Μουσείο του Στρατού · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Μουσείου του Στρατού,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Πέντε ηχογραφήσεις για το Μέγαρο των Απομάχων (Les Invalides) που ξεκινούν από αυτή τη σελίδα, χωρίς καμία εγκατάσταση. Για όλα τα υπόλοιπα, σε μια συλλογή σχεδόν 500.000 αντικειμένων, από ένα κανόνι στην αυλή ως μια στραταρχική ράβδο, το Chiaro ξεκινά από μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο του Στρατού.
Η πανοπλία του Δελφίνου
Μουσείο του Στρατού, Παρίσι
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Μουσείο του Στρατού έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Η διαδρομή περνά από τα τρία τμήματα του μουσείου και τελειώνει στον ναό του Θόλου των Απομάχων (Dôme des Invalides), κάτω από τον τρούλο. Ξεκινήστε από τις αίθουσες όπλων και πανοπλιών, με τη μαυρο-ασημένια πανοπλία που φτιάχτηκε για τον Δελφίνο που έγινε αργότερα Ερρίκος Β΄. Ανεβείτε στις αίθουσες των δύο παγκοσμίων πολέμων στη δυτική πτέρυγα για το Βερντέν του Βαλοτόν, κάντε τον γύρο από τις στοές ως το τμήμα «Από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ ως τον Ναπολέοντα» για τον Ναπολέοντα στον θρόνο του Ενγκρ και τον Βιζίρ, τον ταριχευμένο αραβικό επιβήτορα του αυτοκράτορα, και βγείτε μετά προς τον ναό του Θόλου για να κατεβείτε τις σκάλες ως την κόκκινη σαρκοφάγο. Ο σχολιασμός διαρκεί συνολικά γύρω στα δεκατρία λεπτά· με τις σκάλες, υπολογίστε περίπου μία ώρα και ένα τέταρτο στο πόδι.
Πίσω από κάθε στοιχείο εδώ υπάρχουν τρεις πηγές: το musee-armee.fr, η βάση δεδομένων του ίδιου του μουσείου για τις συλλογές του και μία εξωτερική πηγή· τα τμήματα που αναφέρει αυτή η σελίδα είναι εκείνα του ίδιου του μουσείου. Το μουσείο δεν δίνει αριθμούς αιθουσών για αυτά τα έργα, και η Βασιλική Αίθουσα του τμήματος όπλων και πανοπλιών είναι κλειστή λόγω ανακαίνισης. Όπου μια λεζάντα ή ένα φράγμα την ημέρα της επίσκεψης λέει κάτι διαφορετικό, αυτό ισχύει, και δυο λόγια από εσάς μάς βοηθούν να διορθώσουμε τη σελίδα.
Στάση 1 από 5 · Τμήμα όπλων και πανοπλιών, 13ος – 17ος αιώνας
Η πανοπλία του Δελφίνου
Φιλίππο και Φραντσέσκο Νεγκρόλι, Μιλάνο · περ. 1540 · Μαυρισμένο σίδερο με ένθετη διακόσμηση (δαμασκηνή τεχνική) σε ασήμι και χρυσό, 175 εκ., 19,7 κιλά
Προσέξτε
- Το μονόγραμμα: ένα H για τον Ερρίκο (Henri) πλεγμένο με ένα C για την Αικατερίνη των Μεδίκων (Catherine), που διαβάζεται και ως D για τη Διάνα του Πουατιέ (Diane), την ευνοούμενή του.
- Ζεύγη δελφινιών που κοιτάζονται. Στα γαλλικά το δελφίνι λέγεται dauphin, κι αυτός ήταν και ο τίτλος του διαδόχου, ο Δελφίνος· τα δελφίνια είναι λοιπόν λογοπαίγνιο με τον κάτοχο της πανοπλίας.
- Πουθενά στη διακόσμηση δεν υπάρχει στέμμα. Ήταν διάδοχος, όχι ακόμη βασιλιάς, και έτσι το μουσείο χρονολογεί την πανοπλία μεταξύ 1536 και 1547.
- Το βάρος στη λεζάντα: 19,7 κιλά. Η πανοπλία παρέλασης είναι ελαφριά· αυτή φτιάχτηκε για να πολεμήσει κανείς μέσα της.
Κείμενο (2:43)
Πλησιάστε το τζάμι και αφήστε τα μάτια σας να συνηθίσουν. Το μέταλλο είναι μαύρο, όχι γυαλιστερό ασημί, και αυτό ακριβώς το μαύρο είναι το ζητούμενο. Είναι σίδερο που σκουράνθηκε σκόπιμα και μετά δέχτηκε ένθετη διακόσμηση από ασήμι και χρυσό, σε γραμμές από ελικοειδή φυλλώματα που κατεβαίνουν παράλληλα σε κάθε έλασμα. Το μαύρο και το ασημί ήταν τα προσωπικά χρώματα του ανθρώπου για τον οποίο φτιάχτηκε: του Ερρίκου, δούκα της Ορλεάνης, δευτερότοκου γιου του βασιλιά Φραγκίσκου του Πρώτου.
Δεν ήταν γραφτό του να κληρονομήσει τίποτα. Το 1536 ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Φραγκίσκος, πέθανε λίγες μέρες μετά από ένα παιχνίδι τένις, και αμέσως άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για δηλητηρίαση. Έτσι ο Ερρίκος, στα δεκαεπτά του, έγινε Δελφίνος, ο διάδοχος του θρόνου της Γαλλίας. Αυτή η πανοπλία φτιάχτηκε για εκείνον μέσα σε αυτή τη μεταβατική δεκαετία. Ψάξτε για στέμμα στη διακόσμηση και δεν θα βρείτε. Αυτή η απουσία είναι το κλειδί με το οποίο τη χρονολογεί το μουσείο: μετά το 1536, όταν έγινε διάδοχος, και πριν από το 1547, όταν έγινε βασιλιάς.
Βρείτε τώρα το μονόγραμμα. Ένα H, το αρχικό του Ερρίκου στα γαλλικά, πλέκεται με ένα C, το αρχικό της γυναίκας του, της Αικατερίνης των Μεδίκων, όπως γράφεται το όνομά της στα γαλλικά. Κοιτάξτε ξανά, και το ίδιο σχήμα διαβάζεται ως D. Το D της Διάνας του Πουατιέ, της μεγαλύτερης σε ηλικία γυναίκας που το μουσείο αποκαλεί ευγενικά ευνοούμενη του πρίγκιπα. Το τόξο και η φαρέτρα μέσα στη διακόσμηση, σύμβολα της κυνηγέτιδας θεάς Διάνας, δείχνουν προς την ίδια κατεύθυνση.
Υπάρχουν και δελφίνια, σε ζευγάρια που κοιτάζονται. Στα γαλλικά το δελφίνι λέγεται ντοφέν, και από την ίδια λέξη προήλθε ο τίτλος του διαδόχου, ο Δελφίνος· τα δελφίνια είναι λοιπόν ένα λογοπαίγνιο με τον κάτοχο της πανοπλίας. Σε όλα τα ελάσματα επαναλαμβάνονται τρεις πλεγμένες ημισέληνοι, έμβλημα που αγαπούσε ο οίκος των Βαλουά.
Ολόκληρη η πανοπλία έχει ύψος 1,75 μέτρα και ζυγίζει 19,7 κιλά. Το βάρος αυτό λέει πολλά. Η πανοπλία παρέλασης είναι λεπτή και ελαφριά, γιατί κανείς δεν τη χτυπά. Αυτή είναι αρκετά βαριά για να πολεμήσει κανείς μέσα της, και γι' αυτό το μουσείο τη λέει πολεμική πανοπλία. Ήρθε από το Μιλάνο, από την οικογένεια οπλουργών Νεγκρόλι. Ο Φιλίππο Νεγκρόλι και ο Φραντσέσκο Νεγκρόλι, που ειδικεύονταν ακριβώς σε αυτή την ένθετη διακόσμηση με ασήμι, τη λεγόμενη δαμασκηνή τεχνική, πιθανότατα μοιράστηκαν τη δουλειά.
Έμεινε στις συλλογές του Γαλλικού Στέμματος ως το 1797, πέρασε από την Εθνική Βιβλιοθήκη την εποχή της Επανάστασης, και το 1872 έφτασε στο μουσείο του πυροβολικού, τον πρόγονο αυτού του μουσείου.
Ο Ερρίκος έγινε βασιλιάς το 1547 και βασίλευσε δώδεκα χρόνια. Το καλοκαίρι του 1559, σε μια κονταρομαχία που οργανώθηκε για να γιορτάσει μια συνθήκη ειρήνης, μια σχίζα από το κοντάρι του Γκαμπριέλ ντε Μοντγκομερί, διοικητή της δικής του Σκωτικής Φρουράς, τον τραυμάτισε, και ο μεγάλος χειρουργός Αμπρουάζ Παρέ δεν μπόρεσε να τον σώσει. Πέθανε δέκα μέρες αργότερα. Η πανοπλία μπροστά σας φτιάχτηκε για το πεδίο της μάχης. Το τραύμα που σκότωσε τον άνθρωπο για τον οποίο φτιάχτηκε ήρθε από τον στίβο της κονταρομαχίας.
Στάση 2 από 5 · Τμήμα των δύο παγκοσμίων πολέμων, 20ός αιώνας, δυτική πτέρυγα της κεντρικής αυλής
Βερντέν
Φελίξ Βαλοτόν · 1917 · Λάδι σε μουσαμά, 114 × 146 εκ.
Προσέξτε
- Οι δέσμες σε μαύρο, μπλε και κόκκινο που διασταυρώνονται πάνω από τη φωτιά και σχηματίζουν τρίγωνα. Ο Βαλοτόν τις ονόμαζε ευθείες γραμμές που αναπαριστούν δυνάμεις και επέμενε ότι αυτό δεν σήμαινε κυβισμό.
- Οι λοξές γραμμές της βροχής αριστερά και τα λευκά και μαύρα σύννεφα αερίου που κυλούν πάνω από τη ράχη.
- Ούτε μία ανθρώπινη μορφή. Οι καμένοι κορμοί δέντρων δεξιά είναι τα μόνα κάθετα πράγματα που έχουν μείνει όρθια.
Κείμενο (2:17)
Δεν υπάρχει κανείς σε αυτόν τον πίνακα. Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσετε, όρθιοι μέσα σε μια αίθουσα γεμάτη στολές και κράνη. Ο Βαλοτόν ζωγράφισε μία από τις πιο φονικές μάχες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, δέκα μήνες μάχης μέσα στο 1916, και άφησε έξω κάθε στρατιώτη.
Αντί γι' αυτό σας δίνει γεωμετρία. Δέσμες σε μαύρο, μπλε και κόκκινο σχίζουν τον μουσαμά από τις γωνίες και διασταυρώνονται πάνω από τη φωτιά, σχηματίζοντας τρίγωνα. Αριστερά, λοξές γραμμές βροχής πέφτουν πάνω στη ράχη. Στη μέση, λευκά και μαύρα σύννεφα αερίου κυλούν πάνω από ένα έδαφος που δεν είναι παρά κρατήρες από οβίδες και φλεγόμενα κούτσουρα. Δεξιά, μια ολόκληρη πλαγιά φλέγεται, και οι καμένοι κορμοί των δέντρων είναι τα μόνα κάθετα πράγματα που έχουν μείνει όρθια.
Ο Φελίξ Βαλοτόν ήταν Ελβετός, πολιτογραφημένος Γάλλος από το 1900, μέλος των Ναμπί μαζί με τον Μπονάρ και τον Βιγιάρ, και ξακουστός για τις ξυλογραφίες του. Όταν ήρθε ο πόλεμος, τον Αύγουστο του 1914, ήταν σαράντα οκτώ χρονών. Προσφέρθηκε εθελοντής και τον απέρριψαν λόγω ηλικίας. Στις είκοσι εννέα Φεβρουαρίου 1916, τις πρώτες εβδομάδες της μάχης, έγραψε ότι το Βερντέν, αυτός ο τόπος του θανάτου, πρέπει να έχει κάτι φρικτό και ταυτόχρονα λαμπρό. Αργότερα στάλθηκε σε μια σύντομη αποστολή κοντά στο μέτωπο. Στο Βερντέν δεν πήγε ποτέ.
Αξίζει να το κρατήσετε στο μυαλό σας μπροστά στον πίνακα, γιατί πολύ νωρίς θεωρήθηκε μία από τις πιο δυνατές εικόνες της μάχης, κι όμως είναι εξ ολοκλήρου φανταστικός. Ο Βαλοτόν είπε ο ίδιος τι προσπαθούσε να κάνει. Το ονόμασε απόπειρα έκφρασης με ευθείες γραμμές, κάτι που, όπως επέμενε, δεν σήμαινε κυβισμό. Ήθελε να ζωγραφίσει δυνάμεις αντί να αναπαραγάγει τα υλικά αποτελέσματα του πολέμου, και παραδεχόταν ότι οι δυνάμεις δεν έχουν ούτε σχήμα ούτε χρώμα, και αυτό ήταν που έκανε το εγχείρημα δύσκολο. Η σελίδα του ίδιου του μουσείου, πάντως, λέει ότι εμπνεύστηκε από τον κυβισμό. Ο ζωγράφος θα είχε αντίρρηση.
Κοιτάξτε ξανά τις δέσμες. Είναι φως και φωτιά σχεδιασμένα σαν ευθείες γραμμές, ο μηχανισμός μιας μάχης με την οποία το γερμανικό πυροβολικό ήθελε να αφαιμάξει το γαλλικό πεζικό· οι άνθρωποι έχουν αφαιρεθεί από την εικόνα προς όφελος των μηχανών. Η υπογραφή βρίσκεται κάτω δεξιά, μαζί με τη χρονιά, 1917· η βάση δεδομένων του μουσείου τον χρονολογεί τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς. Το μουσείο τον αγόρασε το 1976 από μια παρισινή γκαλερί, και σήμερα είναι η εικόνα που το ίδιο το μουσείο χρησιμοποιεί στον χάρτη του ως έμβλημα αυτών των αιθουσών.
Στάση 3 από 5 · Τμήμα από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ ως τον Ναπολέοντα, 17ος – 19ος αιώνας
Ο Ναπολέων Α΄ στον αυτοκρατορικό του θρόνο
Ζαν-Ογκίστ-Ντομινίκ Ενγκρ · 1806 · Λάδι σε μουσαμά, 260 × 163 εκ.
Προσέξτε
- Η ασπίδα που κόβεται από την πάνω δεξιά άκρη. Φέρει το οικόσημο του Βασιλείου της Ιταλίας, την ένδειξη ότι ο πίνακας προοριζόταν για την Ιταλία.
- Η μικρή Μαντόνα του Ραφαήλ, κρυμμένη στην αριστερή μπορντούρα του χαλιού, ανάμεσα στα ζώδια.
- Οι χρυσές μέλισσες στον πορφυρό μανδύα και το αγαλματίδιο του Καρλομάγνου στην κορυφή του σκήπτρου, στο δεξί του χέρι.
Κείμενο (2:27)
Σας κοιτάζει κατάματα, και σχεδόν τίποτε άλλο στον πίνακα δεν κινείται. Ο Ενγκρ έχει βάλει τον αυτοκράτορα ακριβώς στο κέντρο, μετωπικά, συμμετρικά, με ένα χρυσό δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι και δύο μακριές ράβδους που τον πλαισιώνουν σαν ένα ζευγάρι παρενθέσεις. Στο δεξί του χέρι κρατά ένα σκήπτρο με ένα μικροσκοπικό αγαλματίδιο του Καρλομάγνου στην κορυφή. Στο αριστερό, το χέρι της Δικαιοσύνης. Στο πλάι του, ένα σπαθί φτιαγμένο κατά το πρότυπο της Ζουαγιέζ, του θρυλικού σπαθιού του Καρλομάγνου. Ο πορφυρός βελούδινος μανδύας είναι κεντημένος με χρυσές μέλισσες, το έμβλημα που διάλεξε η Αυτοκρατορία μαζί με τον αετό. Αυτή είναι η ενδυμασία που φόρεσε ο Ναπολέων στη στέψη του, στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων, στις δύο Δεκεμβρίου 1804, και ο Ενγκρ τη ζωγράφισε δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία είκοσι έξι ετών.
Όλοι τον μίσησαν. Στο Σαλόν του 1806, όπου εκτέθηκε με τον αριθμό 272, ο πίνακας χαρακτηρίστηκε γοτθικός και βάρβαρος. Οι κριτικοί ήταν ομόφωνοι, και ο Ζακ-Λουί Νταβίντ, που τότε τελείωνε τη δική του τεράστια Στέψη του Ναπολέοντα, τον έκρινε αυστηρά. Αυτό που τους ενόχλησε είναι ακριβώς ό,τι τον κάνει παράξενο σήμερα: η μετωπική στάση που μετατρέπει έναν ζωντανό άνθρωπο σε είδωλο, το κεφάλι που αναδύεται μέσα από μια μάζα από γούνα και βελούδο σαν πρόσωπο σε βυζαντινή εικόνα, ή σαν τον Δία στον θρόνο του. Ο ιστορικός τέχνης Ρόμπερτ Ρόζενμπλουμ πίστευε ότι ο Ενγκρ δανείστηκε τη στάση από τον Θεό Πατέρα του Βαν Άικ στο Πολύπτυχο της Γάνδης, που κρεμόταν τότε στο Λούβρο.
Κοιτάξτε την πάνω δεξιά γωνία. Μια ασπίδα κόβεται από την άκρη του μουσαμά. Φέρει το οικόσημο του Βασιλείου της Ιταλίας, και γι' αυτό το μουσείο πιστεύει ότι ο πίνακας προοριζόταν να σταλεί στην Ιταλία, για να δείξει τον Ναπολέοντα ως βασιλιά της. Ο ιστορικός Σεμπαστιέν Αλάρ υποθέτει ότι οι Ιταλοί που τον είχαν παραγγείλει τον αρνήθηκαν, και έτσι κατέληξε στο γαλλικό Νομοθετικό Σώμα.
Σκύψτε τώρα λίγο και κοιτάξτε το χαλί. Στην αριστερή του μπορντούρα, ανάμεσα σε μετάλλια με τα ζώδια, ο Ενγκρ έχει κρύψει μια μικρή εκδοχή της Μαντόνας της καρέκλας του Ραφαήλ. Λάτρευε τον Ραφαήλ και έκρυβε φόρους τιμής σε εκείνον στον έναν πίνακα μετά τον άλλον. Εδώ ο φόρος τιμής βρίσκεται κάτω από τα πόδια του αυτοκράτορα.
Ο μουσαμάς έχει ύψος δύο μέτρα και εξήντα εκατοστά. Ανήκε στο Νομοθετικό Σώμα ως το 1814, πέρασε στα βασιλικά μουσεία, και το 1832 στάλθηκε εδώ, στο Μέγαρο των Απομάχων· κρεμάστηκε πρώτα στο παρεκκλήσι και από το 1860 στη βιβλιοθήκη. Το Λούβρο τον έχει ακόμη στο ευρετήριό του με τον αριθμό 5420. Το πορτρέτο που περιγέλασε το Παρίσι το 1806 είναι σήμερα, κατά την εκτίμηση του ίδιου του μουσείου, μία από τις πιο διάσημες εικόνες του Ναπολέοντα που υπάρχουν.
Στάση 4 από 5 · Τμήμα από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ ως τον Ναπολέοντα, 17ος – 19ος αιώνας, στην ερμητικά κλειστή προθήκη που τοποθετήθηκε το 2016
Βιζίρ, το άλογο του Ναπολέοντα
Αραβικός επιβήτορας, δώρο του σουλτάνου Σελίμ Γ΄· ταρίχευση από άγνωστο ταριχευτή στην Αγγλία · 1793–1826, ταρίχευση 1839 · Ταριχευμένο δέρμα πάνω σε σκελετό από ξύλο, κάνναβη και σίδερο, ύψος στο ακρώμιο 135 εκ.
Προσέξτε
- Το σημάδι στον αριστερό πίσω μηρό του: ένα Ν με στέμμα, το σήμα των Αυτοκρατορικών Στάβλων.
- Πόσο μικρός είναι. Ένα μέτρο και τριάντα πέντε εκατοστά στο ακρώμιο, σημερινό ύψος πόνι, κι όμως ήταν άλογο πολέμου στην Ιένα και στο Άιλαου.
- Το χρώμα του τριχώματος, που αποκαταστάθηκε το 2016 ύστερα από δεκαετίες ξεθωριάσματος και επαναβαφών. Είναι η λεπτομέρεια για την οποία διαφωνούν οι ειδικοί.
Κείμενο (2:24)
Είναι μικρότερος απ' ό,τι περιμένετε. Ένα μέτρο και τριάντα πέντε εκατοστά στο ακρώμιο, όσο ένα μεγάλο πόνι, και έτσι έμοιαζε ένα άλογο πολέμου το 1806. Ο Βιζίρ ήταν αραβικός επιβήτορας, γκρίζος, δώρο στον Ναπολέοντα από τον Οθωμανό σουλτάνο Σελίμ τον Τρίτο. Ο αυτοκράτορας τον ίππευε από το 1805, και ο Βιζίρ τον κουβάλησε στην Ιένα το 1806 και στο Άιλαου το 1807. Ο Ναπολέων είχε στη ζωή του γύρω στα εκατόν τριάντα άλογα. Αυτό είναι το μόνο που ξέρουμε ότι σώθηκε ως ταριχευμένο δέρμα.
Κάντε τον γύρο ως το αριστερό πίσω πόδι του. Στον μηρό υπάρχει ένα σημάδι από πυρωμένο σίδερο, ένα Ν με στέμμα, το σήμα των Αυτοκρατορικών Στάβλων. Χωρίς αυτό, δεν θα βρισκόταν καν εδώ. Ο Βιζίρ έζησε πέντε χρόνια περισσότερο από τον αφέντη του και πέθανε το 1826, σε μια Γαλλία όπου ένα κειμήλιο του Βοναπάρτη ήταν επικίνδυνο απόκτημα. Τον άδειασαν, και το δέρμα του, με εκείνη τη σφραγίδα πάνω του, το έκρυψαν από τους πράκτορες των βασιλοφρόνων. Το 1839 το δέρμα μεταφέρθηκε στην Αγγλία και ταριχεύτηκε εκεί. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1868 και ύστερα έμεινε ξεχασμένο τριάντα χρόνια σε μια σοφίτα του Λούβρου. Το 1905, τη χρονιά που ιδρύθηκε αυτό το μουσείο, τον έφεραν εδώ.
Ως το 2016 ήταν σε κακή κατάσταση. Το πολύ φως και ο υπερβολικά ξηρός αέρας είχαν ξεθωριάσει και ραγίσει το δέρμα, που είχε βαφτεί και μπαλωθεί τη δεκαετία του εξήντα· το μουσείο μέτρησε σαράντα τρεις ρωγμές. Αντί να τον στείλει αθόρυβα στους συντηρητές, ζήτησε βοήθεια από το κοινό. Περισσότεροι από διακόσιοι εβδομήντα δωρητές έδωσαν πάνω από είκοσι έξι χιλιάδες ευρώ, και δύο ειδικοί στην ταρίχευση, η Ιβλίν Ιγκέ και ο Ζακ Τινέ, δούλεψαν πάνω του για περισσότερο από έναν μήνα: ακτινογραφίες, γέμισμα των ρωγμών, καθάρισμα, επανενυδάτωση του δέρματος και νέο χρωμάτισμα του τριχώματος. Ύστερα μπήκε στην ερμητικά κλειστή, κλιματιζόμενη προθήκη μέσα από την οποία τον κοιτάζετε.
Οι ακτινογραφίες έφεραν στο φως μια έκπληξη. Δεν υπάρχει ούτε ένα κόκαλο μέσα του. Αυτό που κρατά το σχήμα του είναι ξύλο, κάνναβη, καρφιά, βίδες και σιδερένιες ράβδοι, δουλειά εκείνου του ταριχευτή στην Αγγλία το 1839.
Και υπάρχει μια αμφιβολία που έχει διατυπώσει το ίδιο το μουσείο, στη σειρά αναρτήσεων στο ιστολόγιό του για τη διάσωσή του. Ορισμένοι ειδικοί λένε ότι το χρώμα αυτού του τριχώματος δεν ταιριάζει με τον Βιζίρ που ζωγράφισε ο Οράς Βερνέ, και ότι το άλογο στην προθήκη μπορεί να είναι κάποιο άλλο από τα άλογα ιππασίας του αυτοκράτορα. Το σημάδι λέει Αυτοκρατορικοί Στάβλοι. Δεν λέει ποιο άλογο.
Στάση 5 από 5 · Ναός του Θόλου των Απομάχων (Dôme des Invalides), ανοιχτή κρύπτη κάτω από τον τρούλο
Ο τάφος του Ναπολέοντα Α΄
Αρχιτέκτονας: Λουί Βισκόντι· γλυπτά: Τζέιμς Πραντιέ, Πιερ-Σαρλ Σιμάρ και Φρανσίσκ Ντιρέ · 1840–1861 · Σαρκοφάγος από κόκκινο χαλαζίτη σε βάση από πράσινο γρανίτη, μέσα σε ανοιχτή κυκλική κρύπτη
Προσέξτε
- Το χρώμα της πέτρας. Είναι κόκκινος χαλαζίτης από την Καρελία, όχι ο πορφυρίτης που ανέφεραν οι παλιοί οδηγοί, σε βάση από πράσινο γρανίτη από τα Βόσγια.
- Οι δώδεκα πεσσοί της στοάς που περιβάλλει την κρύπτη, με ανάγλυφες πλάκες με τα κατορθώματα του αυτοκράτορα ανάμεσά τους.
- Η συντροφιά του: ο Φος και ο Λιοτέ, το μαυσωλείο του Βομπάν, οι αδελφοί του Ιωσήφ και Ιερώνυμος και ο γιος του, ο Αετιδέας, όλοι στο ίδιο κτίριο.
Κείμενο (2:43)
Τον κοιτάζετε από ψηλά. Έτσι το σχεδίασε ο αρχιτέκτονας. Ο Λουί Βισκόντι άνοιξε μια κυκλική κρύπτη στο δάπεδο κάτω από τον τρούλο, ανοιχτή προς τον ναό από πάνω, ώστε όποιος έρχεται να δει τον Ναπολέοντα να πρέπει να σκύψει πάνω από το κιγκλίδωμα και να γείρει το κεφάλι. Κατεβείτε τις σκάλες, και τότε η σαρκοφάγος υψώνεται πάνω από εσάς.
Η πέτρα είναι το πρώτο που ρωτούν όλοι. Δεν είναι πορφυρίτης, ό,τι κι αν λένε οι παλαιότεροι ταξιδιωτικοί οδηγοί. Είναι κόκκινος χαλαζίτης από ένα λατομείο στην Καρελία που ανήκε στον τσάρο της Ρωσίας Νικόλαο τον Πρώτο, και πατά σε μια βάση από πράσινο γρανίτη από τα Βόσγια. Μέσα της υπάρχουν έξι φέρετρα, το ένα μέσα στο άλλο, και μέσα στο έκτο είναι ο αυτοκράτορας.
Κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εδώ. Ο Ναπολέων πέθανε στην Αγία Ελένη το 1821 και θάφτηκε εκεί. Το 1840 ο βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος αποφάσισε να τον φέρει πίσω στην πατρίδα, και στις δεκαπέντε Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς το φέρετρο έφτασε κάτω από αυτόν τον τρούλο και τοποθετήθηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Ιερωνύμου για να περιμένει. Περίμενε πολύ. Ο Βισκόντι χρειάστηκε να σκάψει το κέντρο ενός ναού του δέκατου έβδομου αιώνα για να φτιάξει την κρύπτη, και πέθανε τον Δεκέμβριο του 1853 με το έργο ημιτελές. Η σορός τοποθετήθηκε τελικά στη σαρκοφάγο στις δύο Απριλίου 1861, περισσότερα από είκοσι χρόνια αφότου είχε επιστρέψει στο Παρίσι.
Το ίδιο το κτίριο είναι παλαιότερο από όλα αυτά. Ο Ζιλ Αρντουέν-Μανσάρ το έχτισε από το 1677 ως βασιλικό παρεκκλήσι του Μεγάρου των Απομάχων, του ασύλου για τους παλαίμαχους στρατιώτες που ίδρυσε ο Λουδοβίκος ο Δέκατος Τέταρτος, και ο επιχρυσωμένος τρούλος του ήταν το ψηλότερο σημείο του Παρισιού ως τον Πύργο του Άιφελ. Στην Επανάσταση έγινε ναός του θεού Άρη. Το 1800 ο ίδιος ο Ναπολέων μετέφερε εδώ τον τάφο του Τυρέν, του μεγάλου στρατηγού του Λουδοβίκου του Δέκατου Τέταρτου, και ανακήρυξε τον ναό πάνθεο της στρατιωτικής δόξας. Λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε ο Βομπάν. Ο Ναπολέων διάλεγε τη συντροφιά που θα είχε.
Κοιτάξτε γύρω σας τη στοά που περιβάλλει την κρύπτη. Δώδεκα πεσσοί, και ανάμεσά τους ανάγλυφες πλάκες που εξυμνούν τα έργα του αυτοκράτορα, με γλυπτά του Πραντιέ, του Σιμάρ και του Ντιρέ. Σκεφτείτε μετά ποιοι άλλοι αναπαύονται σε αυτό το κτίριο: οι αδελφοί του Ιωσήφ και Ιερώνυμος, ο γιος του Ναπολέων ο Δεύτερος, ο Αετιδέας, οι στρατηγοί του Μπερτράν και Ντιρόκ, και οι στρατάρχες ενός μεταγενέστερου πολέμου, ο Φος και ο Λιοτέ.
Μια ιστορία από τα πιο σκοτεινά χρόνια του κτιρίου. Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο στρατός κατοχής έκανε το Μέγαρο των Απομάχων στρατώνα. Η οικογένεια Μορέν, που έμενε μέσα στο συγκρότημα, έκρυβε εδώ συμμαχικούς αεροπόρους, κάτω από τη μύτη της φρουράς, επί τρία χρόνια.
Και η πέτρα κάτω από την οποία θάφτηκε πρώτα στην Αγία Ελένη γύρισε μαζί του το 1840. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από εδώ, στην αυλή της Νιμ, έναν κήπο κατά μήκος του ναού του Αγίου Λουδοβίκου: μια απλή ταφόπλακα από ένα νησί στον Νότιο Ατλαντικό, λίγες εκατοντάδες βήματα μακριά από όλη αυτή την κόκκινη πέτρα.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στο Μουσείο του Στρατού.
Το Μέγαρο των Απομάχων φυλάει σχεδόν μισό εκατομμύριο αντικείμενα και αυτή η σελίδα παρουσιάζει πέντε. Φωτογραφίστε ένα μπρούντζινο κανόνι στην αυλή, μια στραταρχική ράβδο, μια ανάγλυφη μακέτα οχυρωμένης πόλης ή ένα κράνος με βαθούλωμα: το Chiaro αναγνωρίζει το αντικείμενο, εξηγεί γιατί ο στρατός το κράτησε και απαντά στις ερωτήσεις σας ώσπου να προχωρήσετε.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Hôtel national des Invalides, 129 rue de Grenelle, 75007 Παρίσι. Δύο είσοδοι: το 129 rue de Grenelle, από την πλευρά της Esplanade, που είναι και η προσβάσιμη είσοδος και η μόνη ανοιχτή τις βραδιές της πρώτης Παρασκευής του μήνα, και το 2 place Vauban, από την πλευρά του ναού του Θόλου, ο πιο γρήγορος δρόμος προς τον τάφο.
Μετρό γραμμή 8 ως La Tour-Maubourg ή Invalides, γραμμή 13 ως Varenne, ή RER C ως Invalides. Τα λεωφορεία 28, 63, 69, 82, 83, 92 και 93 σταματούν στο Invalides ή στο La Tour-Maubourg.
Εισιτήρια
- Ανοιχτό κάθε μέρα, 10:00 με 18:00, και κλειστό μόνο την 1η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου και στις 25 Δεκεμβρίου. Δεν υπάρχει εβδομαδιαία ημέρα αργίας. Τα ταμεία κλείνουν μισή ώρα πριν από το μουσείο.
- Ένα εισιτήριο των 17 ευρώ καλύπτει τις μόνιμες συλλογές, τον ναό του Θόλου και τον τάφο. Οι κάτω των 18 μπαίνουν δωρεάν, και οι κάτοικοι του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου κάτω των 26 μπαίνουν δωρεάν στις μόνιμες συλλογές, αλλά όσοι μπαίνουν δωρεάν πρέπει και πάλι να πάρουν εισιτήριο από τα ταμεία.
- Η Βασιλική Αίθουσα του τμήματος όπλων και πανοπλιών ανακαινίζεται, και ορισμένες πανοπλίες εκτίθενται αλλού στο μουσείο ή έχουν δανειστεί. Ρωτήστε στο γκισέ πού βρίσκεται σήμερα η πανοπλία του Δελφίνου.
- Την πρώτη Παρασκευή του μήνα το μουσείο μένει ανοιχτό ως τις 22:00 με εισιτήριο 10 ευρώ, μαζί με τον ναό του Θόλου· η μόνη είσοδος εκείνο το βράδυ είναι το 129 rue de Grenelle.
- Θα πάτε και στο Μουσείο Ροντέν, ακριβώς δίπλα στο Μέγαρο των Απομάχων; Ένα συνδυαστικό εισιτήριο κοστίζει 26 ευρώ και ισχύει τρεις μήνες.
- Στις 19 και 20 Σεπτεμβρίου 2026, το Σαββατοκύριακο των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς, το μουσείο είναι ανοιχτό 10:00 με 18:00 και η είσοδος είναι δωρεάν, οπότε μην αγοράσετε εισιτήριο για αυτές τις δύο μέρες.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο ψηφιακός ξεναγός του ίδιου του μουσείου ανανεώνεται και δεν διατίθεται αυτή την περίοδο, οπότε δεν υπάρχει τίποτα για ενοικίαση στο γκισέ. Το μουσείο πουλά ξεναγήσεις μέσω του συνεργάτη του Cultival, 19,50 ευρώ το κανονικό εισιτήριο και 8 ευρώ για κάτω των 18. Αυτό που διαβάζετε δεν κοστίζει τίποτα: πέντε στάσεις, η καθεμία με το πλήρες κείμενό της κάτω από το πρόγραμμα αναπαραγωγής, ενώ η εφαρμογή Chiaro αναλαμβάνει το υπόλοιπο κτίριο από μια φωτογραφία.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Μουσείο του Στρατού;
Ναι, αυτός εδώ. Οι πέντε στάσεις του παίζουν κατευθείαν στο πρόγραμμα περιήγησης του κινητού σας και δείχνουν όλο το κείμενο κάτω από το πρόγραμμα αναπαραγωγής, χωρίς καμία λήψη. Οπουδήποτε αλλού στο Μέγαρο των Απομάχων, φωτογραφίστε το αντικείμενο και αφήστε την εφαρμογή Chiaro να σας το εξηγήσει.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μουσείου του Στρατού;
Αυτή τη στιγμή δεν ενοικιάζεται κανένας: το μουσείο αναφέρει ότι ο ψηφιακός του ξεναγός ανανεώνεται. Οι ξεναγήσεις του συνεργάτη του, Cultival, κοστίζουν 19,50 ευρώ το κανονικό εισιτήριο και 8 ευρώ για κάτω των 18, επιπλέον της εισόδου.
Πού βρίσκεται ο τάφος του Ναπολέοντα στο Μουσείο του Στρατού;
Κάτω από τον επιχρυσωμένο τρούλο του ναού του Θόλου των Απομάχων (Dôme des Invalides), στο νότιο άκρο του συγκροτήματος, σε μια ανοιχτή κρύπτη με σκάλες που κατεβαίνουν ως τη σαρκοφάγο. Ο ναός του Θόλου περιλαμβάνεται στο ίδιο εισιτήριο των 17 ευρώ με το μουσείο. Η είσοδος της place Vauban σας βγάζει κατευθείαν εκεί.
Είναι κλειστό το Μουσείο του Στρατού τις Δευτέρες;
Όχι. Είναι ανοιχτό κάθε μέρα από τις 10:00 ως τις 18:00, και τις Δευτέρες, και κλείνει μόνο την 1η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου και στις 25 Δεκεμβρίου. Την πρώτη Παρασκευή κάθε μήνα μένει ανοιχτό ως τις 22:00.
Πόσο κοστίζει η είσοδος στο Μουσείο του Στρατού;
17 ευρώ το κανονικό, 12 ευρώ το μειωμένο και 10 ευρώ τις βραδιές της πρώτης Παρασκευής. Το εισιτήριο καλύπτει τις μόνιμες συλλογές, τον ναό του Θόλου και τον τάφο του Ναπολέοντα, την περιοδική έκθεση, το Musée de l'Ordre de la Libération (Μουσείο του Τάγματος της Απελευθέρωσης) και το Musée des Plans-Reliefs (Μουσείο Ανάγλυφων Μακετών). Οι κάτω των 18 μπαίνουν δωρεάν· οι κάτοικοι του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου κάτω των 26 μπαίνουν δωρεάν στις μόνιμες συλλογές.
Πόση ώρα χρειάζεται για το Μουσείο του Στρατού;
Υπολογίστε περίπου μία ώρα και ένα τέταρτο περπάτημα για τις πέντε στάσεις, μαζί με τις σκάλες στη δυτική πτέρυγα και τη διαδρομή γύρω από την αυλή ως τον ναό του Θόλου· οι ηχογραφήσεις διαρκούν συνολικά περίπου δεκατρία λεπτά. Μια πλήρης επίσκεψη στα τρία τμήματα και στον ναό του Θόλου θέλει μισή μέρα.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο του Στρατού.