, niveau -1
Neptunus en Triton
Gian Lorenzo Bernini · 1622–1623 · Marmer, met een houten drietand ter vervanging, 182,2 cm hoog, ongeveer 842 kg
Om op te letten
- De schelphoorn aan de mond van Triton. Dit was de spuitmond van de fontein: er kwam één waterstraal uit.
- De drietand. Die is van hout, een vervanging voor het verloren origineel.
- Het losse uiteinde van de mantel van Neptunus, gebeeldhouwd als de kop van een dolfijn.
- De twee staarten van Triton, en zijn schouder, geklemd tussen de dijen van Neptunus.
Transcriptie (2:10)
Ga ver genoeg naar achteren om het geheel te zien, en kijk dan naar de mond van de jongen. Triton blaast op een schelphoorn, en ruim anderhalve eeuw lang spoot daar water uit. Dit is een fontein. Het beeld stond aan het hoofd van een grote visvijver in de tuin van de Villa Montalto in Rome, als middelpunt van een heel stelsel van watervallen, en bezoekers in de zeventiende en achttiende eeuw rekenden het tot de bezienswaardigheden van de stad.
Kardinaal Alessandro Peretti Montalto gaf de opdracht, en Gian Lorenzo Bernini hakte de groep in net geen jaar, tussen maart 1622 en februari 1623, toen hij nog geen vijfentwintig was. Het werk valt precies tussen twee van zijn beroemdste groepen in, Pluto en Proserpina en Apollo en Daphne, die allebei nog in de Villa Borghese staan. De kardinaal stierf in juni 1623, een paar maanden nadat het beeld klaar was.
Kijk wat de zeegod doet. Neptunus staat op een schelp, met zijn gewicht naar voren op zijn rechterbeen, naakt op een mantel na, en stoot zijn drietand omlaag naar het water, terwijl Triton, tussen zijn benen geklemd, alarm blaast. Welk verhaal dit is, daarover wordt al eeuwen getwist. Het kan de zondvloed bij Ovidius zijn, waar Neptunus Triton op de hoorn laat blazen om de wateren terug te roepen. Of het is Vergilius, waar Neptunus zijn drietand heft tegen een storm en een dreigement begint, “Quos ego”, “Jullie zal ik…”, en de zin nooit afmaakt. Berninis eigen biograaf, Filippo Baldinucci, haalde de rollen door elkaar en noemde de jongen Glaucus, een visser die in een meerman veranderde, en daarom heette dit beeld op prenten generaties lang Neptunus en Glaucus.
Nu de kleine dingen. De drietand is van hout, een vervanging voor het verloren origineel. Kijk naar het losse uiteinde van Neptunus’ mantel, gebeeldhouwd als de kop van een dolfijn. Kijk naar de staart van Triton: hij heeft er twee. En kijk hoe de groep naar alle kanten uitwaaiert. De kunsthistoricus Rudolf Wittkower noemde dit de eerste Bernini waarin het silhouet wordt doorbroken, het moment waarop hij zijn volle barokke vrijheid vond.
Volg het beeld dan naar Londen. In 1786 werd de groep uit de tuin van Montalto verkocht aan de Britse kunsthandelaar Thomas Jenkins, en daarna aan de schilder Sir Joshua Reynolds, die hem de rest van zijn leven hield. Na zijn dood in 1792 ging de groep naar Lord Yarborough, die hem in zijn tuin in Chelsea zette, en later op zijn landgoed in Lincolnshire. Het museum kocht hem in 1950 van de familie voor vijftienduizend pond, met hulp van het National Art Collections Fund. Zo staat een fontein die ooit de tuin van een kardinaal aankondigde, nu droog in een kelder in South Kensington.
Stop 5 van 5 · British Galleries, zaal 57, niveau 1
Het Grote Bed van Ware
Onbekende Engelse maker, waarschijnlijk uit Ware of Londen; marqueterie in de school van Hans Vredeman de Vries · 1590–1600 · Eikenhout, gesneden, ingelegd met marqueterie en beschilderd, 267 × 326 × 338 cm
Om op te letten
- Ingekerfde initialen en zegels van rode was op de bedstijlen en het hoofdeind, vier eeuwen lang achtergelaten door gasten.
- De drie gesneden figuren die het hoofdeind verdelen, twee mannen en een vrouw, met aan elke kant een sater. Er zijn nog sporen van hun oorspronkelijke beschildering.
- De twee boogvormige marqueteriepanelen in het hoofdeind, ontworpen in de trant van Hans Vredeman de Vries.
- De stijlen, ooit ingekort en zonder hun kapitelen, waardoor het bed iets lager is dan het gebouwd werd.
Transcriptie (2:52)
Het is 326 centimeter breed en 338 diep, en het museum kent nergens een ander Elizabethaans bed dat ook maar in de buurt komt. Lees nog geen woord van het bordje, maar loop naar de stijlen en zoek naar initialen die in het eikenhout zijn gekerfd, en naar kleine klodders rode was die op het hout zijn gedrukt. Dat zijn gasten. Ruim driehonderd jaar lang kerfden mensen die hier sliepen hun naam in het bed en bezegelden ze hun bezoek met was, en de sporen zijn er nog steeds.
Want dit was nooit een bed voor een paleis. Het werd vrijwel zeker gebouwd als publiciteitsstunt, om reizigers naar een herberg in Ware te lokken, in Hertfordshire, tweeëntwintig mijl ten noorden van Londen, zo’n vijfendertig kilometer: een dag rijden te paard, en een pleisterplaats aan de weg naar het noorden. Het stadje zat vol herbergen die om de klandizie vochten, en een daarvan had het grootste bed van Engeland.
Het werkte. De vroegste vermelding komt van een Duitse prins die er in 1596 doorheen reisde en in zijn dagboek schreef over een bed in Ware waarin vier paren gemakkelijk naast elkaar konden liggen. Vijf jaar later bracht Shakespeare het in Driekoningenavond, waar Sir Toby Belch een vel papier zo groot noemt dat het op het bed van Ware zou passen, en hij hoefde de grap niet uit te leggen, want zijn publiek kende het bed al. Ben Jonson noemde het in 1609 het grote bed van Ware, en die naam bleef hangen. Met de roem groeiden de verhalen. Een schrijver beweerde in 1732 dat er twintig paren in pasten. Iemand schilderde het jaartal 1463 op het hoofdeind, inmiddels vervaagd, om het verhaal te staven dat het voor koning Eduard de Vierde was gemaakt. En volgens het museum is de timmerman Jonas Fosbrooke, die in veel boeken nog altijd als maker wordt genoemd, in 1839 verzonnen voor een Londense pantomime.
Kijk naar het hoofdeind. Twee boogvormige panelen met marqueterie, ingelegd in de trant van de Nederlandse ontwerper Hans Vredeman de Vries, gescheiden door drie gesneden figuren, twee mannen en een vrouw, met aan elke kant een sater. Ooit waren ze fel beschilderd, en er zijn nog sporen van die verf. Het bed is iets lager dan het gebouwd werd: de stijlen zijn ingekort en hun kapitelen kwijt, en de fries langs de bovenkant is vervangen. De behangsels zijn moderne reconstructies van stoffen uit die tijd. Oorspronkelijk sloten gordijnen het bed aan drie kanten af, voor warmte en privacy. In de eigen aantekeningen van het museum staat dat de koorden die de matrassen droegen strak werden gehouden met speciale spanners, en daar komt volgens het museum de Engelse uitdrukking “sleep tight” vandaan: slaap lekker, letterlijk slaap strak.
In 1870 verliet het bed de herbergen, voor het Rye House Hotel in het nabijgelegen Hoddesdon, een uitspanning met een kermis. Daar stond het in een eigen gebouwtje met een gewei erbovenop, en de waard liet bezoekers tegen betaling een eed zweren op het bed. Dit museum kreeg het in 1865 aangeboden en weigerde: een grof en verminkt overblijfsel, vond het. In 1931 bedacht het zich en betaalde vierduizend pond, de helft daarvan van het National Art Collections Fund, vooral om te voorkomen dat het bed naar het buitenland zou gaan.
In 2012 ging het een jaar terug naar huis. Het Ware Museum richtte er een zaal voor in, en meer dan vierendertigduizend mensen kwamen een bed bekijken. Daarna kwam het hier terug, naar zaal 57, met vier eeuwen aan initialen van anderen.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je in het V&A ziet.
Op deze pagina passen vijf voorwerpen; het gebouw heeft er zo’n achtenvijftigduizend uitgestald, verdeeld over zeven mijl aan zalen, ruim elf kilometer. Houd je telefoon voor het gipsen afgietsel van de Zuil van Trajanus, een Japanse lakkist of een brons van Rodin met een bordje van twee regels: Chiaro vertelt je wat het is en hoe het in South Kensington terechtkwam, en beantwoordt je vragen zolang je blijft.
Voor je gaat
Zo kom je er
Cromwell Road, Londen SW7 2RL. De ingang aan Cromwell Road is de hoofdingang, met de informatiebalie, de garderobe en de winkel, en je komt er zonder trappen binnen. Ook de ingang aan Exhibition Road heeft geen trappen. De Tunnel-ingang, aan het eind van de voetgangerstunnel vanaf station South Kensington, heeft wel treden.
Station South Kensington, aan de Circle, District en Piccadilly line, ligt op vijf minuten lopen over straat, of zo’n vier minuten door de voetgangerstunnel, die trappen heeft. Gloucester Road ligt op tien minuten. Het dichtstbijzijnde station zonder trappen is Knightsbridge, op veertien minuten. Het V&A waarschuwt dat werkzaamheden aan de Piccadilly line in 2026 en 2027 je reis kunnen verstoren.
Tickets
- De toegang is gratis en je hoeft niet te reserveren. Alleen voor de tijdelijke tentoonstellingen betaal je, en daarvoor raadt het museum aan om vooraf online te boeken.
- Het museum is elke dag open van 10.00 tot 17.45 uur, op vrijdag tot 22.00 uur, al sluiten sommige zalen dan toch op de gewone tijd. Het V&A is maar drie dagen per jaar dicht: 24, 25 en 26 december. Een halfuur voor sluitingstijd begint het personeel de zalen leeg te maken. Koffers op wieltjes en tassen groter dan 56 × 45 × 21 cm moeten naar de garderobe, die per stuk rekent.
- Het Ardabiltapijt wordt elk heel en half uur tien minuten verlicht. Wees een paar minuten eerder in zaal 42.
- Zalen gaan om beurten dicht. De South Asia Gallery, waar Tippoo’s Tiger staat, is dicht tot het voorjaar van 2028, en de Fashion Gallery tot het najaar van 2028; kijk voor je gaat even in het overzicht van gesloten zalen op de bezoekpagina.
De officiële audiogids
Op de bezoek-, FAQ- en toegankelijkheidspagina’s van het V&A staat geen audiogidstoestel te huur en geen betaalde app voor de vaste collectie. Wat er wel staat, is gratis: wandelroutes op vam.ac.uk om zelf te volgen, een webaudiogids voor de zalen Europa 1600 tot 1815, en audiobeschrijvingen van elk Rafaël-carton via een QR-code in de Raphael Court. De vijf stops hier kosten ook niets; voor alles daarbuiten is er de Chiaro-app.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het V&A?
Ja, deze: vijf voorwerpen, elk met een opname en een transcriptie, die je hier op de pagina afspeelt zonder iets te installeren. Het V&A zelf publiceert gratis wandelroutes en een webaudiogids voor de zalen Europa 1600 tot 1815. Fotografeer iets anders in het gebouw, en de Chiaro-app vertelt je er hardop over.
Wat kost de officiële audiogids van het V&A?
Op de eigen pagina’s van het museum staat geen betaalde gids. Het V&A verhuurt geen audiogidstoestellen en heeft geen betaalde gids-app voor de vaste collectie. De audio die het zelf aanbiedt, de webgids voor Europa 1600 tot 1815 en de beschrijvingen in de Raphael Court, is gratis, net als de wandelroutes.
Waar staat het Grote Bed van Ware in het V&A?
In zaal 57 van de British Galleries, op niveau 1, één verdieping boven de Grand Entrance aan Cromwell Road. Ook de Shakespeare-route die het V&A zelf door de British Galleries uitzet, stopt daar.
Waar hangen de cartons van Rafaël?
In zaal 48a, de Raphael Court, op niveau 0, een paar minuten van de Grand Entrance. De zeven cartons horen bij de Royal Collection en zijn sinds 1865 in bruikleen bij het V&A; tegenover hangt een wandtapijt uit Mortlake dat naar een van de cartons is geweven.
Is het V&A op maandag open?
Ja, en ook alle andere dagen: er is geen vaste sluitingsdag. De deuren zijn open van 10.00 tot 17.45 uur, en op vrijdag blijft het museum open tot 22.00 uur. Alleen op 24, 25 en 26 december is het dicht.
Hoeveel tijd heb je nodig voor het V&A?
Onze vijf stops duren zo’n twaalf minuten om te beluisteren en een halfuur om te lopen, trappen meegerekend. Het museum heeft 145 zalen op vijf verdiepingen en zo’n 58.000 voorwerpen uitgestald, dus ook een hele dag blijft een selectie. De toegang is gratis, en daarom doen veel Londenaren het in porties.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het V&A.