Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου · Σικάγο · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγου,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Πέντε πίνακες σε έναν όροφο, που παίζουν εδώ αμέσως χωρίς εφαρμογή· για την υπόλοιπη συλλογή των σχεδόν 300.000 έργων αναλαμβάνει το Chiaro, από μια φωτογραφία που τραβάτε στην αίθουσα.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου.

9:41

Απόγευμα Κυριακής στο νησί Γκραντ Ζατ — 1884

Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου

0:00 3:17
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου

Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Και οι πέντε στάσεις βρίσκονται στο επίπεδο 2 και η διαδρομή πηγαίνει από ανατολή προς δύση. Ξεκινά στην αίθουσα 240 με το «Απόγευμα Κυριακής στο νησί Γκραντ Ζατ» του Σερά, περνά δίπλα, στην αίθουσα 241, για την «Κρεβατοκάμαρα» του Βαν Γκογκ, και μετά στην αίθουσα 242 για το «Στο Μουλέν Ρουζ» του Τουλούζ-Λοτρέκ. Ύστερα γυρίζει περίπου εξήντα μέτρα δυτικά, στην αίθουσα 222, για «Το τραγούδι του κορυδαλλού» (Le Chant de l’alouette) του Ζιλ Μπρετόν, και τελειώνει περίπου σαράντα μέτρα νοτιότερα, στην αίθουσα 201, με τον πίνακα «Δρόμος του Παρισιού, βροχερή μέρα» του Καγιεμπότ. Γύρω στα δεκατρία λεπτά ακρόασης και αρκετά λιγότερο από μία ώρα περπάτημα, αν σας αφήσει να περάσετε ο κόσμος μπροστά στον Σερά.

Κάθε αριθμός αίθουσας, κάθε χρονολογία και κάθε διάσταση σε αυτή τη σελίδα προέρχεται από τις σελίδες έργων του ίδιου του Ινστιτούτου Τέχνης και από το δημόσιο API της συλλογής του, και συμφωνεί με μια δεύτερη πηγή. Οι αίθουσες ξαναστήνονται και οι πίνακες ταξιδεύουν. Αν η λεζάντα στον τοίχο διαφωνεί μαζί μας, σωστή είναι η λεζάντα, και θα χαρούμε να μας το πείτε.

Στάση 1 από 5 · Αίθουσα 240, επίπεδο 2

Απόγευμα Κυριακής στο νησί Γκραντ Ζατ — 1884

Ζορζ Σερά · 1884–86, το περίγραμμα προστέθηκε το 1888–89 · Λάδι σε μουσαμά, 207,5 × 308,1 εκ.

Προσέξτε

  • Τη ζώνη από ζωγραφισμένες κουκκίδες γύρω και από τις τέσσερις άκρες, μέσα στη λευκή κορνίζα. Ο Σερά την πρόσθεσε το 1889, για να έχει το μάτι πού να σταθεί ανάμεσα στον πίνακα και στον τοίχο.
  • Τον πίθηκο με το λουρί δίπλα στη γυναίκα με την τουρνούρα, δεξιά. Είναι μία από τις μορφές που πρόσθεσε ο Σερά δύο χρόνια αφού ξεκίνησε.
  • Το γρασίδι στο ηλιόλουστο κέντρο του πίνακα, πιο καφετί από το γρασίδι στις άκρες. Το κίτρινο του ψευδαργύρου που χρησιμοποίησε εκεί άρχισε να σκουραίνει όσο ζούσε ακόμη.
  • Το κοριτσάκι με τα λευκά στο κέντρο: τη μόνη μορφή σε πλήρες φως και τη μόνη που σας κοιτάζει κατάματα.
Κείμενο (3:17)

Κάντε πρώτα μερικά βήματα πίσω. Ο μουσαμάς έχει ύψος πάνω από δύο μέτρα και πλάτος πάνω από τρία, και γίνεται εικόνα μόνο από απόσταση. Μετά πλησιάστε, και ολόκληρο το πάρκο διαλύεται σε χωριστές κουκκίδες και πινελιές χρώματος που δεν αναμειγνύονται ποτέ. Και οι δύο ματιές είναι σωστές. Αυτό ακριβώς ήθελε να αποδείξει ο ζωγράφος.

Ο Ζορζ Σερά δούλεψε τον πίνακα από τον Μάιο του 1884 ως τον Μάρτιο του 1885, τον άφησε στην άκρη και τον ξαναπήρε από τον Οκτώβριο του 1885 ως τον Μάιο του 1886. Ήταν γύρω στα εικοσιπέντε. Τον Μάιο του 1886 κρεμάστηκε στην όγδοη και τελευταία έκθεση των ιμπρεσιονιστών, και ξανά τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς στο Σαλόνι της Εταιρείας των Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών, μιας ομάδας που είχε βοηθήσει να ιδρυθεί δύο χρόνια νωρίτερα.

Μοιάζει με ένα νωχελικό απόγευμα στην όχθη του ποταμού. Ο Σερά δεν το έβλεπε έτσι. Είπε στον κριτικό Γκυστάβ Καν ότι πρότυπό του ήταν η πομπή των Παναθηναίων στη ζωφόρο του Παρθενώνα, και ότι ήθελε να κάνει τους ανθρώπους της εποχής του να παρελαύνουν στην ουσιαστική τους μορφή. Γι’ αυτό σχεδόν κανείς εδώ δεν κινείται.

Βρείτε τη γυναίκα με την τουρνούρα στη δεξιά άκρη και ακολουθήστε το χέρι της προς τα κάτω. Εκεί υπάρχει ένας πίθηκος με λουρί. Ο Σερά τον πρόσθεσε δύο χρόνια αφού ξεκίνησε, μαζί με αρκετές άλλες μορφές, ανάμεσά τους κι έναν άντρα με μια τυλιγμένη εφημερίδα, τόσο βαθιά μέσα στα δέντρα που οι περισσότεροι επισκέπτες δεν τον βρίσκουν ποτέ.

Συγκρίνετε τώρα το ηλιόλουστο γρασίδι στη μέση με το γρασίδι στις άκρες. Η μέση είναι πιο καφετιά. Ο Σερά χρησιμοποίησε εκεί μια καινούργια χρωστική, το κίτρινο του ψευδαργύρου, που άρχισε να σκουραίνει όσο εκείνος ζούσε ακόμη και συνεχίζει από τότε. Ο ήλιος στην καρδιά αυτού του πίνακα σβήνει σε αργή κίνηση.

Κοιτάξτε και την άκρη του μουσαμά. Αυτή η ζώνη από κουκκίδες γύρω και από τις τέσσερις πλευρές είναι ζωγραφισμένη. Το 1889 ο Σερά έβγαλε τον μουσαμά από το τελάρο, ξεδίπλωσε τα περιθώρια που ήταν καρφωμένα στα πλάγια, τα αστάρωσε και ζωγράφισε πάνω τους ένα περίγραμμα, ώστε το μάτι να έχει ένα πέρασμα από τον πίνακα στον τοίχο. Τη λευκή κορνίζα γύρω του την έφτιαξαν οι κορνιζοποιοί του ίδιου του μουσείου και την τοποθέτησαν το 2022, ύστερα από έναν χρόνο έρευνας για τις επίπεδες λευκές κορνίζες που προτιμούσε ο Σερά. Φτιάχτηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στο χέρι, επειδή ο μουσαμάς δεν είναι ακριβώς ορθογώνιος. Είναι ελάχιστα τραπεζοειδής, και η κορνίζα ακολουθεί κατά πόδας τη ζωγραφισμένη άκρη.

Βρίσκεται εδώ χάρη σε δύο ανθρώπους του Σικάγου. Ο Φρέντερικ Κλέι Μπάρτλετ και η γυναίκα του, η Έλεν Μπερτς Μπάρτλετ, τον αγόρασαν το 1924, έχοντας ήδη στο μυαλό τους αυτό το μουσείο, τρία χρόνια πριν αποκτήσει το γαλλικό κράτος τον πρώτο του Σερά. Η Έλεν πέθανε από καρκίνο τον Οκτώβριο του 1925, και τον Μάιο που ακολούθησε ο άντρας της δώρισε τη συλλογή τους στο Ινστιτούτο Τέχνης στο όνομά της. Τρεις από τους πέντε πίνακες αυτής της διαδρομής έχουν ακόμη το όνομά της στη λεζάντα.

Έχει φύγει από αυτό το κτίριο μία μόνο φορά. Το 1958 ταξίδεψε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, και στις δεκαπέντε Απριλίου ξέσπασε εκεί φωτιά που σκότωσε έναν άνθρωπο. Αυτός ο πίνακας κρεμόταν σε όροφο πάνω από τις φλόγες, και τον έβγαλαν έξω, στο διπλανό Μουσείο Γουίτνεϊ.

Ο Στίβεν Σόντχαϊμ και ο Τζέιμς Λαπάιν πέρασαν αρκετές μέρες με αυτόν τον πίνακα πριν γράψουν το μιούζικαλ «Κυριακή στο πάρκο με τον Τζορτζ», που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1984 και πήρε το βραβείο Πούλιτζερ Δράματος την επόμενη χρονιά. Ήταν η πρώτη φορά που ο Σόντχαϊμ τον είδε από κοντά. Κι όταν ο Κάμερον Φράι κοιτάζει επίμονα έναν πίνακα ώσπου εκείνος να διαλυθεί, στην ταινία «Το ρεπό του Φέρις Μπιούλερ», που γυρίστηκε εδώ και κυκλοφόρησε το 1986, αυτός είναι ο πίνακας.

Στάση 2 από 5 · Αίθουσα 241, επίπεδο 2

Η κρεβατοκάμαρα

Βίνσεντ βαν Γκογκ · 1889 · Λάδι σε μουσαμά, 73,6 × 92,3 εκ.

Προσέξτε

  • Τα δύο μικρά κάδρα ψηλά στον δεξιό τοίχο. Σε αυτή την εκδοχή το ένα είναι αυτοπροσωπογραφία και το άλλο μια γυναίκα που κανείς δεν έχει ταυτίσει· στην πρώτη εκδοχή ήταν πορτρέτα δύο φίλων.
  • Τους τοίχους, που φαίνονται μπλε. Στο γράμμα όπου ο Βαν Γκογκ απαρίθμησε τα χρώματα αυτής της σύνθεσης, τους ονόμασε απαλούς μενεξεδί.
  • Τις γωνίες. Τίποτα δεν είναι ορθογώνιο, και δεν φταίει κακή προοπτική: το πραγματικό δωμάτιο ήταν τραπέζιο, με αμβλεία γωνία αριστερά στον μπροστινό τοίχο και οξεία δεξιά.
  • Την απουσία σκιών. Τις αφαίρεσε επίτηδες και άπλωσε το χρώμα σε επίπεδους τόνους, μιμούμενος τις ιαπωνικές χαρακτικές.
Κείμενο (2:24)

Είναι η δεύτερη φορά που ο Βαν Γκογκ ζωγράφισε αυτό το δωμάτιο. Η πρώτη εκδοχή είχε πάθει ζημιά σε μια πλημμύρα.

Το δωμάτιο υπήρχε στ’ αλήθεια. Πλατεία Λαμαρτίν αριθμός 2, στην Αρλ: το σπίτι που ονόμαζε Κίτρινο Σπίτι. Η πόρτα δεξιά έβγαζε στο πλατύσκαλο και στη σκάλα. Η πόρτα αριστερά οδηγούσε στο δωμάτιο των ξένων, που το κρατούσε έτοιμο για τον Γκογκέν. Την πρώτη εκδοχή τη ζωγράφισε στα μέσα Οκτωβρίου του 1888, περίπου μια εβδομάδα πριν φτάσει ο Γκογκέν, και έγραψε στον αδελφό του τον Τέο ότι ο πίνακας γεννήθηκε από μια αρρώστια που τον κράτησε μέρες στο κρεβάτι, και ότι το να τον ζωγραφίσει ήταν η εκδίκησή του για την αναγκαστική ξεκούραση.

Ο Ροδανός πλημμύρισε όσο εκείνος ήταν κλεισμένος στο παλιό νοσοκομείο της Αρλ, και ο πρώτος μουσαμάς έπαθε ζημιά. Έγραψε γι’ αυτό στον Τέο τον Απρίλιο του 1889. Ο Τέο πρότεινε να ενισχυθεί ο πίνακας με καινούργιο μουσαμά από πίσω και να του σταλεί πίσω, ώστε ο Βίνσεντ να τον αντιγράψει. Αυτό εδώ είναι εκείνο το αντίγραφο, σε φυσικό μέγεθος, ζωγραφισμένο τον Σεπτέμβριο του 1889 στο Σεν Ρεμί ντε Προβάνς. Την ίδια εποχή έκανε και μια τρίτη, μικρότερη εκδοχή, δώρο για τη μητέρα του και την αδελφή του τη Βιλ. Η πρώτη εκδοχή βρίσκεται στο Άμστερνταμ, η τρίτη στο Παρίσι, και το 2016 και οι τρεις στάθηκαν μαζί σε αυτό το κτίριο, για την έκθεση «Οι κρεβατοκάμαρες του Βαν Γκογκ».

Και τώρα τα χρώματα, γιατί τα κατέγραψε ο ίδιος. Στο γράμμα για την πρώτη εκδοχή περιέγραψε το δωμάτιο κομμάτι κομμάτι: οι τοίχοι απαλό μενεξεδί, το πάτωμα κόκκινα πλακάκια, το κρεβάτι και οι καρέκλες φρέσκο κίτρινο του βουτύρου, τα μαξιλάρια πολύ έντονο λεμονοπράσινο, η κουβέρτα κόκκινο άλικο, το παράθυρο πράσινο, η λεκάνη του νιπτήρα μπλε, οι πόρτες λιλά. Σταθείτε τώρα μπροστά του: οι τοίχοι δεν είναι μενεξεδί. Φαίνονται μπλε.

Κοιτάξτε πού συναντούν οι τοίχοι το πάτωμα. Τίποτα δεν ενώνεται σε ορθή γωνία. Το δωμάτιο ήταν πράγματι τραπέζιο, με αμβλεία γωνία στην αριστερή άκρη του μπροστινού τοίχου και οξεία στη δεξιά, και εκείνος ζωγράφισε ό,τι υπήρχε. Ψάξτε τώρα για μια σκιά οπουδήποτε στον πίνακα. Δεν υπάρχει καμία. Αφαίρεσε τις σκιές σκόπιμα και άπλωσε το χρώμα σε επίπεδους, καθαρούς τόνους, μιμούμενος τις ιαπωνικές χαρακτικές, επειδή ήθελε ο πίνακας να ξεκουράζει το μυαλό.

Ένα τελευταίο, στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι. Τα δύο μικρά κάδρα στο πάνω μέρος είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να ξεχωρίσετε τις τρεις εκδοχές. Στην πρώτη είναι πορτρέτα δύο φίλων, του ζωγράφου Εζέν Μπος και του στρατιώτη Πολ-Εζέν Μιλιέ. Εδώ το ένα είναι αυτοπροσωπογραφία. Το άλλο είναι μια γυναίκα, και κανείς δεν έχει καταφέρει ποτέ να την ταυτίσει.

Στάση 3 από 5 · Αίθουσα 242, επίπεδο 2

Στο Μουλέν Ρουζ

Ανρί ντε Τουλούζ-Λοτρέκ · 1892–95 · Λάδι σε μουσαμά, 123 × 141 εκ.

Προσέξτε

  • Το πράσινο πρόσωπο στη δεξιά άκρη, κομμένο από την κορνίζα. Είναι η τραγουδίστρια Μέι Μίλτον, στο φως των ηλεκτρικών λαμπτήρων του κέντρου.
  • Τον κοντό άντρα με το σκούρο καπέλο στη μέση του φόντου, που περπατά δίπλα σε έναν πολύ ψηλό άντρα με ημίψηλο. Είναι ο Τουλούζ-Λοτρέκ με τον ξάδελφό του, τον γιατρό Γκαμπριέλ Ταπιέ ντε Σελεϊράν.
  • Τα φλογερά κοκκινοπορτοκαλί μαλλιά στο τραπέζι, γυρισμένα από την άλλη. Ανήκουν στη χορεύτρια Ζαν Αβρίλ.
  • Το ξύλινο κιγκλίδωμα που διασχίζει διαγώνια την κάτω αριστερή γωνία και σας κρατά έξω από την παρέα, όχι στο τραπέζι.
Κείμενο (2:04)

Ξεκινήστε κάτω αριστερά, από το ξύλινο κιγκλίδωμα που κόβει τη γωνία. Ο Τουλούζ-Λοτρέκ το έβαλε εκεί για να σας κρατήσει απέξω. Δεν κάθεστε στο τραπέζι. Στέκεστε πίσω του, και η βραδιά έχει αρχίσει χωρίς εσάς.

Το Μουλέν Ρουζ άνοιξε το 1889 και έγινε το διασημότερο από τα παρισινά καφέ-κονσέρ, τα μαγαζιά όπου πήγαινε κανείς για να πιει και να δει ένα θέαμα. Ο Τουλούζ-Λοτρέκ ήταν εκεί συνέχεια. Είχε τραπέζι μόνιμα κρατημένο στο όνομά του. Ο ιδιοκτήτης του κέντρου είχε αγοράσει έναν πίνακά του, την «Ιππεύτρια», για να τον κρεμάσει στο φουαγιέ, και αυτός ο μουσαμάς βρίσκεται επίσης σε αυτό το μουσείο.

Κανείς σε αυτόν τον πίνακα δεν είναι επινοημένος. Γύρω από το τραπέζι κάθονται η χορεύτρια Λα Μακαρόνα, ο φωτογράφος Πολ Σεσκό, ο συγγραφέας Εντουάρ Ντυζαρντέν, ο έμπορος κρασιών Μορίς Γκιμπέρ και, γυρισμένη με την πλάτη προς εσάς, με τα φλογερά κοκκινοπορτοκαλί μαλλιά, η χορεύτρια Ζαν Αβρίλ. Πίσω τους στέκεται η χορεύτρια Λα Γκουλί και φτιάχνει τα μαλλιά της.

Βρείτε τώρα τον καλλιτέχνη. Στη μέση του φόντου, ένας κοντός άντρας με σκούρο καπέλο περπατά δίπλα σε έναν πολύ ψηλό άντρα με ημίψηλο. Ο κοντός είναι ο Τουλούζ-Λοτρέκ. Ο ψηλός είναι ο ξάδελφός του, ο γιατρός Γκαμπριέλ Ταπιέ ντε Σελεϊράν. Ζωγράφισε τον εαυτό του στη δική του διασκέδαση με το πραγματικό του ανάστημα, δίπλα σε έναν συγγενή που τον ξεπερνούσε κατά πολύ.

Μετά κοιτάξτε δεξιά, στην ίδια την άκρη του μουσαμά. Ένα πρόσωπο αναδύεται από το σκοτάδι, κομμένο από την άκρη του πίνακα, φωτισμένο από κάτω, βαμμένο σε ένα στυφό πράσινο που καμία επιδερμίδα δεν είχε ποτέ. Είναι η τραγουδίστρια Μέι Μίλτον. Το Μουλέν Ρουζ είχε σχεδιαστεί γύρω από τον ηλεκτρικό φωτισμό, που ήταν καινούργιος και σκληρός, διαφορετικός από κάθε φως κάτω από το οποίο είχαν φανεί ως τότε πρόσωπα, και ο Τουλούζ-Λοτρέκ άρπαξε αμέσως τι έκανε σε αυτά. Το πράσινο δεν είναι συμβολισμός. Είναι μια λάμπα.

Μετά τον θάνατό του ο πίνακας πέρασε στον Μορίς Ζουαγιάν, εκτελεστή της διαθήκης του και συνδιευθυντή της γκαλερί Μαντζί-Ζουαγιάν στο Παρίσι, έπειτα από τα χέρια του Πολ Ρόζενμπεργκ και των εμπόρων τέχνης Ριντ και Λεφέβρ στο Λονδίνο, ώσπου τον αγόρασε ο Φρέντερικ Κλέι Μπάρτλετ και τον δώρισε στο Ινστιτούτο Τέχνης το 1928. Κρεμάστηκε για πρώτη φορά σε τοίχο εδώ στις είκοσι τρεις Δεκεμβρίου 1930, και από τότε η Μέι Μίλτον κοιτάζει την αίθουσα από τη δεξιά άκρη.

Στάση 4 από 5 · Αίθουσα 222, επίπεδο 2

Το τραγούδι του κορυδαλλού

Ζιλ Μπρετόν · 1884 · Λάδι σε μουσαμά, 110,6 × 85,8 εκ.

Προσέξτε

  • Τα πόδια της. Είναι ξυπόλυτη σε οργωμένο χωράφι, με ένα δρεπάνι στο χέρι.
  • Τον ήλιο, έναν επίπεδο κόκκινο δίσκο ακριβώς πάνω στον ορίζοντα πίσω της, στο ύψος των στεγών του χωριού.
  • Την κάτω αριστερή γωνία, όπου ο Μπρετόν υπέγραψε και από κάτω έγραψε το όνομα του χωριού του, Κουριέρ, μαζί με τη χρονολογία.
  • Τον κορυδαλλό, που δεν υπάρχει στον πίνακα. Το πρόσωπό της και το βήμα της που σταμάτησε είναι η μόνη απόδειξη ότι είναι εκεί.
Κείμενο (2:16)

Ένα κορίτσι έχει σταματήσει στη μέση ενός χωραφιού την αυγή, επειδή άκουσε κάτι. Αυτό είναι όλο το γεγονός. Το πουλί δεν υπάρχει στον πίνακα. Η μόνη απόδειξη γι’ αυτό είναι το πρόσωπό της και το ότι δεν περπατά πια.

Ο Ζιλ Μπρετόν μεγάλωσε στο Κουριέρ, ένα αγροτικό χωριό στη βόρεια Γαλλία, και πέρασε όλη του την καριέρα ζωγραφίζοντας τους ανθρώπους του. Τους θαύμαζε για την επινοητικότητά τους και για τη σχέση τους με τη γη, και τους ζωγράφιζε με ένα εξιδανικευμένο ύφος που τον έκανε εξαιρετικά δημοφιλή. Κοιτάξτε τα πόδια της. Είναι ξυπόλυτη σε ένα οργωμένο χωράφι, με ένα δρεπάνι στο χέρι, και ταυτόχρονα φωτίζεται σαν αγία.

Κοιτάξτε τώρα πάνω από τον ώμο της, στον ορίζοντα. Ο ήλιος είναι ένας επίπεδος κόκκινος δίσκος που κάθεται ακριβώς πάνω στη γραμμή της γης, στο ύψος των στεγών του χωριού. Αυτή είναι η ώρα: ανατολή, η δουλειά πάει να αρχίσει, μία διακοπή.

Κοιτάξτε μετά την κάτω αριστερή γωνία, χαμηλά, στο χώμα. Εκεί υπέγραψε ο Μπρετόν, και κάτω από το όνομά του έγραψε Κουριέρ και τη χρονολογία, 1884. Έβαλε το χωριό του μέσα στον πίνακα.

Εκτέθηκε στο Σαλόνι του Παρισιού το 1885. Την ίδια χρονιά ο Τζορτζ Α. Λούκας τον αγόρασε από τον Μπρετόν στο Παρίσι για λογαριασμό του Σάμιουελ Π. Έιβερι, και από εκεί πέρασε σε έναν έμπορο του Σικάγου, τον Χένρι Φιλντ. Ο Φιλντ πέθανε το 1890. Τον Οκτώβριο του 1894 η χήρα του, η Φλόρενς, παραχώρησε τη συλλογή του από 44 ελαιογραφίες στο Ινστιτούτο Τέχνης ως δάνειο, και τον Μάιο του 1916 τη δώρισε οριστικά.

Και τώρα το παράξενο κομμάτι. Στην παγκόσμια έκθεση του Σικάγου το 1934, τον «Αιώνα Προόδου», αυτός ο πίνακας κέρδισε έναν διαγωνισμό της εφημερίδας «Σικάγο Ντέιλι Νιουζ» για το πιο αγαπημένο έργο τέχνης της Αμερικής. Η Ελεανόρ Ρούζβελτ τον παρουσίασε ως νικητή και πρόσθεσε ότι ήταν και ο δικός της αγαπημένος πίνακας. Η Γουίλα Κάθερ είχε ήδη δανειστεί τον τίτλο του για ένα μυθιστόρημα το 1915, με τον πίνακα στο εξώφυλλο. Στο μυθιστόρημα του Τόμας Γουλφ «Κοίτα προς το σπίτι, άγγελε», του 1929, ένα αγόρι κερδίζει βραβείο για μια έκθεση που γράφει γι’ αυτόν. Και το 2014 ο Μπιλ Μάρεϊ είπε σε μια συνέντευξη Τύπου ότι, μετά την πρώτη του θεατρική εμφάνιση στο Σικάγο, που πίστευε πως είχε πάει άσχημα, μπήκε σε αυτό το μουσείο, στάθηκε μπροστά σε αυτόν τον πίνακα, και ο πίνακας τού έδωσε την αίσθηση ότι κι εκείνος ήταν άνθρωπος και ότι κάθε μέρα που βγαίνει ο ήλιος παίρνει άλλη μία ευκαιρία.

Στάση 5 από 5 · Αίθουσα 201, επίπεδο 2

Δρόμος του Παρισιού, βροχερή μέρα

Γκυστάβ Καγιεμπότ · 1877 · Λάδι σε μουσαμά, 212,2 × 276,2 εκ.

Προσέξτε

  • Την απουσία σταγόνων. Τον καιρό τον μεταφέρουν μόνο οι ομπρέλες και η λάμψη στο πλακόστρωτο, και γι’ αυτό ακριβώς παραπονέθηκαν οι κριτικοί το 1877.
  • Τον πράσινο φανοστάτη, που χωρίζει τον μουσαμά στη μέση και ορίζει το βάθος του δρόμου πίσω του.
  • Το ζευγάρι στο πρώτο πλάνο, που περπατά κατευθείαν πάνω σας και κοιτάζει κάτι έξω από το κάδρο που δεν θα δείτε ποτέ.
  • Την υπογραφή με γκριζοκαφετί μπογιά στην κάτω αριστερή γωνία: G. Caillebotte, 1877.
Κείμενο (2:40)

Δύο μέτρα ύψος, σχεδόν τρία μέτρα πλάτος, και η πρώτη έκπληξη είναι ότι δεν έχει βροχή. Ψάξτε τον μουσαμά για μια σταγόνα και δεν θα βρείτε καμία. Τον καιρό τον μεταφέρουν μόνο οι ομπρέλες και η λάμψη στο πλακόστρωτο, και γι’ αυτό ακριβώς παραπονέθηκαν κάποιοι κριτικοί το 1877.

Το μέρος είναι αληθινό και υπάρχει ακόμη. Είναι η διασταύρωση των οδών Τουρέν, Μοσκού, Κλαπεϊρόν και Σεν Πετερσμπούρ, σε αυτό που σήμερα λέγεται πλατεία Δουβλίνου, στο όγδοο διαμέρισμα, λίγα λεπτά με τα πόδια από εκεί όπου έμενε ο Γκυστάβ Καγιεμπότ. Οι πίνακές του με θέμα το Παρίσι σχεδόν ποτέ δεν βγαίνουν από τους δρόμους που περπατούσε κάθε μέρα.

Αυτό είναι το Παρίσι του Οσμάν, ακόμη καινούργιο. Ο Ναπολέων ο Τρίτος είχε αναθέσει στον Ζορζ-Εζέν Οσμάν την ανοικοδόμηση του Παρισιού τη δεκαετία του 1850, ένα έργο που κράτησε δεκαετίες, άνοιξε περίπου 137 χιλιόμετρα λεωφόρων μέσα από την παλιά πόλη και έσπρωξε χιλιάδες κατοίκους, κυρίως εργατικές οικογένειες, προς τις παρυφές. Ο Καγιεμπότ ζωγραφίζει το αποτέλεσμα: καθαρή πέτρα, φαρδιά πεζοδρόμια και 24 άνθρωποι που δεν κοιτάζονται μεταξύ τους. Οι περισσότεροι είναι εύποροι. Πίσω τους υπάρχουν μια υπηρέτρια, δύο αμαξάδες κι ένας ελαιοχρωματιστής που κουβαλά μια σκάλα.

Κοιτάξτε τον πράσινο φανοστάτη. Χωρίζει τον μουσαμά στη μέση και ορίζει το βάθος όλων όσων βρίσκονται πίσω του. Μετά κοιτάξτε το ζευγάρι μπροστά. Περπατούν κατευθείαν πάνω σας και κοιτάζουν κάτι έξω από το κάδρο που δεν θα δείτε ποτέ. Το καδράρισμα είναι φωτογραφικό, και ο Καγιεμπότ δούλευε τα χρόνια που η φωτογραφία γινόταν κάτι συνηθισμένο. Οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι αντέγραφε τα προπαρασκευαστικά του σχέδια από φωτογραφίες· μια τεχνική έρευνα αυτού του μουσείου το 2015 υποστηρίζει αντίθετα ότι χρησιμοποίησε κάμερα λουσίντα. Σώζονται 23 σπουδές, και στις περισσότερες ψάχνει πού να τοποθετήσει τους ανθρώπους.

Τον έδειξε τον Απρίλιο του 1877 στην τρίτη έκθεση των ιμπρεσιονιστών, την οποία είχε βοηθήσει να χρηματοδοτηθεί και να οργανωθεί από την κληρονομιά του. Οι κριτικές διχάστηκαν: κάποιοι επαίνεσαν την ακρίβεια, άλλοι παραπονέθηκαν ότι η βροχή ήταν αόρατη, ότι οι ομπρέλες, ο φανοστάτης και το πλακόστρωτο ήταν όλα υπερβολικά ακριβή. Ύστερα εξαφανίστηκε. Δεν ξαναεκτέθηκε δημόσια παρά σε μια έκθεση στη μνήμη του τον Ιούνιο του 1894, μετά τον θάνατό του, και ύστερα κρεμόταν σε ένα σπίτι της οικογένειας Καγιεμπότ, ουσιαστικά άγνωστος, για άλλα εξήντα χρόνια. Ο Γουόλτερ Κράισλερ ο νεότερος τον αγόρασε το 1954. Το Ινστιτούτο Τέχνης τον αγόρασε από τον έμπορο τέχνης Βίλντενσταϊν το 1964, όταν τον Καγιεμπότ τον θυμόνταν κυρίως ως τον πλούσιο φίλο που συνέλεγε και χρηματοδοτούσε τους ιμπρεσιονιστές. Αυτή η αγορά είναι ο κύριος λόγος που σήμερα λογαριάζεται ένας από αυτούς. Το μουσείο δεν κατέληξε καν σε αυτόν τον τίτλο πριν από το 1991.

Πριν φύγετε, κοιτάξτε την κάτω αριστερή γωνία, με γκριζοκαφετί μπογιά: G. Caillebotte, 1877.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Κάθε άλλη αίθουσα αυτού του κτιρίου, με αφήγηση επί τόπου.

Πέντε στάσεις χωράνε σε μια ιστοσελίδα· ένα μουσείο με σχεδόν 300.000 έργα όχι. Στην εφαρμογή φωτογραφίζετε ό,τι έχετε μπροστά σας, σε οποιονδήποτε όροφο, και το Chiaro σάς λέει τι είναι, ποιος το έφτιαξε και πώς έφτασε στο Σικάγο, και μετά συνεχίζει να απαντά όσο κοιτάζετε.

Γιατί καφετιάζει το γρασίδι;Ποια κρεβατοκάμαρα είναι αυτή;Ποιανού είναι το πράσινο πρόσωπο;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

111 South Michigan Avenue, Chicago, Illinois 60603: εδώ είναι οι πόρτες του αρχικού κτιρίου του 1893. Η είσοδος της Μοντέρνας Πτέρυγας (Modern Wing) είναι στη γωνία, στο 159 East Monroe Street· όλες οι οδηγίες στον ιστότοπο του ίδιου του μουσείου οδηγούν στις πόρτες της Michigan Avenue.

Η καφέ, η πράσινη, η πορτοκαλί, η ροζ και η μωβ γραμμή του «L» (Brown, Green, Orange, Pink, Purple) σταματούν στην επιφάνεια, στον σταθμό Adams/Wabash, ένα τετράγωνο δυτικά του μουσείου. Η κόκκινη και η μπλε γραμμή (Red, Blue) σταματούν υπόγεια στον σταθμό Monroe, λίγα τετράγωνα πιο πέρα. Τα τρένα της Metra φτάνουν στους σταθμούς Van Buren και Millennium, ένα με δύο τετράγωνα νότια και βόρεια, κατά μήκος της Michigan Avenue.

02

Εισιτήρια

  • Κλειστό τις Τρίτες. Την Πέμπτη μένει ανοιχτό ως αργά, ως τις 20:00· τις άλλες μέρες λειτουργίας 11:00–17:00, και η πρώτη ώρα, 10:00–11:00, είναι μόνο για τα μέλη.
  • Η είσοδος για ενήλικες κοστίζει 32 δολάρια, με μειωμένες τιμές για ηλικιωμένους, φοιτητές και εφήβους, καθώς και για κατοίκους του Σικάγου και του Ιλινόι που μπορούν να αποδείξουν τη διεύθυνσή τους.
  • Τα παιδιά κάτω των 14 μπαίνουν δωρεάν κάθε μέρα, όπως και οι έφηβοι του Σικάγου κάτω των 18, οι κάτοχοι καρτών Link και WIC και οι εκπαιδευτικοί του Ιλινόι· οι κάτοικοι του Ιλινόι μπαίνουν δωρεάν ορισμένες μέρες του χρόνου.
  • Ο Σερά είναι από τα πιο δημοφιλή έργα του μουσείου. Πηγαίνετε στην αίθουσα 240 στις 11:00, όταν ανοίγουν οι πόρτες για το κοινό, ή την τελευταία ώρα.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Το Ινστιτούτο Τέχνης έχει όλες τις ηχητικές ξεναγήσεις του στη δική του δωρεάν εφαρμογή για iPhone και Android, που ξέρει σε ποια αίθουσα βρίσκεστε· το μουσείο δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν νοικιάζει συσκευές, οπότε φέρτε ακουστικά. Η ξενάγηση Essentials Tour περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τον πίνακα του Σερά, στα αγγλικά, τα ισπανικά, τα κινεζικά και τα κορεατικά. Και αυτή η σελίδα είναι δωρεάν, δεν χρειάζεται εγκατάσταση και παρουσιάζει σε βάθος πέντε έργα.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου;

Αυτή η σελίδα είναι ένας. Πέντε έργα, καθένα με ήχο που παίζει στο πρόγραμμα περιήγησης και πλήρες κείμενο από κάτω, με τον αριθμό αίθουσας για κάθε στάση και χωρίς να εγκαταστήσετε τίποτα. Πέρα από αυτά τα πέντε, η εφαρμογή Chiaro κάνει το ίδιο για οτιδήποτε άλλο στρέψετε εδώ την κάμερα.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγου;

Είναι δωρεάν. Το μουσείο έχει όλες τις ηχητικές ξεναγήσεις του στη δική του δωρεάν εφαρμογή για iPhone και Android και δηλώνει ότι δεν νοικιάζει συσκευές, οπότε χρησιμοποιείτε το δικό σας κινητό και τα δικά σας ακουστικά. Η εφαρμογή έχει την The Essentials Tour και αρκετές ακόμη ξεναγήσεις.

Πού βρίσκεται το «Απόγευμα Κυριακής στο νησί Γκραντ Ζατ» στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου;

Στην αίθουσα 240, στο επίπεδο 2. Η «Κρεβατοκάμαρα» του Βαν Γκογκ είναι δίπλα, στην αίθουσα 241, και το «Στο Μουλέν Ρουζ» του Τουλούζ-Λοτρέκ στην αίθουσα 242, οπότε τα τρία έρχονται σε μια σύντομη σειρά αιθουσών.

Είναι κλειστό το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου τις Τρίτες;

Ναι, κάθε Τρίτη. Τις άλλες μέρες ανοίγει για το κοινό στις 11:00 και κλείνει στις 17:00, εκτός από την Πέμπτη, που μένει ανοιχτό ως τις 20:00. Τα μέλη μπαίνουν μία ώρα νωρίτερα, στις 10:00, κάθε μέρα που είναι ανοιχτό.

Πόσο κοστίζει η είσοδος στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου;

Η γενική είσοδος κοστίζει 32 δολάρια για ενήλικες και 26 δολάρια για άτομα άνω των 65, φοιτητές και εφήβους από 14 έως 17 ετών. Οι κάτοικοι του Σικάγου και του Ιλινόι πληρώνουν λιγότερο με απόδειξη διεύθυνσης, και τα παιδιά κάτω των 14 μπαίνουν δωρεάν, όπως και οι έφηβοι του Σικάγου κάτω των 18, οι κάτοχοι καρτών Link και WIC και οι εκπαιδευτικοί του Ιλινόι. Οι τιμές αλλάζουν, οπότε ελέγξτε το artic.edu πριν κλείσετε.

Μπορώ να το ακούω ενώ περπατώ στο μουσείο;

Ναι. Παίζει με δεδομένα κινητής και αυτές οι σελίδες είναι μικρές, οπότε δεν χρειάζεστε Wi-Fi. Φέρτε ακουστικά, κρατήστε την ένταση χαμηλά από σεβασμό για την αίθουσα και υπολογίστε περίπου δεκατρία λεπτά ακρόασης και για τα πέντε.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου.