Park Güell · Barcelona · Onafhankelijke gids
Audiogids voor Park Güell,
vijf stops, gratis.
Twaalf hectare heuvelhelling die Gaudí in oktober 1900 begon aan te leggen, verteld in vijf opnamen, met de uitgeschreven tekst onder elke speler. Zie je een tegel die hier niet aan bod komt, richt dan de camera van Chiaro erop en stel je vraag.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Park Güell.
De muur aan de Carrer d'Olot en de paviljoens van de portiersloge
Park Güell, Barcelona
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij Park Güell.
De vijf stops · 10 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Deze gratis audiogids voor Park Güell loop je op eigen houtje, en hij brengt je van een openbaar trottoir naar een golf van scheefstaande steen, langs de beroemdste bank van het park. Speel de eerste stop af aan de Carrer d'Olot, buiten de hoofdingang aan de zuidkant; daar heb je nog geen ticket nodig. Ga daarna naar binnen via de ingang aan de Carrer de Larrard, die je bereikt via het zijstraatje aan het eind bij de Carrer d'Olot en de Carrer Marianao, en loop naar de voet van de monumentale trap vlak achter de hoofdingang, waar de draak op je wacht. Klim naar het woud van zuilen boven aan de trap, ga nog een stuk hoger naar het Natuurplein, blijf voor het uitzicht staan bij de bank aan de stadskant van het plein, en eindig door het ijzeren hek aan de kant van het oude Casa Larrard, in de portiek van scheve stenen zuilen. De afstanden zijn kort maar steil, en hoewel de opnamen samen ongeveer tien minuten duren, rekent het park zelf voor een gemiddeld bezoek op zo’n uur.
De ticketregels, prijzen en tijdvakken op deze pagina komen van parkguell.barcelona, de officiële website van het park, die namens het stadsbestuur van Barcelona wordt beheerd; de geschiedenis komt van de erfgoedpagina’s van het park zelf en van Wikipedia. Ingangen en paden verschuiven hier mee met de bouwwerkzaamheden, dus op de dag zelf hebben de medewerkers van het park en de borden langs de paden het laatste woord. Zeggen die iets anders dan wat hier staat, stuur ons dan een berichtje, dan verbeteren we de pagina.
Stop 1 van 5 · Carrer d'Olot, op het trottoir buiten de hoofdingang aan de zuidkant van het park, met je gezicht naar het park; openbare straat, geen ticket nodig
De muur aan de Carrer d'Olot en de paviljoens van de portiersloge
Antoni Gaudí (1852–1926), in opdracht van de industrieel Eusebi Güell (1846–1918) · 1900–1903 · Muur van ruwe natuursteen met een afdekking van tegels, 210 m lang en 2 tot 4 m hoog, met vijftien medaillons van trencadís (scherfmozaïek) van 1,4 m doorsnede; twee stenen paviljoens onder daken van tegelscherven
Om op te letten
- De medaillons boven in de muur, vijftien stuks, afwisselend met twee woorden: Park en Güell. Het eerste woord is Engels, omdat Güell een woonpark naar Brits voorbeeld wilde.
- Achter het hek de geblokte blauw-witte toren van het linkerpaviljoen met het vierarmige kruis, dat in 1936 werd vernield en na de Burgeroorlog werd teruggezet.
- De paddenstoelkoepel van het rechterpaviljoen, waarschijnlijk een vliegenzwam. De ribben onder de hoed zijn koffiekopjes, ondersteboven gezet.
- Het ijzeren hek met palmbladeren. Het is van Gaudí, maar het kwam van Casa Vicens, een van zijn eerste huizen, en werd hier in 1965 geplaatst.
Transcriptie (2:03)
Ga op het trottoir van de Carrer d'Olot staan, met je gezicht naar de muur. Hij is van ruwe steen van deze heuvel, 210 meter lang, tussen de twee en vier meter hoog, en afgedekt met tegels in witte en rode banen. In die afdekking zitten de medaillons, vijftien stuks, elk 1,4 meter breed, en steeds weer spellen ze dezelfde twee woorden: Park, en Güell.
Dat eerste woord is met opzet Engels. Eusebi Güell, de industrieel die dit allemaal betaalde, wilde de Britse woonparken nadoen, en met de naam zei hij dat ook. Waar je nu voor staat, was nooit bedoeld als openbaar park. Het was een particuliere woonwijk voor welgestelde families: een stuk of zestig driehoekige kavels op een kale, rotsige helling die de mensen de Muntanya Pelada noemden, de kale berg. De regels waren streng. Op hoogstens een zesde van elke kavel mocht gebouwd worden, en elk huis moest zo staan dat het de buren geen zonlicht en geen zicht op zee ontnam. Güell gaf de opdracht aan Antoni Gaudí, en in oktober 1900 begon het werk.
Kijk nu over het hek naar de twee paviljoens. Dit was de portiersloge van de wijk, en die hoorde bij het eerste wat klaar was: een beschrijving die op vier januari 1903 verscheen, noemt beide paviljoens, de buitenmuur en de grote trap erachter al als gebouwd. Het linkerpaviljoen was de eigenlijke loge, met een wachtkamer en een telefooncel. Daarop staat de geblokte toren in blauw en wit, bekroond met het vierarmige kruis waarmee Gaudí graag naar de vier windstreken wees. Dat kruis werd in 1936 vernield en na de Burgeroorlog teruggezet. Het rechterpaviljoen was de woning van de portier zelf, de Casa del Guarda, en de koepel op het dak is een paddenstoel, hoogstwaarschijnlijk een vliegenzwam. De ribben onder de hoed zijn koffiekopjes, ondersteboven tussen de tegels gezet.
Zo is het hele park gemaakt, en die werkwijze heeft een naam: trencadís, Catalaans voor stukgebroken. Veel ervan was afgekeurd fabrieksmateriaal, en gebroken kopjes en borden.
Dan het hek, met smeedwerk in de vorm van palmbladeren. Het is van Gaudí, maar het kwam van Casa Vicens, een van zijn vroegste huizen, en werd in 1965 geplaatst. Zijn eigen plan voor deze ingang was vreemder: een monumentale poort met twee mechanische gazellen die met de deuren mee zouden openzwaaien. Die zijn er nooit gekomen.
Net zomin als het grootste deel van de wijk. Er kwamen geen kopers, en in 1914 werd het werk stilgelegd; van de zestig huizen stonden er toen twee. Alles achter dit hek werd gebouwd voor bewoners die nooit zijn gekomen.
Stop 2 van 5 · Vlak achter de hoofdingang, aan de voet van de monumentale trap, met je blik omhoog naar de zuilen van de Zuilenzaal
De Drakentrap
Antoni Gaudí (1852–1926) · 1900–1903 · Steen en trencadís; een dubbele trap van 45 treden, 20 m lang en 8,1 m breed; de draak 2,4 m lang, van dunne baksteen bekleed met tegelscherven
Om op te letten
- De open bek van de draak. Die is geen versiering maar een overloop: als de regenwaterbak onder het plein vol is, komt het teveel hier naar buiten.
- In de fontein halverwege, onder de draak, het wapen van Catalonië met een slang eroverheen, een van de knipogen naar de Catalaanse identiteit op deze trap.
- De kleine drievoet die uit de fontein van de draak oprijst, een verwijzing naar de drievoet van het orakel van Delphi.
- Boven aan de laatste trap, weggestopt onder de zuilen, de gebogen odeonbank, zo geplaatst dat je er ’s winters in de zon zit en ’s zomers in de schaduw.
Transcriptie (2:01)
Blijf onder aan de trap staan en kijk recht omhoog over het midden. Aan weerszijden van een reeks fonteinen klimmen twee trappen, vijfenveertig treden in totaal, twintig meter van onder tot boven, en bovenaan wachten de zuilen van de overdekte zaal die het plein draagt. Het park beschrijft deze ingang zelf met precies dit beeld, de trap met de zaal erboven, en in één blik zie je de hele compositie.
De zijmuren zijn twee ellipsen van keramiek, witte bolle tegels afgewisseld met gekleurde holle, waarvan veel ontworpen door Pau Pujol van de tegelfabriek Pujol i Bausis, en bovenop staan kantelen. Onder de terrassen die deze muren dragen, liggen twee grotten. De rechter werd gebouwd als schuilplaats om te wachten, en binnen rust het gewelf op één enkele kegelvormige zuil die op een olifantenpoot lijkt.
Laat je ogen nu omhoog klimmen. De eerste fontein is één en al nepgesteente en druipsteen, met vreemde, kabouterachtige vormen, en daarin verstopt zitten een cirkel voor de wereld en een passer voor de architect. Halverwege zit een medaillon met het wapen van Catalonië en een slang eroverheen. En daarboven: de draak.
Hij is 2,4 meter lang, gemaakt van dunne baksteen en bekleed met tegelscherven, en de website van het park zegt zonder overdrijving dat hij het populairste beeld van het park is geworden. Wat hij voorstelt, daarover is niemand het eens. Misschien is het de salamander van de alchemisten, het dier van het vuur. Misschien is het Python, de slang van de tempel van Delphi; boven hem staat een drievoetje zoals dat waarop het orakel zat, en er zijn kenners die denken dat Güell en Gaudí het hele park naar die tempel hebben ontworpen. Of het is de krokodil uit het wapen van Nîmes, de Franse stad waar Güell opgroeide.
Wat hij in elk geval is: een afvoer. Regen die op het plein boven valt, zakt erdoorheen naar een ondergrondse waterbak van 1200 kubieke meter. Raakt die bak vol, dan heeft het teveel maar één uitweg, en dat is de bek van de draak. Gaudí maakte van het beroemdste dier van het park de overloop van zijn regenbak.
Al die roem heeft wel slijtage gekost. Het restauratieprogramma van het park noemt het herstel van de rechtervoorpoot van de draak als een van zijn projecten; ook hier hoort bij roem een rekening voor onderhoud.
Nog één ding voor je naar boven gaat. Boven aan de laatste trap, beschut onder de zuilen, staat een gebogen bank in de vorm van een klein Grieks theater, een odeon. Hij is zo geplaatst dat je er ’s winters de zon vangt en ’s zomers in de schaduw zit.
Stop 3 van 5 · Boven aan de Drakentrap, in de overdekte zuilengang onder het Natuurplein
De Zuilenzaal en het plafond van Jujol
Antoni Gaudí (1852–1926); plafondmozaïeken van Josep Maria Jujol (1879–1949) · ca. 1907–1909 · 86 gecanneleerde zuilen van mortel en breuksteen, elk 6,16 m hoog en 1,2 m dik, onder ondiepe koepeltjes van trencadís; vier plafondmedaillons van 3 m doorsnede
Om op te letten
- De buitenste zuilen, die naar binnen hellen. Volgens de klassieke regels staat een zuil kaarsrecht; deze staan scheef om te laten zien welke last ze dragen.
- De vier grote zonnemedaillons van drie meter doorsnede, elk op een plek waar Gaudí een zuil wegliet. Ze staan voor de vier seizoenen.
- De kleinere rozetten midden in de gewelven, veertien stuks, vol wervels en spiralen: de schijngestalten van de maan.
- De bovenkant van welke zuil ook: het blok onder het plafond is achthoekig, niet vierkant zoals bij een echte Dorische zuil.
Transcriptie (2:07)
Stap tussen de zuilen en gun jezelf even de schaduw. Je staat in het bouwwerk dat het plein draagt: zesentachtig gecanneleerde zuilen, elk 6,16 meter hoog en 1,2 meter dik, met daarboven een plafond van ondiepe witte koepeltjes. Deze zaal moest de markt van de woonwijk worden, een overdekte plek waar de bewoners boodschappen konden doen. Toen de wijk mislukte, verdween ook het idee van de markt.
De zuilen zijn Dorisch, of doen alsof. Kijk naar het blok boven op een van hen. Bij een echte Dorische zuil is dat vierkant; hier is het achthoekig. En kijk naar de buitenste rij, de zuilen het dichtst bij de trap. Die hellen. De klassieke bouwkunst zou dat een fout noemen. Het park zelf zegt het beter: de schuine stand gaat in tegen de regels van de klassieke compositie, en juist daardoor voel je het gewicht dat ze dragen. Marmer zijn ze evenmin. Het is mortel en breuksteen die op marmer moet lijken, tot 1,8 meter hoogte bekleed met een huid van tegelscherven.
Het zijn bovendien regenpijpen. Het plein boven je is met opzet niet bestraat, zodat de regen er recht doorheen zakt, en in de zuilengang vangt een leiding het water op en voert het naar een bak onder je voeten. Dat is de bak waarvan je de overloop net uit de draak zag komen.
Kijk nu omhoog. Het ontwerp telde negentig zuilen. Gaudí liet er vier weg, en in de vier gaten in het plafond zette hij vier grote ronde medaillons van drie meter doorsnede. Het zijn zonnen met twintig punten, en ze staan voor de seizoenen. Daaromheen, midden in de kleinere gewelven, zitten veertien rozetten van ongeveer een meter breed, vol wervels, schroeflijnen en spiralen. Dat zijn de schijngestalten van de maan. Waar zuilen ontbreken, opent de ruimte zich tot iets wat aanvoelt als drie beuken, zoals in een kerk.
De man die dat plafond maakte, was Josep Maria Jujol, in 1879 geboren in Tarragona, zevenentwintig jaar jonger dan Gaudí en de vindingrijkste van al zijn medewerkers. Hij werkte ook met hem aan Casa Batlló en Casa Milà. Hierboven werkte hij met keramiekscherven en gewoon afvalmateriaal. Zoek je in het park één plek waar je de verbeelding van een assistent de vrije loop ziet krijgen binnen de constructie van zijn meester, dan is het dit plafond.
Volgens de geschiedenis van het park zelf was de zaal vroeg klaar: in 1907 werden op het plein erboven al evenementen gehouden, en daaruit leidt het park af dat deze zaal toen al een dak had. De medaillons hebben sindsdien zorg nodig gehad, en ze staan op de lijst van restauratieprojecten van het park. Ga nog even onder de dichtstbijzijnde zon staan voor je verdergaat. Elke scherf daarboven is door iemand uitgekozen.
Stop 4 van 5 · Natuurplein, bij de bank aan de kant van de trap, met uitzicht over de toegangspaviljoens op de stad en de zee
Het Natuurplein en de slingerende bank
Antoni Gaudí (1852–1926); de bank van Josep Maria Jujol (1879–1949) · Plein al in gebruik in 1907; bank gebouwd 1909–1914 · Esplanade van 86 bij 43 m, deels uitgehakt in de rots en deels gedragen door de Zuilenzaal; bank van trencadís, 110 m lang
Om op te letten
- De kleine afbeeldingen en woorden die tussen de abstracte patronen in de bank zijn gedrukt: tekens van de dierenriem, sterren, bloemen, vissen, krabben, en zinnen van Jujol voor de Maagd Maria in het Catalaans en het Latijn.
- Het ritme van de bank: holle en bolle nissen van ongeveer anderhalve meter, waardoor mensen vanzelf in groepjes tegenover elkaar komen te zitten.
- Recht naar beneden over de leuning: de trap, de twee paviljoens van de eerste stop, en daarachter de stad en de zee waarmee de wijk werd verkocht.
- De grond onder je voeten, met opzet niet bestraat, zodat de regen erdoorheen zakt naar de bak onder de zuilen.
Transcriptie (2:14)
Loop naar de leuning van de bank aan de stadskant en kijk naar beneden. Recht onder je ligt de trap die je net op bent gegaan, dan de twee paviljoens met hun paddenstoel en hun kruis, en daarachter heel Barcelona, dat afloopt tot aan de zee. Dat uitzicht is wat Güell verkocht. Volgens de geschiedenis van het park koos hij deze heuvel om de gezonde ligging en het schitterende uitzicht over de zee en de vlakte.
De grond onder je is geen grond. In de oorspronkelijke plannen heette dit het Griekse Theater, een podium voor grote voorstellingen in de openlucht, waar je vanaf de terrassen eromheen naar keek, en het is kunstmatig: een deel is uit de rots van de berg gehakt, de rest ligt boven op de zuilen waar je net doorheen liep. Het is 86 meter lang en 43 breed, en het is met opzet niet bestraat, zodat de regen erdoorheen naar de bak beneden zakt. Tegenwoordig heet het het Natuurplein.
Dan de bank. Hij is 110 meter lang en het werk van Josep Maria Jujol, gebouwd tussen 1909 en 1914. Ga even zitten en let op wat er met je rug gebeurt: de zitting bestaat uit holle en bolle nissen van ongeveer anderhalve meter, gevormd naar het lichaam, en de bochten draaien mensen in kleine groepjes naar elkaar toe. Hij is evengoed bedoeld om te praten als om uit te rusten.
Kijk dan goed naar het oppervlak. Het is gebroken tegel, flessen en stukjes serviesgoed, grotendeels abstract, maar niet alles. Zoek langs de bank en je vindt tekens van de dierenriem, sterren, bloemen, vissen en krabben. Jujol verwerkte er ook rozen in, kruisen en zinnen in het Catalaans en het Latijn ter ere van de Maagd Maria, en hier en daar de letter J, van Jujol. Het is minder een bank dan een plakboek van honderd meter.
Lang leeg was het plein nooit. Al tijdens het leven van Güell was het park een van de grote bezienswaardigheden van de stad, en hij stelde deze esplanade beschikbaar voor Catalaanse patriottische bijeenkomsten en voor de sardana, de traditionele dans van Catalonië. In 1906 werd hier het tuinfeest gehouden van het Eerste Internationale Congres van de Catalaanse Taal.
Güell stierf in 1918. Zijn erfgenamen boden het park aan de stad aan, de gemeenteraad besloot op zesentwintig mei 1922 het te kopen, en in 1926, het jaar waarin Gaudí stierf, ging het open als openbaar park. Gaudí had hier zelf bijna twintig jaar gewoond, in het modelhuis van de wijk, van 1906 tot 1925. De huizen kwamen er nooit. Wat er wel kwam, ben jij, met het uitzicht over de paviljoens naar het water, hetzelfde uitzicht waarvoor de zestig kavels ooit werden uitgetekend.
Stop 5 van 5 · Naast het Natuurplein, door een origineel ijzeren hek aan de kant van het plein richting het oude Casa Larrard, nu een school
De Portiek van de Wasvrouw
Antoni Gaudí (1852–1926) · Gebouwd tijdens de werkzaamheden aan de woonwijk, tussen 1900 en 1914 · Onbewerkte steen van het terrein: een galerij van 83 m lang op een dubbele zuilenrij waarvan de binnenste zuilen tegen de helling leunen, met een keermuur erachter
Om op te letten
- De wasvrouw: één zuil is uitgehouwen als een vrouw met een bundel, het gereedschap van haar vak. De hele portiek is naar haar genoemd.
- De schuine stand van de binnenste zuilen tegen de helling. Het zijn evengoed steunberen als dragers: ze houden de heuvel tegen.
- De steen zelf, ruw en onbewerkt gelaten, net als bij de viaducten die Gaudí bouwde van rots uit deze heuvel.
- Het ijzeren hek waardoor je binnenkwam, dat Salvador Dalí vergeleek met kalfslevers.
Transcriptie (1:52)
Je hebt het zonnige plein door een ijzeren hek achter je gelaten, en meteen verandert het licht. Salvador Dalí zei dat het smeedwerk van dat hek op kalfslevers leek. Onthoud dat, en kijk er straks nog eens naar.
Voor je ligt een galerij van ruwe steen die zich boven je hoofd krult als een golf die op breken staat. Ze loopt 83 meter langs een keermuur en rust op een dubbele zuilenrij waarvan de binnenste zuilen tegen de helling leunen. Het park zelf noemt dit een van de mooiste voorbeelden van Gaudí’s organische architectuur, en waar het om draait: die schuine stand heeft een functie. Deze zuilen zijn steunberen. Ze houden de heuvel tegen. Sommige auteurs zien er een romaanse kloostergang in, misschien naar het voorbeeld van die bij de kathedraal van Elne; alleen helt hier de gebogen binnenmuur van de portiek mee met de natuurlijke helling van het terrein.
De steen is onbewerkt gelaten, net als bij de viaducten die de wegen rond het park dragen en die Gaudí bouwde van rots van het terrein zelf. Daarom lijkt het hele bouwwerk hier eerder gegroeid dan gebouwd. Dat idee hield hij vast waar hij maar kon: de bomen die al op het land stonden, de johannesbroodbomen en de olijfbomen, bleven staan, en wat hij nieuw plantte, waren mediterrane soorten die weinig water nodig hadden.
Zoek nu de figuur. Tussen de zuilen is er één uitgehouwen als een vrouw met een bundel op haar hoofd, een wasvrouw die het gereedschap van haar vak draagt. De portiek is naar haar genoemd. Naar wie of wat ze gemaakt is, daarover verschillen de meningen. Sommige kenners denken dat Gaudí een beroemd Oud-Egyptisch beeldje in het Louvre citeerde, de Offerdraagster. Als je hier staat, snap je waarom.
Kijk nu waar het pad heen gaat. Het loopt boven de oude tuinen van Casa Larrard, het landhuis dat hier al stond voordat er een park was, en waar Güell in 1907 zelf ging wonen. Hij woonde er tot zijn dood in 1918, en sinds 1931 is het een school. Aan het verre eind gaat de portiek over in een spiraalvormige helling op gedraaide zuilen, die naar het huis afdaalt: hetzelfde constructieve idee, opgedraaid tot een kurkentrekker.
Ga dicht bij de wasvrouw staan en kijk langs haar hoofd omhoog. Ze draagt hetzelfde gewicht als elke andere zuil in de rij.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je in Park Güell tegenkomt.
Vijf stops vertellen over het geraamte van deze plek; de huid bestaat uit ontelbare tegelscherven, spuwers met leeuwenkoppen, viaductzuilen en daken tegen de horizon, en elk stuk heeft een maker en een verhaal. Richt de Chiaro-app op een stukje van de bank of op een pijler langs het pad naar de Drie Kruisen, en de app vertelt je wat je voor je hebt, wie het bouwde en wanneer, en blijft je vragen beantwoorden tot je verder loopt.
Voor je gaat
Zo kom je er
Carrer d'Olot, Barcelona, is de hoofdingang, aan de zuidkant van het park, en de eerste stop beluister je daar op het trottoir. Om naar binnen te gaan, verwijst het park ticketbezitters naar drie ingangen: Carrer de Larrard, te bereiken via het zijstraatje aan het eind bij de Carrer d'Olot en de Carrer Marianao, aan dezelfde kant van het park als de eerste stop van deze wandeling; Carretera del Carmel 23, de ingang die het park aanraadt aan bezoekers die minder goed ter been zijn; en Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya, waar een roltrap je naar boven brengt.
Metrolijn L3, de groene lijn, naar Lesseps of Vallcarca, vanaf beide ongeveer twintig minuten lopen; vanaf Lesseps raadt het park de ingang met de roltrap aan de Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya aan. Vallcarca raadt het voorlopig af, omdat de roltrappen in de Baixada de la Glòria buiten gebruik zijn. De bussen H6 en D40 stoppen aan de Travessera de Dalt, op ongeveer tien minuten lopen; vandaar zijn de roltrap bij het Santuari en de Carrer de Larrard de aangeraden ingangen.
Tickets en toegang
- Alles achter het hek is nu alleen met een ticket toegankelijk: het ticket geldt voor alle twaalf hectare, bossen en uitzichtpunten inbegrepen, en alleen de straat buiten is gratis. Tickets gelden voor een tijdslot, je hebt dertig minuten na het begin ervan om naar binnen te gaan, en wie eenmaal buiten is, kan niet meer terug. De draak, de zuilen, de portiek en het plein liggen bovendien achter een tweede controlepunt, op een route in één richting.
- Koop op de eigen website van het park. Op de tickets staat je naam, die moet overeenkomen met je identiteitsbewijs en bij de ingang kan worden gecontroleerd; je kunt drie maanden vooruit boeken, tot zeven tickets tegelijk, en een boeking kan tot de dag ervoor worden verzet, maar niet geannuleerd of terugbetaald. Het gewone ticket kost 18 euro, 13,50 euro voor kinderen van zeven tot twaalf en voor bezoekers boven de vijfenzestig; kinderen tot en met zes jaar mogen gratis naar binnen, maar hebben wel een eigen ticket nodig.
- Het park is elke dag van het jaar open. De tijdvakken voor bezoekers beginnen om 9.30 uur en het laatste begint om 19.30 uur; van 7.00 uur tot dan, en weer vanaf 20.00 uur, is het park voor de buurtbewoners en zijn er geen toeristische bezoeken. Op de officiële pagina met prijzen en tijden vind je de tijdvakken voor jouw datum.
- Twee dingen zitten niet bij het standaardticket: het Gaudí-Huismuseum en het paviljoen Casa del Guarda bij de hoofdingang; voor elk van de twee heb je een eigen combiticket nodig. Vlak buiten de hoofdingang worden de Jardins de la Font del Carbó gerestaureerd, tot ongeveer januari 2028.
De officiële audiogids
Download vóór je komt de gratis app van het park: die laat zien welke delen van het park het best toegankelijk zijn en hoe je er komt. Daarnaast bevat de app een audiogids voor de bezienswaardigheden van het park. Het park organiseert ook zelf rondleidingen: ongeveer vijftig minuten in het Catalaans, Spaans, Engels of Frans voor 17 euro per persoon bovenop het toegangsticket, en een langere rondleiding voor 29 euro, ook bovenop het ticket. Voor de vijf stops die je hier leest, hoef je niets te downloaden of te reserveren; de tekst staat onder elke speler en de eerste begint al op straat, vóór de ticketcontrole.
Officiële website →Vragen
Bestaat er een gratis audiogids voor Park Güell?
Er zijn twee gratis mogelijkheden. De vijf stops hierboven kosten niets en werken in elke browser, zonder installatie. De officiële app van het park is ook gratis, maar die moet je eerst installeren. Wil je na de vijfde stop meer weten, maak dan een foto van wat je ziet, van een enkele tegel tot een viaduct, en Chiaro vertelt je het verhaal erachter.
Kan ik de audiogids van Park Güell beluisteren voordat ik naar binnen ga?
Aan de Carrer d'Olot wel: de eerste stop is geschreven om op het openbare trottoir buiten de hoofdingang te beluisteren. De andere vier zijn binnen, en omdat het ticket nu de hele twaalf hectare dekt, bossen inbegrepen, heb je voor alle vier een ticket nodig.
Wat kost de officiële audiogids van Park Güell?
De eigen app van het park download je gratis. Waar het park wel geld voor vraagt, is een mens: de rondleiding kost 17 euro per persoon bovenop het toegangsticket en duurt ongeveer vijftig minuten, in het Catalaans, Spaans, Engels of Frans. Een langere rondleiding kost 29 euro, ook bovenop het ticket.
Welke ingang van Park Güell neem ik voor deze wandeling?
Begin aan de Carrer d'Olot, aan de zuidkant, waar de eerste stop buiten de hoofdingang speelt. Aan diezelfde kant ga je naar binnen via de Carrer de Larrard, bereikbaar via het zijstraatje aan het eind bij de Carrer d'Olot en de Carrer Marianao. Ben je minder goed ter been, dan raadt het park de Carretera del Carmel aan, en vanaf metrostation Lesseps de ingang met de roltrap aan de Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya.
Is Park Güell elke dag open?
Ja, het hele jaar door, zonder sluitingsdag. Bezoekerstickets worden verkocht voor tijdvakken tussen 9.30 uur ’s ochtends en 19.30 uur ’s avonds; de uren daarvoor en daarna zijn voor de buurtbewoners. Je hebt dertig minuten na het begin van je tijdslot om naar binnen te gaan, en eenmaal binnen mag je blijven zolang je wilt.
Zit het huis van Gaudí bij het ticket voor Park Güell inbegrepen?
Nee. Voor het Gaudí-Huismuseum, waar hij van 1906 tot 1925 woonde, heb je een combiticket nodig. Ook de Casa del Guarda, het paviljoen naast de hoofdingang, zit niet in het standaardticket; daarvoor bestaat een eigen combiticket.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Park Güell.