Πετί Παλαί · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Πετί Παλαί,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Πέντε έργα από το ανάκτορο που χτίστηκε για την Παγκόσμια Έκθεση του 1900, που παίζουν κατευθείαν από αυτή τη σελίδα. Για όλα τα υπόλοιπα στο μουσείο καλών τεχνών της πόλης του Παρισιού, από αρχαία χάλκινα ως μια τραπεζαρία αρ νουβό, σας μιλά το Chiaro από μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Πετί Παλαί.
Ο Ύπνος (Le Sommeil)
Πετί Παλαί, Παρίσι
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Πετί Παλαί έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 11 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Ο Σαρλ Ζιρό έχτισε αυτό το ανάκτορο για την Παγκόσμια Έκθεση του 1900, και αυτός ο ηχητικός ξεναγός του Πετί Παλαί χρησιμοποιεί και τους δύο ορόφους του. Η διαδρομή ξεκινά στην αίθουσα 05 με δύο έργα του Κουρμπέ, τον Ύπνο και τις Δεσποινίδες στην όχθη του Σηκουάνα, συνεχίζει στη γιγάντια Κοιλάδα των δακρύων του Ντορέ στην αίθουσα 06, επιστρέφει στο χολ για το Gloria Victis του Μερσιέ και τελειώνει έναν όροφο πιο κάτω, στον μικροσκοπικό Θάνατο του Λεονάρντο του Ενγκρ, στην αίθουσα 29. Κάτι που καλό είναι να ξέρετε για τα ονόματα των ορόφων: το μουσείο λέει Rez-de-Jardin τον όροφο από τον οποίο μπαίνετε και Rez-de-Chaussée αυτόν από κάτω, ενώ ο έντυπος χάρτης του τούς ονομάζει ανώτερο και κατώτερο επίπεδο. Για να ακούσετε και τις πέντε στάσεις χρειάζεστε περίπου έντεκα λεπτά, και ολόκληρη η διαδρομή, μαζί με τη σκάλα, χωράει άνετα σε σαράντα πέντε.
Οι χρονολογίες, οι διαστάσεις και οι αίθουσες προέρχονται από το Paris Musées Collections, τη βάση δεδομένων όπου τα μουσεία του Δήμου του Παρισιού καταγράφουν κάθε έργο και την αίθουσα όπου εκτίθεται, ενώ οι ιστορίες πίσω από τα έργα στηρίζονται στα σημειώματα του ίδιου του μουσείου και σε δημοσιευμένες πηγές. Το Πετί Παλαί δανείζει πίνακες και αναδιατάσσει αίθουσες γύρω από τις εκθέσεις του, οπότε αν η λεζάντα δίπλα σε ένα έργο λέει κάτι άλλο από εμάς, εμπιστευτείτε τη λεζάντα και πείτε μας τι άλλαξε.
Στάση 1 από 5 · Rez-de-Jardin (ανώτερο επίπεδο), αίθουσα 05
Ο Ύπνος (Le Sommeil)
Γκυστάβ Κουρμπέ · 1866 · Λάδι σε μουσαμά, 135 × 200 εκ.
Προσέξτε
- Η χτένα, το σπασμένο κολιέ και τα σκόρπια μαργαριτάρια χαμένα στα σεντόνια. Είναι το μόνο στοιχείο για όσα συνέβησαν πριν από τον ύπνο.
- Τα δύο κεφάλια, το ένα κόκκινο και το άλλο σκούρο, ακουμπισμένα το ένα στο άλλο. Ο Κουρμπέ έστησε όλο τον πίνακα πάνω σε αυτή την αντίθεση μαλλιών και δέρματος.
- Η υπογραφή και η χρονιά κάτω δεξιά, G. Courbet 66, και οι καράφες και το φλιτζάνι στο τραπεζάκι κάτω αριστερά.
Κείμενο (2:36)
Δύο γυναίκες κοιμούνται σε ένα ξέστρωτο κρεβάτι, τόσο σφιχτά αγκαλιασμένες που χρειάζεται μια στιγμή για να καταλάβετε ποιο χέρι ανήκει σε ποια. Ο καμβάς έχει πλάτος δύο μέτρα και τα σώματα είναι ζωγραφισμένα σε φυσικό μέγεθος, κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που μια αίθουσα γεμάτη κόσμο συνήθως σωπαίνει μπροστά του.
Ο Γκυστάβ Κουρμπέ ζωγράφισε τον πίνακα το 1866, και δεν προοριζόταν ποτέ για το κοινό. Ήταν ιδιωτική παραγγελία του Χαλίλ Μπέη, ενός Οθωμανού διπλωμάτη που ζούσε στο Παρίσι από το 1860 και αγόραζε την τέχνη της εποχής του με πραγματική λαιμαργία: Ντελακρουά, Σασεριό, Τεοντόρ Ρουσό. Το 1865 είχε αγοράσει το Τουρκικό λουτρό του Ενγκρ, που κρέμεται σήμερα στο Λούβρο. Επειδή αυτός ο πίνακας πήγε κατευθείαν από το εργαστήριο στη συλλογή του, δεν χρειάστηκε ποτέ να περάσει από την κριτική επιτροπή και τους λογοκριτές του Σαλόν. Ο ίδιος πελάτης παρήγγειλε στον Κουρμπέ άλλον έναν καμβά, ακόμη πιο ιδιωτικό: την Προέλευση του κόσμου, που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Ορσέ.
Δείτε πώς είναι χτισμένη η αντίθεση. Η μία γυναίκα είναι κοκκινομάλλα με χλωμό δέρμα, η άλλη μελαχρινή με πιο σκούρο τόνο, και όλη η σύνθεση είναι το παιχνίδι ανάμεσά τους, μαλλιά πλάι σε μαλλιά, δέρμα πλάι σε δέρμα. Η βάση δεδομένων του μουσείου αναφέρει ως ένα από τα μοντέλα την Τζοάνα Χίφερναν, γνωστή ως η Ιρλανδέζα Τζο. Εκείνη την εποχή ήταν η σύντροφος του ζωγράφου Τζέιμς Μακνίλ Γουίσλερ. Η σχέση τους τελείωσε λίγο αργότερα, και μαζί της ξίνισε και η γνώμη του Γουίσλερ για τον Κουρμπέ.
Τώρα κοιτάξτε κάτω, μέσα στα σεντόνια. Μια χτένα για τα μαλλιά, ένα σπασμένο κολιέ, σκόρπια μαργαριτάρια πάνω στα λινά. Στο τραπεζάκι στο πρώτο πλάνο υπάρχουν καράφες και ένα φλιτζάνι, και στο βάθος, μπροστά στη σκούρα κουρτίνα, ένα πορσελάνινο βάζο με λουλούδια. Κάτω δεξιά, η υπογραφή και η χρονιά: G. Courbet 66.
Ο πίνακας έχει αλλάξει αρκετά ονόματα. Πριν καθιερωθεί ως ο Ύπνος, λεγόταν Οι κοιμωμένες, και λιγότερο ευγενικά Οκνηρία και λαγνεία. Όταν ένας έμπορος έργων τέχνης τον έδειξε το 1872, η αστυνομία συνέταξε αναφορά. Το σημείωμα του ίδιου του μουσείου τον βάζει δίπλα στην Ολυμπία του Μανέ, το σκάνδαλο του Σαλόν του 1865, έναν καμβά σχεδόν ίδιου μεγέθους. Και ο Κουρμπέ δεν τα έβαζε μόνο με τον αιώνα του. Είχε μαθητεύσει αντιγράφοντας τους παλιούς δασκάλους, και εδώ προκαλεί τους δύο μεγάλους ζωγράφους του γυναικείου γυμνού, τον Τιτσιάνο και τον Ρέμπραντ, στο δικό τους γήπεδο.
Το Πετί Παλαί τον αγόρασε το 1953. Την άνοιξη του 2026 πέρασε τέσσερις μήνες στη Βιέννη, δανεισμένος σε μια έκθεση για τον Κουρμπέ στο Μουσείο Λεοπόλντ, που έκλεισε στις είκοσι μία Ιουνίου του 2026. Τώρα είναι ξανά σε αυτόν τον τοίχο, σε μια αίθουσα που το μουσείο έχει αφιερώσει στον Κουρμπέ, και κοντά του κρέμονται η αυτοπροσωπογραφία του με τον μαύρο σκύλο και το πορτρέτο του Προυντόν με τα παιδιά του.
Στάση 2 από 5 · Rez-de-Jardin (ανώτερο επίπεδο), αίθουσα 05
Οι δεσποινίδες στην όχθη του Σηκουάνα (Καλοκαίρι)
Γκυστάβ Κουρμπέ · 1857 · Λάδι σε μουσαμά, 174 × 206 εκ.
Προσέξτε
- Η γυναίκα μπροστά, ξαπλωμένη μπρούμυτα με λευκό εμπριμέ φόρεμα και μισόκλειστα μάτια. Τίποτα σε αυτή τη στάση δεν έχει στηθεί για τον θεατή.
- Η βάρκα δεμένη στην όχθη αριστερά, και η απέναντι όχθη του Σηκουάνα, που φαίνεται μέσα από τα δέντρα πάνω αριστερά.
- Η υπογραφή κάτω αριστερά, G. Courbet, σε έναν πίνακα που μοιάζει ζωγραφισμένος στο ύπαιθρο και στην πραγματικότητα τελείωσε στο εργαστήριο.
Κείμενο (2:09)
Μείνετε στην ίδια αίθουσα και γυρίστε προς τον άλλο μεγάλο Κουρμπέ, ζωγραφισμένο εννέα χρόνια νωρίτερα. Δύο νεαρές γυναίκες κατέβηκαν στο ποτάμι μια ζεστή μέρα και απλώς σταμάτησαν εκεί. Η μπροστινή έχει παραδοθεί εντελώς. Είναι ξαπλωμένη μπρούμυτα με ένα λευκό εμπριμέ φόρεμα, με το κεφάλι πάνω σε ένα πανί και τα μάτια μισόκλειστα. Η άλλη, πίσω της, με καπέλο, στηρίζει το κεφάλι στο χέρι, κρατά ένα μπουκέτο λουλούδια και κοιτάζει αλλού, προς το νερό.
Ο πλήρης τίτλος είναι Οι δεσποινίδες στην όχθη του Σηκουάνα, Καλοκαίρι, και ο πίνακας εκτέθηκε στο Σαλόν του 1857, που άνοιξε στις δεκαπέντε Ιουνίου. Το πρόβλημα ήταν το θέμα και το μέγεθος μαζί. Πρόκειται για μια σκηνή της καθημερινής ζωής σε σχεδόν δύο επί δύο μέτρα, ασυνήθιστα μεγάλο μέγεθος για τέτοιο είδος ζωγραφικής, και έτσι παραβίαζε τους κανόνες της εποχής. Οι κριτικοί έκαναν σκάνδαλο. Η βάση δεδομένων του μουσείου προσθέτει μια λεπτομέρεια που δείχνει ως πού έφτασε το πράγμα: ο Σανφλερί, ο μεγάλος υπέρμαχος του ρεαλισμού και ένας από τους υπερασπιστές του ίδιου του Κουρμπέ, καταδίκασε την ανησυχητική γοητεία αυτών των Παριζιάνων, παραδομένων στη νωθρότητα του καλοκαιριού. Είναι γυναίκες της πόλης, όχι κορίτσια της υπαίθρου, και μερικοί θεατές τις πέρασαν για πόρνες.
Και τώρα η έκπληξη. Μοιάζει με τον πιο υπαίθριο πίνακα του κτιρίου, κι όμως δεν ζωγραφίστηκε στο ύπαιθρο. Ο Κουρμπέ τον ξεκίνησε το 1856 στην Ορνάν, την πόλη όπου γεννήθηκε, και τον τελείωσε στο εργαστήριο, από φαντασίας. Κοιτάξτε πάντως πάνω αριστερά, όπου η απέναντι όχθη του Σηκουάνα φαίνεται μέσα από τα δέντρα, και τη βάρκα δεμένη στην όχθη. Με το θέμα του και με το φως του, απλωμένο με φαρδιές πινελιές, προαναγγέλλει τις όχθες των ποταμών που θα ζωγράφιζαν οι ιμπρεσιονιστές μία γενιά αργότερα, και προηγήθηκε κατά έξι χρόνια του Προγεύματος στη χλόη του Μανέ, που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Ορσέ.
Ο δρόμος του ως αυτή την αίθουσα πέρασε από φίλους και συγγενείς. Τον αγόρασε ο φίλος και προστάτης του Κουρμπέ, ο Ετιέν Μποντρί, από εκείνον πέρασε στην αδελφή του ζωγράφου, τη Ζιλιέτ, και το μουσείο καταγράφει τη δωρεά της στις τέσσερις Αυγούστου του 1906. Μια μικρότερη εκδοχή, ενενήντα έξι και μισό εκατοστά επί εκατόν τριάντα, ίσως του Κουρμπέ και ίσως κάποιου μιμητή του, κρέμεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Η υπογραφή σε αυτόν εδώ είναι κάτω αριστερά: G. Courbet.
Στάση 3 από 5 · Rez-de-Jardin (ανώτερο επίπεδο), αίθουσα 06
Η κοιλάδα των δακρύων
Γκυστάβ Ντορέ · 1883 · Λάδι σε μουσαμά, 413,5 × 627 εκ.
Προσέξτε
- Ο Χριστός, μικρός και μακρινός πάνω αριστερά, κουβαλά τον σταυρό μέσα σε έναν δακτύλιο φωτός. Σπάνια ένας θρησκευτικός πίνακας σπρώχνει την κεντρική του μορφή τόσο μακριά.
- Το πλήθος στο πρώτο πλάνο: βασιλιάδες και ζητιάνοι, παιδιά και γέροι, με ρούχα που θυμίζουν τη Μέση Ανατολή.
- Πηγαίνετε πίσω, στην άλλη άκρη της αίθουσας, για να δείτε ολόκληρο τον καμβά. Έχει ύψος πάνω από τέσσερα μέτρα και πλάτος έξι.
Κείμενο (2:00)
Στην αίθουσα 06, ένας ολόκληρος τοίχος ανήκει σε έναν μόνο καμβά, πάνω από τέσσερα μέτρα ψηλό και έξι πλατύ. Το μάτι σας πηγαίνει πρώτα στο φως, πίσω στο βάθος, πάνω αριστερά: μια μικρή, χλωμή μορφή που κουβαλά έναν σταυρό μέσα σε έναν δακτύλιο λάμψης. Ύστερα έρχεται προς τα εμπρός, κατεβαίνει στο πλήθος και μένει εκεί, γιατί ο πίνακας είναι το πλήθος.
Ο Γκυστάβ Ντορέ ζωγράφισε την Κοιλάδα των δακρύων το 1883. Την άρχισε περίπου όταν πέθανε η μητέρα του και την τελείωσε πολύ λίγο πριν από τον δικό του θάνατο. Το θέμα είναι ένας στίχος από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Δείτε ποιοι ανταποκρίθηκαν. Βασιλιάδες και ζητιάνοι, παιδιά και γέροι, άντρες και γυναίκες, όλοι με ρούχα που θυμίζουν τη Μέση Ανατολή. Ο Χριστός είναι μικροσκοπικός και μακρινός, κάτι ασυνήθιστο για θρησκευτικό πίνακα. Ο Ντορέ έδωσε το πρώτο πλάνο στους ανθρώπους που υποφέρουν.
Είχε γίνει γνωστός με μια εικονογραφημένη Βίβλο, που πούλησε τόσο καλά ώστε το 1867 του ανατέθηκε να ζωγραφίσει περίπου είκοσι τεράστιους καμβάδες με βιβλικά θέματα. Αυτός εδώ κλείνει τον κύκλο. Η σειρά πήγε στο Λονδίνο, σε μια Γκαλερί Ντορέ που λειτούργησε από το 1869 έως το 1892 και δέχτηκε περίπου δυόμισι εκατομμύρια επισκέπτες. Οι Γάλλοι κριτικοί τον είχαν κατακεραυνώσει, λέει το μουσείο, γιατί δεν καταλάβαιναν ούτε τον οραματικό του ρεαλισμό ούτε το ταλέντο του να στήνει μια σκηνή. Γεννήθηκε και πέθανε τις ίδιες χρονιές με τον Μανέ, και το κοινό του το βρήκε στο εξωτερικό.
Ύστερα η ιστορία παίρνει μια παράξενη τροπή. Το 1892 οι περισσότεροι καμβάδες στάλθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες για μια περιοδεύουσα έκθεση που κράτησε ως το 1898. Μετά ξεχάστηκαν. Το 1947 εμφανίστηκαν σε μια αποθήκη στο Μανχάταν, πουλήθηκαν σε δημοπρασία και σκόρπισαν. Το Πετί Παλαί αγόρασε αυτόν εδώ τον Οκτώβριο του 1984. Συντηρήθηκε και ξανατεντώθηκε το 2005, και από το 2006 εκτίθεται ξανά: έξι μέτρα πενθούντων ανθρώπων, φωτισμένων από μία μικρή μορφή στο βάθος.
Στάση 4 από 5 · Rez-de-Jardin (ανώτερο επίπεδο), χολ
Gloria Victis (Δόξα στους ηττημένους)
Αντονέν Μερσιέ · 1875 · Μπρούντζος, ύψος 311 εκ., χύτευση: Thiébaut et fils
Προσέξτε
- Το μοναδικό σημείο επαφής. Η φτερωτή Δόξα πατά στην άκρη ενός μόνο ποδιού, με περίπου οκτακόσια κιλά μπρούντζου από πάνω.
- Το δεμένο μέτωπο του στρατιώτη και το σπασμένο σπαθί ακόμη στη γροθιά του: μια ήττα, όχι μια νίκη.
- Η βάση: GLORIA VICTIS και A. MERCIE, και η σφραγίδα του χυτηρίου, Fdu par THIEBAUT & FILS.
Κείμενο (1:52)
Γυρίστε πίσω στο χολ και κοιτάξτε ψηλά. Το χάλκινο γλυπτό έχει ύψος πάνω από τρία μέτρα και ζυγίζει περίπου οκτακόσια κιλά, και όλο αυτό ισορροπεί σχεδόν στο τίποτα. Μια φτερωτή Δόξα με πανοπλία απογειώνεται κρατώντας στην αγκαλιά της έναν νεαρό στρατιώτη, και όλο της το βάρος στηρίζεται στην άκρη του ενός ποδιού.
Ο Αντονέν Μερσιέ έφτιαξε το πρόπλασμα το 1872, έναν χρόνο αφότου η Γαλλία έχασε τον πόλεμο με την Πρωσία. Ο στρατιώτης είναι γυμνός και ξεψυχά. Το μέτωπό του είναι δεμένο με επίδεσμο και η γροθιά του σφίγγει ακόμη ένα σπασμένο σπαθί. Η Δόξα τον ανεβάζει ψηλά, προς τη φήμη και την αθανασία, και ο τίτλος είναι σκόπιμη πρόκληση. Το λατινικό Γκλόρια βίκτις σημαίνει δόξα στους ηττημένους. Αντιστρέφει την παλιά κραυγή «ουαί τοις ηττημένοις», που λέγεται ότι φώναξε ο Γαλάτης αρχηγός Βρέννος στους Ρωμαίους που είχε νικήσει, το 390 προ Χριστού. Ο Μερσιέ το προόριζε για τους Γάλλους στρατιώτες που έπεσαν, και πάνω απ’ όλα για τον φίλο του, τον ζωγράφο Ανρί Ρενιό, που σκοτώθηκε το 1871.
Ήταν ακόμη νεαρός υπότροφος της Γαλλικής Ακαδημίας της Ρώμης, και το γύψινο πρόπλασμα ήταν το τελευταίο έργο που έστειλε από εκεί στο Παρίσι. Εκτέθηκε στο Σαλόν του 1874, και ο Δήμος του Παρισιού το αγόρασε αμέσως για να χυτευθεί από αυτό το μπρούντζινο που βλέπετε, κι έτσι βρέθηκε στο μουσείο καλών τεχνών της ίδιας της πόλης. Κάντε τον γύρο της βάσης. Η επιγραφή γράφει GLORIA VICTIS και A. MERCIE, και υπάρχει και η σφραγίδα του χυτηρίου που το έχυσε, Τιεμπό και Υιοί.
Η Γαλλία το αγκάλιασε. Ο οίκος Μπαρμπεντιέν πούλησε αργότερα σμικρυμένα αντίγραφά του σε μεγάλους αριθμούς, και άλλα χυτά αντίγραφα στέκονται στο Μπορντό και στην Κοπεγχάγη. Δεν συγκινήθηκαν όμως όλοι. Ο γλύπτης Ζαν Μπαφιέ αηδίαζε στην ιδέα να ανεβάζει κανείς μια ήττα σε βάθρο, και έγραψε ότι η Γαλλία αλωνίστηκε σαν το σιτάρι στο αλώνι και ύστερα φώναξε δόξα στους χαμένους. Στεκόμενοι από κάτω, βλέπετε και τις δύο οπτικές ταυτόχρονα. Το σπαθί είναι σπασμένο, ο στρατιώτης κρέμεται άψυχος, και το μόνο που εξακολουθεί να ανυψώνεται σε όλο το σύμπλεγμα είναι ο άγγελος.
Στάση 5 από 5 · Rez-de-Chaussée (κατώτερο επίπεδο), αίθουσα 29
Ο Φραγκίσκος Α΄ δέχεται την τελευταία πνοή του Λεονάρντο ντα Βίντσι
Ζαν-Ογκίστ-Ντομινίκ Ενγκρ · 1818 · Λάδι σε μουσαμά, 40 × 50,5 εκ.
Προσέξτε
- Το μέγεθος. Σαράντα επί πενήντα και μισό εκατοστά: ένας κανονικός ιστορικός πίνακας σε κλίμακα ανοιχτού βιβλίου, οπότε πλησιάστε.
- Η καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι, σπρωγμένη λοξά. Ο βασιλιάς μόλις πετάχτηκε από πάνω της.
- Το μικρό μετάλλιο στο στήθος του Λεονάρντο, το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ, και η υπογραφή κάτω αριστερά, Ingres Pint. 1818.
Κείμενο (2:07)
Η τελευταία στάση είναι έναν όροφο πιο κάτω, στην αίθουσα 29, και φέρνει μια αλλαγή κλίμακας. Μετά τα έξι μέτρα του Ντορέ, αυτός εδώ είναι σαράντα επί πενήντα και μισό εκατοστά, ένας ιστορικός πίνακας περίπου στο μέγεθος ενός ανοιχτού βιβλίου. Πλησιάστε.
Ένας βασιλιάς σκύβει πάνω από ένα κρεβάτι και κρατά στα χέρια του το κεφάλι ενός ετοιμοθάνατου γέρου. Ο γέρος είναι ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ο βασιλιάς είναι ο Φραγκίσκος ο Πρώτος της Γαλλίας, που είχε καλέσει τον Λεονάρντο στην αυλή του, και ο τόπος είναι η Αμπουάζ, το 1519. Ο Ενγκρ πήρε τη σκηνή από τους Βίους των καλλιτεχνών του Τζόρτζο Βαζάρι, όπου γράφεται ότι, για να του δείξει την εύνοιά του και να απαλύνει τον πόνο του, ο βασιλιάς τού κράτησε το κεφάλι. Είναι υπέροχη φράση και μάλλον δεν είναι αληθινή. Η καρτέλα του ίδιου του μουσείου χαρακτηρίζει το επεισόδιο πιθανότατα φανταστικό.
Δείτε πώς το συνέθεσε ο Ενγκρ. Δανείστηκε πρόσωπα από διάσημους πίνακες του Λούβρου, και το προφίλ του βασιλιά προέρχεται από το πορτρέτο του Φραγκίσκου που ζωγράφισε ο Τιτσιάνο το 1539. Ο ετοιμοθάνατος Λεονάρντο, αντίθετα, είναι δική του επινόηση. Τώρα βρείτε την καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι, σπρωγμένη λοξά: ο βασιλιάς μόλις πετάχτηκε από πάνω της. Και στο στήθος του Λεονάρντο, ένα μικρό μετάλλιο, το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ του βασιλιά.
Ο Ενγκρ ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα στη Ρώμη το 1818, για τον κόμη ντε Μπλακάς, πρεσβευτή του βασιλιά Λουδοβίκου του Δέκατου Όγδοου. Τα χρόνια του ως υπότροφου της Γαλλικής Ακαδημίας είχαν τελειώσει, αλλά έμεινε στην Ιταλία ως το 1824. Η χρονιά δεν είναι τυχαία. Η Γαλλία είχε μόλις επαναφέρει τους βασιλιάδες της, και ένας πίνακας όπου ένας Γάλλος μονάρχης τιμά τρυφερά τον μεγαλύτερο καλλιτέχνη της Αναγέννησης μετέφερε ένα μήνυμα για τον θρόνο, την Εκκλησία και τη βασιλική γενναιοδωρία προς τις τέχνες. Ο Ενγκρ είπε το ίδιο και σε έναν άλλο πίνακα, τον Ερρίκο τον Τέταρτο να παίζει με τα παιδιά του την ώρα που μπαίνει ο πρεσβευτής της Ισπανίας, τον οποίο το μουσείο καταγράφει ως συγγενές έργο και που κρέμεται στην ίδια αίθουσα.
Το Πετί Παλαί αγόρασε αυτόν τον πίνακα το 1968. Ο Ενγκρ ξαναγύρισε στο θέμα πάνω από τριάντα χρόνια αργότερα, και εκείνη η δεύτερη εκδοχή, γύρω στο 1851, ανήκει στο Μουσείο Τέχνης του Κολεγίου Σμιθ. Αυτήν εδώ την υπέγραψε και τη χρονολόγησε κάτω αριστερά: Ingres Pint. 1818.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε μέσα στο Πετί Παλαί.
Η ξενάγησή μας τελειώνει στον Ενγκρ, αλλά το ανάκτορο συνεχίζει για δύο ολόκληρους ορόφους. Φωτογραφίστε τον Ουγκολίνο του Καρπό στη ροτόντα του, την αυτοπροσωπογραφία του Ρέμπραντ στον κάτω όροφο ή τον θόλο που ζωγράφισε ο Κορμόν πάνω από τη Galerie Nord, και η εφαρμογή σάς λέει τι βλέπετε, πώς βρέθηκε εδώ, και απαντά φωναχτά στην επόμενη ερώτησή σας, εκεί που στέκεστε.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Avenue Winston-Churchill, 75008 Παρίσι, απέναντι από το Γκραν Παλαί, ανάμεσα στα Ηλύσια Πεδία και τον Σηκουάνα. Οι μεμονωμένοι επισκέπτες μπαίνουν από την κεντρική είσοδο· οι ομάδες και οι επισκέπτες με περιορισμένη κινητικότητα χρησιμοποιούν την πόρτα στη βάση της κεντρικής σκάλας, κάτω δεξιά, στο επίπεδο Rez-de-Chaussée.
Ο πιο κοντινός σταθμός είναι το Champs-Élysées – Clemenceau, στις γραμμές 1 και 13 του μετρό, και εναλλακτικά το Franklin D. Roosevelt στη γραμμή 9. Το RER C σταματά στο Invalides. Στην περιοχή περνούν τα λεωφορεία 28, 42, 72, 73, 80, 83 και 93, και το Vélib' έχει σταθμό με το όνομα του μουσείου, τον αριθμό 8001.
Εισιτήρια
- Οι συλλογές είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται κράτηση. Εισιτήριο πληρώνετε μόνο για τις περιοδικές εκθέσεις, και για αυτές το μουσείο συνιστά έντονα να κλείσετε από πριν.
- Η Δευτέρα είναι η μέρα αργίας, μαζί με την 1η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου, τις 14 Ιουλίου, τις 11 Νοεμβρίου και τις 25 Δεκεμβρίου. Από Τρίτη ως Κυριακή είναι ανοιχτό από τις 10:00 ως τις 18:00, αν και η τελευταία είσοδος στις συλλογές είναι στις 17:15.
- Το βραδινό ωράριο Παρασκευής και Σαββάτου, ως τις 20:00, ισχύει μόνο για τις εκθέσεις, το καφέ και τον κήπο. Οι αίθουσες των συλλογών, άρα και οι πέντε στάσεις, είναι κλειστές το βράδυ.
- Ο κήπος στην καρδιά του κτιρίου είναι ελεύθερος για όλους, και μέσα του βρίσκεται το Café 1902, που σερβίρει ως τις 17:45, με τελευταίες παραγγελίες στις 17:15.
- Αφήστε βαλίτσες και μεγάλα σακίδια πίσω, ακόμη και τις βαλίτσες καμπίνας· στις θυρίδες χωρούν κανονικές τσάντες. Επιτρέπεται να φωτογραφίζετε για προσωπική χρήση.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο επίσημος ξεναγός του μουσείου είναι εφαρμογή και όχι συσκευή: δωρεάν για iPhone και Android, δίγλωσσος, με έξι διαδρομές, ανάμεσά τους οι διαδρομές «12 αριστουργήματα» και «30 βασικά έργα», ξενάγηση στη γαλλική νοηματική γλώσσα, ξενάγηση με ακουστική περιγραφή και μια βόλτα γύρω από το κτίριο απ’ έξω. Δεν κοστίζουν τίποτα ούτε αυτός ούτε η σελίδα μας, οπότε χρησιμοποιήστε τα μαζί: την εφαρμογή του μουσείου για τις διαδρομές της και τη βόλτα απ’ έξω, αυτή τη σελίδα για πέντε ιστορίες μέσα, και την εφαρμογή Chiaro για ό,τι δεν φτάνει κανένα από τα δύο.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Πετί Παλαί;
Ναι, και το ίδιο το μουσείο είναι δωρεάν. Αυτή η σελίδα παίζει πέντε αφηγημένες στάσεις σε οποιονδήποτε φυλλομετρητή κινητού, με όλο το κείμενο κάτω από κάθε πλέιερ, και το μουσείο έχει τη δική του δωρεάν εφαρμογή επίσκεψης με έξι διαδρομές. Για ένα έργο που δεν καλύπτει κανένα από τα δύο, φωτογραφίστε το και η εφαρμογή Chiaro θα σας πει την ιστορία του.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Πετί Παλαί;
Τίποτα. Ο ξεναγός του μουσείου είναι η δική του εφαρμογή επίσκεψης για iOS και Android, δίγλωσση, με διαδρομές από 12 αριστουργήματα ως 30 βασικά έργα, καθώς και ξεναγήσεις στη γαλλική νοηματική γλώσσα και με ακουστική περιγραφή.
Πού βρίσκεται ο Ύπνος του Κουρμπέ στο Πετί Παλαί;
Στην αίθουσα 05 του Rez-de-Jardin, τον όροφο από τον οποίο μπαίνετε, που ο χάρτης του μουσείου ονομάζει ανώτερο επίπεδο. Μοιράζεται την αίθουσα του Κουρμπέ με τις Δεσποινίδες στην όχθη του Σηκουάνα και την αυτοπροσωπογραφία του με τον μαύρο σκύλο. Ήταν δανεισμένος στη Βιέννη ως τις 21 Ιουνίου 2026 και εκτίθεται ξανά.
Είναι κλειστό το Πετί Παλαί τις Δευτέρες;
Ναι, η Δευτέρα είναι η εβδομαδιαία μέρα που κλείνει. Κλείνει επίσης πέντε αργίες: την 1η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου, τις 14 Ιουλίου, τις 11 Νοεμβρίου και τις 25 Δεκεμβρίου. Από Τρίτη ως Κυριακή το ανάκτορο λειτουργεί από τις 10:00 ως τις 18:00, και οι αίθουσες των συλλογών δέχονται τους τελευταίους επισκέπτες στις πέντε και τέταρτο.
Είναι δωρεάν το Πετί Παλαί;
Η είσοδος στη μόνιμη συλλογή είναι δωρεάν για όλους, χωρίς εισιτήριο για κράτηση, και εκεί βρίσκονται και οι πέντε στάσεις μας. Οι περιοδικές εκθέσεις έχουν δικά τους εισιτήρια επί πληρωμή. Στον κήπο και στο Café 1902 μπαίνετε χωρίς να πληρώσετε.
Είναι ανοιχτό το Πετί Παλαί το βράδυ;
Μόνο για τις εκθέσεις. Παρασκευή και Σάββατο το κτίριο μένει ανοιχτό ως τις 20:00 για τις περιοδικές εκθέσεις, το καφέ και τον κήπο, αλλά η μόνιμη συλλογή κλείνει το βράδυ, οπότε κάντε αυτές τις πέντε στάσεις μέρα.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Πετί Παλαί.