Tower Bridge · Londen · Onafhankelijke gids
Audiogids voor de Tower Bridge,
vijf stops, gratis.
Een stalen skelet in gotische steen, geopend in 1894, met loopbruggen 43,5 meter boven de Theems bij hoogwater. Luister van de oever tot aan de stoommachines, fotografeer daarna een klinknagel, een wapen of een passerend schip en vraag Chiaro wat je ziet.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Tower Bridge.
De hele brug vanaf Tower Wharf
Tower Bridge, Londen
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij de Tower Bridge.
De vijf stops · 11 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
De Tower Bridge begrijp je het best vanaf de waterkant, dus deze audiotour op eigen houtje begint op het wandelpad langs de rivier onder de Tower of London, ten westen van de brug, waar het hele bouwwerk in één blik past en niemand naar een kaartje vraagt. De tweede stop ligt hogerop, op de noordelijke aanloop, op het openbare trottoir tussen de lantaarnpalen. Het betaalde deel volgt daarna de route van de brug zelf: naar binnen bij de kassa (Ticket Office) aan de westkant van de noordtoren, de 206 treden of de lift omhoog, over de westelijke loopbrug (West Walkway) hoog boven de rivier, de zuidtoren weer af en over de blauwe lijn (Blue Line) naar de Victoriaanse stoommachines onder de zuidelijke aanloop, waar het bezoek eindigt. Samen ongeveer elf minuten luisteren, en afgezien van de klim verlaat je de brug en haar twee aanlopen nergens.
Alle openingstijden, prijzen en toegangsregels op deze pagina komen van towerbridge.org.uk, de site van City Bridge Foundation, de liefdadigheidsinstelling die eigenaar is van de brug, en elke datum en maat in de opnames steunt bovendien op een tweede, onafhankelijke bron. Dit is een brug die nog gewoon werkt: een schip kan de weg omhoog laten gaan terwijl jij in de rij staat, en een lift kan zonder veel waarschuwing buiten gebruik raken. Vertelt een Welcome Host in blauw uniform je ter plekke iets anders, dan heeft die het laatste woord, niet wij.
Stop 1 van 5 · Noordoever, op het wandelpad langs de rivier onder de Tower of London, ten westen van de brug; openbaar terrein, nog vóór elke kaartcontrole
De hele brug vanaf Tower Wharf
Horace Jones (1819–1887), stadsarchitect van de City, en ingenieur John Wolfe Barry (1836–1918), in opdracht van de Bridge House Estates · Gebouwd van 22 april 1886 tot 1894; geopend op 30 juni 1894 · Stalen frame, bekleed met graniet uit Cornwall en portlandsteen; 290 meter lang inclusief de landhoofden, de torens 65 meter hoog
Om op te letten
- De kleine blauwe kastjes op elke toren, net boven de zijkanten van de boog over de weg. Ze lijken op nestkastjes en dekken de uiteinden af van de kwadranten binnenin, die anders zouden uitsteken als de brug dicht is.
- De lichtblauwe kettingen die van de torens naar beide oevers zakken. Die buitenste stukken zijn hangbruggen die de weg dragen; alleen het middendeel gaat omhoog.
- De wapens boven op de torens, bijna drieënzestig meter boven de weg en met bladgoud verguld.
- Twee loopbruggen, niet één, tussen de torentoppen gespannen: de westelijke steek je straks over.
Transcriptie (2:17)
Houd de oude stenen van de Tower of London in je rug, kijk stroomafwaarts, en je hebt de hele machine in één beeld: twee torens die in het water staan, twee loopbruggen tussen hun toppen gespannen, en aan weerszijden een lichtblauwe ketting die in een boog naar de oever zakt. Alles wat je verder op deze wandeling ziet, ligt nu voor je, dus neem er even de tijd voor.
Eerst het kostuum. Die torens zien eruit als metselwerk, en dat zijn ze niet. Onder het graniet uit Cornwall en de portlandsteen zit een stalen skelet, en volgens de brug zelf kwam die steen erop om het staal te beschermen en de brug een fraaier aanzien te geven. De vermomming was een voorwaarde voor de opdracht. De wet die het parlement in 1885 aannam, schreef voor dat het ontwerp moest passen bij de architectuur van de Tower of London, de vesting achter je, en volgens de eigen geschiedschrijving van de brug was het gotische kleed het antwoord op het bezwaar van koningin Victoria tegen elke brug zo dicht bij die vesting.
De man die haar tekende, heeft haar nooit af gezien. De bouw begon op tweeëntwintig april 1886, en de stadsarchitect, Horace Jones, stierf in mei 1887. Zijn partner, de ingenieur John Wolfe Barry, maakte het werk af, en Barry’s bouwkundig assistent, een zekere Stevenson, verving de soberder bakstenen gevel van Jones door de rijk versierde Victoriaanse gotiek waar je nu naar kijkt.
Lees nu de constructie, want dit zijn drie bruggen, niet één. De kettingen die naar beide oevers zakken, dragen hangbrugdelen. De weg tussen de twee torens is het deel dat omhooggaat: de bascules. En de loopbruggen bovenin werden gebouwd als vrijdragende armen die vanuit elke toren naar elkaar toe reiken, tot er in 1960 kabels bij kwamen die er ook hangbruggen van maakten.
De kleur is meer veranderd dan de vorm. Toen de brug in 1894 openging, was het ijzerwerk fel chocoladebruin. Vóór de Tweede Wereldoorlog werd het slagschipgrijs, en in 1977 werd het rood, wit en blauw geverfd voor het zilveren jubileum van de koningin. Het blauw en wit dat je nu ziet, komt van een schilderbeurt die in 2008 begon, waarbij de oude verf tot op het blanke metaal werd weggehaald.
Niet iedereen was gecharmeerd. In 1894 noemde de Pall Mall Gazette haar ons lelijkste openbare bouwwerk, en de architect Henry Heathcote Statham verweet de brug opzichtigheid en het vervalsen van de feiten van haar eigen constructie. Over dat vervalsen had hij een punt. De discussie verloor hij toch.
Nog één ding voor je erheen loopt. Zoek de kleine blauwe kastjes op elke toren, net boven de zijkanten van de boog over de weg. Ze dekken de uiteinden af van de kwadranten binnenin, die anders zouden uitsteken als de brug dicht is. En boven alles, bijna drieënzestig meter boven de weg, zijn de wapens op de torentoppen met bladgoud verguld.
Stop 2 van 5 · Noordelijke aanloop, op het trottoir tussen de lantaarnpalen vóór de noordtoren; openbare weg, gratis
De schoorsteen vermomd als lantaarnpaal
Ontwerp van Horace Jones en John Wolfe Barry; de noordelijke aanloop gebouwd onder het contract van John Jackson · Noordelijke aanloop begonnen in februari 1887; brug geopend in 1894 · Geverfd gietijzer tussen de lantaarnpalen van de aanloop; de noordelijke aanloop is 1.260 voet lang en tussen de borstweringen 60 voet breed
Om op te letten
- De ene hoge blauwe paal tussen de lantaarnpalen zonder lantaarn erop. Dat is de schoorsteen, voor de wachtlokalen in de bogen onder je voeten.
- De hangketting die naast de weg omlaagloopt: het stuk van de oever tot de toren hangt eraan.
- Door de boog van de noordtoren: de weg tussen de torens. Dat zijn de twee bascules, het enige deel van de brug dat omhooggaat.
Transcriptie (2:07)
Je staat op de noordelijke aanloop, de weg die vanaf Tower Hill de brug op klimt, en dit trottoir is openbaar: hier controleert niemand iets. Kijk naar de lantaarnpalen. De meeste dragen een lantaarn. Eén hoge blauwe paal ertussen niet, en die heeft er ook nooit een nodig gehad. Het is een schoorsteen.
Onder de weg liggen hier bogen, en in die bogen zaten wachtlokalen voor de Royal Fusiliers, de soldaten van de Tower of London hiernaast. De lokalen moesten verwarmd worden, de rook moest ergens heen, en een kale Victoriaanse rookpijp zou een gotische brug hebben ontsierd. Dus werd de schoorsteen verkleed als straatmeubilair. In de eigen geschiedenis van de brug heet hij verstopt in het volle zicht.
De soldaten waren geen bijzaak. De wet die de brug in 1885 toestond, gaf de hoogste bevelvoerende officier in de Tower het recht om de brug op elk moment te bezetten, en Wolfe Barry tekende op dat er ooit een plan was geweest om het bouwwerk geschikt te maken voor geschut. Van dat geschut kwam grotendeels niets; van de schoorsteen wel.
Kijk nu vooruit, door de boog van de noordtoren, naar de weg tussen de twee torens. Dat stuk zijn de bascules, naar het Franse woord voor wip. Elke klep draait om een draaipunt dat niet in het midden ligt, met aan het korte eind, verborgen in de pijler, een contragewicht van meer dan vierhonderd ton, en het evenwicht is zo afgesteld dat de rivierkant maar vijf tot zeven ton zwaarder is, zodat de machinist de controle houdt. Acht tandwielen van elk ongeveer een meter doorsnee doen het draaiwerk.
Dezelfde wet zegt dat het verkeer op de rivier voorgaat. Een geregistreerd schip met een mast of opbouw van dertig voet of meer krijgt de weg voor zich omhoog, gratis, dag en nacht, als het vierentwintig uur van tevoren is aangemeld. In het eerste jaar betekende dat meer dan zesduizend openingen. Tegenwoordig zijn het er gemiddeld twee of drie per dag. Als onderhoud de doorvaarthoogte beperkt, schrijft de wet nog altijd voor dat er een bos hooi aan de brug hangt, als waarschuwing voor de schepen.
Eén keer ging het mis. Op dertig december 1952 reed buschauffeur Albert Gunter met een bus van lijn 78 over de brug naar het zuiden, richting Dulwich, toen de weg voor hem omhoog begon te gaan. De wachter had de bel moeten luiden en de hekken moeten sluiten, en had dat niet gedaan, en aan de bediening van de bascules stond een invaller. Gunter gaf gas. Met zo’n twaalf mijl per uur, ongeveer negentien kilometer, sprong de bus over de kier en viel zo’n drie voet omlaag op de andere klep, die nog niet bewogen had. Hij kreeg een vrije dag en tien pond. Op de vraag wat hij ermee ging doen, zei hij: vijf voor mij, en vijf voor de vrouw.
Stop 3 van 5 · Noordtoren, de trap van de kassa aan de westkant omhoog naar de loopbruggen (High-Level Walkways), met een lift ernaast
De trappen in de noordtoren en het stalen skelet
Sir William Arrol & Co. (staalcontract, mei 1889), naar het ontwerp van John Wolfe Barry, met Henry Marc Brunel als assistent-ingenieur en Edward Cruttwell als ingenieur ter plaatse · Staalwerk 1889–1894; trappen binnen voltooid in april 1894 · Geklonken staal in de oorspronkelijke bruine verf, achter een bekleding van graniet en portlandsteen met baksteen erachter; 206 treden tot boven in de noordtoren
Om op te letten
- De rijen klinknagelkoppen op elke ligger. In de hele brug zitten er meer dan dertien miljoen.
- De bruine verf op het ijzerwerk van de trap: de oorspronkelijke kleur van de brug uit 1894, hier nog altijd te zien, terwijl de buitenkant intussen drie keer van kleur is veranderd.
- Gele baksteen achter het staal. Het graniet dat je vanaf de rivier zag, is alleen een bekleding, aan de binnenkant met baksteen opgevuld.
Transcriptie (2:11)
Je bent binnengekomen aan de westkant van de noordtoren, en vanaf hier gaat het bezoek omhoog: tweehonderdzes treden naar de top van deze toren. Of je ze nu neemt of de lift, blijf even staan op een overloop en kijk naar wat het gebouw echt overeind houdt.
Dat is niet de steen. Vanaf de rivier lijkt deze toren de donjon van een kasteel. Hierbinnen zie je wat het graniet verbergt: geklonken stalen liggers, met gele baksteen erachter. De torens werden gebouwd als een skelet van staal, aan de buitenkant bekleed met graniet en portlandsteen en aan de binnenkant opgevuld met metselwerk. Op elke hoek van elke toren staat een achthoekige stalen kolom van meer dan honderdnegentien voet lang.
Dan de kleur. Het ijzerwerk van de trap om je heen is bruin, en dat is geen gril van een restaurateur. Het is de oorspronkelijke verf van de brug, een fel chocoladebruin, op trappen die in april 1894 klaar waren, en het zou de lievelingskleur van koningin Victoria zijn geweest. Buiten is de brug sindsdien grijs geweest, daarna rood, wit en blauw, en nu blauw en wit. Hierbinnen is het bruin nooit weggegaan.
Tel gerust de klinknagels; je komt er niet doorheen. In de brug zitten er meer dan dertien miljoen, ingeslagen door ploegen klinkers terwijl de torens omhoog groeiden. Het staal kwam van de firma van William Arrol, die in mei 1889 het contract binnenhaalde voor elfduizend ton staal en twaalfhonderd ton sierlijk gietijzer, in totaal zo’n acht kilometer metaal. Arrol was op zijn negende gaan werken in een katoenspinnerij. Toen hij deze opdracht aannam, was zijn bedrijf ook bezig de spoorbrug over de Tay te herbouwen, die in 1879 was ingestort, en de Forth Bridge te bouwen. Die ramp op de Tay zit ook in deze toren: het ontwerp moest bestand zijn tegen een winddruk van zesenvijftig pond per vierkante voet, een eis die na de ramp werd ingevoerd.
De hoofdingenieur was John Wolfe Barry, met Henry Marc Brunel, de tweede zoon van Isambard Kingdom Brunel, als assistent, en Edward Cruttwell als ingenieur ter plaatse. Het kostte acht jaar, vijf grote aannemers en elke dag vierhonderdtweeëndertig arbeiders op de bouwplaats, onder wie duikers die in ijzeren caissons de funderingen uitgroeven; de eerste caisson ging bijna acht meter onder de rivierbodem. Er gingen zo’n eenendertig miljoen bakstenen in. Cruttwell noteerde dat er maar tien dodelijke ongelukken waren geweest, en dat ‘maar’ was als lof bedoeld.
Toen de twee helften van het staalwerk elkaar eindelijk boven de rivier vonden, schreef Barry in zijn dagboek dat de laatste klinknagels perfect op hun plek vielen. Die verbinding zit nog altijd in de brug. Klim maar door, ernaartoe.
Stop 4 van 5 · Loopbruggen (High-Level Walkways), de westelijke loopbrug (West Walkway), met je gezicht stroomopwaarts, naar de Tower of London en St Paul’s
De westelijke loopbrug, met uitzicht stroomopwaarts
Horace Jones en John Wolfe Barry; liggers van Sir William Arrol & Co.; hangkabels toegevoegd in 1960 · Voltooid in juni 1894; gesloten in 1910; heropend in 1982; glazen vloeren sinds 2014 · Stalen vakwerkliggers, 43,5 meter boven de Theems bij hoogwater en 33,5 meter boven de weg
Om op te letten
- De koepel van Saint Paul’s aan de skyline, en rechts daarvan de vergulde top van het Monument.
- De HMS Belfast, afgemeerd in de Pool, met London Bridge erachter: het stuk rivier dat deze brug open moest houden.
- De kleine cameravensters in de loopbrug, daar aangebracht juist voor dit uitzicht.
Transcriptie (2:19)
Je staat drieënveertig en een halve meter boven de Theems bij hoogwater, drieëndertig en een halve boven de weg, in de westelijke loopbrug, en het uitzicht voor je is de reden dat deze brug überhaupt opengaat. Kijk stroomopwaarts.
Het water tussen hier en London Bridge, de eerstvolgende brug stroomopwaarts, is de Upper Pool of London. Toen deze oversteek werd gepland, noemde de wet die haar toestond elf werkende dokken, kades en aanlegplaatsen aan de noordoever van dat stuk, en twintig aanlegplaatsen aan de zuidkant. Een vaste brug die laag genoeg was voor paard en wagen, zou ze van de zee hebben afgesneden. Dus moest de weg omhoog kunnen, en hadden voetgangers een manier nodig om over te steken terwijl hij openstond. Daar sta je nu in. Onder je ligt de HMS Belfast in de Pool afgemeerd.
Volg de skyline van links naar rechts. De koepel is Saint Paul’s. De zuil met de vergulde top, rechts daarvan, is het Monument voor de Grote Brand. De hoge schoorsteen aan de overkant van de rivier is Tate Modern, en de naald verder weg is de BT Tower. Laag aan je rechterhand ligt de Tower of London.
Deze loopbruggen hadden een moeizaam eerste leven. Ze gingen in 1894 open en in 1910 alweer dicht, omdat bijna niemand ze gebruikte: als ze moesten kiezen tussen al die trappen op en op straatniveau wachten tot de bascules weer zakten, wachtten de Londenaren. Het weinige gebruik dat er wel was, bezorgde de loopbruggen een naam vanwege zakkenrollers en prostituees. Ze bleven tweeënzeventig jaar dicht en gingen in 1982 weer open, toen de brug een bezienswaardigheid werd.
De vorm van deze loopbrug is een compromis. Horace Jones tekende eerst een grote boog tussen de torentoppen, en door bezwaren dat masten en tuigage van schepen die konden raken, koos Wolfe Barry in 1885 voor een vlakke onderkant. Ze werd gebouwd als twee vrijdragende armen die vanuit de torens naar elkaar toe reiken, en in 1960 kwamen er ter versteviging hangkabels bij, waardoor ze een hangbrug werd. Door de loopbruggen lopen ook de horizontale trekstangen die de hangkettingen van de twee zijoverspanningen over de rivier heen met elkaar verbinden.
Twee verhalen over de ruimte hieronder. Volgens de oorspronkelijke regels gaf een zwarte bal, midden aan elke loopbrug opgehangen, de kapitein van een schip te kennen dat de brug niet voor hem open kon. En op tien augustus 1912 vloog de piloot Francis McClean met zijn watervliegtuig er dwars doorheen, tussen de bascules en deze loopbruggen, en was hij van de ene op de andere dag beroemd.
Sinds 2014 is een deel van deze vloer van glas, en elk paneel kan een olifant dragen, of twee Londense zwarte taxi’s. Ga erop staan als je durft: de weg waarover je naar boven kwam, ligt drieëndertig en een halve meter onder je schoenen.
Stop 5 van 5 · Machinekamers (Engine Rooms), onder de zuidelijke aanloop, over de blauwe lijn (Blue Line) vanaf de uitgang van de zuidtoren; je gaat naar buiten via de winkel (Gift Shop)
De Victoriaanse machinekamers
Sir W. G. Armstrong, Mitchell & Co. uit Elswick, ontworpen samen met John Wolfe Barry en geïnstalleerd onder leiding van Hamilton Rendel en Samuel Homfrey · Contract in december 1887; tilden de brug van 1894 tot 1976 · Kolengestookte stoomketels, stoompompmachines en zes hydraulische accumulatoren met elk een gewicht van ongeveer 100 ton, die water onder een druk van 750 pond per vierkante inch hielden
Om op te letten
- Het groene vliegwiel met biezen in rood en crème. Die kleur koos William Armstrong zelf, uit zijn familiewapen.
- De accumulatoren boven je: gewichten van zo’n honderd ton per stuk, die de kracht opsloegen om de weg op te tillen.
Transcriptie (2:07)
Je bent de zuidtoren afgedaald en over de blauwe lijn op de stoep hierheen gelopen. Op die lijn staan namen van mensen die aan deze brug hebben gewerkt, onder wie Hannah Griggs, een kokkin, en John Chalk, een klinkjongen die op zijn veertiende begon. Nu sta je onder de zuidelijke aanloop, tussen de machines die tweeëntachtig jaar lang de weg optilden.
Begin bij het groene vliegwiel. Die kleur, met biezen in rood en crème, koos William Armstrong zelf, uit zijn familiewapen. Armstrong werkte elf jaar als jurist voordat hij voor de techniek zwichtte, en in 1842 had hij al het apparaat uitgevonden dat deze hele plek verklaart: de hydraulische accumulator. Zijn firma, Sir W. G. Armstrong, Mitchell and Company uit Elswick, tekende in december 1887 het contract voor deze machines, voor vijfentachtigduizend tweehonderdtweeëndertig pond. Men noemde hem de Tovenaar van het Noorden.
Zo werkte die toverkunst. Hiernaast maakten kolenvuren in de ketels stoom van water. De stoom dreef deze pompmachines aan; hun zuigers draaiden het vliegwiel en bewogen pompen die water in zes accumulatoren persten, verzwaarde cilinders die het onder een druk van zevenhonderdvijftig pond per vierkante inch hielden. Het waren batterijen van water. Moest de brug open, dan ging het opgeslagen water naar de aandrijfmachines, die de tandwielen draaiden, die tegen de tandheugels aan de achterkant van de bascules duwden, en de weg ging omhoog. Kijk omhoog naar de accumulatoren: de gewichten wegen elk ongeveer honderd ton.
Niets werd aan één enkele machine toevertrouwd. Op elke pijler stonden twee paar machines, en alles was gebouwd op het dubbele van wat de Board of Trade, het Britse ministerie van Handel, eiste, terwijl die eisen na de ramp met de Taybrug al waren aangescherpt. Voeren moest je ze ook. De stokers schepten meer dan twintig ton kolen per week, en er waren meer dan tachtig mensen nodig om de machines te laten draaien en de brug te laten opengaan. Tot begin jaren tachtig woonden hier beneden ook katten.
De oorlog bereikte deze ruimtes. In april 1941 ontplofte vlak bij de brug een parachutemijn, die een bascule, de torens en de machinekamer zwaar beschadigde, en in de oorlog werd er een derde machine geïnstalleerd voor het geval deze werden uitgeschakeld. Die staat nu in een stoommuseum in Norfolk.
Vanaf 1974 werd naast de stoominstallatie een nieuw elektrohydraulisch systeem op olie aangelegd, terwijl de brug gewoon bleef opengaan, en in 1976 werd het oude systeem afgekoppeld. Tegen die tijd hadden deze machines de bascules meer dan vierhonderdduizend keer opgetild. Sindsdien staan ze stil, en ze dragen nog altijd het groen van Armstrong.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je bij de Tower Bridge ziet.
Vijf stops, en de brug zit vol dingen waar niemand een bordje bij heeft gezet: een wapen op de voet van een lantaarnpaal, een zeilschuit die stroomafwaarts wacht tot de weg omhooggaat, een torenspits aan de skyline door een raam van de loopbrug, een drukmeter op een stoomketel. Fotografeer er een en Chiaro vertelt wat het is, wie het daar heeft neergezet en wat het met deze oversteek te maken heeft, en blijft je vragen beantwoorden terwijl het scheepsverkeer voorbijtrekt.
Voor je gaat
Zo kom je er
De Tower Bridge verbindt Tower Bridge Approach op de noordoever met Tower Bridge Road op de zuidoever. De kassa en de ingang (Ticket Office) zitten aan de westkant van de noordtoren, aan de noordwestkant van de brug, en iedereen staat daar buiten in de rij. Het bezoek eindigt onder de zuidelijke aanloop, bij de machinekamers en de winkel, en een buitenlift aan de zuidoostkant verbindt dat niveau met het wegdek.
Het dichtstbijzijnde metrostation is Tower Hill (District en Circle line), zeven minuten lopen en ongeveer 500 meter van de kassa, drempelvrij van perron tot straat. Station London Bridge, aan de Northern en Jubilee line, ligt op ongeveer een kilometer van de kant van de machinekamers. Fenchurch Street en London Bridge zijn de dichtstbijzijnde stations van National Rail, en Tower Gateway is het dichtstbijzijnde van de DLR. Buslijnen 15, 42, 78, 100 en 343 rijden naar de brug, en rivierboten leggen aan bij Tower Pier aan de noordkant en London Bridge City Pier aan de zuidkant.
Tickets en toegang
- De brug is dagelijks open van 09:30 tot 18:00, laatste toegang 17:00, behalve op de tweede zaterdag van elke maand: dan is het van 09:30 tot 11:30 Relaxed Opening, een rustig moment met beperkte capaciteit voor neurodivergente bezoekers en hun familie, vrienden en begeleiders, en pas daarna wordt het gewone publiek binnengelaten. Met Kerstmis is de brug dicht, van 24 tot en met 26 december, en op nieuwjaarsdag gaat ze later open, om 10:00.
- Eén toegangskaartje dekt alles op deze wandeling waar een kaartje voor nodig is: de noord- en de zuidtoren, de loopbruggen met hun glazen vloeren en de machinekamers. Een kaartje voor een volwassene kost £ 18,00 en voor een kind (5 tot 15 jaar) £ 9,00; kinderen onder de vijf gaan gratis. Je kunt tot acht weken vooruit boeken voor het tijdstip dat je wilt, maar een geboekt kaartje geeft geen voorrang: de rij staat buiten op de brug, en een brugopening kan hem ophouden.
- Tassen worden bij de ingang doorzocht, en kaartjes en tassen worden bij de deur van de machinekamers nog een keer gecontroleerd. Schoudertassen en rugzakken mogen niet groter zijn dan 45 x 35 x 20 cm; koffers en tassen op wieltjes zijn niet toegestaan. Er is geen café, restaurant of waterpunt op het terrein.
- Elke toren heeft een lift naar de loopbruggen, en een buitenlift aan de zuidoostkant gaat naar de machinekamers; de brug waarschuwt dat liften op korte termijn buiten gebruik kunnen zijn.
De officiële audiogids
De eigen audiotours van de brug kosten niets bovenop het toegangskaartje. Het zijn er drie: een Highlights Tour in het Engels, Arabisch, Mandarijn, Duits, Italiaans, Frans en Spaans, een Sensory Tour en een tour in Britse Gebarentaal. Je speelt ze af op je eigen telefoon, via QR-codes in de torens of via een gratis app, en ze duren elk ongeveer 45 minuten. Er worden geen koptelefoons uitgedeeld, dus neem er zelf een mee. Wil je liever een mens dan een opname, dan organiseert de brug op bepaalde data rondleidingen in het Engels (Guided Tours) van anderhalf uur, voor £ 35,00 per volwassene, die je vooraf moet boeken. Deze pagina dekt ook de grond vóór de rij, niet alleen erna: twee stops op de oever en het openbare trottoir, drie binnen, met elk woord uitgeschreven onder de speler.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor de Tower Bridge?
Ja, en hij werkt aan beide kanten van de rij: de vijf ingesproken stops op deze pagina spelen af in de browser van je telefoon, twee ervan op openbare grond vóór de kassa en drie binnen. De drie eigen audiotours van de brug zijn ook gratis: ze zitten bij een toegangskaartje in en spelen op je eigen telefoon en koptelefoon. En voor alles wat geen van beide noemt, van een schuit in de Pool tot een wapen op een lantaarnpaal, vertelt de Chiaro-app je het verhaal aan de hand van een foto.
Kan ik de audiogids voor de Tower Bridge zonder kaartje beluisteren?
De eerste twee stops wel: het uitzicht vanaf het wandelpad onder de Tower of London en de vermomde schoorsteen op de noordelijke aanloop liggen allebei op openbare grond, want over de weg en de trottoirs mag je gratis lopen. De trappen in de noordtoren, de westelijke loopbrug en de machinekamers horen bij het betaalde deel, en voor alle drie heb je genoeg aan één toegangskaartje.
Wat kost de officiële audiogids van de Tower Bridge?
Niets bovenop de toegangsprijs. De audiotours van de brug zitten bij het toegangskaartje in, duren ongeveer 45 minuten en spelen via QR-codes of een gratis app op je eigen telefoon, dus neem een koptelefoon mee. Wat wel geld kost, is een rondleiding door een medewerker (Guided Tour): £ 35,00 per volwassene, anderhalf uur, alleen in het Engels en op bepaalde data.
Waar begint een bezoek aan de Tower Bridge, en op welke dagen is ze dicht?
Bij de kassa aan de westkant van de noordtoren, aan de noordwestkant van de brug; deze pagina begint een paar minuten eerder, op het wandelpad langs de rivier onder de Tower of London. De attractie is elke dag open, op een sluiting van drie dagen rond Kerstmis na, van kerstavond tot en met tweede kerstdag. Op nieuwjaarsdag gaat ze later open, om 10:00, en op de tweede zaterdag van elke maand ook, als het publiek na de Relaxed Opening van 09:30 tot 11:30 naar binnen mag.
Kan een brugopening me tegenhouden?
Ze kan je ophouden. Dit is nog altijd een werkende brug die opengaat voor hoge schepen, gemiddeld twee of drie keer per dag, en de brug waarschuwt zelf dat een opening je toegang kan vertragen; de tijden van geplande openingen staan op haar eigen pagina Bridge Lifts.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Tower Bridge.