Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης · Μαδρίτη · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Πάνω από 135.000 τετραγωνικά μέτρα και 3.418 αίθουσες και δωμάτια, χτισμένα στη θέση ενός κάστρου που χάθηκε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1734. Πέντε στάσεις παίζουν εδώ, από την πρόσοψη ως τον θρόνο· για τα υπόλοιπα αρκεί μια φωτογραφία στην εφαρμογή Chiaro.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης.
Η κύρια πρόσοψη, από την απέναντι πλευρά της Plaza de la Armería
Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης με κάθε λεπτομέρεια.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε σημεία, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Ξεκινήστε αυτόν τον δωρεάν ηχητικό ξεναγό του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης, που τον ακολουθείτε μόνοι σας, στο κιγκλίδωμα της Plaza de la Armería: στέκεστε από την πλευρά του καθεδρικού ναού της Αλμουδένα, κοιτάτε την κύρια πρόσοψη και δεν έχετε δείξει ακόμη εισιτήριο σε κανέναν· η πύλη των επισκεπτών είναι στην ίδια πλατεία. Μέσα, οι στάσεις ακολουθούν τη σειρά της διαδρομής χωρίς ξεναγό που έχει χαράξει ο ίδιος ο φορέας Patrimonio Nacional στον κύριο όροφο: πάνω από τη Μεγάλη Σκάλα ξεκινώντας από τον προθάλαμο της εισόδου, μέσα από το διαμέρισμα του Καρόλου Γ΄ ως την Αίθουσα Γκασπαρίνι, γύρω από την κεντρική αυλή ως το Βασιλικό Παρεκκλήσι στη βόρεια πλευρά και, τέλος, στην Αίθουσα του Θρόνου στη νότια πρόσοψη, όπου τελειώνει η περιήγηση στα επίσημα διαμερίσματα. Περίπου δεκατρία λεπτά ήχου συνολικά, ενώ το ίδιο το ανάκτορο υπολογίζει περίπου σαράντα πέντε λεπτά για την περιήγηση χωρίς ξεναγό.
Οι χρονολογίες, τα ονόματα και οι δημιουργοί σε αυτή τη σελίδα προέρχονται από τις περιγραφές του ανακτόρου που δημοσιεύει ο Patrimonio Nacional, από τα PDF του για τους επισκέπτες και από τον ιστότοπο των εισιτηρίων του, καθώς και από τα λήμματα της αγγλικής και της ισπανικής Βικιπαίδειας. Το Palacio Real παραμένει η επίσημη κατοικία του βασιλιά, και οι επίσημες τελετές μπορεί να κλείσουν αίθουσες, ή και ολόκληρο το κτίριο, χωρίς πολλή προειδοποίηση. Ό,τι σας πουν εκείνη τη μέρα οι φύλακες των αιθουσών και οι αναρτημένες ανακοινώσεις υπερισχύει αυτής της σελίδας.
Στάση 1 από 5 · Plaza de la Armería, στη δημόσια πλευρά του κιγκλιδώματος ανάμεσα στον καθεδρικό ναό της Αλμουδένα και στην προαύλιο αυλή του ανακτόρου, με πρόσωπο προς τον βορρά, προς την κύρια (νότια) πρόσοψη· εδώ βρίσκεται και η επίσημη πύλη των επισκεπτών, στην πλατεία της Αλμουδένα, στη γωνία με την Calle Bailén
Η κύρια πρόσοψη, από την απέναντι πλευρά της Plaza de la Armería
Ο Τζαμπατίστα Σακέτι (1690-1764) πάνω στο σχέδιο του Φιλίπο Γιουβάρα· το ολοκλήρωσε ο Φραντσέσκο Σαμπατίνι (1722-1797) με τον Βεντούρα Ροδρίγκεθ (1717-1785)· για τον Φίλιππο Ε΄, τον Φερδινάνδο ΣΤ΄ και τον Κάρολο Γ΄ · Θεμέλιος λίθος 6 Απριλίου 1738· το κτίριο ουσιαστικά έτοιμο το 1751-1754· ο Κάρολος Γ΄ εγκαταστάθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1764 · Γκρίζος γρανίτης και λευκός ασβεστόλιθος· ανάκτορο άνω των 135.000 τετραγωνικών μέτρων με 3.418 αίθουσες και δωμάτια, έξι ορόφων στο χαμηλότερο σημείο του και οκτώ εκεί όπου το έδαφος κατηφορίζει
Προσέξτε
- Το ρολόι στο κέντρο της γραμμής της στέγης. Το σχεδίασε ο Σαμπατίνι, και μέσα του είναι ενσωματωμένη μια καμπάνα από το Αλκάθαρ που κάηκε.
- Τα δύο αγάλματα δεξιά και αριστερά από το ρολόι, ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ και η Βαρβάρα της Μπραγκάνσα, ό,τι απέμεινε από ένα σχέδιο να γεμίσει όλη η στέγη βασιλιάδες.
- Τα δύο χρώματα της πέτρας: γκρίζος γρανίτης κάτω, λευκός ασβεστόλιθος πάνω, η αντίθεση πάνω στην οποία στηρίζεται το σχέδιο.
- Οι καμπάνες στο σιδερένιο πλαίσιο πάνω από το ρολόι, του 1637 και του 1761· η παλαιότερη είναι από πριν από την πυρκαγιά.
Κείμενο (2:32)
Κοιτάξτε ψηλά, στο κέντρο της γραμμής της στέγης, εκεί όπου η πρόσοψη υψώνεται σε έναν όγκο με ένα ρολόι μέσα του. Αυτό το ρολόι είναι του Φραντσέσκο Σαμπατίνι, και μέσα του είναι ενσωματωμένη μια καμπάνα από το κτίριο που στεκόταν εδώ πριν, το Αλκάθαρ της Μαδρίτης. Κρατήστε αυτή την καμπάνα στο μυαλό σας, γιατί ό,τι βλέπετε είναι η απάντηση σε μια πυρκαγιά.
Η Μαδρίτη μεγάλωσε γύρω από αυτή τη ράχη. Ανάμεσα στο 860 και στο 880, ο Ομεϋάδης εμίρης της Κόρδοβας, ο Μωάμεθ ο Πρώτος, έχτισε ένα φρούριο πάνω σε αυτή τη ράχη, πάνω από τον ποταμό Μανθανάρες, και ο οικισμός γύρω του ονομαζόταν Μαγιρίτ. Το 1561 ο Φίλιππος ο Δεύτερος έκανε το Αλκάθαρ επίσημη κατοικία των βασιλιάδων της Ισπανίας και μετέφερε την αυλή στη Μαδρίτη. Ύστερα, την παραμονή των Χριστουγέννων του 1734, έπιασε φωτιά. Καιγόταν τρεις μέρες. Πίνακες και έπιπλα πετάχτηκαν από τα παράθυρα, πολλά έσπασαν στην πτώση, και χάθηκαν πάνω από πεντακόσιοι πίνακες της βασιλικής συλλογής. Ως τις είκοσι επτά Δεκεμβρίου στέκονταν όρθιοι μόνο λίγοι τοίχοι και ένας πύργος.
Θα ακούσετε ότι τη φωτιά την έβαλαν επίτηδες οι Γάλλοι αυλικοί του Φιλίππου του Πέμπτου, για να αποκτήσουν ένα ανάκτορο σαν τις Βερσαλλίες. Ο φορέας Πατριμόνιο Ναθιονάλ, που διαχειρίζεται τον χώρο, λέει καθαρά ότι πρόκειται για θρύλο.
Ο Φίλιππος κάλεσε τον πιο διάσημο αρχιτέκτονα της Ευρώπης, τον Φιλίπο Γιουβάρα, ο οποίος σχεδίασε ένα ανάκτορο τέσσερις φορές μεγαλύτερο από αυτό, με είκοσι τρεις αυλές και πρόσοψη μήκους 480 μέτρων. Ο Γιουβάρα πέθανε τον Ιανουάριο του 1736, το σχέδιο κρίθηκε πολύ ακριβό, και ο μαθητής του, ο Τζαμπατίστα Σακέτι, κλήθηκε να το προσαρμόσει στο στενό, επικλινές οικόπεδο του παλιού Αλκάθαρ. Έτσι έχτισε προς τα πάνω αντί για προς τα πλάγια: έξι όροφοι εκεί όπου το έδαφος είναι επίπεδο, οκτώ εκεί όπου κατηφορίζει πίσω από το ανάκτορο. Και καθόλου ξύλο. Κάθε πάτωμα είναι θόλος, και ξύλο υπάρχει μόνο στις πόρτες και στα παράθυρα, ώστε αυτό το κτίριο να μην μπορεί ποτέ να καεί όπως το προηγούμενο. Ο θεμέλιος λίθος μπήκε κάτω από το κέντρο αυτής της πρόσοψης στις έξι Απριλίου του 1738, και η επιγραφή του λέει ότι ο Φίλιππος ο Πέμπτος ξανάχτισε το κάστρο για να αντέξει στην αιωνιότητα.
Τώρα τα δύο αγάλματα δεξιά και αριστερά από το ρολόι: ο Φερδινάνδος ο Έκτος και η βασίλισσά του, η Βαρβάρα της Μπραγκάνσα. Σε όλο το μήκος αυτής της στέγης θα στέκονταν βασιλιάδες, πίσω ως τους Βησιγότθους, και ανάμεσά τους ο Μοντεζούμα και ο Αταουάλπα. Ο Κάρολος ο Τρίτος, ο πρώτος βασιλιάς που έζησε πραγματικά εδώ, από το 1764, το βρήκε υπερβολικό και έβαλε να κατεβάσουν τα αγάλματα από τα γείσα. Πριν μπείτε, κοιτάξτε την ίδια την πέτρα: γκρίζος γρανίτης κάτω και λευκός ασβεστόλιθος πάνω, δύο χρώματα που κάνουν τη δουλειά που υποτίθεται ότι θα έκαναν όλα εκείνα τα αγάλματα.
Στάση 2 από 5 · Κεντρικός προθάλαμος (zaguán principal) και η Μεγάλη Σκάλα ως τον κύριο όροφο, η αρχή της διαδρομής χωρίς ξεναγό
Η Μεγάλη Σκάλα
Ο Φραντσέσκο Σαμπατίνι (1722-1797) για τον Κάρολο Γ΄, μέσα στο κλιμακοστάσιο του Τζαμπατίστα Σακέτι· νωπογραφίες του θόλου: Κοράντο Τζακουίντο (1703-1766)· γυψοπλαστικά: Τζοβάνι Μπατίστα Αντρεόλι· λιοντάρια του πλατύσκαλου: Φελίπε ντε Κάστρο και Ρομπέρ Μισέλ · Χτίστηκε από τον Σαμπατίνι το 1760 στην αριστερή πλευρά· μεταφέρθηκε στη δεξιά, με τα ίδια σκαλοπάτια, με εντολή του Καρόλου Δ΄ το 1789· οι νωπογραφίες του θόλου ολοκληρώθηκαν όσο ζούσε ο Φερδινάνδος ΣΤ΄ · Μάρμαρο και γρανίτης· 72 σκαλοπάτια, το καθένα λαξευμένο από ένα ενιαίο κομμάτι μάρμαρο πλάτους 4,5 μέτρων
Προσέξτε
- Τα σκαλοπάτια: φαρδιά, πολύ χαμηλά, το καθένα ένα ενιαίο κομμάτι μάρμαρο πλάτους τεσσεράμισι μέτρων.
- Τα δύο μαρμάρινα λιοντάρια στο πρώτο πλατύσκαλο, το ένα του Φελίπε ντε Κάστρο και το άλλο του Ρομπέρ Μισέλ. Οι σημειώσεις του ανακτόρου θεωρούν του Μισέλ το πιο ζωντανό.
- Ο θόλος του Τζακουίντο, «Η Θρησκεία υπό την προστασία της Ισπανίας», με τα τέσσερα στοιχεία στα μετάλλια των γωνιών.
- Τα αγγεία από λευκό μάρμαρο Καράρας, σκαλισμένα με σκηνές κυνηγιού και τρόπαια.
Κείμενο (2:34)
Σταθείτε στη βάση και κοιτάξτε το πρώτο σκαλοπάτι. Είναι ένα ενιαίο κομμάτι μάρμαρο, πλάτους τεσσεράμισι μέτρων, και το ίδιο ισχύει για καθένα από τα υπόλοιπα: εβδομήντα δύο σκαλοπάτια, τόσο φαρδιά και τόσο χαμηλά που σχεδόν δεν νιώθετε ότι ανεβαίνετε. Οι σημειώσεις του ίδιου του Πατριμόνιο Ναθιονάλ προσθέτουν ότι οι γυναίκες δεν τα ανέβαιναν καν με τα πόδια. Τις μετέφεραν στον κύριο όροφο με φορεία.
Πίσω σας είναι ο κεντρικός προθάλαμος. Οι άμαξες έμπαιναν από τις τρεις μεσαίες πόρτες της πρόσοψης, και οι μονάρχες και οι πρέσβεις κατέβαιναν ακριβώς εδώ, απέναντι από ένα άγαλμα του Καρόλου του Τρίτου ντυμένου Ρωμαίος στρατηγός.
Γι’ αυτή τη σκάλα λογομαχούσαν σχεδόν είκοσι χρόνια. Το σχέδιο του Σακέτι, που εγκρίθηκε το 1742 πάνω σε μια ιδέα του μαρκησίου Σκότι, προέβλεπε δίδυμες σκάλες, τη δεξιά για τον βασιλιά και την αριστερή για τη βασίλισσα. Ύστερα ο Σκότι και ο προστατευόμενός του, ο Μποναβία, παραπονέθηκαν ότι τα σκαλοπάτια ήταν πολύ ψηλά, και η αυλική διαμάχη που ακολούθησε γέννησε το ένα σχέδιο μετά το άλλο. Η πιο φιλόδοξη εκδοχή του Σακέτι, με σκέλη σκάλας που έβγαιναν σε εννέα εξόδους στον κύριο όροφο, χτίστηκε μόνο σε ξύλο, για να δει ο βασιλιάς το αποτέλεσμα. Στον Κάρολο τον Τρίτο δεν άρεσε τίποτα από όλα αυτά. Ζήτησε από τον Φραντσέσκο Σαμπατίνι να χτίσει μία σκάλα, σαν αυτή που είχε χτίσει ο Βανβιτέλι για το ανάκτορο της Καζέρτα κοντά στη Νάπολη, και να κάνει το άλλο κλιμακοστάσιο αίθουσα χορού. Αυτή η αίθουσα χορού είναι η Αίθουσα των Κιόνων, και έχει ζήσει πιο πολυάσχολη ζωή από τις περισσότερες αίθουσες της Ευρώπης: εκεί υπέγραψε η Ισπανία τη συνθήκη προσχώρησής της στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1985, εκεί φιλοξενήθηκε η Διάσκεψη Ειρήνης της Μαδρίτης το 1991, και εκεί υπέγραψε ο Χουάν Κάρλος ο Πρώτος την παραίτησή του από τον θρόνο το 2014.
Και εδώ είναι το παράξενο. Ο Σαμπατίνι έχτισε αυτή τη σκάλα το 1760 στην άλλη πλευρά, την αριστερή. Όταν ο Κάρολος ο Τέταρτος ανέβηκε στον θρόνο το 1789, έβαλε τον ίδιο αρχιτέκτονα να τη διαλύσει και να την ξαναχτίσει στη δεξιά, εκεί όπου είναι σήμερα, με τα ίδια σκαλοπάτια. Ανεβαίνετε μια σκάλα που έχει ήδη μετακομίσει μία φορά.
Στο πρώτο πλατύσκαλο κάθονται δύο μαρμάρινα λιοντάρια. Το ένα είναι του Φελίπε ντε Κάστρο, το άλλο του Ρομπέρ Μισέλ, και οι σημειώσεις του ίδιου του ανακτόρου θεωρούν του Μισέλ το πιο δυναμικό από τα δύο. Ύστερα κοιτάξτε ίσια πάνω. Τον θόλο τον ζωγράφισε ο Κοράντο Τζακουίντο: η Θρησκεία υπό την προστασία της Ισπανίας, περιτριγυρισμένη από την Αφθονία, την Ειρήνη, τη Δικαιοσύνη και τη Μεγαλοπρέπεια, αρετές που υποτίθεται ότι ανήκαν στον Φερδινάνδο τον Έκτο, με τα τέσσερα στοιχεία στα μετάλλια των γωνιών.
Όταν ο Ναπολέων ήρθε στη Μαδρίτη, σταμάτησε σε αυτό το πλατύσκαλο, γύρισε στον αδελφό του τον Ιωσήφ, τον νέο βασιλιά, και του είπε: Αδελφέ, θα έχεις πολύ καλύτερο σπίτι από το δικό μου.
Στάση 3 από 5 · Κύριος όροφος, διαμέρισμα του βασιλιά Καρόλου Γ΄, από την Αίθουσα των Κιόνων μέσω της Saleta και του Προθαλάμου (Antecámara)
Η Αίθουσα Γκασπαρίνι, το βεστιάριο του Καρόλου Γ΄
Ο Ματία Γκασπαρίνι (πέθ. 1774) για τον Κάρολο Γ΄· δάπεδο: Ντομένικο Γκαλεότι και Νικόλα Ράπα· γυψοπλαστικά του θόλου: Τζενάρο ντι Ματέο· μαζί με τα εργαστήρια επιπλοποιίας, κεντήματος και μπρούντζου του ανακτόρου · Ξεκίνησε επί Καρόλου Γ΄, μετά το 1759· δάπεδο και θόλος έτοιμα ως το 1788· οι επενδύσεις των τοίχων επί Φερδινάνδου Ζ΄ και οι καρέκλες επί Αλφόνσου ΙΒ΄ · Δάπεδο με ένθετα χρωματιστά μάρμαρα, ζωγραφισμένος και επιχρυσωμένος γύψινος θόλος, σατέν επενδύσεις κεντημένες με χρωματιστά μεταξωτά και επίχρυση ασημένια κλωστή· ένας διάκοσμος που χρειάστηκε δεκαετίες, περίπου πενήντα χρόνια, για να ολοκληρωθεί
Προσέξτε
- Ο γύψινος θόλος: φύλλα, λουλούδια, φρούτα και πουλιά σε πράσινο και χρυσό, έτοιμος πριν πεθάνει ο Κάρολος ο Τρίτος το 1788.
- Το δάπεδο από χρωματιστό μάρμαρο, το μόνο άλλο μέρος που είδε ολοκληρωμένο.
- Το ρολόι «Ελ Παστόρ» του Ζακέ-Ντρο, που το αγόρασε ο Φερδινάνδος ο Έκτος, όπου ένας βοσκός παίζει φλογέρα σε κάθε ακέραιη ώρα.
- Οι επενδύσεις των τοίχων: σατέν κεντημένο με χρωματιστά μεταξωτά και επίχρυση ασημένια κλωστή, το παλιό κέντημα μεταφερμένο σε καινούργιο μετάξι.
Κείμενο (2:16)
Κοιτάξτε πρώτα ψηλά και ύστερα χαμηλά, γιατί το ταβάνι και το δάπεδο είναι τα μόνα δύο μέρη αυτής της αίθουσας που ο Κάρολος ο Τρίτος είδε ποτέ τελειωμένα.
Αυτό ήταν το «Πιέθα ντε Βεστίρ» του, το βεστιάριό του, και μετά την αίθουσα του θρόνου το σημαντικότερο δωμάτιο του διαμερίσματός του. Δεν ήταν ιδιωτικός χώρος. Ο βασιλιάς ντυνόταν εδώ μπροστά στην αυλή, όπως έκαναν τότε οι βασιλιάδες, οπότε το δωμάτιο έπρεπε να είναι από μόνο του θέαμα. Το ανέθεσε στον Ματία Γκασπαρίνι, ζωγράφο και διακοσμητή που είχε έρθει μαζί του από τη Νάπολη το 1759, και ο Γκασπαρίνι έφτιαξε αυτό: ιταλικό ροκοκό ως εκεί που δεν πάει άλλο, σαρκώδη φύλλα, λουλούδια, πουλιά και ανατολίτικες μορφές, η μανία του αιώνα για τη σινουαζερί σε κάθε γωνιά.
Για να γίνει, στήθηκαν τρία εργαστήρια. Την επιπλοποιία τη διηύθυνε ένας Γερμανός, ο Χοσέ Κάνοπς. Τα μπρούντζινα ήταν στα χέρια του Αντόνιο Βεντέτι. Και επικεφαλής του εργαστηρίου κεντήματος ήταν η Μαρία Λουίζα Μπεργκοντσίνι, η σύζυγος του Γκασπαρίνι, άρα ένα από τα τρία εργαστήρια πίσω από αυτή την αίθουσα το διηύθυνε γυναίκα.
Χρειάστηκαν δεκαετίες. Όταν ο Κάρολος ο Τρίτος πέθανε το 1788, ήταν έτοιμα μόνο το μαρμάρινο δάπεδο, που το έστρωσαν ο Ντομένικο Γκαλεότι και ο Νικόλα Ράπα, και ο γύψινος θόλος, έργο του Τζενάρο ντι Ματέο. Όλο το πρόγραμμα κράτησε περίπου πενήντα χρόνια. Οι κεντημένες επενδύσεις μπήκαν επί Φερδινάνδου του Έβδομου, και οι καρέκλες έφτασαν μόλις επί Αλφόνσου του Δωδέκατου, στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Πιο πρόσφατα το μετάξι στους τοίχους φθάρηκε και αντικαταστάθηκε, και το αρχικό κέντημα ράφτηκε με μεγάλη υπομονή πάνω στο καινούργιο ύφασμα.
Βρείτε το ρολόι που λέγεται «Ελ Παστόρ», δηλαδή ο Βοσκός, του Ελβετού ωρολογοποιού Ζακέ-Ντρο, που το αγόρασε ο Φερδινάνδος ο Έκτος. Σε κάθε ακέραιη ώρα ένας καθιστός βοσκός παίζει φλογέρα, ενώ μικρές φιγούρες με ρούχα του δέκατου όγδοου αιώνα χορεύουν. Ο μπρούντζινος πολυέλαιος και τα κηροπήγια στις γωνίες είναι από την εποχή του Φερδινάνδου του Έβδομου, και το τραπέζι στη μέση ήρθε από τα εργαστήρια του Βατικανού, δώρο του πάπα Πίου του Ένατου στην Ισαβέλλα τη Δεύτερη.
Κάτι ακόμη για τις αίθουσες από τις οποίες μόλις περάσατε. Ο Κάρολος ο Τρίτος ήθελε τους τοίχους του σκεπασμένους με πίνακες από το ταβάνι ως το ποδιαστήρι, και τον χειμώνα τους αντικαθιστούσαν ταπισερί, για το κρύο και την υγρασία της Καστίλης. Στον διπλανό προθάλαμο, όπου έτρωγε και συζητούσε με τους υπουργούς του, η καλοκαιρινή διάταξη περιλάμβανε τις «Λας Μενίνας» του Βελάθκεθ. Έμειναν σε εκείνον τον τοίχο ώσπου έφυγαν οριστικά για το Πράδο.
Στάση 4 από 5 · Κύριος όροφος, βόρεια πλευρά, με είσοδο από τη στοά που περιβάλλει την κεντρική αυλή
Το Βασιλικό Παρεκκλήσι, κάτω από τον τρούλο του Τζακουίντο
Ο Τζαμπατίστα Σακέτι (1690-1764), με τον Βεντούρα Ροδρίγκεθ (1717-1785) και τον Κοράντο Τζακουίντο (1703-1766), για τον Φερδινάνδο ΣΤ΄· γυψοπλαστικά: Αντρεόλι· άγγελοι του τυμπάνου: Φελίπε ντε Κάστρο· αρχιτεκτονική της Αγίας Τράπεζας: Σαμπατίνι · Η θέση του στον κύριο όροφο αποφασίστηκε το 1742· τελικό σχέδιο του Σακέτι 1748· χτίστηκε το 1750-1759 (ισπανική Βικιπαίδεια) · Γυψοπλαστικά, επιχρύσωση και νωπογραφία πάνω σε κεντρικό τρουλαίο σχέδιο, με δέκα μεγάλους κίονες, ο καθένας κομμένος από ένα ενιαίο κομμάτι φλεβωτού μαύρου μαρμάρου της Μανιάρια
Προσέξτε
- Οι δακτύλιοι από σύννεφα στον τρούλο, ζωγραφισμένοι έτσι ώστε η Αγία Τριάδα που στέφει την Παρθένο να μοιάζει να αιωρείται πιο ψηλά απ’ ό,τι είναι.
- Οι μαύροι κίονες, ο καθένας ένα ενιαίο κομμάτι φλεβωτό μάρμαρο από τη Μανιάρια της Χώρας των Βάσκων.
- Τα λοφία: ο άγιος Ισίδωρος ο Γεωργός, η αγία Μαρία ντε λα Καμπέθα, ο άγιος Λέανδρος και ο άγιος Δάμασος.
- Το εκκλησιαστικό όργανο στο δυτικό άκρο, με θήκη σχεδιασμένη από τον Βεντούρα Ροδρίγκεθ, που γλίτωσε από τις μετατροπές του 19ου αιώνα.
Κείμενο (2:42)
Γείρετε το κεφάλι πίσω. Ο τρούλος φαίνεται ψηλότερος απ’ ό,τι είναι, και αυτό είναι σκόπιμο: ο Κοράντο Τζακουίντο ζωγράφισε δακτυλίους από σύννεφα γύρω από την κεντρική σκηνή, την Αγία Τριάδα που στέφει την Παρθένο Μαρία, ώστε το μάτι σας να συνεχίζει να ταξιδεύει προς τα πάνω.
Ό,τι βρίσκεται πάνω από το γείσο είναι του Τζακουίντο. Σχεδίασε τα γυψοπλαστικά, που τα εκτέλεσε ο Αντρεόλι, και ζωγράφισε τις νωπογραφίες, ανάμεσά τους τη Μάχη του Κλαβίχο και μια Αλληγορία της Θρησκείας. Στα τέσσερα λοφία κάτω από τον τρούλο υπάρχουν άγιοι με μαδριλένικη προφορά: ο Ισίδωρος ο Γεωργός και η σύζυγός του, η αγία Μαρία ντε λα Καμπέθα, μαζί με τους αγίους Λέανδρο και Δάμασο.
Το παρεκκλήσι παραλίγο να καταλήξει αλλού. Το πρώτο σχέδιο το τοποθετούσε εκεί όπου βρίσκεται σήμερα η Αίθουσα των Αλαβαρδοφόρων. Το 1742 αποφασίστηκε να χτιστεί αντί γι’ αυτό εδώ, στον κύριο όροφο, και ύστερα από αρκετές εκδοχές, που η καθεμιά προσπαθούσε να το μεγαλώσει, ο Πατριμόνιο Ναθιονάλ λέει ότι χτίστηκε το τελικό σχέδιο του Σακέτι, του 1748, με τον βοηθό του Βεντούρα Ροδρίγκεθ στενά αναμεμειγμένο· άλλες πηγές αποδίδουν το νικητήριο σχέδιο του 1749 στον ίδιο τον Ροδρίγκεθ. Εκείνο που δεν χτίστηκε είναι το υπόλοιπο όραμα του Σακέτι. Ήθελε το δάπεδο και κάθε τοίχο από μάρμαρο, με κιονόκρανα και βάσεις από μπρούντζο. Ο Κάρολος ο Τρίτος ήθελε να τελειώσει το παρεκκλήσι, κι έτσι ο διάκοσμος ολοκληρώθηκε με γύψο ως προσωρινή λύση, και αυτή η προσωρινή λύση είναι ό,τι βλέπετε. Το κομμάτι που έγινε όπως έπρεπε είναι εντυπωσιακό: δέκα μεγάλοι κίονες, ο καθένας ένα ενιαίο κομμάτι φλεβωτό μαύρο μάρμαρο από τη Μανιάρια της Χώρας των Βάσκων.
Τώρα φανταστείτε πώς χρησιμοποιούνταν ο χώρος. Τις συνηθισμένες μέρες ο βασιλιάς παρακολουθούσε τη Λειτουργία από το «Κανθέλ», το περίκλειστο θεωρείο στο πίσω μέρος του παρεκκλησιού, όπου έφτανε από το εσωτερικό των βασιλικών διαμερισμάτων. Τις μεγάλες γιορτές προχωρούσε σε πομπή κατά μήκος της στοάς απ’ έξω, στολισμένης για την περίσταση με ταπισερί, υποκλινόταν στην Αγία Τράπεζα, υποκλινόταν στη βασίλισσα και καθόταν κάτω από το βαλδαχίνο. Η αυλή είχε καθορισμένες θέσεις. Το κοινό επιτρεπόταν μόνο ως την είσοδο.
Η μουσική είχε βάρος εδώ. Σε αυτό το παρεκκλήσι ακούστηκαν έργα του Ντομένικο Σκαρλάτι και του Χοσέ ντε Νέμπρα, και το όργανο στο δυτικό άκρο είναι σπάνιο: τη θήκη του τη σχεδίασε ο Βεντούρα Ροδρίγκεθ, το κατασκεύασε ο Χόρχε Μπος το 1778, και είναι μοναδικό στην Ισπανία, γιατί γλίτωσε από τις μετατροπές του δέκατου ένατου αιώνα.
Δύο τελευταίες λεπτομέρειες. Ο πίνακας πάνω από την κύρια Αγία Τράπεζα, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, είναι του Ραμόν Μπαγιέου, κατά ένα χαμένο πρωτότυπο του Λούκα Τζορντάνο, και δίπλα στον θόλο του Τζακουίντο μοιάζει σχεδόν συνεσταλμένος. Και στην Αγία Τράπεζα, μέσα σε μια τζαμένια κόγχη, κείτεται ένα κέρινο ομοίωμα του Ρωμαίου μάρτυρα αγίου Φήλικα, του οποίου τα λείψανα φυλάσσονται εκεί.
Στάση 5 από 5 · Κύριος όροφος, νότια πρόσοψη, πάνω από την Plaza de la Armería· η τελευταία αίθουσα της διαδρομής χωρίς ξεναγό
Η Αίθουσα του Θρόνου
Διάκοσμος υπό τη διεύθυνση του Φελίτσε Γκατσόλα για τον Κάρολο Γ΄· νωπογραφία του θόλου: Τζαμπατίστα Τιέπολο (1696-1770)· έπιπλα σε σχέδια του Τζοβάνι Μπατίστα Νατάλι, σκαλισμένα στη Νάπολη από τον Τζενάρο ντι Φιόρε· κεντήματα των τοίχων: Αντρέα Κοτάρντι · Σχεδιάστηκε από τον Σακέτι το 1737· ο διάκοσμος ολοκληρώθηκε το 1772 · Νωπογραφία, επιχρυσωμένα γυψοπλαστικά, γενοβέζικο βελούδο κεντημένο με επίχρυσο ασήμι, επιχρυσωμένο ξύλο και γυαλί της Λα Γκράνχα· δώδεκα κονσόλες και δώδεκα κορνίζες καθρεφτών, με τέσσερα λιοντάρια από επιχρυσωμένο μπρούντζο χυτευμένα το 1651-1652
Προσέξτε
- Οι γωνίες του θόλου, όπου γύψινες μορφές γέρνουν έξω από το πλαίσιο της τοιχογραφίας του Τιέπολο.
- Τα τέσσερα λιοντάρια από επιχρυσωμένο μπρούντζο δίπλα στο βάθρο του θρόνου, το καθένα με το πόδι πάνω σε μια κοκκινωπή πέτρινη σφαίρα· επτά από τα αδέλφια τους βρίσκονται στο Πράδο.
- Οι κονσόλες και οι κορνίζες των καθρεφτών, δώδεκα από το καθένα, όλες διαφορετικές μέσα σε ένα ενιαίο σχέδιο, φτιαγμένες στη Νάπολη.
- Το κόκκινο γενοβέζικο βελούδο των τοίχων και οι μπορντούρες του, κεντημένες με επίχρυσο ασήμι.
Κείμενο (2:48)
Αν το ανάκτορο έχει ένα νόημα, είναι αυτή η αίθουσα. Είναι ο μόνος χώρος που δεν άλλαξε ποτέ χρήση από τότε που τον σχεδίασε ο Σακέτι, το 1737. Σταθείτε σε απόσταση από το βάθρο και πριν από οτιδήποτε άλλο κοιτάξτε ψηλά.
Το ταβάνι είναι του Τζαμπατίστα Τιέπολο, «Ο θρίαμβος της ισπανικής μοναρχίας», ένα από τα τελευταία έργα της ζωής του. Ακολουθήστε την κάτω άκρη του γύρω γύρω στην αίθουσα: οι μορφές που κάθονται κατά μήκος του γείσου είναι αλληγορίες των περιοχών και των κτήσεων της Ισπανίας, η καθεμιά με τα δικά της σύμβολα, και στις γωνίες γύψινες μορφές γέρνουν πολύ έξω από το ζωγραφισμένο πλαίσιο, έτσι που δεν μπορείτε να πείτε με σιγουριά πού τελειώνει ο γύψος και πού αρχίζει η μπογιά.
Ο Κάρολος ο Τρίτος ανέθεσε την αίθουσα στον Φελίτσε Γκατσόλα, του οποίου η ομάδα την ολοκλήρωσε το 1772, και είναι η Νάπολη μέσα στη Μαδρίτη. Ο Κάρολος ήταν βασιλιάς της Νάπολης και της Σικελίας ως το 1759, και τα έπιπλα φτιάχτηκαν εκεί, σε σχέδια του Τζοβάνι Μπατίστα Νατάλι, σκαλισμένα από τον Τζενάρο ντι Φιόρε: δώδεκα κονσόλες και δώδεκα κορνίζες καθρεφτών, όλες διαφορετικές μέσα σε ένα ενιαίο σχέδιο. Το γυαλί των καθρεφτών ήρθε από το Βασιλικό Υαλουργείο της Λα Γκράνχα, και επίπεδα φύλλα γυαλιού τέτοιου μεγέθους ήταν τεχνικός άθλος. Οι τοίχοι είναι ντυμένοι με γενοβέζικο βελούδο κεντημένο από τον Αντρέα Κοτάρντι. Το ανάκτορο διαβάζει όλη τη διάταξη σαν κώδικα: τα τέσσερα μέρη του κόσμου, τις τέσσερις εποχές και τις τέσσερις βασικές αρετές, όλα όσα χρειαζόταν ένας βασιλιάς για να κυβερνήσει καλά.
Τώρα τα λιοντάρια. Τέσσερα, από επιχρυσωμένο μπρούντζο, το καθένα με το πόδι ακουμπισμένο σε μια κοκκινωπή πέτρινη σφαίρα. Είναι παλαιότερα από το ανάκτορο. Ο Βελάθκεθ τα παρήγγειλε στην Ιταλία, στο δεύτερο ταξίδι του εκεί, για την Αίθουσα των Καθρεφτών του παλιού Αλκάθαρ, και τα έχυσε το 1651 και το 1652 ο Ματέο Μπονουτσέλι. Ήταν δώδεκα. Τα επτά βρίσκονται στο Πράδο, όπου στηρίζουν τραπέζια, και ένα υπέστη σοβαρή ζημιά στην πυρκαγιά του 1734. Ο Κάρολος ο Τρίτος έβαλε σκόπιμα αυτά τα τέσσερα εδώ, μαζί με τους μπρούντζινους Πλανήτες του Ζακ Γιόνγκελινκ από το Αλκάθαρ, για να πει ότι οι νέοι βασιλιάδες, οι Βουρβόνοι, ήταν η συνέχεια των παλιών.
Οι δύο θρόνοι στο βάθρο μοιάζουν να είναι η καρδιά της αίθουσας, κι όμως είναι από τα νεότερα πράγματα μέσα της: αντίγραφα του εικοστού αιώνα της ίδιας της έδρας θρόνου του Καρόλου του Τρίτου, και ο θυρεός στο βαλδαχίνο πίσω τους κεντήθηκε τη δεκαετία του 1990. Η αρχική έδρα, με τη μορφή του Καρόλου στην πλάτη, φυλάσσεται στην Αίθουσα του Στέμματος, και κάθε μεταγενέστερος θρόνος φτιάχτηκε με πρότυπο αυτήν.
Αυτή η αίθουσα είχε και ένα πιο θλιβερό καθήκον. Όταν πέθαινε ένας βασιλιάς, η σορός του εκτίθετο εδώ πριν μεταφερθεί στο πάνθεο του Εσκοριάλ. Ο Κάρολος ο Τέταρτος ήθελε να τη διακοσμήσει από την αρχή, και σώζεται ακόμη ένα σχέδιο του 1790 του Σαμπατίνι και του Γάλλου διακοσμητή Ντιγκούρ, που δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Πάνω σας λοιπόν είναι ό,τι ενέκρινε ο Κάρολος ο Τρίτος: ο Τιέπολο ψηλά, η Νάπολη στους τοίχους και τα λιοντάρια του Βελάθκεθ να φυλάνε έναν άδειο θρόνο.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης.
Πέντε στάσεις μόλις που αγγίζουν ένα κτίριο με 3.418 αίθουσες και δωμάτια. Ένα πορσελάνινο δωμάτιο, ένα πορτρέτο του Γκόγια, ένα ρολόι με φιγούρες που χορεύουν, μια ταπισερί στην αίθουσα των επίσημων δείπνων: στρέψτε την εφαρμογή Chiaro εκεί και ακούστε ποιος το έφτιαξε και για ποιον βασιλιά, κι ύστερα ρωτήστε τι συνέβη μετά σε εκείνη την αίθουσα.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Calle de Bailén, s/n, 28071 Μαδρίτη. Όλοι, με γκρουπ ή χωρίς, μπαίνουν από την πύλη στην πλατεία του καθεδρικού ναού της Αλμουδένα, στη γωνία με την Calle Bailén, από την πλευρά της Plaza de la Armería. Η πρώτη στάση αυτής της διαδρομής είναι γραμμένη για να την ακούσετε στο κιγκλίδωμα, λίγα βήματα από εκείνη την πύλη.
Ο πλησιέστερος σταθμός είναι ο Ópera, στις γραμμές 2 και 5 του μετρό. Ο Príncipe Pío είναι η στάση για τα προαστιακά τρένα Cercanías. Το ανάκτορο αναφέρει τις γραμμές λεωφορείων 3, 25, 39 και 148 για να φτάσετε, και ο πλησιέστερος σταθμός κοινόχρηστων ποδηλάτων είναι ο σταθμός BiciMAD με αριθμό 36.
Εισιτήρια και είσοδος
- Τα εισιτήρια πωλούνται για συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα εισόδου. Το κανονικό εισιτήριο για την περιήγηση χωρίς ξεναγό κοστίζει 18 ευρώ· το μειωμένο των 9 ευρώ ισχύει για ηλικίες 5 έως και 16 ετών, για άτομα άνω των 65 και για φοιτητές έως και 25 ετών, και τα παιδιά κάτω των 5 μπαίνουν δωρεάν. Η είσοδος και το εκδοτήριο σταματούν μία ώρα πριν από το κλείσιμο.
- Το ωράριο ακολουθεί την εποχή: Απρίλιο έως Σεπτέμβριο, Δευτέρα έως Σάββατο 10:00-19:00· Οκτώβριο έως Μάρτιο, Δευτέρα έως Σάββατο 10:00-18:00· Κυριακές 10:00-16:00 όλο τον χρόνο. Το 2026 το ανάκτορο είναι κλειστό όλη την ημέρα στις 25 Δεκεμβρίου και από τις 15:00 στις 24 και στις 31 Δεκεμβρίου, και επίσημες εκδηλώσεις μπορεί να το κλείσουν και άλλες μέρες.
- Οι πολίτες και οι κάτοικοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και οι πολίτες χωρών της Λατινικής Αμερικής, μπαίνουν δωρεάν Δευτέρα έως Πέμπτη 17:00-19:00 (16:00-18:00 από Οκτώβριο έως Μάρτιο), με ταυτότητα, μόνο από το εκδοτήριο και μόνο για την περιήγηση χωρίς ξεναγό. Η Βασιλική Κουζίνα, που πωλείται μόνο με συνδυαστικό εισιτήριο μαζί με το ανάκτορο, δεν είναι επισκέψιμη αυτές τις ώρες.
- Οι φωτογραφίες χωρίς φλας, για προσωπική χρήση, επιτρέπονται, εκτός αν μια πινακίδα λέει κάτι άλλο· τα τρίποδα και τα κοντάρια σέλφι όχι. Λόγω εργασιών στις εγκαταστάσεις των επισκεπτών, το ανάκτορο ζητά να μη φέρνετε μεγάλα σακίδια, βαλίτσες ή ογκώδεις τσάντες.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο ηχητικός ξεναγός του ίδιου του Patrimonio Nacional πληρώνεται χωριστά και υπάρχει σε δύο μορφές: συσκευή που σας δίνεται μόλις περάσετε τον έλεγχο εισόδου, ή ψηφιακή εκδοχή στην εφαρμογή του ανακτόρου, που ξεκλειδώνει με τον κωδικό της επιβεβαίωσης της κράτησής σας, οπότε φέρνετε δικά σας ακουστικά και φορτισμένο κινητό. Η τιμή του αναγράφεται στη σελίδα επισκεπτών του ίδιου του ανακτόρου στο patrimonionacional.es. Αν κλείσετε την ξενάγηση με προσωπικό του ανακτόρου, με επιβάρυνση 8 ευρώ, το ανάκτορο λέει ότι δεν θα χρειαστείτε καθόλου ηχητικό ξεναγό. Οι πέντε στάσεις εδώ είναι κάτι άλλο: δωρεάν, σε ροή στο πρόγραμμα περιήγησης, με το κείμενο της καθεμιάς τυπωμένο κάτω από το πρόγραμμα αναπαραγωγής.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης;
Ναι: οι πέντε στάσεις αυτής της σελίδας δεν κοστίζουν τίποτα, δεν χρειάζονται λήψη και έχουν όλο το κείμενό τους κάτω από κάθε πρόγραμμα αναπαραγωγής. Ο ηχητικός ξεναγός του ίδιου του ανακτόρου, σε συσκευή ή μέσα στην εφαρμογή του, είναι επί πληρωμή, πάνω από την τιμή εισόδου. Για τις χιλιάδες αντικείμενα που δεν φτάνει κανένας από τους δύο, βγάλτε μια φωτογραφία με την εφαρμογή Chiaro και θα σας πει γι’ αυτά.
Μπορώ να ακούσω τον ηχητικό ξεναγό του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης χωρίς εισιτήριο;
Την πρώτη στάση, ναι. Είναι γραμμένη για τη δημόσια πλευρά του κιγκλιδώματος της Plaza de la Armería, μπροστά στην κύρια πρόσοψη, δίπλα στην πύλη των επισκεπτών. Οι στάσεις δύο έως πέντε παίζουν μέσα, κατά μήκος της διαδρομής χωρίς ξεναγό στα επίσημα διαμερίσματα, που την καλύπτει το κανονικό εισιτήριο· η Βασιλική Κουζίνα είναι χωριστό συνδυαστικό εισιτήριο και δεν ανήκει σε αυτή τη διαδρομή.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης;
Χρεώνεται χωριστά από την είσοδο των 18 ευρώ, είτε ως συσκευή που νοικιάζετε είτε ως ξεναγός μέσα στην εφαρμογή που ξεκλειδώνει με τον κωδικό της κράτησής σας, και η τιμή του αναγράφεται στη σελίδα επισκεπτών του ίδιου του ανακτόρου στο patrimonionacional.es. Η εναλλακτική είναι μια ξενάγηση με προσωπικό του ανακτόρου, με επιβάρυνση 8 ευρώ, που κατά το ανάκτορο κάνει περιττό τον ηχητικό ξεναγό.
Ποιες μέρες είναι κλειστό το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης το 2026;
Για το υπόλοιπο του 2026 τα ανακοινωμένα κλεισίματα είναι η 25η Δεκεμβρίου όλη μέρα και πρόωρο κλείσιμο στις 15:00 στις 24 και στις 31 Δεκεμβρίου· νωρίτερα μέσα στη χρονιά ήταν επίσης κλειστό την Πρωτοχρονιά, στις 6 Ιανουαρίου και την 1η Μαΐου. Επειδή παραμένει η επίσημη κατοικία του βασιλιά, επίσημες εκδηλώσεις μπορεί να το κλείσουν και άλλες ημερομηνίες, γι’ αυτό δείτε τον ιστότοπο των εισιτηρίων πριν ξεκινήσετε. Τις Κυριακές κλείνει στις 16:00 όλο τον χρόνο.
Πού τελειώνει η επίσκεψη χωρίς ξεναγό στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης;
Στην Αίθουσα του Θρόνου, στη νότια πρόσοψη πάνω από την Plaza de la Armería, μετά το Βασιλικό Παρεκκλήσι στη βόρεια πλευρά. Αυτή είναι η σειρά στο υλικό του ίδιου του Patrimonio Nacional για την επίσκεψη χωρίς ξεναγό, και αυτή η σελίδα την τηρεί: πρόσοψη, Μεγάλη Σκάλα, Αίθουσα Γκασπαρίνι, Βασιλικό Παρεκκλήσι, Αίθουσα του Θρόνου. Το ανάκτορο υπολογίζει την επίσκεψη χωρίς ξεναγό στα επίσημα διαμερίσματα σε περίπου σαράντα πέντε λεπτά.
Επιτρέπεται να βγάζω φωτογραφίες μέσα στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης;
Ο Patrimonio Nacional επιτρέπει φωτογραφίες χωρίς φλας για προσωπική χρήση, εκτός από σημεία όπου απαγορεύεται ρητά. Τρίποδα, κοντάρια σέλφι και παρόμοια αξεσουάρ δεν επιτρέπονται, και πρέπει να σέβεστε την ιδιωτικότητα των άλλων επισκεπτών και του προσωπικού.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης.