Οτέλ ντε λα Μαρίν · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Οτέλ ντε λα Μαρίν,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Ακούστε απευθείας στο κινητό σας με πλήρες κείμενο κάτω από κάθε κομμάτι και έπειτα στρέψτε το Chiaro σε οποιοδήποτε από τα πάνω από 500 ιστορικά έπιπλα και έργα τέχνης του μεγάρου.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Οτέλ ντε λα Μαρίν.
Το Γραφείο του Επιμελητή
Οτέλ ντε λα Μαρίν, Παρίσι
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Οτέλ ντε λα Μαρίν έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Αυτός ο ηχητικός ξεναγός του Οτέλ ντε λα Μαρίν ακολουθεί τη Μεγάλη Διαδρομή του πρώτου ορόφου με τη σειρά της επίσκεψης: από τα Διαμερίσματα των Επιμελητών του δέκατου όγδοου αιώνα στην ανατολική πτέρυγα, περνά στα επιχρυσωμένα Επίσημα Σαλόνια και βγαίνει στη Λότζια με τους κίονες πάνω από την Πλατεία Κονκόρντ. Ξεκινάτε ανάμεσα σε βασιλικές δημιουργίες επιπλοποιίας στο Γραφείο του Επιμελητή, περνάτε από το στρωμένο τραπέζι του «Γεύματος με στρείδια» στην Τραπεζαρία, μπαίνετε στο μπουντουάρ με τους καθρέφτες του Ζακ Γκοντουέν, διασχίζετε την πρώην Αίθουσα των Κοσμημάτων όπου ο Βίκτορ Σελσέρ υπέγραψε το διάταγμα κατάργησης της δουλείας του 1848 και καταλήγετε ανάμεσα στους δώδεκα κορινθιακούς κίονες του Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ με θέα το Παρίσι. Και οι πέντε στάσεις διαρκούν συνολικά περίπου δεκατρία λεπτά ήχου, μέσα σε μια επίσκεψη που το μνημείο υπολογίζει σε μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά.
Τα ωράρια, οι κατηγορίες εισιτηρίων, οι κανόνες πρόσβασης και τα στοιχεία των συλλογών βασίζονται στον ιστότοπο hotel-de-la-marine.paris και στο ευρετήριο Collectio του Κέντρου Εθνικών Μνημείων της Γαλλίας, σε συνδυασμό με ιστορικά τεκμήρια της Wikipedia και του Wikidata. Τα έπιπλα αποσύρονται κατά καιρούς για συντήρηση και ορισμένες αίθουσες κλείνουν περιστασιακά για ιδιωτικές εκδηλώσεις, οπότε αν μια πινακίδα στην πόρτα ή κάποιος υπάλληλος στην υποδοχή λέει κάτι διαφορετικό από όσα διαβάζετε παρακάτω, εμπιστευτείτε το προσωπικό επί τόπου και ενημερώστε μας.
Στάση 1 από 5 · Πρώτος όροφος, ανατολική πτέρυγα, Διαμερίσματα των Επιμελητών (Grand cabinet de travail)
Το Γραφείο του Επιμελητή
Κτίριο του Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ (1698–1782)· διαμόρφωση διαμερισμάτων επί Πιερ-Ελιζαμπέτ ντε Φοντανιέ (1731–1784) και Μαρκ-Αντουάν Τιερί ντε Βιλ-ντ’Αβρέ (1732–1792)· επιπλοποιία του Ζαν-Ανρί Ρίζενερ (1734–1806) · 1767–1786 · Ζωγραφιστή και επιχρυσωμένη ξύλινη επένδυση, πολύχρωμο ξύλινο δάπεδο μαρκετερί και έπιπλα εποχής Λουδοβίκου ΙΣΤ΄
Προσέξτε
- Το γεωμετρικό παρκέ μαρκετερί κάτω από τα πόδια σας, συναρμολογημένο από ξύλα με έντονες αντιθέσεις και διασωσμένο έπειτα από δύο αιώνες κάτω από τα γραφεία του Υπουργείου Ναυτικών.
- Τα ψηλά ζωγραφιστά πάνελ με αραβουργήματα δεξιά και αριστερά από τους καθρέφτες, που αποκαλύφθηκαν εκατοστό προς εκατοστό αφού οι συντηρητές αφαίρεσαν με νυστέρια έως και δεκαοκτώ μεταγενέστερα στρώματα μπογιάς.
- Το κυλινδρικό γραφείο και το τραπέζι γραφής με τον επιχρυσωμένο μπρούντζο, δείγματα της τέχνης των βασιλικών εργαστηρίων που επίπλωναν από αυτό το κτίριο τις Βερσαλλίες και το Φοντενεμπλό.
Κείμενο (2:26)
Κοιτάξτε πρώτα το πάτωμα πριν κοιτάξετε τα έπιπλα. Αυτά τα αλληλοπλεκόμενα οκτάγωνα και τετράγωνα από ανοιχτόχρωμο και σκούρο ξύλο έμειναν θαμμένα κάτω από τα γραφεία του Υπουργείου Ναυτικών επί γενιές, ενώ οι τοίχοι γύρω σας χάθηκαν κάτω από δεκαοκτώ στρώματα μπογιάς. Ανάμεσα στο 2017 και το 2021, ομάδες συντηρητών δούλεψαν σε αυτά τα διαμερίσματα με νυστέρια, ξεφλουδίζοντας δύο αιώνες γκρίζας γραφειοκρατίας εκατοστό προς εκατοστό ώσπου ο δέκατος όγδοος αιώνας βγήκε ξανά στο φως.
Πριν εγκατασταθεί ποτέ εδώ το γαλλικό Ναυτικό, αυτό το μέγαρο ήταν το Γκαρντ-Μεμπλ ντε λα Κουρόν, η βασιλική υπηρεσία που επίπλωνε και συντηρούσε κάθε κατοικία του βασιλιά, από τις Βερσαλλίες και το Τριανόν ως το Φοντενεμπλό, την Κομπιέν, το Μαρλί και το Ραμπουγιέ. Πάνω από εκατό γραφείς, ταπετσιέρηδες, οπλουργοί και επιπλοποιοί εργάζονταν κάτω από τη στέγη του. Εδώ φυλάσσονταν ταπισερί, μπρούντζινα αντικείμενα, τελετουργικές πανοπλίες και τα διαμάντια του Στέμματος, μέχρι και τα χάλκινα σκεύη της κουζίνας και τα σεντόνια των ανακτόρων, καθιστώντας το τον άμεσο πρόγονο του σημερινού Μομπιλιέ Νασιονάλ.
Δύο άνδρες διοίκησαν αυτή την αυτοκρατορία μέσα από αυτά τα δωμάτια. Πρώτος ήρθε ο Πιερ-Ελιζαμπέτ ντε Φοντανιέ, διορισμένος το 1767, του οποίου το αρχικό γραφείο εργασίας με τα δύο τζάκια βρέθηκε χτισμένο πίσω από μεταγενέστερα χωρίσματα του Ναυτικού κατά την αναστήλωση. Το 1784 τον διαδέχθηκε ο Μαρκ-Αντουάν Τιερί, βαρόνος ντε Βιλ-ντ’Αβρέ, πρώην Πρώτος Θαλαμηπόλος του Λουδοβίκου του Δεκάτου Έκτου, ο οποίος ανακαίνισε αυτό το επίσημο γραφείο από το 1786 για να δέχεται προμηθευτές, καλλιτέχνες και αυλικούς, κρατώντας δίπλα ένα λιτό δωμάτιο καθημερινής εργασίας.
Τώρα κοιτάξτε τα γραφεία. Ο Φοντανιέ ανέδειξε τον γερμανικής καταγωγής τεχνίτη Ζαν-Ανρί Ρίζενερ, που είχε μαθητεύσει στο εργαστήριο μηχανικών επίπλων του Ζαν-Φρανσουά Εμπέν και ονομάστηκε επιπλοποιός του βασιλιά το 1774. Δύο έπιπλα που κατασκεύασε ο Ρίζενερ για τα ιδιωτικά δωμάτια του Φοντανιέ εδώ, ένα μηχανικό πολυμορφικό τραπέζι και ένα τραπέζι γραφής, έχουν χαρακτηριστεί εθνικοί θησαυροί και επέστρεψαν έπειτα από χρόνια στο Λούβρο και στις Βερσαλλίες. Όταν όμως ανέλαβε ο Βιλ-ντ’Αβρέ, έκρινε πως ο Ρίζενερ χρέωνε το Στέμμα υπερβολικά ακριβά, διέκοψε τις παραγγελίες μαζί του και έστησε ένα εσωτερικό σύστημα εργαστηρίων υπό την επίβλεψη του γλύπτη Ζαν Ορέ.
Ο Βιλ-ντ’Αβρέ συνέταξε επίσης τις σχολαστικές γενικές απογραφές των επίπλων του Στέμματος που επέτρεψαν στους σύγχρονους επιμελητές να ξαναβάλουν κάθε κομμάτι ακριβώς στη θέση του. Η αφοσίωσή του στη μοναρχία τού κόστισε τη ζωή. Συνελήφθη μετά την πτώση του θρόνου τον Αύγουστο του 1792, και ο τελευταίος Επιμελητής του Γκαρντ-Μεμπλ δολοφονήθηκε στη φυλακή της Αμπαΐ κατά τις Σφαγές του Σεπτεμβρίου.
Στάση 2 από 5 · Πρώτος όροφος, ανατολική πτέρυγα, Διαμερίσματα των Επιμελητών (Salle à manger)
Η Τραπεζαρία των Επιμελητών
Εσωτερικοί χώροι του Ζακ Γκοντουέν (1737–1818) στο μέγαρο του Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ· μπουφέδες των Αντουάν-Ρομπέρ Γκοντρό (περίπου 1680–1746) και Ζαν-Ανρί Ρίζενερ (1734–1806) · Κτίριο 1757–1774· χαμηλή βιβλιοθήκη 1744, μετασκευασμένη σε μπουφέ τη δεκαετία του 1770 · Ζωγραφιστή ξυλεπένδυση, ανθιστές ταπετσαρίες τοίχου με ειδυλλιακά μετάλλια, μπουφέδες από μαόνι και επιχρυσωμένο μπρούντζο και πορσελάνη μπισκουί Σεβρών
Προσέξτε
- Λινές πετσέτες ριγμένες ανέμελα στις πλάτες των καρεκλών, άδεια κελύφη στρειδιών και μπουκάλια κρασιού, σκηνοθετημένα με πρότυπο τον πίνακα του Ζαν-Φρανσουά ντε Τρουά «Το γεύμα με στρείδια» του 1735.
- Το ζευγάρι των μπουφέδων από μαόνι και επιχρυσωμένο μπρούντζο μπροστά στους ανθιστούς τοίχους: ο ένας ξεκίνησε για τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ το 1744 και απέκτησε κρυφό αναβατόριο φαγητού, ενώ ο δίδυμός του επέστρεψε με παραχώρηση από το Μέγαρο των Ηλυσίων.
- Τα λευκά αγυάλωτα ειδώλια μυθολογικών μορφών από πορσελάνη μπισκουί Σεβρών κατά μήκος του κέντρου του τραπεζομάντιλου.
Κείμενο (2:31)
Όποιος έτρωγε εδώ μοιάζει να σηκώθηκε πριν από τριάντα δευτερόλεπτα. Μια λευκή λινή πετσέτα κρέμεται στραβά στην πλάτη μιας λουλουδάτης καρέκλας, κελύφη στρειδιών και σκούρα πράσινα μπουκάλια είναι σκορπισμένα πάνω στο τραπεζομάντιλο, και λευκές αγυάλωτες μορφές από πορσελάνη μπισκουί Σεβρών δεσπόζουν στη μέση του τραπεζιού. Οι αναστηλωτές εσωτερικών χώρων Ζοζέφ Ασκάρ και Μισέλ Σαριέρ σκηνοθέτησαν αυτή την αίθουσα ώστε να μοιάζει παγωμένη στο τέλος ενός δείπνου του δέκατου όγδοου αιώνα, δανειζόμενοι την ατμόσφαιρα κατευθείαν από τον πίνακα του Ζαν-Φρανσουά ντε Τρουά του 1735, Το γεύμα με στρείδια.
Ένα δωμάτιο χτισμένο αποκλειστικά για φαγητό αποτελούσε ακόμη μοντέρνα πολυτέλεια στο Παρίσι του Διαφωτισμού. Επί Λουδοβίκου του Δεκάτου Τετάρτου, τα μεγάλα αρχοντικά έτρωγαν σε φορητά τραπέζια πάνω σε καβαλέτα όπου κι αν μαζευόταν η συντροφιά και δέχονταν επισκέπτες στις κρεβατοκάμαρές τους. Ως τη δεκαετία του 1770, οι Παριζιάνοι αριστοκράτες ήθελαν ιδιωτικότητα, ζεστασιά και εξειδικευμένα δωμάτια σε ενιαία προοπτική, με στενούς πίσω διαδρόμους ώστε οι υπηρέτες να γλιστρούν αθέατοι.
Κοιτάξτε πώς είναι τοποθετημένες οι πιατέλες πάνω στο λινό. Τίποτα δεν έφτανε πιάτο πιάτο σε ατομικές μερίδες όπως σερβίρουν σήμερα τα εστιατόρια. Αντίθετα, τα αρχοντικά εφάρμοζαν το σερβίρισμα α λα γαλλικά: οι οικονόμοι άπλωναν μονομιάς ολόκληρες συμμετρικές συνθέσεις φαγητών γύρω από το πορσελάνινο κεντρικό στολίδι και οι καλεσμένοι σερβίρονταν μόνοι τους ό,τι έφτανε το χέρι τους, πράγμα που σήμαινε ότι η θέση σας στο τραπέζι της κυρίας Τιερί ντε Βιλ-ντ’Αβρέ πρόδιδε αθόρυβα το αξίωμά σας. Η κουζίνα της σέρβιρε στρείδια, ψάρι, σαμπάνια και γαλοπούλες του Νέου Κόσμου δίπλα σε μοδάτα φλιτζάνια σοκολάτας, τσαγιού και καφέ.
Τώρα γυρίστε από το τραπέζι στους δύο πλούσια διακοσμημένους μπουφέδες που στέκονται στους ανθιστούς τοίχους κάτω από τα οβάλ τοπία. Μοιάζουν δίδυμοι και κρύβουν μία από τις ωραιότερες ιστορίες επίπλων στο Παρίσι. Ο ένας ξεκίνησε τη ζωή του το 1744 όχι ως μπουφές τραπεζαρίας, αλλά ως χαμηλή βιβλιοθήκη φτιαγμένη από τον βασιλικό επιπλοποιό Αντουάν-Ρομπέρ Γκοντρό για τον βασιλιά Λουδοβίκο τον Δέκατο Πέμπτο. Ο Φοντανιέ τον έφερε εδώ για τη δική του τραπεζαρία και ζήτησε από τον Ζαν-Ανρί Ρίζενερ να τον μεγαλώσει σε μπουφέ που έκρυβε έναν ευφυή μηχανισμό σερβιρίσματος, ένα κρυφό πέρασμα που έφερνε τα φαγητά στο τραπέζι στην ιδανική θερμοκρασία.
Έπειτα ο Ρίζενερ κατασκεύασε ένα δεύτερο ταιριαστό κομμάτι για να ισορροπήσει ο τοίχος. Χωρισμένοι μετά την Επανάσταση, ο δεύτερος εκείνος μπουφές πέρασε γενιές μέσα στο Μέγαρο των Ηλυσίων προτού το Μομπιλιέ Νασιονάλ στείλει και τα δύο έπιπλα πίσω στο σπίτι τους, αντικριστά πάνω σε αυτό το πάτωμα.
Στάση 3 από 5 · Πρώτος όροφος, νότια πλευρά, Διαμερίσματα των Επιμελητών, δίπλα στην κρεβατοκάμαρα του Φοντανιέ (Cabinet des Glaces)
Το Δωμάτιο των Καθρεφτών
Ζακ Γκοντουέν (1737–1818), κατόπιν παραγγελίας του Πιερ-Ελιζαμπέτ ντε Φοντανιέ (1731–1784) · Γύρω στο 1770–1774 (επιζωγραφισμένο μετά το 1784) · Σκαλιστή ξυλεπένδυση με φύλλο χρυσού, ζωγραφιστοί καθρέφτες (glaces peintes) και μεταξωτός καναπές
Προσέξτε
- Τα ζωγραφιστά φύλλα καθρέφτη πάνω από τον μεταξωτό καναπέ: ροδομάγουλα φτερωτά χερουβείμ και ντυμένες γυναικείες μορφές πάνω σε κλασικά βάθρα, εκεί όπου κάποτε βρίσκονταν τα γυμνά του Φοντανιέ.
- Οι λοξά τοποθετημένες επίχρυσες κορνίζες που αντανακλούν δύο φλόγες κεριών πέρα δώθε στο στενό δωμάτιο, σχηματίζοντας έναν λαμπερό διάδρομο ειδώλων.
Κείμενο (2:29)
Βγείτε από την κρεβατοκάμαρα του Φοντανιέ σε ένα επίχρυσο κουτί ελάχιστα φαρδύτερο από τον μεταξωτό καναπέ στον τοίχο του, και ξαφνικά οι τοίχοι εξαφανίζονται. Κάθε επιφάνεια γύρω σας είναι ψηλός καθρέφτης πλαισιωμένος με σκαλιστό φύλλο χρυσού, γυρισμένος σε τέτοια γωνία ώστε ένα ζευγάρι κεριά πολλαπλασιάζεται σε δεκάδες δωμάτια που χάνονται στο βάθος. Πάνω στο ίδιο το επαργυρωμένο γυαλί, ζωγράφοι του δέκατου όγδοου αιώνα άπλωσαν γιρλάντες από τριαντάφυλλα, πουλιά σε κλαδιά, λεπτούς τρίποδες και χορευτικές μορφές που μοιάζουν να αιωρούνται μέσα στην αντανάκλαση αντί να κρέμονται σε τοίχο.
Ο Πιερ-Ελιζαμπέτ ντε Φοντανιέ έχτισε αυτό το ιδιαίτερο μπουντουάρ ανάμεσα στο 1770 και το 1774 με τον Ζακ Γκοντουέν, αρχιτέκτονα και σχεδιαστή του Γκαρντ-Μεμπλ, του οποίου τα εμπνευσμένα από τον Πιρανέζι σχέδια βοήθησαν να στραφεί το παρισινό γούστο από τις καμπύλες του ροκοκό στον καθαρό νεοκλασικισμό. Ο Φοντανιέ ήταν ασυνήθιστος δημόσιος λειτουργός. Τη μέρα διαχειριζόταν τα έπιπλα του βασιλιά και πειραματιζόταν σε ένα ιδιωτικό εργαστήριο φυσικής εδώ κοντά, φτιάχνοντας τεχνητούς πολύτιμους λίθους από χρωματιστό κρύσταλλο και χαράσσοντας κοσμήματα σε μηχανικό τόρνο. Τη νύχτα ήταν ένας αμετανόητος εργένης, διάσημος σε όλο το Παρίσι για τις βραδιές του με χορεύτριες της όπερας.
Κοιτάξτε προσεκτικά τις μορφές που είναι ζωγραφισμένες κατευθείαν πάνω στους καθρέφτες, πάνω από τα μαξιλάρια. Σήμερα βλέπετε στρουμπουλά φτερωτά χερουβείμ γύρω από ένα βάθρο στο ένα φύλλο και σεμνά ντυμένες κλασικές γυναίκες κάτω από ανθισμένες γιρλάντες στο επόμενο. Αυτό δεν είναι εκείνο που είχε παραγγείλει ο Φοντανιέ. Στην εποχή του, πάνω σε εκείνα τα βάθρα στέκονταν γυμνές γυναίκες, ζωγραφισμένες ειδικά για το ιδιωτικό καταφύγιο ενός εργένη.
Όλα άλλαξαν το 1784, όταν ο Φοντανιέ αποσύρθηκε με κλονισμένη υγεία και πέθανε την ίδια χρονιά. Στη θέση του μετακόμισε μαζί με τη σύζυγό του ο Μαρκ-Αντουάν Τιερί ντε Βιλ-ντ’Αβρέ, ένας ευσεβής οικογενειάρχης του οποίου η λιτή κρεβατοκάμαρα νωρίτερα στη διαδρομή δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετική. Σκανδαλισμένη από το θέαμα δίπλα στο υπνοδωμάτιο, η κυρία ντε Βιλ-ντ’Αβρέ κάλεσε ζωγράφους να επιζωγραφίσουν το γυαλί από σεμνοτυφία, μεταμορφώνοντας τα ελευθεριάζοντα γυμνά σε αθώους ερωτιδείς και σκεπάζοντας το γυμνό δέρμα με ζωγραφιστά υφάσματα.
Λίγο προτού φτάσετε σε αυτά τα υπνοδωμάτια, περάσατε από το γωνιακό σαλόνι στη συμβολή της Πλατείας Κονκόρντ και της Ρυ ντε Ριβολί. Ακόμη και αυτά τα μεταξωτά και ολόχρυσα διαμερίσματα γνώρισαν μάχες του εικοστού αιώνα: τον Αύγουστο του 1944, Γερμανοί ναύτες οχυρωμένοι εδώ άνοιξαν μια τρύπα παρατήρησης κατευθείαν μέσα από ένα ξύλινο εσωτερικό παντζούρι εκείνου του γωνιακού σαλονιού για να παρακολουθούν τους Συμμάχους στρατιώτες που προέλαυναν κάτω από τις στοές της Ρυ ντε Ριβολί.
Στάση 4 από 5 · Πρώτος όροφος, νότια όψη, Επίσημα Σαλόνια (Salon diplomatique), με θέα στην Πλατεία Κονκόρντ
Το Διπλωματικό Σαλόνι (Πρώην Αίθουσα των Κοσμημάτων)
Κτίριο του Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ (1698–1782)· γκαλερί του Γκαρντ-Μεμπλ του 18ου αιώνα, επίχρυση επένδυση του Υπουργείου Ναυτικών των μέσων του 19ου αιώνα και γραφείο εποχής Λουδοβίκου ΙΕ΄ του Βίκτορ Σελσέρ · 1765–1777· διάκοσμος υποδοχής μέσων 19ου αιώνα· διάταγμα κατάργησης της δουλείας 27 Απριλίου 1848 · Λευκή και επιχρυσωμένη σκαλιστή ξυλεπένδυση με ναυτικά εμβλήματα, κρυστάλλινος πολυέλαιος και γραφείο μαρκετερί εποχής Λουδοβίκου ΙΕ΄
Προσέξτε
- Το καμπύλο γραφείο μαρκετερί εποχής Λουδοβίκου ΙΕ΄ του Βίκτορ Σελσέρ στη μέση του χαλιού, όπου υπογράφηκε στις 27 Απριλίου 1848 το διάταγμα κατάργησης της δουλείας στις γαλλικές αποικίες.
- Το ξύλινο εσωτερικό παντζούρι προς την πλευρά της Πλατείας Κονκόρντ με τα σημάδια από τη ληστεία των κοσμημάτων τον Σεπτέμβριο του 1792, καθώς και την κρυφή πόρτα δίπλα στο τζάκι που οδηγεί σε μια στενή κρυψώνα ωτακουστή.
- Τις σκαλιστές επίχρυσες άγκυρες, τα δελφίνια και τις πρώρες πλοίων πάνω από τους καθρέφτες από τα 226 χρόνια που το κτίριο στέγαζε το Υπουργείο Ναυτικών της Γαλλίας.
Κείμενο (2:34)
Ανάμεσα σε όλη τη λευκή και χρυσή επένδυση του δέκατου ένατου αιώνα, τις πορφυρές πολυθρόνες και τις σκαλιστές ναυτικές άγκυρες, ένα έπιπλο δείχνει έναν αιώνα παλαιότερο από τα γειτονικά του. Σταθείτε μπροστά στο καμπύλο γραφείο μαρκετερί εποχής Λουδοβίκου του Δεκάτου Πέμπτου στη μέση του χαλιού. Στις είκοσι επτά Απριλίου του 1848, ο Βίκτορ Σελσέρ, υφυπουργός Ναυτικών και Αποικιών της Δεύτερης Δημοκρατίας, χρησιμοποίησε αυτό το γραφείο για να συντάξει και να υπογράψει το διάταγμα που κατήργησε τη δουλεία στις γαλλικές αποικίες, βάζοντας τέλος σε ένα καθεστώς που είχε επαναφέρει ο Ναπολέων Βοναπάρτης το 1802. Χάρη σε όσα έγιναν σε αυτό το τραπέζι, το Ίδρυμα Μνήμης της Δουλείας διατηρεί την έδρα του σε αυτό το κτίριο από το 2019.
Πολύ προτού καθίσουν εδώ ναύαρχοι και διπλωμάτες, η αίθουσα αυτή ήταν το αποκορύφωμα του πρώτου δημόσιου μουσείου διακοσμητικών τεχνών στο Παρίσι. Από το 1777, ο Φοντανιέ άνοιγε τις γκαλερί του Γκαρντ-Μεμπλ στο κοινό μία Τρίτη τον μήνα, από την άνοιξη ως τον Νοέμβριο. Οι επισκέπτες περνούσαν δίπλα από βασιλικές πανοπλίες και δύο σιαμέζικα κανόνια με ασημένια ένθετα στο Οπλοστάσιο — τα ίδια κανόνια που άρπαξαν οι Παριζιάνοι στις δεκατρείς Ιουλίου του 1789 και έριξαν εναντίον της Βαστίλης το επόμενο πρωί — διέσχιζαν τη Μεγάλη Πινακοθήκη Επίπλων και έμπαιναν σε αυτό το δωμάτιο, που λεγόταν τότε Σαλ ντε Μπιζού.
Γυάλινες προθήκες φύλαγαν εδώ πεντακόσια πενήντα οκτώ βάζα από ημιπολύτιμους λίθους και ορεία κρύσταλλο μαζί με τα βασιλικά διαμάντια της Γαλλίας: πάνω από δέκα χιλιάδες πέτρες αποτιμημένες σε είκοσι τρία εκατομμύρια λίβρες το 1791, ανάμεσά τους το Μεγάλο Ζαφείρι του Λουδοβίκου του Δεκάτου Τετάρτου, το Σανσί, το Διαμάντι του Αντιβασιλέα και το περίφημο Γαλλικό Μπλε.
Μέσα σε πέντε χαοτικές νύχτες ανάμεσα στις έντεκα και τις δεκαέξι Σεπτεμβρίου του 1792, μια συμμορία τριάντα έως σαράντα κλεφτών με αρχηγό τον Πολ Μιετ σκαρφάλωσε από τους φανοστάτες και με σχοινιά στην εξωτερική λότζια, έσπασε ένα τζάμι, άνοιξε τρύπα στο ξύλινο εσωτερικό παντζούρι — φθορά που φαίνεται ακόμη — και άδειασε τις προθήκες πίνοντας και γλεντώντας ανενόχλητη. Τα περισσότερα πετράδια, μαζί με τον Αντιβασιλέα και το Σανσί, βρέθηκαν αργότερα και αρκετοί κλέφτες οδηγήθηκαν στη γκιλοτίνα στην πλατεία απ’ έξω, ενώ το Γαλλικό Μπλε εξαφανίστηκε στο Λονδίνο και ξανακόπηκε στο σημερινό Διαμάντι Χόουπ.
Έναν χρόνο αργότερα, στις είκοσι τέσσερις Οκτωβρίου του 1793, γραφείς κάθισαν σε αυτή την ίδια αίθουσα για να υπογράψουν τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της Μαρίας-Αντουανέτας οκτώ ημέρες μετά την εκτέλεσή της απ’ έξω. Και όταν το Ναυτικό μετέτρεψε τον χώρο σε διπλωματικό σαλόνι, κάποιος έκρυψε άλλο ένα μυστικό δίπλα στο τζάκι: μια αθέατη πόρτα πρόσωπο με τον τοίχο που ανοίγει σε έναν στενό διάδρομο υπηρεσίας του δέκατου όγδοου αιώνα, όπου ένας κρυμμένος ακροατής μπορούσε να κρατά σημειώσεις για κάθε λέξη που ειπώθηκε σε εκείνο το τραπέζι.
Στάση 5 από 5 · Πρώτος όροφος, νότια πρόσοψη, παράλληλα με τα Επίσημα Σαλόνια πάνω από την Πλατεία Κονκόρντ
Η Λότζια στην Πλατεία Κονκόρντ
Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ (1698–1782), χτισμένη υπό τη διεύθυνση των Ζακ-Ζερμέν Σουφλό (1713–1780) και Λουί-Φρανσουά Τρουάρ (1729–1794) · 1757–1774 · Ασβεστολιθική κιονοστοιχία δώδεκα κορινθιακών κιόνων, ανάγλυφα οκταγωνικά φατνώματα οροφής και ασπρόμαυρο λίθινο δάπεδο
Προσέξτε
- Τα ανάγλυφα οκταγωνικά φατνώματα της λίθινης οροφής — αλληγορίες της Γεωργίας, του Εμπορίου, της Μουσικής και των Τεχνών — από όπου τα βασιλικά μονογράμματα του Λουδοβίκου ΙΕ΄ λαξεύτηκαν και σβήστηκαν στην Επανάσταση.
- Το ασπρόμαυρο λίθινο δάπεδο σε σχέδιο σκακιέρας που εκτείνεται μπροστά και από τους δώδεκα ραβδωτούς κορινθιακούς κίονες, εμπνευσμένο από το περιστύλιο του Τριανόν στις Βερσαλλίες.
- Την ανοιχτή θέα κατευθείαν πάνω από την Πλατεία Κονκόρντ και τον Οβελίσκο του Λούξορ ως τον Σηκουάνα, το Παλαί Μπουρμπόν και τον Πύργο του Άιφελ.
Κείμενο (3:18)
Βγείτε ανάμεσα στους ασβεστολιθικούς κίονες και αφήστε τα μάτια σας να συνηθίσουν τον ανοιχτό ουρανό. Δώδεκα ραβδωτοί κορινθιακοί κίονες παρατάσσονται σε όλο το μήκος αυτής της εσοχής, ρίχνοντας κοφτερές ζώνες φωτός και σκιάς πάνω σε ένα ασπρόμαυρο πέτρινο πάτωμα σκακιέρας δανεισμένο από το περιστύλιο του Τριανόν στις Βερσαλλίες. Κάτω από το στηθαίο απλώνεται ολόκληρη η Πλατεία Κονκόρντ, με τον επιχρυσωμένο στην κορυφή Οβελίσκο του Λούξορ στη μέση, τα δέντρα του Κεραμεικού αριστερά σας, τα Σανζ-Ελιζέ δεξιά σας και τον Σηκουάνα με τον Πύργο του Άιφελ μπροστά.
Ιδού το πιο παράξενο αρχιτεκτονικό γεγονός για το μέγαρο πίσω από την πλάτη σας: όταν υψώθηκαν για πρώτη φορά αυτοί οι κίονες, δεν υπήρχε κανένα μέγαρο από πίσω τους. Το 1748 ο Δήμος του Παρισιού αποφάσισε να τιμήσει τον βασιλιά Λουδοβίκο τον Δέκατο Πέμπτο έπειτα από μια βαριά ασθένεια με έναν χάλκινο έφιππο ανδριάντα του Εντμέ Μπουσαρντόν, που έδειχνε τον μονάρχη να ιππεύει χωρίς σέλα κατά τον ρωμαϊκό τρόπο σε ανοιχτό έδαφος δίπλα στο ποτάμι. Δεκαεννέα αρχιτέκτονες πήραν μέρος σε διαγωνισμό για να πλαισιώσουν εκείνο το άγαλμα, και ο βασιλιάς απέρριψε όλα ανεξαιρέτως τα σχέδια. Το 1753 ανέθεσε στον Πρώτο Αρχιτέκτονά του, τον Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ, να συνθέσει ο ίδιος τις καλύτερες ιδέες.
Ο Γκαμπριέλ σχεδίασε δύο πανομοιότυπες νεοκλασικές προσόψεις στη βόρεια πλευρά της νέας Πλατείας Λουδοβίκου του Δεκάτου Πέμπτου, χωρισμένες από τη Ρυ Ρουαγιάλ και εμπνευσμένες από τη μεγάλη ανατολική κιονοστοιχία του Λούβρου που είχε ξεκινήσει ενενήντα χρόνια νωρίτερα. Η ανέγερση άρχισε το 1757 υπό τον νεότερο συνεργάτη του Γκαμπριέλ, τον Ζακ-Ζερμέν Σουφλό — που σύντομα θα έχτιζε το Πάνθεον — και τον Λουί-Φρανσουά Τρουάρ, αρχικά ως καθαρά πέτρινα σκηνικά που έκλειναν την πλατεία. Μόνο ανάμεσα στο 1765 και το 1768 αποφάσισε το Στέμμα να στεγάσει το Γκαρντ-Μεμπλ πίσω από αυτή την ανατολική πρόσοψη, ενώ το δυτικό δίδυμο απέναντι από τη Ρυ Ρουαγιάλ μοιράστηκε σε τέσσερα ιδιωτικά μέγαρα όπου σήμερα στεγάζονται το Οτέλ ντε Κριγιόν και το Οτομομπίλ Κλαμπ ντε Φρανς.
Γείρετε το κεφάλι σας ίσια πάνω προς την οροφή. Μέσα σε αυτά τα σκαλιστά οκταγωνικά φατνώματα βρίσκονται λίθινα ανάγλυφα που υμνούν όσα η βασιλική εξουσία διακήρυττε πως προστάτευε: τη Γεωργία, το Εμπόριο, τη Μουσική, τη Βιομηχανία, την Άμυνα και τις Τέχνες. Κάθε φάτνωμα έφερε κάποτε και το συμπλεκόμενο μονόγραμμα του Λουδοβίκου του Δεκάτου Πέμπτου, ώσπου τα καλέμια των επαναστατών ξήλωσαν τα βασιλικά αρχικά από την πέτρα.
Οι Παριζιάνοι ονόμασαν αυτή τη στοά μπαλκόνι του Κράτους επειδή η γαλλική ιστορία έστηνε διαρκώς τις πιο θορυβώδεις σκηνές της ακριβώς από κάτω της. Στις είκοσι μία Ιανουαρίου του 1793, ο υπουργός Ναυτικών Γκασπάρ Μονζ παρακολούθησε την εκτέλεση του Λουδοβίκου του Δεκάτου Έκτου στην πλατεία κάτω από το παράθυρο του υπουργείου του και προσυπέγραψε τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του βασιλιά· εννέα μήνες αργότερα η Μαρία-Αντουανέτα οδηγήθηκε στη λεπίδα πάνω στα ίδια λιθόστρωτα.
Σαράντα τρία χρόνια αργότερα, στις είκοσι πέντε Οκτωβρίου του 1836, ο μηχανικός Απολινέρ Λεμπά χρησιμοποίησε γιγάντια βαρούλκα και παλαμάρια για να σηκώσει όρθιο τον Οβελίσκο του Λούξορ πάνω στο βάθρο του εκεί κάτω. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος-Φίλιππος, σημαδεμένος από μια απόπειρα δολοφονίας εκείνο το καλοκαίρι και έντρομος μπροστά στη δημόσια γελοιοποίηση αν έσπαγε κάποιο σχοινί, περίμενε κρυμμένος πίσω από τα παράθυρα των σαλονιών πίσω σας. Μόνο την ακριβή στιγμή που η γρανιτένια βελόνα στάθηκε κατακόρυφη βγήκε ο βασιλιάς με την οικογένειά του σε αυτή τη λότζια για να δεχτεί την ιαχή του πλήθους που κατέκλυζε την πλατεία — στο ίδιο πέτρινο μπαλκόνι από όπου οι ξένοι προσκεκλημένοι του Φρανσουά Μιτεράν παρακολούθησαν την παρέλαση των διακοσίων χρόνων της Επανάστασης τον Ιούλιο του 1989.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε μέσα στο Οτέλ ντε λα Μαρίν.
Οι πέντε ηχογραφήσεις μας καλύπτουν τα βασικά σημεία, ενώ τα διαμερίσματα και τα σαλόνια κρύβουν εκατοντάδες ακόμη ρολόγια, πορσελάνινα βάζα, ναυτικά πορτρέτα και συρταριέρες μαρκετερί — συχνά χωρίς λεζάντες στους τοίχους, επειδή τα δωμάτια είναι στημένα σαν κατοικημένα σπίτια. Φωτογραφίστε οποιοδήποτε αντικείμενο στην εφαρμογή Chiaro για να ακούσετε ποιος το έφτιαξε, ποιο βασιλικό ανάκτορο το δάνεισε, και να κάνετε ερωτήσεις φωναχτά καθώς περπατάτε.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
2 Place de la Concorde, 75008 Παρίσι. Περάστε δωρεάν κάτω από τις στοές του δέκατου όγδοου αιώνα στην Αυλή της Τιμής (Cour d'Honneur) είτε από την Πλατεία Κονκόρντ είτε από τη Ρυ Ρουαγιάλ και συνεχίστε στη γυάλινη σκεπαστή Αυλή του Επιμελητή για τα εκδοτήρια και την παραλαβή ακουστικών.
Ο σταθμός μετρό Concorde στις γραμμές 1, 8 και 12 βγαίνει ακριβώς μπροστά στη νότια πρόσοψη· ο σταθμός Madeleine στη γραμμή 14 απέχει λίγα λεπτά με τα πόδια μέσω της Ρυ Ρουαγιάλ. Τα λεωφορεία RATP 42, 45, 52, 72, 73 και 84 εξυπηρετούν τις στάσεις Concorde ή Concorde-Royale, ενώ σταθμοί ποδηλάτων Vélib' υπάρχουν στο Cambon-Rivoli/Madeleine.
Εισιτήρια
- Επιλέξτε τη Μεγάλη Διαδρομή των 17 ευρώ (14 ευρώ μειωμένο συνεργατών) για να δείτε και τις πέντε στάσεις αυτής της σελίδας· το εισιτήριο της Συλλογής Αλ Τάνι των 13 ευρώ και η Σύντομη Διαδρομή των 9 ευρώ ανάμεσα στις εκθέσεις περιλαμβάνουν τα Επίσημα Σαλόνια και τη Λότζια, αλλά παραλείπουν τα Διαμερίσματα των Επιμελητών.
- Ανοιχτά καθημερινά από τις 10:30 έως τις 19:00 και τις Παρασκευές έως τις 21:30, με τελευταία είσοδο 45 λεπτά πριν από το κλείσιμο· οι πόρτες κλείνουν μόνο την 1η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου και τις 25 Δεκεμβρίου. Συνιστάται ηλεκτρονική κράτηση χρονοθυρίδας (ισχύει έως και 30 λεπτά μετά την ώρα σας), αν και πωλούνται εισιτήρια και στο ταμείο ανάλογα με τη διαθεσιμότητα.
- Η είσοδος είναι δωρεάν για ανηλίκους κάτω των 18 ετών που συνοδεύονται από οικογένεια, πολίτες της ΕΕ και νόμιμους κατοίκους Γαλλίας ηλικίας 18 έως 25 ετών, κατόχους του Paris Museum Pass στη διαδρομή των Διαμερισμάτων των Επιμελητών, άτομα με αναπηρία και έναν συνοδό, καθώς και για όλους χωρίς κράτηση κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο.
- Σύμφωνα με τους κανόνες ασφαλείας Vigipirate, όλες οι τσάντες και οι βαλίτσες — ακόμη και οι μικρές — απαγορεύονται στις αίθουσες και πρέπει να μπαίνουν στα δωρεάν ντουλαπάκια 40 × 40 εκ. Ανελκυστήρας εξυπηρετεί τον πρώτο όροφο, ενώ στο ταμείο διατίθενται δωρεάν αναπηρικά αμαξίδια πλάτους 65 εκ. για τις στενές ιστορικές πόρτες· για πιο ήσυχες αίθουσες, το μνημείο προτείνει όλη την Τετάρτη ή οποιοδήποτε απόγευμα μετά τις 16:30.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Το εισιτήριο εισόδου στο Οτέλ ντε λα Μαρίν περιλαμβάνει ήδη τα επίσημα ακουστικά του μνημείου, το Confident, που παραδίδεται χωρίς επιπλέον χρέωση σε κάθε μεμονωμένο επισκέπτη στο εκδοτήριο. Σχεδιασμένο σε συνεργασία με τη Radio France, χρησιμοποιεί τρισδιάστατο αμφιωτικό ήχο που ενεργοποιείται αυτόματα από δωμάτιο σε δωμάτιο σε εννέα γλώσσες (γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά, κινεζικά, ιαπωνικά, ρωσικά και αραβικά), μαζί με μια δωρεάν διαδικτυακή εφαρμογή χωρίς λήψη για τις συλλογές του. Οι πέντε στάσεις μας εδώ στο πρόγραμμα περιήγησης δεν απαιτούν παραλαβή από το ταμείο και εμφανίζουν ολόκληρο το κείμενο κάτω από κάθε πρόγραμμα αναπαραγωγής, αν θέλετε να διαβάσετε πριν μπείτε ή να ξαναδείτε τις ιστορίες έξω.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Οτέλ ντε λα Μαρίν;
Και στον χώρο του μνημείου και εδώ. Κάθε εισιτήριο εισόδου στο Οτέλ ντε λα Μαρίν περιλαμβάνει χωρίς επιβάρυνση τα διασυνδεδεμένα ακουστικά του ίδιου του μνημείου, το Confident, καθώς και μια δωρεάν διαδικτυακή εφαρμογή κινητού για τις συλλογές του. Σε αυτή τη σελίδα μπορείτε να ακούσετε πέντε ανεξάρτητες στάσεις στο πρόγραμμα περιήγησης με πλήρες γραπτό κείμενο πριν ή κατά την επίσκεψή σας και να φωτογραφίσετε μεμονωμένα έπιπλα μέσα με την εφαρμογή Chiaro.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Οτέλ ντε λα Μαρίν;
Μηδέν ευρώ επιπλέον του εισιτηρίου: τα αμφιωτικά ακουστικά Confident περιλαμβάνονται σε κάθε ατομικό εισιτήριο και παραδίδονται στο εκδοτήριο κατά την άφιξή σας. Στη Μεγάλη Διαδρομή των 17 ευρώ προσφέρουν εννέα γλώσσες — γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά, κινεζικά, ιαπωνικά, ρωσικά και αραβικά — και σας αφήνουν να διαλέξετε ανάμεσα σε αφηγήσεις ιστορίας, Διαφωτισμού και οικογενειακής επίσκεψης.
Πού βρίσκεται η Λότζια στο Οτέλ ντε λα Μαρίν;
Κατά μήκος της νότιας πρόσοψης στον πρώτο όροφο, ακριβώς πίσω από τους δώδεκα κορινθιακούς κίονες που βλέπουν στην Πλατεία Κονκόρντ. Τόσο η Μεγάλη Διαδρομή όσο και οι συντομότερες διαδρομές των Επίσημων Σαλονιών οδηγούν κατευθείαν στο ασπρόμαυρο λίθινο δάπεδό της στο τέλος των επιχρυσωμένων αιθουσών υποδοχής.
Ποιο εισιτήριο του Οτέλ ντε λα Μαρίν περιλαμβάνει τα διαμερίσματα του δέκατου όγδοου αιώνα;
Κλείστε τη Μεγάλη Διαδρομή (17 ευρώ κανονικό, 14 ευρώ τιμή συνεργατών, και καλύπτεται από το Paris Museum Pass), η οποία διαρκεί περίπου μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά και περιλαμβάνει τα Διαμερίσματα των Επιμελητών, τα Επίσημα Σαλόνια και τη Λότζια. Το εισιτήριο της Συλλογής Αλ Τάνι των 13 ευρώ και η Σύντομη Διαδρομή των 9 ευρώ φτάνουν μόνο στα Επίσημα Σαλόνια και στη Λότζια, αφήνοντας εκτός το Γραφείο του Επιμελητή, την Τραπεζαρία και το Δωμάτιο των Καθρεφτών.
Πότε είναι κλειστό το Οτέλ ντε λα Μαρίν;
Το μνημείο κλείνει μόνο τρεις αργίες τον χρόνο: την 1η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου και τις 25 Δεκεμβρίου. Κάθε άλλη μέρα υποδέχεται επισκέπτες από τις 10:30 έως τις 19:00, ενώ τις Παρασκευές μένει ανοιχτό έως τις 21:30, με το εκδοτήριο και την τελευταία είσοδο να κλείνουν 45 λεπτά νωρίτερα· σημειώστε ότι τα απογεύματα της Τρίτης, τα πρωινά της Πέμπτης και το πρώτο βράδυ Παρασκευής κάθε μήνα δίνεται προτεραιότητα σε ομαδικές κρατήσεις.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Οτέλ ντε λα Μαρίν.