Μετάβαση στο περιεχόμενο

Πύργος του Άιφελ · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός του Πύργου του Άιφελ,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Και οι πέντε παίζουν σε αυτή την καρτέλα, χωρίς τίποτα να εγκαταστήσετε και τίποτα να παραλάβετε. Μετά αφήστε το Chiaro να σας αφηγηθεί τα υπόλοιπα από τα 18.038 σιδερένια κομμάτια, με μια φωτογραφία.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με τον Πύργο του Άιφελ.

9:41

Το Σαν ντε Μαρς και οι τέσσερις πυλώνες

Πύργος του Άιφελ, Παρίσι

0:00 3:29
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 14 λεπτά ήχου

Πέντε σημεία, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Πέντε στάσεις, και για τις δύο πρώτες δεν χρειάζεστε καθόλου εισιτήριο. Ξεκινάτε στο Σαν ντε Μαρς, νοτιοανατολικά του πύργου, όπου και τα 330 μέτρα χωρούν σε μία ματιά· μετά μπαίνετε κάτω από τους τέσσερις πυλώνες, στο προαύλιο, με το κεφάλι ψηλά, και διαβάζετε τα εβδομήντα δύο ονόματα με ανάγλυφα γράμματα στη δοκό κάτω από τον εξώστη του πρώτου ορόφου· έπειτα ανεβαίνετε στον πρώτο όροφο, στα πενήντα επτά μέτρα, για τη σιδεριά και ένα κομμάτι που σώθηκε από τη σκάλα του ίδιου του Γκυστάβ Άιφελ· συνεχίζετε στον δεύτερο όροφο, στα εκατόν δεκαπέντε μέτρα, για τη θέα κατευθείαν πάνω στον άξονα του Τροκαντερό· και τέλος η κορυφή, στα διακόσια εβδομήντα έξι μέτρα, για την οποία χρειάζεται το ακριβότερο εισιτήριο κορυφής. Περίπου δεκατέσσερα λεπτά ακρόασης. Υπολογίστε δύο με τρεις ώρες στο μνημείο, μαζί με την ουρά του ελέγχου ασφαλείας στην είσοδο 1 ή στην είσοδο 2.

Οι πηγές μας είναι η Société d’Exploitation de la Tour Eiffel, η εταιρεία που ανήκει στον Δήμο του Παρισιού και στην οποία εκείνος έχει αναθέσει τον πύργο, και μία ανεξάρτητη πηγή πίσω από κάθε αριθμό. Το ωράριο ακολουθεί ημερολόγιο που ορίζεται μέρα με τη μέρα και μετακινείται με τις εποχές, οι τιμές αναθεωρούνται κάθε Ιανουάριο και η κακοκαιρία μπορεί να κλείσει την κορυφή, οπότε δείτε την ημερομηνία σας στον ιστότοπο του διαχειριστή πριν ξεκινήσετε. Όπου μια πινακίδα στην είσοδο λέει κάτι διαφορετικό, ακολουθήστε την πινακίδα και γράψτε μας, για να διορθώσουμε αυτή τη σελίδα.

Στάση 1 από 5 · Σαν ντε Μαρς (Champ de Mars), στον κεντρικό διάδρομο ανάμεσα στη Στρατιωτική Σχολή (École Militaire) και τον πύργο, έξω από την περίμετρο ασφαλείας και δωρεάν

Το Σαν ντε Μαρς και οι τέσσερις πυλώνες

Οι μηχανικοί της εταιρείας του Γκυστάβ Άιφελ Μορίς Κεκλέν και Εμίλ Νουγκιέ, με τον αρχιτέκτονα Στεφάν Σοβέστρ· κατασκευή: Γκυστάβ Άιφελ (1832–1923) · Πρώτο σκίτσο τον Ιούνιο του 1884· κατασκευή από τις 26 Ιανουαρίου 1887 έως τις 31 Μαρτίου 1889 · Σφυρήλατος σίδηρος, ύψος 330 μ. και τετράγωνη βάση με πλευρά 125 μ.· 7.300 τόνοι μετάλλου σε 18.038 κομμάτια

Προσέξτε

  • Η καμπύλη των τεσσάρων ποδιών. Είναι ένας υπολογισμός για τον άνεμο που έγινε ορατός: κατά την περιγραφή του ίδιου του διαχειριστή, οι ορθοστάτες μοιάζουν να ξεπηδούν από το έδαφος και να έχουν πλαστεί από τη δράση του ανέμου.
  • Το χρώμα. Δεν είναι πια καφέ. Η εικοστή εκστρατεία βαφής, που άρχισε το 2019, επανέφερε τον πύργο στο κιτρινωπό καφέ που διάλεξε ο Γκυστάβ Άιφελ το 1907, σε τρεις τόνους — τον πιο σκούρο στη βάση, τον πιο ανοιχτό στην κορυφή — ώστε το σύνολο να διαβάζεται ως μία απόχρωση.
  • Οι ανελκυστήρες που διασχίζουν το εσωτερικό των ποδιών. Τις υδραυλικές μηχανές στον δυτικό και τον ανατολικό πυλώνα τις εγκατέστησε η Φιβ-Λιλ το 1899 και ακόμη ανεβάζουν επισκέπτες στον δεύτερο όροφο· οι μηχανισμοί τους βρίσκονται σε υπόγεια κάτω από αυτούς τους δύο πυλώνες, κλειστά για το κοινό εκτός από κάποιες Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
  • Οι τέσσερις καμάρες ανάμεσα στους πυλώνες. Είναι προσθήκη του αρχιτέκτονα Στεφάν Σοβέστρ και κρατήθηκαν όταν η υπόλοιπη διακόσμησή του απλοποιήθηκε ώσπου χάθηκε· σε αυτές οφείλεται το μεγαλύτερο μέρος της σιλουέτας του πύργου.
Κείμενο (3:29)

Σταθείτε στο Σαν ντε Μαρς με ολόκληρο τον πύργο μπροστά σας, γιατί αυτό είναι το μόνο σημείο από όπου βλέπετε και τα 330 μέτρα μονομιάς. Κάτω από τους πυλώνες είστε πολύ κοντά· από εδώ τα τέσσερα πόδια, οι δύο ενισχυμένες πλατφόρμες και η ακίδα της κορυφής διαβάζονται ως ένα σχήμα.

Κοιτάξτε πρώτα την καμπύλη των ποδιών, γιατί δεν είναι αισθητική επιλογή. Οι ορθοστάτες ακολουθούν μια γραμμή που έχει υπολογιστεί μαθηματικά για την αντίσταση στον άνεμο: οι εφαπτόμενες σε κάθε πόδι στο ίδιο ύψος συναντώνται πάντα στο σημείο από το οποίο περνά το φορτίο του ανέμου που ασκείται από πάνω τους, ώστε όλη η διατμητική δύναμη μιας καταιγίδας να κατεβαίνει μέσα από τις μπροστινές ακμές και να φεύγει στο έδαφος. Ο διαχειριστής το περιγράφει ο ίδιος έτσι: οι ορθοστάτες μοιάζουν να ξεπηδούν από το έδαφος και να έχουν πλαστεί από τη δράση του ανέμου. Κι όταν τη διαβάσετε έτσι μία φορά, δεν τη βλέπετε πια αλλιώς.

Η ιδέα δεν ήταν του Γκυστάβ Άιφελ. Τον Μάιο του 1884, στο σχεδιαστήριο του Άιφελ, δύο από τους μηχανικούς του, ο Μορίς Κεκλέν και ο Εμίλ Νουγκιέ, συζητούσαν για την επερχόμενη Παγκόσμια Έκθεση και αναρωτιούνταν τι θα μπορούσε να την κάνει πιο ελκυστική. Στις έξι Ιουνίου, στο σπίτι του, ο Κεκλέν έκανε έναν πρόχειρο υπολογισμό και ένα σκίτσο και του έδωσε τον τίτλο «Πυλώνας ύψους 300 μέτρων»: τέσσερα πόδια από συμπαγείς κολόνες, ενωμένα με δικτυωτές δοκούς, που υψώνονται λοξά για να συναντηθούν στην κορυφή. Ο Άιφελ δεν ενθουσιάστηκε και το άφησε στην άκρη, τους άφησε όμως να συνεχίσουν. Έφεραν έναν αρχιτέκτονα, τον Στεφάν Σοβέστρ, που έστησε τα πόδια σε πέτρινα βάθρα, άπλωσε ανάμεσά τους τις τέσσερις μεγάλες καμάρες και στρογγύλεψε την κορυφή. Το μεγαλύτερο μέρος της διακόσμησης του Σοβέστρ απλοποιήθηκε και χάθηκε πριν ξεκινήσει η κατασκευή. Οι καμάρες έμειναν, και είναι το μεγαλύτερο μέρος αυτού που κοιτάτε.

Το σχέδιο του Άιφελ κέρδισε τον διαγωνισμό του 1886 απέναντι σε 106 άλλα. Οι εκσκαφές ξεκίνησαν στις είκοσι έξι Ιανουαρίου 1887 και ο σκελετός ολοκληρώθηκε στις τριάντα μία Μαρτίου 1889: δύο χρόνια, δύο μήνες και πέντε μέρες, 18.038 σιδερένια κομμάτια, 2.500.000 πριτσίνια.

Οι πιο γνωστοί συγγραφείς και καλλιτέχνες της Γαλλίας υπέγραψαν στην εφημερίδα «Λε Ταν» μια διαμαρτυρία εναντίον αυτού που αποκάλεσαν άχρηστο και τερατώδη Πύργο του Άιφελ. Υπέγραψε ο Σαρλ Γκουνό, και ο Γκι ντε Μοπασάν, και ο Σαρλ Γκαρνιέ, που είχε χτίσει την Όπερα του Παρισιού. Ο Μοπασάν τον αποκάλεσε ψηλή και κοκαλιάρικη πυραμίδα από σιδερένιες σκάλες. Ο συγγραφέας Λεόν Μπλουά τον είπε αληθινά τραγικό φανοστάτη. Ο Άιφελ απάντησε στην ίδια εφημερίδα: επειδή είμαστε μηχανικοί, νομίζει κανείς ότι η ομορφιά δεν μας απασχολεί σε όσα κατασκευάζουμε;

Ούτε τον είχε ποτέ δικό του. Μια σύμβαση που υπογράφηκε τον Ιανουάριο του 1887 του επέτρεψε να τον χτίσει με δικά του έξοδα και να τον εκμεταλλευτεί για είκοσι χρόνια, και την πρώτη Ιανουαρίου 1910 πέρασε στον Δήμο του Παρισιού, που τον έχει ακόμη. Είκοσι χρόνια ήταν όλο κι όλο όσο προοριζόταν να στέκεται, και το 1906 ο Δήμος είχε αποφασίσει να κατεδαφίσει την Αίθουσα των Μηχανών του 1889, τότε το μεγαλύτερο κτίριο του κόσμου, επειδή δεν είχε βρει τι να την κάνει. Αυτόν εδώ τον έσωσε το ραδιόφωνο: μια κεραία στην κορυφή τον έκανε πολύ χρήσιμο για να διαλυθεί.

Κάτι τελευταίο πριν περπατήσετε προς τους πυλώνες. Το χρώμα δεν είναι το καφέ που θυμάστε από τις παλιές φωτογραφίες. Η εικοστή εκστρατεία βαφής, που άρχισε το 2019, επανέφερε τον πύργο στο κιτρινωπό καφέ που διάλεξε ο Γκυστάβ Άιφελ το 1907, και η βαφή γίνεται σε τρεις τόνους, τον πιο σκούρο κάτω και τον πιο ανοιχτό πάνω, ώστε από το σημείο όπου στέκεστε να φαίνεται μία ενιαία απόχρωση πάνω στον ουρανό.

Στάση 2 από 5 · Προαύλιο, κάτω από τους πυλώνες, κοιτάζοντας ψηλά τη δοκό κάτω από τον εξώστη του πρώτου ορόφου· δωρεάν, από την ουρά για επισκέπτες χωρίς εισιτήριο στην είσοδο 1 ή 2

Η ζωφόρος με τα 72 ονόματα

Επιλογή και αναγραφή από τον Γκυστάβ Άιφελ (1832–1923)· αποκαλύφθηκε ξανά από την εταιρεία εκμετάλλευσης του πύργου το 1986–87 και επιχρυσώθηκε εκ νέου στη βαφή του 2010–11 · 1889 · Ανάγλυφα γράμματα ύψους περίπου 60 εκ., βαμμένα χρυσά, στη συνεχή δοκό κάτω από τον εξώστη του πρώτου ορόφου· δεκαοκτώ ονόματα σε καθεμία από τις τέσσερις πλευρές

Προσέξτε

  • Διαβάστε κατά μήκος της δοκού στην πλευρά προς το Σαν ντε Μαρς και θα βρείτε: Φουκό, Ντελονέ, Μορέν, Αουί, Κομπ, Τενάρ, Αραγκό, Πουασόν και Μονζ. Τα γράμματα έχουν ύψος περίπου εξήντα εκατοστά, γι’ αυτό διαβάζονται από εδώ κάτω.
  • Τα φουρούσια. Τα ονόματα βρίσκονται στα διάκενα ανάμεσα στα φουρούσια που κρατούν τον εξώστη από πάνω, άρα δεν είναι διακόσμηση κολλημένη στην πρόσοψη: είναι μέρος μιας φέρουσας δοκού.
  • Η προτομή του Γκυστάβ Άιφελ από τον Αντουάν Μπουρντέλ, στη γωνία του Βόρειου πυλώνα. Αποκαλύφθηκε στις 2 Μαΐου 1929, με πρόταση του στρατηγού Φεριέ, και ο Μπουρντέλ τη δούλεψε μαζί με τους αρχιτέκτονες Ογκίστ Περέ και Αντρέ Γκρανέ.
  • Το ακριβές κέντρο του προαυλίου, που ο διαχειριστής σημαδεύει με μια πλάκα και έναν κωδικό QR. Είναι το μόνο σημείο όπου και τα τέσσερα πόδια σάς πλαισιώνουν ταυτόχρονα.
Κείμενο (2:41)

Γείρτε το κεφάλι πίσω και βρείτε τη δοκό που κάνει όλο τον γύρο κάτω από τον εξώστη του πρώτου ορόφου. Στα διάκενα ανάμεσα στα φουρούσια που κρατούν τον εξώστη, και στις τέσσερις πλευρές, υπάρχουν ονόματα με χρυσά κεφαλαία γράμματα. Εβδομήντα δύο συνολικά, δεκαοκτώ σε κάθε πλευρά, κάθε γράμμα περίπου εξήντα εκατοστά ψηλό, και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο μπορείτε να τα διαβάσετε από το έδαφος.

Σε αυτή την πλευρά, αυτή που κοιτάζει κατά μήκος του Σαν ντε Μαρς προς τη Στρατιωτική Σχολή, διαβάζετε: Φουκό, Ντελονέ, Μορέν, Αουί, Κομπ, Τενάρ, Αραγκό, Πουασόν, Μονζ.

Βρίσκονται εκεί εξαιτίας της διαμαρτυρίας. Ο Γκυστάβ Άιφελ είχε μόλις διαβάσει στις εφημερίδες, από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες της Γαλλίας, ότι ο πύργος του ήταν έκτρωμα, κι έτσι τον έθεσε αντ’ αυτού υπό την αιγίδα της επιστήμης και της προόδου και ονόμασε αυτή τη χειρονομία επίκληση της επιστήμης. Και οι εβδομήντα δύο είναι Γάλλοι, και όλοι έζησαν και εργάστηκαν μεταξύ 1789 και 1889. Σχεδόν όλοι είχαν πεθάνει πριν τελειώσει ο πύργος, εκτός από δύο. Ο Ιππολύτ Φιζό, που μέτρησε πρώτος με ακρίβεια την ταχύτητα του φωτός, έζησε ως το 1896. Και ο χημικός Σεβρέλ πέθανε στις εννέα Απριλίου 1889, εννέα μέρες αφότου ο Άιφελ ύψωσε τη σημαία στην κορυφή· σύμφωνα με τον ίδιο τον πύργο, ήταν τότε εκατόν τριών χρονών.

Δεν είναι κιόλας όλοι επιστήμονες, και αυτό σχεδόν κανείς δεν σας το λέει. Ο Φλασά και ο Πολονσό ήταν πολιτικοί μηχανικοί. Ο Περντονέ και ο Κλαπεϊρόν ήταν άνθρωποι των σιδηροδρόμων. Ο Σνεντέρ έφτιαχνε χάλυβα και ο Βικά τσιμέντο. Ο Μπελγκράν έφτιαξε τους υπονόμους του Παρισιού. Ο Σεγκέν έχτιζε κρεμαστές γέφυρες. Ο Καΐγ και ο Γκουέν ήταν εργολάβοι που ανταγωνίζονταν επί χρόνια την εταιρεία του ίδιου του Άιφελ, και το να βάλεις τα ονόματά τους στο δικό σου κτίσμα είναι γενναιόδωρη κίνηση. Τριάντα τέσσερις από τους εβδομήντα δύο είχαν φοιτήσει στην Πολυτεχνική Σχολή του Παρισιού.

Το δεύτερο κριτήριο ήταν ωμά πρακτικό. Ο χώρος στη δοκό ήταν περιορισμένος, οπότε κανένα όνομα δεν μπορούσε να ξεπερνά τα δώδεκα γράμματα, και τα μικρά ονόματα παραλείφθηκαν. Έτσι ο Λε Σατελιέ χώρεσε μετά βίας, κι έτσι ο Ετιέν Ζοφρουά Σεντ-Ιλέρ έμεινε εντελώς απ’ έξω.

Ύστερα τα γράμματα εξαφανίστηκαν. Στις αρχές του εικοστού αιώνα βάφτηκαν από πάνω και έμειναν θαμμένα για το μεγαλύτερο μέρος του. Η εταιρεία που διαχειρίζεται τον πύργο τα αποκάλυψε ξανά το 1986 και το 1987, και η βαφή του 2010 και του 2011 τα έκανε πάλι χρυσά.

Γυναίκες δεν υπάρχουν. Η απουσία που αναφέρεται συνήθως είναι της Σοφί Ζερμέν, της οποίας η δουλειά στη θεωρία της ελαστικότητας χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή αυτού του πύργου. Το 2025 η δήμαρχος του Παρισιού όρισε μια επιτροπή, η οποία πρότεινε να γραφτούν δίπλα στα ονόματα των ανδρών εβδομήντα δύο ονόματα γυναικών, και τον Ιανουάριο του 2026 δημοσιεύτηκε ένας προτεινόμενος κατάλογος. Η Ζερμέν είναι μέσα, όπως και η Μαρία Κιουρί και η κόρη της Ιρέν Ζολιό-Κιουρί.

Στάση 3 από 5 · Πρώτος όροφος, στα 57 μέτρα· ο εξωτερικός διάδρομος ανάμεσα στον νότιο και τον δυτικό πυλώνα έχει πινακίδα Rue Maurice Koechlin et Émile Nouguier, και το κομμάτι της σκάλας στέκεται κατά μήκος του

Ο πρώτος όροφος και η σκάλα του Γκυστάβ Άιφελ

Μορίς Κεκλέν (1856–1946) και Εμίλ Νουγκιέ (1841–1897), οι επικεφαλής μηχανικοί του Γκυστάβ Άιφελ, υπεύθυνοι μαζί για 5.300 σχέδια εργαστηρίου · Τα τέσσερα πόδια ενώθηκαν σε αυτό το ύψος ως τα τέλη Μαρτίου 1888· η ελικοειδής σκάλα αφαιρέθηκε το 1983 · Σφυρήλατος σίδηρος, 57 μ. πάνω από το έδαφος, πλατφόρμα 1.346 τετραγωνικών μέτρων· το κομμάτι της ελικοειδούς σκάλας που σώζεται έχει ύψος 4,3 μ.

Προσέξτε

  • Το κομμάτι της αρχικής ελικοειδούς σκάλας κατά μήκος του εξωτερικού διαδρόμου, 4,3 μέτρα. Από την υπόλοιπη σκάλα ανέβαινε ο Γκυστάβ Άιφελ στο γραφείο του στην κορυφή· αποσυναρμολογήθηκε το 1983.
  • Η πινακίδα δρόμου Rue Maurice Koechlin et Émile Nouguier στον διάδρομο ανάμεσα στον νότιο και τον δυτικό πυλώνα. Οι δύο μηχανικοί που σχεδίασαν τον πύργο απέκτησαν έναν δρόμο πάνω του.
  • Τα κεφάλια των πριτσινιών, σε σειρές, παντού σε αυτό το επίπεδο. Περίπου τα δύο τρίτα από τα 2.500.000 πριτσίνια του πύργου μπήκαν στο εργοστάσιο και όχι εδώ πάνω.
  • Η πολιτιστική διαδρομή κατά μήκος του εξωτερικού διαδρόμου: οθόνες, εκθέματα και αντίγραφα για τα κομμάτια της ιστορίας του πύργου που κανείς δεν αναφέρει.
Κείμενο (2:22)

Πενήντα επτά μέτρα ψηλά, και το πρώτο που αξίζει να κάνετε είναι να κοιτάξετε κάτω, το δικτύωμα κάτω από τα πόδια σας, γιατί σε αυτή την πλατφόρμα θα μπορούσε να είχε αποτύχει όλο το εγχείρημα. Τα τέσσερα πόδια υψώθηκαν ως χωριστοί πρόβολοι και έπρεπε να ενωθούν εδώ, σε αυτό ακριβώς το ύψος, με ακρίβεια χιλιοστού. Στα πέδιλα της βάσης κάθε ποδιού τοποθετήθηκαν υδραυλικοί γρύλοι που μπορούσαν να σπρώξουν 800 τόνους· τα πόδια στήθηκαν σκόπιμα με λίγο πιο απότομη κλίση απ’ όση χρειάζονταν, πατούσαν σε κιβώτια με άμμο πάνω σε ξύλινη σκαλωσιά, και ύστερα ευθυγραμμίστηκαν σιγά σιγά. Η ένωση ολοκληρώθηκε στα τέλη Μαρτίου 1888. Δεν υπήρχε περίπτωση να διορθωθεί κάτι εκ των υστέρων.

Περπατήστε ως τον εξωτερικό διάδρομο ανάμεσα στον νότιο και τον δυτικό πυλώνα και ψάξτε μια πινακίδα δρόμου. Ο διάδρομος αυτός λέγεται Οδός Μορίς Κεκλέν και Εμίλ Νουγκιέ, από τους δύο μηχανικούς που σχεδίασαν τον πύργο και δεν είδαν το όνομά τους στην πρόσοψή του. Ο Κεκλέν επέβλεψε 5.300 σχέδια εργαστηρίου και όλους τους υπολογισμούς πίσω τους, και ύστερα τα θεμέλια και την ίδια την κατασκευή. Όταν τον ρώτησαν το 1939 αν δεν θα έπρεπε ο πύργος να λέγεται Πύργος του Κεκλέν, απάντησε ότι ο Άιφελ ήταν ο αδιαμφισβήτητος πατέρας του.

Κατά μήκος του ίδιου διαδρόμου στέκεται μοναχικό ένα κομμάτι σκάλας, 4,3 μέτρα. Μια ελικοειδής σκάλα ανέβαινε κάποτε από τον δεύτερο όροφο ως την κορυφή, και από αυτήν έφτανε ο Γκυστάβ Άιφελ στο γραφείο που είχε φτιάξει για τον εαυτό του εκεί πάνω. Με τον καιρό έπαψε να χρειάζεται και αφαιρέθηκε το 1983. Είκοσι κομμάτια της βγήκαν σε δημοπρασία και πουλήθηκαν πολύ καλά· αυτό είναι ένα από τα κομμάτια που έμειναν.

Τώρα ο σίδηρος γύρω σας, και είναι όντως σίδηρος, όχι χάλυβας: σφυρήλατος σίδηρος από τα σιδηρουργεία της Πομπέ στην ανατολική Γαλλία, καθαρισμένος με καύση του περιττού άνθρακα ώσπου έγινε σχεδόν καθαρός. Λιγότερο άκαμπτος από τον χάλυβα, ελαφρύτερος, και κατά την κρίση του Άιφελ το καλύτερο υλικό που μπορούσε να βρει. Μόνο περίπου το ένα τρίτο από τα 2.500.000 πριτσίνια μπήκε επί τόπου, και για το καθένα χρειάζονταν τέσσερις άντρες: ένας για να το πυρώσει, ένας για να το κρατήσει, ένας για να διαμορφώσει το κεφάλι και ένας με τη βαριά.

Ο δημοσιογράφος Εμίλ Γκουντό ανέβηκε εδώ πάνω ενώ οι εργασίες συνεχίζονταν και έγραψε ότι ένα πυκνό σύννεφο από καπνό πίσσας και κάρβουνου σε έπιανε από τον λαιμό, και ότι οι καρφωτές, χτυπώντας στο πλάι αντί για κάτω, πετούσαν σπίθες σε κάθε χτύπημα και έμοιαζαν να θερίζουν κεραυνούς μέσα στα σύννεφα. Σε αυτό το εργοτάξιο δούλεψαν τριακόσιοι άνθρωποι. Ένας από αυτούς σκοτώθηκε.

Στάση 4 από 5 · Δεύτερος όροφος, στα 115 μέτρα, στο πάνω επίπεδο, όπου οι επισκέπτες που ανεβαίνουν από το προαύλιο συναντούν όσους κατεβαίνουν από την κορυφή· η θέα που περιγράφεται εδώ είναι από τη βορειοδυτική πλευρά

Ο δεύτερος όροφος και ο άξονας του Τροκαντερό

Εμίλ Νουγκιέ (1841–1897), επικεφαλής τεχνικών μελετών και συναρμολόγησης του Γκυστάβ Άιφελ, με τον Μορίς Κεκλέν (1856–1946) · 1888· ανακαινίστηκε για την Παγκόσμια Έκθεση του 1900 · Σφυρήλατος σίδηρος σε δύο επίπεδα, 115 μ. πάνω από το έδαφος, πλατφόρμα 436 τετραγωνικών μέτρων

Προσέξτε

  • Οι στροφές του Σηκουάνα, ύστερα τα Ενβαλίντ, το Γκραν Παλέ, το Λούβρο και η Μονμάρτρη στον λόφο της. Αυτά είναι τα μνημεία που ο διαχειριστής αναφέρει ως τον λόγο να ανεβείτε σε αυτό το επίπεδο.
  • Ο άξονας. Κοιτάξτε βορειοδυτικά πέρα από το ποτάμι, και ολόκληρη η γραμμή που ο πύργος χτίστηκε για να κλείσει απομακρύνεται από εσάς ως τους ουρανοξύστες της Λα Ντεφάνς στον ορίζοντα.
  • Τα συρματόσχοινα και οι τροχαλίες του ανελκυστήρα στον πυλώνα δίπλα σας. Οι μηχανές του ανατολικού και του δυτικού πυλώνα δουλεύουν πάνω από έναν αιώνα με την ίδια αρχή του 1899.
  • Η μπογιά. Μπαίνει σε τρεις τόνους, και εδώ πάνω κάτω βρίσκεται ο μεσαίος: πιο ανοιχτός από τη βάση, πιο σκούρος από την κορυφή.
Κείμενο (2:35)

Εκατόν δεκαπέντε μέτρα ψηλά, και αυτό είναι το επίπεδο όπου το Παρίσι παύει να είναι ορίζοντας και γίνεται χάρτης. Αρκετά ψηλά για να διαβάσετε πώς είναι στημένη η πόλη, αρκετά χαμηλά για να αναγνωρίσετε μεμονωμένα κτίρια, και γι’ αυτό αρκετοί που έχουν ανέβει στην κορυφή θα σας πουν ότι η θέα από εδώ είναι καλύτερη.

Γυρίστε προς το Τροκαντερό. Απέναντι από το ποτάμι, λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά, το Παλέ ντε Σαγιό ανοίγει τις δύο καμπύλες πτέρυγές του προς τον πύργο σαν ένα ζευγάρι χέρια, και πίσω του οι στέγες του δέκατου έκτου διαμερίσματος απλώνονται επίπεδες και ωχρές ως τον ορίζοντα, όπου υψώνονται ανάμεσά τους οι ουρανοξύστες της Λα Ντεφάνς. Γυρίστε από την άλλη και έχετε τις στροφές του Σηκουάνα, τα Ενβαλίντ, το Γκραν Παλέ, το Λούβρο και τη Μονμάρτρη στον λόφο της.

Ύστερα κοιτάξτε τον πυλώνα δίπλα σας, γιατί μέσα του συμβαίνει αθόρυβα κάτι εξαιρετικό. Τις μηχανές που σας ανέβασαν μέσα από το ανατολικό και το δυτικό πόδι τις εγκατέστησε η Φιβ-Λιλ το 1899, και δεν είναι ανελκυστήρες με τη συνηθισμένη έννοια. Δεν είναι ούτε φουνικουλέρ ούτε τελεφερίκ, και δεν χωράνε σε καμία σημερινή κατηγορία μηχανών. Κάτω από τη γη, ένα υδραυλικό σύστημα κινεί δύο έμβολα· πάνω σε αυτά τα έμβολα κυλά ένα βαγονέτο που τραβά τα συρματόσχοινα πάνω από μια σειρά τροχαλίες· και επειδή η γωνία της ανόδου αλλάζει εκεί όπου το πόδι ισιώνει στον πρώτο όροφο, ένας μηχανισμός αντιστάθμισης κρατά τον θάλαμό σας οριζόντιο σε όλη τη διαδρομή. Ως το 1986 η πίεση ερχόταν από τρεις συσσωρευτές περίπου 200 τόνων ο καθένας, που κρατούσαν νερό σε πίεση σαράντα ως εξήντα μπαρ. Οι δύο από τους τρεις βρίσκονται ακόμη εκεί κάτω και δεν κάνουν πια τίποτα άλλο από το να χρησιμεύουν ως αντίβαρα.

Στον πύργο αυτό συνέβησαν δύο πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με τη θέα, και κανένα από τα δύο σε αυτόν τον όροφο. Το 1910 ένας ιερέας, ο Τέοντορ Βουλφ, μετέφερε όργανα στη βάση του πύργου και ύστερα στην κορυφή για να μετρήσει την ενέργεια της ακτινοβολίας, βρήκε εκεί πάνω περισσότερη απ’ όση μπορούσε να εξηγήσει και, χωρίς να το συνειδητοποιήσει πλήρως, είχε ανακαλύψει την κοσμική ακτινοβολία. Και τον Αύγουστο του 1914 ένας πομπός στον πύργο προκάλεσε τόσο αποτελεσματικές παρεμβολές στις γερμανικές ασύρματες επικοινωνίες, ώστε επιβράδυνε την προέλαση προς το Παρίσι και βοήθησε τους Γάλλους να κρατήσουν το μέτωπο στον Μάρνη. Το ραδιόφωνο είναι ο μόνος λόγος που αυτός ο πύργος υπάρχει ακόμη.

Κάτι τελευταίο, και σχεδόν μπορείτε να το ελέγξετε μόνοι σας. Το μέταλλο δεν μένει ακίνητο. Ανάλογα με τη θερμοκρασία του αέρα, η κορυφή του πύργου γέρνει μακριά από τον ήλιο ως και δεκαοκτώ εκατοστά, επειδή η ηλιόλουστη πλευρά όλου αυτού του σίδερου διαστέλλεται περισσότερο από την πλευρά που βρίσκεται στη σκιά.

Στάση 5 από 5 · Η κορυφή, στην ανοιχτή πάνω πλατφόρμα, στα 276 μέτρα, με μόνο τις κεραίες πάνω από το κεφάλι σας· το γραφείο φαίνεται μέσα από παράθυρα σε αυτό το επίπεδο, και γι’ αυτή τη στάση χρειάζεται το ακριβότερο εισιτήριο κορυφής

Η κορυφή στα 276 μέτρα και το γραφείο του Γκυστάβ Άιφελ

Στεφάν Σοβέστρ (1847–1919), που έδωσε στην κορυφή του πύργου το σχήμα της, για τον Γκυστάβ Άιφελ (1832–1923)· το διαμέρισμα το επίπλωσε ο Ζαν Λασέζ · 1889· η κορυφή ξαναχτίστηκε μετά από πυρκαγιά το 1956 · Σφυρήλατος σίδηρος· ανοιχτή πάνω πλατφόρμα 276 μ. πάνω από το έδαφος, με δάπεδο 76 τετραγωνικών μέτρων και ένα κλειστό επίπεδο από κάτω

Προσέξτε

  • Τα παράθυρα του γραφείου του Γκυστάβ Άιφελ, με τον κέρινο Άιφελ, την κόρη του Κλερ και τον Τόμας Έντισον, και τον φωνογράφο που του έφερε δώρο ο Έντισον το 1889.
  • Οι πανοραμικοί χάρτες, που δίνουν την κατεύθυνση και την απόσταση πόλεων σε όλο τον κόσμο και σχεδιάζουν το ορόσημο κάθε πόλης στο πραγματικό σχετικό του ύψος δίπλα σε μια γραμμή για αυτόν τον πύργο.
  • Η μακέτα της κορυφής του 1889 σε κλίμακα ένα προς πενήντα, με το αρχικό κοκκινωπό καφέ χρώμα.
  • Η πλάκα για τους έξι πυροσβέστες του Παρισιού που ύψωσαν ξανά εδώ την τρίχρωμη σημαία στις 25 Αυγούστου 1944.
Κείμενο (2:34)

Διακόσια εβδομήντα έξι μέτρα, τίποτα πάνω από το κεφάλι σας εκτός από τις κεραίες, και ο θόρυβος των λεωφόρων απλώς δεν φτάνει ως εδώ. Ο αέρας φτάνει.

Πριν από τη θέα, βρείτε τα παράθυρα. Σε αυτό το επίπεδο έχει στηθεί μια αναπαράσταση του γραφείου του Γκυστάβ Άιφελ, και πίσω από το τζάμι υπάρχουν κέρινα ομοιώματα του ίδιου του Άιφελ, της κόρης του Κλερ και ενός επισκέπτη, του Αμερικανού εφευρέτη Τόμας Έντισον. Το γραφείο είναι πολύ μικρό για να μπείτε μέσα, οπότε κοιτάτε απ’ έξω, πράγμα που ταιριάζει παράξενα, γιατί σχεδόν κανείς δεν έμπαινε ποτέ.

Ο Άιφελ κράτησε εδώ ένα διαμέρισμα για τον εαυτό του από την αρχή, όχι έξω στην ανοιχτή πλατφόρμα αλλά στο επίπεδο ακριβώς κάτω από την ακίδα. Περίπου εκατό τετραγωνικά μέτρα, που πολλά από αυτά τα έπιαναν ο θάλαμος του ανελκυστήρα, το πλατύσκαλο και τα μηχανήματα, με ένα σαλόνι με τραπέζι, καναπέ, πιάνο και τρία μικρά γραφεία, μια κουζίνα και ένα μπάνιο. Κρεβατοκάμαρα δεν υπήρχε. Σχεδόν σίγουρα δεν κοιμήθηκε ποτέ εδώ. Το χρησιμοποιούσε για να δέχεται καλεσμένους.

Η επίσκεψη του Έντισον είναι αληθινή. Ήρθε στο Παρίσι για την έκθεση του 1889, ο Άιφελ τον ανέβασε εδώ πάνω, κι εκείνος του χάρισε έναν από τους φωνογράφους του και υπέγραψε στο βιβλίο επισκεπτών στις δέκα Σεπτεμβρίου 1889.

Η Κλερ δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο σε αυτή τη σκηνή. Η μεγαλύτερη από τα πέντε παιδιά του Άιφελ, γεννημένη το 1863, ανέλαβε στα δεκατέσσερά της το νοικοκυριό όταν πέθανε η μητέρα της, και για πάνω από σαράντα χρόνια ήταν η έμπιστη και η ιδιαίτερη γραμματέας του πατέρα της. Παντρεύτηκε τον μηχανικό που εκείνος είχε διαλέξει για να τον διαδεχθεί στην ηγεσία της εταιρείας.

Τώρα ο άλλος κατάλογος ονομάτων. Οι εβδομήντα δύο στη δοκό του πρώτου ορόφου είναι επιστήμονες και μηχανικοί του προηγούμενου αιώνα, και κανένας τους δεν έχτισε αυτόν τον πύργο. Εδώ πάνω υπάρχει μια πλάκα με τα ονόματα των μηχανικών που τον έχτισαν πραγματικά.

Υπάρχει και δεύτερη πλάκα εδώ πάνω, και αφορά ένα πρωινό του 1944. Στις είκοσι πέντε Αυγούστου, ενώ στη βάση του πύργου συνεχίζονταν ακόμη οι μάχες, έξι πυροσβέστες του Παρισιού με επικεφαλής τον λοχαγό Λισιέν Σαρνιγκέ ανέβηκαν τις σκάλες αποφεύγοντας τα γερμανικά πυρά και έβαλαν ξανά στη θέση της μια γαλλική σημαία φτιαγμένη από κομμάτια υφάσματος. Ο Σαρνιγκέ ήταν ο ίδιος αξιωματικός που τον Ιούνιο του 1940 είχε διαταχθεί να κατεβάσει τη γαλλική σημαία.

Παλιότερα ήταν πιο δύσκολο να φτάσει κανείς εδώ. Ο πύργος άνοιξε στις δεκαπέντε Μαΐου 1889 με τους ανελκυστήρες ημιτελείς, και σχεδόν τριάντα χιλιάδες άνθρωποι ανέβηκαν με τα πόδια τα 1.710 σκαλιά ως αυτή την πλατφόρμα πριν αρχίσουν να λειτουργούν οι μηχανές στις είκοσι έξι Μαΐου. Κάπου κοντά στα πόδια σας υπάρχει μια μακέτα αυτής της κορυφής όπως ήταν το 1889, σε κλίμακα ένα προς πενήντα, βαμμένη με το πρώτο κοκκινωπό καφέ χρώμα του πύργου.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στον Πύργο του Άιφελ.

Πέντε στάσεις, και μόλις που ξεκινήσατε. Σε εκείνη τη δοκό υπάρχουν εβδομήντα δύο ονόματα και αυτός ο ξεναγός σάς διαβάζει τα εννέα· υπάρχουν τέσσερις πυλώνες, τρία επίπεδα, ένας αιώνας κεραιών στην κορυφή και μια ολόκληρη πόλη να αναγνωρίσετε από το κιγκλίδωμα. Στρέψτε την κάμερα σε μια σειρά πριτσίνια, σε έναν μηχανισμό ανελκυστήρα ή σε μια στέγη στον ορίζοντα που δεν ξέρετε τι είναι: το Chiaro την αναγνωρίζει, σας λέει ποιος την έχτισε και συνεχίζει να απαντά στις ερωτήσεις σας όσο μένετε στο κιγκλίδωμα.

Σε ποιους ανήκουν τα 72 ονόματα;Ζούσε πράγματι ο Άιφελ εδώ πάνω;Σκάλες ή ανελκυστήρας;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

5 avenue Anatole France, 75007 Παρίσι, στο Σαν ντε Μαρς, στο 7ο διαμέρισμα. Στην περίμετρο ασφαλείας μπαίνετε από δύο σημεία: την είσοδο 1 (ΝΟΤΙΑ) στην Allée des Refuzniks και την είσοδο 2 (ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ) στην Allée Jean Paulhan. Η καθεμία έχει χωριστές ουρές για επισκέπτες με και χωρίς εισιτήριο, και η καθεμία έχει έλεγχο ασφαλείας. Μόλις βρεθείτε στο προαύλιο, το γραφείο πληροφοριών είναι στον Δυτικό πυλώνα.

Η πλησιέστερη στάση είναι το Bir-Hakeim στη γραμμή 6 του μετρό, λιγότερο από δέκα λεπτά με τα πόδια από την είσοδο 1. Το Trocadéro στη γραμμή 9 και το École Militaire στη γραμμή 8 απέχουν και τα δύο περίπου δεκαπέντε λεπτά. Η γραμμή C του RER σταματά στο Champ de Mars – Tour Eiffel, πέντε λεπτά από την είσοδο 1. Τα λεωφορεία 82, 30 και 42 σταματούν πέντε λεπτά από την είσοδο 2· τα 69 και 86 σταματούν στο Σαν ντε Μαρς, επτά λεπτά από την είσοδο 1· το λεωφορείο 72 σας αφήνει κοντά στο Τροκαντερό, περίπου δεκαπέντε λεπτά μακριά.

02

Εισιτήρια και είσοδος

  • Το Σαν ντε Μαρς, όπου αρχίζει αυτή η διαδρομή, είναι δημόσιο πάρκο: χωρίς εισιτήριο, χωρίς ουρά, χωρίς έλεγχο. Οι κήποι και το προαύλιο κάτω από τον πύργο είναι επίσης δωρεάν, αλλά βρίσκονται μέσα στην περίμετρο ασφαλείας, οπότε για τη ζωφόρο με τα 72 ονόματα πρέπει να περάσετε από τον έλεγχο στην είσοδο 1 ή στην είσοδο 2, στην ουρά για επισκέπτες χωρίς εισιτήριο.
  • Τα εισιτήρια ανόδου έχουν συγκεκριμένη ώρα, και η ώρα που είναι τυπωμένη στο δικό σας είναι η ώρα που πρέπει να βρίσκεστε ήδη κάτω από τον πύργο, στην ουρά για επισκέπτες με εισιτήριο. Ο ίδιος ο διαχειριστής συμβουλεύει να υπολογίσετε πριν από αυτό δεκαπέντε με είκοσι λεπτά για τον έλεγχο ασφαλείας στην είσοδο.
  • Το εισιτήριο για την κορυφή καλύπτει και τα τρία επίπεδα, και η επίσκεψη γίνεται από πάνω προς τα κάτω: ανεβαίνετε πρώτα στον δεύτερο όροφο ή στην κορυφή και κατεβαίνετε στον πρώτο όροφο μετά. Το εισιτήριο δεύτερου ορόφου δεν αναβαθμίζεται σε εισιτήριο κορυφής αφού μπείτε. Με τις τιμές που ισχύουν από τον Ιανουάριο του 2026, το εισιτήριο ενηλίκου με ανελκυστήρα ως τον δεύτερο όροφο κοστίζει 23,50 ευρώ, με σκάλες ως τον δεύτερο όροφο 14,80, με ανελκυστήρα ως την κορυφή 36,70, και με σκάλες ως τον δεύτερο όροφο και ανελκυστήρα ως την κορυφή 28,00· ο διαχειριστής τις αναθεωρεί κάθε Ιανουάριο.
  • Δεν υπάρχει εβδομαδιαία ημέρα κλεισίματος — ο πύργος είναι ανοιχτός και την Τρίτη και όλο τον χρόνο — αλλά φτάστε τουλάχιστον δύο ώρες πριν από το κλείσιμο, γιατί τα ταμεία για την κορυφή κλείνουν περίπου μία ώρα και τρία τέταρτα πριν από το μνημείο. Μεγάλες αποσκευές και κατοικίδια, εκτός από σκύλους-οδηγούς, δεν επιτρέπονται και δεν υπάρχει χώρος φύλαξης αποσκευών.
  • Η κορυφή και οι σκάλες δεν είναι κατάλληλες για επισκέπτες με περιορισμένη κινητικότητα· ο πρώτος όροφος και το κάτω επίπεδο του δεύτερου ορόφου είναι πλήρως προσβάσιμα σε χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου. Έτσι οι τρεις πρώτες στάσεις αυτής της σελίδας και η θέα προς το Τροκαντερό της τέταρτης είναι προσβάσιμες, ενώ η πέμπτη μένει εκτός.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Ο ξεναγός του ίδιου του πύργου είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται εγκατάσταση: ένας διαδικτυακός ξεναγός στο guide.toureiffel.paris, στα γαλλικά, τα αγγλικά, τα ισπανικά και τα κινέζικα, με χάρτη κάθε επιπέδου από το προαύλιο ως την κορυφή και σχεδόν τρεις δωδεκάδες σημεία ενδιαφέροντος. Αν δεν έχετε σήμα κινητού, υπάρχει δωρεάν WiFi στον χώρο, με το όνομα _WiFi_Tour_Eiffel, για να τον ανοίξετε. Υπάρχει επίσης μια πλάκα με κωδικό QR στο ακριβές κέντρο του προαυλίου, που ξεκινά μια δωρεάν εμπειρία με αφηγητή τον Γκυστάβ Άιφελ. Οι ξεναγήσεις με επίσημο ξεναγό του Πύργου του Άιφελ είναι ξεχωριστό και πολύ ακριβότερο εισιτήριο. Αυτό που διαβάζετε τώρα είναι μια τρίτη επιλογή: πέντε στάσεις, κανένας κωδικός για σκανάρισμα και γραπτό κείμενο κάτω από κάθε πρόγραμμα αναπαραγωγής, για τις πλατφόρμες όπου ο αέρας σκεπάζει τον ήχο.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για τον Πύργο του Άιφελ;

Ναι, μάλιστα δύο. Βρίσκεστε στον έναν: πέντε στάσεις που παίζετε στο πρόγραμμα περιήγησης του κινητού σας, η καθεμία με το κείμενό της γραμμένο από κάτω, χωρίς εφαρμογή και χωρίς συσκευή να παραλάβετε. Ο ξεναγός του ίδιου του πύργου είναι επίσης δωρεάν, ένας διαδικτυακός ξεναγός στο guide.toureiffel.paris σε τέσσερις γλώσσες, που καλύπτει σχεδόν τρεις δωδεκάδες σημεία ενδιαφέροντος. Για ό,τι δεν καλύπτει κανένας από τους δύο — έναν μηχανισμό, μια σειρά πριτσίνια, μια στέγη που δεν αναγνωρίζετε από το κιγκλίδωμα — τραβήξτε μια φωτογραφία και θα σας το αφηγηθεί η εφαρμογή Chiaro.

Χρειάζομαι εισιτήριο για να ακούσω;

Όχι για τις δύο πρώτες στάσεις. Το Σαν ντε Μαρς είναι δημόσιο πάρκο έξω από την περίμετρο, οπότε η πρώτη στάση δεν θέλει ούτε εισιτήριο ούτε ουρά. Η ζωφόρος με τα 72 ονόματα διαβάζεται από το προαύλιο κάτω από τον πύργο, που είναι επίσης δωρεάν αλλά βρίσκεται μετά τον έλεγχο ασφαλείας: περνάτε από την είσοδο 1 ή την είσοδο 2, από την ουρά για επισκέπτες χωρίς εισιτήριο. Ο πρώτος όροφος, ο δεύτερος όροφος και η κορυφή θέλουν όλα εισιτήριο ανόδου, και η κορυφή το ακριβότερο από αυτά.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Πύργου του Άιφελ;

Τίποτα. Ο ξεναγός επισκεπτών του ίδιου του διαχειριστή είναι δωρεάν και λειτουργεί σε πρόγραμμα περιήγησης στο guide.toureiffel.paris, στα γαλλικά, τα αγγλικά, τα ισπανικά και τα κινέζικα, με χάρτη κάθε επιπέδου και σχεδόν τρεις δωδεκάδες σημεία ενδιαφέροντος, και υπάρχει δωρεάν WiFi στον χώρο για να τον φορτώσετε. Αυτό που κοστίζει είναι η ξενάγηση με επίσημο ξεναγό του Πύργου του Άιφελ, που είναι ξεχωριστό και αισθητά ακριβότερο εισιτήριο από μια απλή άνοδο.

Σκάλες ή ανελκυστήρας ως τον δεύτερο όροφο;

Οι σκάλες είναι ο φθηνότερος τρόπος και ο καλύτερος, αν τις αντέχετε: πάνω από 300 σκαλιά από το έδαφος ως τον πρώτο όροφο και περίπου άλλα τόσα ως τον δεύτερο. Με τις τιμές που ισχύουν από τον Ιανουάριο του 2026, το εισιτήριο ενηλίκου με σκάλες ως τον δεύτερο όροφο κοστίζει 14,80 ευρώ, έναντι 23,50 για τον ανελκυστήρα. Τα εισιτήρια για τις σκάλες βγαίνουν σε πώληση δεκατέσσερις μέρες πριν και έχουν συγκεκριμένη ώρα όπως και του ανελκυστήρα. Και από τις 29 Σεπτεμβρίου 2026 ο διαχειριστής απαιτεί προκράτηση γι’ αυτά. Οι σκάλες δεν είναι κατάλληλες για επισκέπτες με περιορισμένη κινητικότητα.

Χρειάζομαι εισιτήριο κορυφής για να ακούσω και τις πέντε στάσεις;

Για την πέμπτη, ναι. Η κορυφή είναι στα 276 μέτρα, φτάνετε εκεί με ένα δεύτερο ζεύγος ανελκυστήρων από τον δεύτερο όροφο, και πωλείται ως χωριστό εισιτήριο: 36,70 ευρώ για ενήλικο με ανελκυστήρα ή 28,00 αν ανεβείτε πρώτα με τις σκάλες ως τον δεύτερο όροφο. Αυτό το εισιτήριο καλύπτει και τα τρία επίπεδα. Το εισιτήριο δεύτερου ορόφου δεν αναβαθμίζεται επί τόπου, και η πρόσβαση στην κορυφή μπορεί να κλείσει σε πολύ κακό καιρό ή σε περιόδους αιχμής.

Κλείνει ποτέ ο Πύργος του Άιφελ;

Δεν υπάρχει εβδομαδιαία ημέρα κλεισίματος: ο διαχειριστής λέει ότι ο πύργος είναι ανοιχτός την Τρίτη όπως και κάθε άλλη μέρα της εβδομάδας, και ανοιχτός όλο τον χρόνο, αν και σε έκτακτες περιστάσεις μπορεί να κλείσει για ολόκληρη ή για μέρος της ημέρας. Οι ώρες ανοίγματος και κλεισίματος ορίζονται σε ημερήσιο ημερολόγιο που αλλάζει με την εποχή· η σελίδα του ίδιου του διαχειριστή έχει το ωράριο για την ημερομηνία σας. Φτάστε τουλάχιστον δύο ώρες πριν από το κλείσιμο, γιατί τα ταμεία για την κορυφή κλείνουν περίπου μία ώρα και τρία τέταρτα νωρίτερα.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με τον Πύργο του Άιφελ.