Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μουσείο Οραντζερί · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Οραντζερί,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Και οι πέντε παίζουν εδώ, χωρίς λήψη. Στις αίθουσες της συλλογής Βαλτέρ-Γκιγιόμ, δύο επίπεδα πιο κάτω, κρέμονται εκατόν σαράντα έξι πίνακες, και το Chiaro σάς λέει την ιστορία οποιουδήποτε από αυτούς με μια φωτογραφία.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Οραντζερί.

9:41

Τα Νούφαρα

Μουσείο Οραντζερί, Παρίσι

0:00 3:05
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου

Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Πέντε έργα, δύο επίπεδα, ένα μικρό κτίριο. Η διαδρομή ξεκινά από το ισόγειο, στις δύο οβάλ αίθουσες που σχεδίασε ο Μονέ για τα Νούφαρά του, ύστερα κατεβαίνει στο επίπεδο -2 και ακολουθεί με τη σειρά τη συλλογή Βαλτέρ-Γκιγιόμ: ο Μοντιλιάνι στην αίθουσα 8, ο Σουτίν στην αίθουσα 9, ο Ρουσό στην αίθουσα 10, ο Ρενουάρ στην αίθουσα 12. Οι ηχογραφήσεις διαρκούν συνολικά περίπου δώδεκα λεπτά· μαζί με τον χρόνο που θα σταθείτε μπροστά στα έργα, η επίσκεψη θέλει περίπου μία ώρα, και το περπάτημα σχεδόν δεν μετράει, αφού καμία αίθουσα εδώ δεν απέχει πάνω από ένα λεπτό από οποιαδήποτε άλλη.

Καμία πληροφορία εδώ δεν στηρίζεται σε μία μόνο πηγή: η καθεμιά στηρίζεται στη βάση δεδομένων της συλλογής που τηρεί το ίδιο το μουσείο και σε μια δεύτερη πηγή αναφοράς, ενώ οι αριθμοί των αιθουσών είναι αυτοί που χρησιμοποιεί το μουσείο. Οι πίνακες εδώ δανείζονται και αλλάζουν θέση· όταν η πινακίδα στον τοίχο και αυτή η σελίδα λένε άλλα, ισχύει η πινακίδα, και ένα σύντομο μήνυμά σας είναι πάντα ευπρόσδεκτο.

Στάση 1 από 5 · Ισόγειο, Salle 02 Nymphéas 1 και Salle 03 Nymphéas 2

Τα Νούφαρα

Κλοντ Μονέ · 1914–1926 · Οκτώ τοιχογραφικά πάνελ, λάδι σε μουσαμά κολλημένο στον τοίχο, ύψος 200 εκ. το καθένα, συνολικό μήκος 91 μ.

Προσέξτε

  • Οι ενώσεις. Δεν είναι μουσαμάδες κρεμασμένοι στον τοίχο· τα πάνελ είναι κολλημένα κατευθείαν πάνω του. Τα Σύννεφα αποτελούνται από τρία πάνελ ενωμένα άκρη με άκρη, και από κοντά μπορείτε να βρείτε τις ραφές.
  • Η οροφή. Όλο το φως εδώ είναι φως της ημέρας που πέφτει από ψηλά, κάτι για το οποίο επέμενε ο Μονέ. Χάθηκε όταν χτίστηκαν δύο όροφοι μέσα στο μουσείο τη δεκαετία του 1960 και επέστρεψε μόνο με την ανακαίνιση του 2000 έως 2006.
  • Το σχήμα της αίθουσας. Δύο οβάλ, το ένα μετά το άλλο, που σχηματίζουν μαζί το σύμβολο του απείρου και εκτείνονται από ανατολή προς δύση, στον ίδιο άξονα με την Αψίδα του Θριάμβου και το Λούβρο.
  • Ποια τέσσερα έχετε μπροστά σας. Σε αυτή την αίθουσα: Soleil couchant («Ηλιοβασίλεμα»), Les Nuages («Τα Σύννεφα»), Reflets verts («Πράσινες αντανακλάσεις») και Matin («Πρωί»)· στην επόμενη: Reflets d'arbres («Αντανακλάσεις δέντρων»), Les Deux Saules («Οι δύο ιτιές»), Le Matin clair aux saules («Καθαρό πρωινό με ιτιές») και Le Matin aux saules («Πρωινό με ιτιές»).
Κείμενο (3:05)

Η αίθουσα είναι οβάλ, και οι πίνακες δεν τελειώνουν. Τρέχουν γύρω γύρω στον καμπύλο τοίχο, δύο μέτρα ψηλοί, χωρίς κορνίζες και σχεδόν χωρίς κενό ανάμεσά τους, και το φως πέφτει πάνω τους από την οροφή, όχι από κάποια λάμπα. Αυτό ακριβώς ήταν το ζητούμενο. Ο Κλοντ Μονέ σχεδίασε ο ίδιος αυτόν τον χώρο, μαζί με τον αρχιτέκτονα Καμίγ Λεφέβρ, και όλα εδώ, η καμπύλη, το φως της ημέρας, το άδειο δάπεδο, υπάρχουν για να σας δώσουν αυτό που ο ίδιος ονόμαζε ψευδαίσθηση ενός ατελείωτου όλου, ενός κύματος χωρίς ορίζοντα και χωρίς ακτή.

Υπάρχουν συνολικά οκτώ συνθέσεις, τέσσερις σε αυτή την αίθουσα και τέσσερις στην επόμενη, η καθεμιά δύο μέτρα ψηλή, και όλες μαζί ενενήντα ένα μέτρα μάκρος. Οι δύο οβάλ αίθουσες βρίσκονται η μία πίσω από την άλλη, ώστε μαζί να σχηματίζουν το σύμβολο του απείρου. Εκτείνονται από ανατολή προς δύση, στην πορεία του ήλιου, πάνω στην ίδια ευθεία που περνά από την Αψίδα του Θριάμβου και το Λούβρο.

Τίποτα από αυτά δεν χτίστηκε για πίνακες. Το 1852, με εντολή του αυτοκράτορα Ναπολέοντα του Τρίτου, το κτίριο υψώθηκε ως χειμερινό καταφύγιο για τις πορτοκαλιές του κήπου του Κεραμεικού, που ως τότε φυλάσσονταν στη Μεγάλη Πινακοθήκη του Λούβρου. Γι’ αυτό ο τοίχος προς τον Σηκουάνα είναι γυάλινος, για να πιάνει το φως και τη ζέστη, ενώ ο τοίχος προς την οδό Ριβολί δεν έχει σχεδόν καθόλου παράθυρα, για να κρατά έξω τον βοριά. Τα επόμενα εβδομήντα χρόνια το κτίριο φιλοξενούσε πορτοκαλιές, αλλά και συμπόσια, συναυλίες, διαγωνισμούς κηπουρικής και εκθέσεις σκύλων.

Ύστερα ήρθε ο πόλεμος. Στις δώδεκα Νοεμβρίου του 1918, την επομένη της ανακωχής, ο Μονέ δώρισε στο Έθνος τα δύο πρώτα μεγάλα πάνελ του ως σύμβολο ειρήνης. Ο Ζορζ Κλεμανσό, τότε επικεφαλής της κυβέρνησης, ήταν εκείνος που υποστήριξε ότι όλο το σύνολο έπρεπε να έρθει εδώ και όχι στην αυλή του ολοκαίνουργιου Μουσείου Ροντέν. Η δωρεά επισημοποιήθηκε το 1922, και ο Μονέ συνέχισε να δουλεύει. Δούλευε ακόμη όταν πέθανε, το 1926, και δεν είδε ποτέ τα πάνελ σε αυτούς τους τοίχους. Ο Κλεμανσό εγκαινίασε το μουσείο στις δεκαεπτά Μαΐου του 1927, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του ζωγράφου.

Κοιτάξτε τώρα την επιφάνεια από κοντά. Δεν είναι μουσαμάδες κρεμασμένοι σε κορνίζες. Τα πάνελ κολλήθηκαν κατευθείαν στον τοίχο. Η σύνθεση που λέγεται Τα Σύννεφα αποτελείται από τρία χωριστά πάνελ ενωμένα άκρη με άκρη, δύο μέτρα ψηλά και δώδεκα και τρία τέταρτα μέτρα φαρδιά, και αν σταθείτε κοντά, θα βρείτε τις ραφές.

Οι αίθουσες δεν ήταν πάντα έτσι. Ανάμεσα στο 1960 και το 1965 το μουσείο έχτισε δύο ορόφους μέσα στο κτίριο για να στεγάσει τη συλλογή Βαλτέρ-Γκιγιόμ, και μια μνημειώδης σκάλα πήρε τη θέση του προθαλάμου που οδηγούσε εδώ. Το φως της ημέρας χάθηκε. Επέστρεψε μόνο με την ανακαίνιση του 2000 έως το 2006, που αφαίρεσε τους ορόφους και άνοιξε ξανά την οροφή. Γι’ αυτό ο χώρος όπου στέκεστε είναι ταυτόχρονα η παλαιότερη ιδέα του μουσείου και μία από τις νεότερες αίθουσές του.

Το 1952 ο ζωγράφος Αντρέ Μασόν αποκάλεσε αυτό το σύνολο Καπέλα Σιξτίνα του ιμπρεσιονισμού, και ο χαρακτηρισμός έμεινε. Το μουσείο σάς ζητά να το κοιτάξετε σιωπηλά, και αυτό ήθελε και ο Μονέ. Δώστε του λίγα λεπτά πριν κατεβείτε τη σκάλα. Το νερό αλλάζει συνεχώς, καθώς τα μάτια σας συνηθίζουν στο φως.

Στάση 2 από 5 · Επίπεδο -2, Salle 8, Les Arts à Paris

Πολ Γκιγιόμ, Novo Pilota

Αμεντέο Μοντιλιάνι · 1915 · Λάδι σε χαρτόνι κολλημένο σε κόντρα πλακέ, 105 × 75 εκ.

Προσέξτε

  • Τα πράσινα γράμματα κάτω αριστερά: NOVO PILOTA. Νέος τιμονιέρης· έτσι ονόμασε ο Μοντιλιάνι τον έμπορό του.
  • Οι πάνω γωνίες. Αριστερά, χαραγμένο στο χρώμα, το όνομα του εικονιζόμενου, PAUL GUILLAUME. Δεξιά ένα άστρο του Δαβίδ και οι λέξεις Stella Maris.
  • Το μοναδικό χέρι που φαίνεται, μόλις σχεδιασμένο με λίγες πινελιές, απέναντι σε ένα πρόσωπο χτισμένο από σκληρά, επίπεδα πλάνα. Τίποτα δεν επιτρέπεται να ανταγωνιστεί το κεφάλι.
Κείμενο (2:11)

Ο άντρας με το καπέλο ήταν είκοσι τριών χρονών όταν ζωγραφίστηκε αυτό το πορτρέτο, και σας κοιτάζει κατάματα με την ψυχραιμία κάποιου που ξέρει ήδη πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Το όνομά του είναι Πολ Γκιγιόμ, και ολόκληρη η συλλογή σε αυτό το επίπεδο φέρει το όνομά του.

Ο Αμεντέο Μοντιλιάνι τον γνώρισε το 1914, μέσω του ποιητή Μαξ Ζακόμπ. Ο Γκιγιόμ μόλις ξεκινούσε ως έμπορος έργων τέχνης, και ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να νοικιάσει στον Μοντιλιάνι ένα ατελιέ στη Μονμάρτρη. Μέσα στο 1915 και το 1916 ο ζωγράφος έκανε τέσσερα πορτρέτα του προστάτη του. Αυτό εδώ ζωγραφίστηκε στο σπίτι της αγαπημένης του Μοντιλιάνι, της Βρετανίδας ποιήτριας Μπεατρίς Χέιστινγκς, που ζούσε κι εκείνη στη Μονμάρτρη.

Τώρα διαβάστε τον πίνακα, γιατί είναι γεμάτος γραφή. Κάτω αριστερά, με πράσινο, οι λέξεις Novo Pilota. Νέος τιμονιέρης. Έτσι ονομάζει ο Μοντιλιάνι τον νεαρό στην καρέκλα: αυτόν που κρατά το τιμόνι της μοντέρνας τέχνης, έναν ναυτικό ή έναν από τους μάγους που ακολουθούν ένα άστρο. Πάνω δεξιά υπάρχει ένα σχέδιο του άστρου του Δαβίδ και οι λέξεις Stella Maris, δηλαδή Άστρο της Θάλασσας. Πάνω αριστερά, χαραγμένο στο χρώμα, το όνομα του εικονιζόμενου, Πολ Γκιγιόμ. Η υπογραφή και η χρονολογία, 1915, είναι κάτω δεξιά.

Κοιτάξτε το χέρι, ή μάλλον το ένα χέρι που μπορείτε να δείτε. Το πρόσωπο είναι χτισμένο από επίπεδα πλάνα, με καθαρά χαρακτηριστικά που τραβούν το βλέμμα κατευθείαν πάνω τους, ενώ το αριστερό χέρι σχεδόν δεν υπάρχει: λίγες κίτρινες πινελιές, αφημένες ημιτελείς, ώστε τίποτα να μην ανταγωνίζεται το κεφάλι.

Δεν είναι καν μουσαμάς. Ο Μοντιλιάνι το ζωγράφισε σε χαρτόνι και ύστερα κόλλησε το χαρτόνι σε κόντρα πλακέ, εκατόν πέντε επί εβδομήντα πέντε εκατοστά. Πάνω σε κάτι τέτοιο ζωγραφίζει ένας ζωγράφος χωρίς χρήματα.

Ο Γκιγιόμ πέθανε το 1934. Η χήρα του, η Ντομένικα, παντρεύτηκε τον αρχιτέκτονα και βιομήχανο Ζαν Βαλτέρ, κράτησε τους πίνακες και πούλησε τη συλλογή στο γαλλικό κράτος το 1959 και το 1963, με τον όρο να την κρατήσει στο σπίτι της όσο ζούσε. Έτσι κι έγινε. Πέθανε το 1977, και μόνο τότε οι πίνακες αυτοί έφτασαν πραγματικά σε αυτό το κτίριο. Αυτό που εκπλήρωνε, όπως το διατύπωσαν η ίδια και το κράτος, ήταν η επιθυμία του πρώτου της συζύγου να δημιουργηθεί το πρώτο μουσείο γαλλικής μοντέρνας τέχνης ανοιχτό στο κοινό. Έτσι ο έμπορος απέκτησε το μουσείο του, σαράντα τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, και στέκεται στην πόρτα του.

Στάση 3 από 5 · Επίπεδο -2, Salle 9

Ο μικρός ζαχαροπλάστης

Χαΐμ Σουτίν · 1922–1923 · Λάδι σε μουσαμά, 73 × 54 εκ.

Προσέξτε

  • Το αυτί. Είναι η λεπτομέρεια που ξεχώρισε γραπτώς ο Πολ Γκιγιόμ όταν περιέγραψε τον πρώτο από αυτούς τους ζαχαροπλάστες, και από αυτή την παραμόρφωση των χαρακτηριστικών αντλεί ο πίνακας τη δύναμή του.
  • Το κόκκινο πανί στα χέρια του. Απλωμένο επίπεδο και φωναχτό, πάνω σε ένα σακάκι που δεν είναι λευκό αλλά γκρίζο, πράσινο και ροζ.
  • Η υπογραφή κάτω δεξιά, με κόκκινο: Soutine.
Κείμενο (2:05)

Κάθεται σε μια καρέκλα που μόλις διακρίνεται, μπροστά σε έναν τοίχο μισό πορτοκαλί και μισό γκριζοπράσινο, και όλα πάνω του είναι λίγο στραβά. Ο λαιμός είναι πολύ λεπτός για το κεφάλι. Το ένα αυτί είναι τεράστιο. Τα χέρια του είναι σταυρωμένα πάνω σε ένα λευκό πανί στο τραπέζι μπροστά του, με μια κόκκινη πινελιά να τα διασχίζει, και αυτό το κόκκινο είναι ό,τι πιο φωναχτό υπάρχει στην αίθουσα.

Ο Χαΐμ Σουτίν ζωγράφισε αυτόν τον ζαχαροπλάστη το 1922 ή το 1923. Είχε γεννηθεί το 1893 στο Σμιλάβιτσι, στη σημερινή Λευκορωσία, και στο Παρίσι δεν τον ήξερε ακόμη κανείς. Το σημείωμα του ίδιου του μουσείου λέει ότι αυτό το θέμα σήμανε την αποφασιστική στιγμή της καριέρας του, και να πώς έγινε.

Ο Πολ Γκιγιόμ έψαχνε έργα του Μοντιλιάνι όταν ένας συγγραφέας και κριτικός, ο Μισέλ Ζορζ-Μισέλ, που είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο για τον Σουτίν, του έδειξε τον ζωγράφο. Ο Γκιγιόμ αγόρασε έναν από τους ζαχαροπλάστες και αργότερα τον περιέγραψε στο δικό του περιοδικό, το Les Arts à Paris. «Ένας εξαιρετικός, συναρπαστικός, αληθινός και χυμώδης ζαχαροπλάστης», έγραψε, «που τον βαραίνει ένα αυτί τεράστιο και υπέροχο, απρόσμενο και απολύτως σωστό. Ένα αριστούργημα. Έτσι τον αγόρασα».

Μετά ήρθε στο Παρίσι ο Αμερικανός συλλέκτης Μπαρνς, είδε τον πίνακα στο σπίτι του Γκιγιόμ και αναφώνησε: «Σκέτο διαμάντι!». Εκείνη η μία στιγμή αυθόρμητης απόλαυσης άλλαξε την τύχη του Σουτίν. Από τη μια μέρα στην άλλη, ο ζωγράφος που δεν πουλούσε έγινε περιζήτητος στους συλλέκτες, ζωγράφος που έπρεπε να τον πάρει κανείς στα σοβαρά, ήρωας του Μονπαρνάς.

Ο μουσαμάς που πήρε μαζί του ο Μπαρνς δεν είναι αυτός. Βρίσκεται στο Ίδρυμα Μπαρνς, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σουτίν δούλευε σε σειρές και ζωγράφισε, απ’ όσο ξέρουμε, έξι εκδοχές του ζαχαροπλάστη, και ο Πολ Γκιγιόμ αγόρασε αυτήν στις αρχές της δεκαετίας του τριάντα, στη μνήμη του πρώτου, εκείνου που είχε αφήσει να φύγει.

Η πόζα ίσως προέρχεται από έναν πίνακα λίγες εκατοντάδες μέτρα από το σημείο όπου στέκεστε. Κατά το σημείωμα του μουσείου, η στάση ίσως εμπνεύστηκε από το πορτρέτο του Καρόλου του Έβδομου από τον Ζαν Φουκέ, στο Λούβρο.

Κοιτάξτε λοιπόν το αυτί, και μετά το σακάκι, που δεν είναι καθόλου λευκό αλλά γκρίζο και πράσινο και ροζ, με μακριές, νευρικές πινελιές, και το κόκκινο πανί καρφωμένο στη μέση του σαν γροθιά. Ο Σουτίν υπέγραψε κάτω δεξιά, με κόκκινο, και τα γράμματα γέρνουν όπως γέρνουν και όλα τα υπόλοιπα στον πίνακα.

Στάση 4 από 5 · Επίπεδο -2, Salle 10

Ο γάμος

Ανρί Ρουσό, γνωστός ως ο Τελώνης · 1905 · Λάδι σε μουσαμά, 163 × 114 εκ.

Προσέξτε

  • Τα πόδια της νύφης, που δεν υπάρχουν. Το φόρεμά της φτάνει ως το γρασίδι και σταματά εκεί, και η νύφη μοιάζει να αιωρείται λίγο πάνω από αυτό.
  • Το πέπλο εκεί όπου περνά πάνω από το μαύρο φόρεμα της γιαγιάς. Βρίσκεται από πάνω, μπροστά από μια γυναίκα που στέκεται η ίδια μπροστά από τη νύφη. Το σημείο ξαναζωγραφίστηκε, άρα είναι σκόπιμο.
  • Τα δέντρα που κλείνουν γύρω από την ομάδα σαν αμυγδαλόσχημο πλαίσιο: χλωμοί κορμοί και φύλλα στο χρώμα της κίτρινης ώχρας πάνω σε έναν επίπεδο, έντονα μπλε ουρανό.
  • Ο μαύρος σκύλος μπροστά, καθισμένος στο γρασίδι, που σας κοιτάζει κατάματα.
Κείμενο (2:02)

Μια γαμήλια ομάδα που ποζάρει για έναν φωτογράφο που δεν υπάρχει. Αυτό είναι το πρώτο αστείο. Όλοι κοιτάζουν μπροστά, σοβαροί και αγέλαστοι, κρατώντας την πόζα όπως έκαναν οι άνθρωποι μπροστά σε μια φωτογραφική μηχανή το 1905, τη χρονιά που ο Ανρί Ρουσό παρουσίασε αυτόν τον πίνακα στο Σαλόν των Ανεξαρτήτων. Η νύφη είναι ακριβώς στο κέντρο, στα λευκά, και η οικογένεια στα μαύρα, δεξιά κι αριστερά της.

Τώρα ψάξτε τα πόδια της νύφης. Δεν υπάρχουν. Το φόρεμά της φτάνει ως το γρασίδι και σταματά, και η νύφη μοιάζει να αιωρείται λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος. Ύστερα κοιτάξτε το σημείο όπου το πέπλο της περνά πάνω από το μαύρο φόρεμα της γιαγιάς, στα δεξιά. Το πέπλο βρίσκεται πάνω από το φόρεμα, μπροστά του, παρότι η γιαγιά στέκεται μπροστά από τη νύφη. Είναι ακριβώς ανάποδα. Και το σημείωμα του ίδιου του μουσείου είναι κατηγορηματικό ότι δεν πρόκειται για αβλεψία: το σημείο ξαναζωγραφίστηκε, που σημαίνει ότι ο Ρουσό το κοίταξε, το σκέφτηκε και το διάλεξε. Η νύφη πρέπει να διαβάζεται σαν οπτασία, μετέωρη στον αέρα.

Ο Ρουσό εισέπραττε τους φόρους για τα εμπορεύματα που έμπαιναν στο Παρίσι, κι από εκεί βγήκε το παρατσούκλι του, ο Τελώνης. Άρχισε να ζωγραφίζει σοβαρά λίγο μετά τα σαράντα και παράτησε τη δουλειά στα σαράντα εννιά του. Δεν ταξίδεψε ποτέ. Και οι κριτικοί τον κορόιδευαν σχεδόν όλη του τη ζωή, ακριβώς για τα χαρακτηριστικά που βλέπετε τώρα μπροστά σας.

Ο κριτικός Μπάσλερ ήταν από τους πρώτους που κοίταξαν αυτά τα πρόσωπα αλλιώς, συγκρίνοντάς τα με τις εξιδανικευμένες μορφές των μεσαιωνικών τοιχογραφιών και με τα τάματα των πρώιμων δασκάλων. Με άλλα λόγια, το επίπεδο, το μετωπικό και το λίγο στραβό είναι παράδοση, όχι ατύχημα.

Κοιτάξτε τα δέντρα. Αριστερά μια καστανιά σε βαρύ σκούρο πράσινο. Δεξιά ένας γυμνός λευκός κορμός που διακλαδώνεται σαν κόκαλα. Πίσω τους ένα παραπέτασμα από χλωμούς κορμούς και φύλλα στο χρώμα της κίτρινης ώχρας, που κλείνει γύρω από τη γαμήλια ομάδα σαν το αμυγδαλόσχημο πλαίσιο που έβαζαν οι παλιοί ζωγράφοι γύρω από έναν άγιο. Και πάνω από όλα, ένα ενιαίο, επίπεδο, έντονο μπλε.

Και ύστερα, μπροστά, στο γρασίδι, ένας μαύρος σκύλος. Είναι ζωγραφισμένος πιο συμπαγής από όλους τους ανθρώπους, σας κοιτάζει κατάματα, και είναι ο μόνος σε αυτόν τον γάμο που μοιάζει εντελώς άνετος.

Στάση 5 από 5 · Επίπεδο -2, Salle 12

Κορίτσια στο πιάνο

Ογκίστ Ρενουάρ · περίπου 1892 · Λάδι σε μουσαμά, 116 × 81 εκ.

Προσέξτε

  • Το φόντο, ή μάλλον η απουσία του. Χαλαρές μπλε, πράσινες και κίτρινες πινελιές, χωρίς έπιπλα και χωρίς δωμάτιο: αυτό δείχνει ότι πρόκειται για σκίτσο και όχι για το ολοκληρωμένο έργο της παραγγελίας.
  • Η μπλε ζώνη στο λευκό φόρεμα του κοριτσιού που κάθεται, το μόνο κορεσμένο χρώμα στο κάτω μισό του πίνακα.
  • Η υπογραφή κάτω δεξιά, με σκούρο κόκκινο: Renoir. Υπέγραφε το σκίτσο όπως και τους τελειωμένους πίνακες.
Κείμενο (2:08)

Δύο κορίτσια στο πιάνο. Το ένα παίζει, διαβάζει τη μουσική με την πρώτη ματιά, με το δεξί χέρι· το άλλο σκύβει πάνω από τον ώμο του για να παρακολουθεί την παρτιτούρα. Και πίσω τους, τίποτα. Ούτε ταπετσαρία, ούτε έπιπλα, ούτε δωμάτιο, μόνο χαλαρές πινελιές μπλε, πράσινου και κίτρινου που δεν καταλήγουν πουθενά. Αυτή η απουσία είναι το κλειδί για το τι είναι αυτός ο πίνακας.

Το 1892 ζητήθηκε από τον Ρενουάρ, ανεπίσημα, ένας πίνακας για το Μουσείο του Λουξεμβούργου. Δούλεψε τη σύνθεση ξανά και ξανά. Το σημείωμα του μουσείου εδώ λέει ότι υπάρχουν τουλάχιστον έξι άλλες εκδοχές. Αυτή που πήρε το κράτος κρέμεται σήμερα στο Μουσείο Ορσέ, στην απέναντι όχθη του ποταμού. Μια άλλη, από τη συλλογή του Ρόμπερτ Λίμαν, βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. Δύο ακόμη ανήκουν σε ιδιώτες. Και αυτή μπροστά σας, εκατόν δεκαέξι επί ογδόντα ένα εκατοστά, είναι ένα σκίτσο σε λάδι, από το οποίο λείπει το μεγαλύτερο μέρος του φόντου.

Γι’ αυτό ο κόσμος έρχεται στην Οραντζερί ψάχνοντας τον διάσημο πίνακα και καταλήγει να στέκεται εδώ λίγο μπερδεμένος. Αυτός δεν είναι ο διάσημος. Είναι όμως ίσως ο καλύτερος για να σταθεί κανείς μπροστά του, γιατί εδώ μπορείτε να δείτε τον ζωγράφο να σκέφτεται.

Ο Ρενουάρ αγαπούσε τη μουσική, όπως οι περισσότεροι ιμπρεσιονιστές, και επέστρεφε ξανά και ξανά σε νεαρές γυναίκες μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο. Το ίδιο έκαναν ο Σεζάν, ο Μανέ και ο Ντεγκά. Το θέμα είναι παλαιότερο από όλους τους και φτάνει πίσω στις μουσικές συναναστροφές που ζωγράφιζαν οι καλλιτέχνες τον δέκατο έβδομο και τον δέκατο όγδοο αιώνα. Αυτό που κάνει εδώ ο Ρενουάρ είναι να βάζει την αυστηρή γεωμετρία ενός όρθιου πιάνου απέναντι στις καμπύλες των δύο κοριτσιών, και ύστερα να αρνείται να προσθέσει οτιδήποτε άλλο.

Μπορεί κάλλιστα να ζωγραφίστηκε στο σπίτι. Είχε αγοράσει στη γυναίκα του ένα πιάνο ως γαμήλιο δώρο το 1890, δύο χρόνια νωρίτερα.

Κοιτάξτε λοιπόν την μπλε ζώνη στο λευκό φόρεμα του κοριτσιού που κάθεται. Είναι το μόνο κορεσμένο χρώμα στο κάτω μισό του μουσαμά και κρατά ολόκληρη τη σύνθεση στη θέση της. Ύστερα κοιτάξτε το ροζ μανίκι του κοριτσιού που σκύβει από πάνω της, ακουμπισμένο στα λυτά ξανθά μαλλιά της φίλης της. Και τέλος βρείτε την υπογραφή κάτω δεξιά, με σκούρο κόκκινο, μία λέξη, Ρενουάρ, που την έβαλε σε ένα σκίτσο με την ίδια σιγουριά που την έβαζε σε ό,τι τελείωνε.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στο Μουσείο Οραντζερί.

Πέντε έργα χωράει μόνο αυτή η σελίδα. Δύο επίπεδα πιο κάτω, στις αίθουσες της συλλογής Βαλτέρ-Γκιγιόμ, κρέμονται άλλοι εκατόν σαράντα δύο πίνακες: στρέψτε την εφαρμογή σε έναν Σεζάν, σε μια Λορανσέν, σε έναν Ρουσό που δεν έχετε δει ποτέ σε αναπαραγωγή, και θα αναγνωρίσει τον πίνακα και θα απαντήσει στην επόμενη ερώτησή σας χωρίς να κάνετε ούτε βήμα.

Γιατί αιωρείται η νύφη;Ποιος ήταν ο Πολ Γκιγιόμ;Αυτός είναι του Ορσέ;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

Jardin des Tuileries, Place de la Concorde, από την πλευρά του Σηκουάνα, 75001 Παρίσι. Είναι το χαμηλό κτίριο στην άκρη του κήπου προς την πλατεία Κονκόρντ, με την πρόσοψη στο ποτάμι, και δεν είναι το Μουσείο Ορσέ, που είναι άλλο μουσείο, στην απέναντι όχθη. Η είσοδος για επισκέπτες με περιορισμένη κινητικότητα βρίσκεται αριστερά από την κύρια είσοδο.

Ο πλησιέστερος σταθμός είναι ο σταθμός του μετρό Concorde, γραμμές 1, 8 και 12. Τα λεωφορεία 42, 45, 72, 73, 84 και 94 σταματούν όλα στην Κονκόρντ, και υπάρχει πιάτσα ταξί στον αριθμό 252 της rue de Rivoli.

02

Εισιτήρια

  • Το μουσείο είναι κλειστό κάθε Τρίτη, καθώς και την 1η Μαΐου, το πρωί της 14ης Ιουλίου και στις 25 Δεκεμβρίου.
  • Η τελευταία είσοδος είναι στις 17:15 και οι αίθουσες κλείνουν στις 17:45, οπότε η μέρα τελειώνει νωρίτερα απ’ ό,τι δείχνει η ώρα κλεισίματος, 18:00.
  • Την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα η είσοδος είναι δωρεάν για όλους, αλλά πρέπει να κλείσετε ώρα. Δωρεάν μπαίνουν επίσης οι κάτω των 18 και οι 18 έως 25 ετών που είναι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή κάτοικοί της μακράς διαμονής, με επίδειξη ταυτότητας.
  • Το συνδυαστικό εισιτήριο Μουσείου Ορσέ και Μουσείου Οραντζερί κοστίζει 20 ευρώ. Ο τιμοκατάλογος του μουσείου αναφέρει τιμή γι’ αυτό μόνο στο ταμείο, όχι ηλεκτρονικά.
  • Σε περιόδους εκθέσεων το μουσείο μένει ανοιχτό τις Παρασκευές ως τις 21:00, με μειωμένο εισιτήριο μετά τις 18:00, και η τελευταία είσοδος είναι στις 20:15.
  • Το εισιτήριο ισχύει για μία είσοδο και δεν επιτρέπεται η επανείσοδος, γι’ αυτό δείτε τα Νούφαρα και τη συλλογή στην ίδια επίσκεψη.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Η Οραντζερί νοικιάζει επί τόπου δικό της ηχητικό ξεναγό, πέντε ευρώ για ενήλικες και τέσσερα με μειωμένο εισιτήριο, με περισσότερα από 150 σχόλια για τη μόνιμη συλλογή σε δέκα γλώσσες, ανάμεσά τους και τα αγγλικά. Τον παραλαμβάνετε από το γκισέ των ηχητικών ξεναγών, και την έκδοση πλήρους τιμής για ενήλικες μπορείτε να την κλείσετε ηλεκτρονικά. Ο ξεναγός που διαβάζετε είναι δωρεάν αλλά περιορίζεται σε πέντε πίνακες, ενώ η εφαρμογή Chiaro καλύπτει και τα δύο επίπεδα.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Μουσείο Οραντζερί;

Αυτός εδώ. Τα πέντε κομμάτια αυτής της σελίδας παίζουν σε μια καρτέλα του προγράμματος περιήγησης, με το κείμενό τους γραμμένο κάτω από το καθένα, χωρίς να χρειάζεται να εγκαταστήσετε εφαρμογή. Στρέψτε την εφαρμογή Chiaro σε οτιδήποτε άλλο στα δύο επίπεδα, και θα σας αφηγηθεί εκείνο το έργο.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Οραντζερί;

Πέντε ευρώ για ενήλικες, τέσσερα με μειωμένο εισιτήριο και τέσσερα για τα μέλη της Carte Blanche. Καλύπτει περισσότερα από 150 έργα της μόνιμης συλλογής και διατίθεται σε δέκα γλώσσες, ανάμεσά τους και τα αγγλικά. Τον παραλαμβάνετε από το γκισέ των ηχητικών ξεναγών, και την έκδοση πλήρους τιμής για ενήλικες μπορείτε επίσης να την κλείσετε ηλεκτρονικά.

Πού βρίσκονται τα Νούφαρα του Μονέ στο Μουσείο Οραντζερί;

Στο ισόγειο, στις δύο οβάλ αίθουσες που το μουσείο ονομάζει Salle 02 Nymphéas 1 και Salle 03 Nymphéas 2. Είναι το πρώτο που συναντάτε· η συλλογή Βαλτέρ-Γκιγιόμ βρίσκεται πιο κάτω, μόλις κατεβείτε τη σκάλα, στο επίπεδο -2. Σε κάθε αίθουσα κρέμονται τέσσερα από τα οκτώ πάνελ.

Είναι το Μουσείο Οραντζερί κλειστό τις Τρίτες;

Ναι, κάθε Τρίτη. Είναι επίσης κλειστό την 1η Μαΐου, το πρωί της 14ης Ιουλίου και στις 25 Δεκεμβρίου. Τις μέρες που λειτουργεί είναι ανοιχτό από τις 9:00 ως τις 18:00, με τελευταία είσοδο στις 17:15, και οι αίθουσες αδειάζουν στις 17:45.

Μπορώ να χρησιμοποιήσω ένα εισιτήριο για την Οραντζερί και το Μουσείο Ορσέ;

Υπάρχει συνδυαστικό εισιτήριο Μουσείου Ορσέ και Μουσείου Οραντζερί στα 20 ευρώ. Ο τιμοκατάλογος του ίδιου του μουσείου δίνει τιμή γι’ αυτό μόνο στη στήλη της αγοράς επί τόπου, οπότε αγοράστε το στο ταμείο και όχι ηλεκτρονικά. Τα δύο μουσεία είναι χωριστά κτίρια σε απέναντι όχθες του Σηκουάνα, ενωμένα διοικητικά από το 2010.

Πόση ώρα χρειάζεται το Μουσείο Οραντζερί;

Υπολογίστε περίπου μία ώρα για τις πέντε στάσεις, από την οποία οι ηχογραφήσεις καταλαμβάνουν γύρω στα δώδεκα λεπτά. Ολόκληρο το μουσείο είναι ένα κτίριο σε τρία επίπεδα, οπότε μια διεξοδική επίσκεψη μαζί με την περιοδική έκθεση θέλει δύο με τρεις ώρες. Είναι από τα σπάνια μεγάλα μουσεία του Παρισιού που μπορείτε να τα δείτε ολόκληρα.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Οραντζερί.