Μετάβαση στο περιεχόμενο

Όπερα Γκαρνιέ · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός της Όπερας Γκαρνιέ,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Εγκαινιάστηκε στις 5 Ιανουαρίου 1875 πίσω από μια πρόσοψη ύψους 32 μέτρων· εδώ η όπερα του Γκαρνιέ αφηγείται πέντε σημεία της, και για κάθε άλλη προτομή, ψηφιδωτό ή λύρα που θα φωτογραφίσετε, το Chiaro σάς λέει την ιστορία της.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Όπερα Γκαρνιέ.

9:41

Η κύρια πρόσοψη από την Πλατεία της Όπερας

Όπερα Γκαρνιέ, Παρίσι

0:00 2:50
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου

Πέντε σημεία, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Ο ηχητικός μας ξεναγός για την Όπερα Γκαρνιέ ξεκινά έξω, στην πλατεία, μπροστά στην επίχρυση πρόσοψη του Σαρλ Γκαρνιέ και πριν από οποιοδήποτε εισιτήριο, και μετά ακολουθεί μέσα τη διαδρομή αυτόνομης επίσκεψης που χαράζει η ίδια η Όπερα. Από την πλατεία, κάντε τον γύρο προς τα αριστερά σας, κατά μήκος της δυτικής πλευράς του κτιρίου, ως την πόρτα των επισκεπτών στη γωνία των οδών Rue Scribe και Rue Auber. Μέσα, η σειρά είναι αυτή που τυπώνει το έντυπο της Όπερας: από την κυκλική Ροτόντα των Συνδρομητών (Rotonde des Abonnés) στην Πυθία, μέσα στη σπηλιά της στο ισόγειο, πάνω από τη Μεγάλη Σκάλα, μέσα στην αίθουσα από τα θεωρεία του πρώτου εξώστη, και μετά μέσα από το Salon du Glacier και τον ψηφιδωτό Προθάλαμο (Avant-Foyer) στο Μεγάλο Φουαγιέ της νότιας πρόσοψης, που τα παράθυρά του βλέπουν στη Λεωφόρο της Όπερας. Οι πέντε ηχογραφήσεις διαρκούν συνολικά περίπου δώδεκα λεπτά· η ίδια η Όπερα υπολογίζει μιάμιση ώρα για όλη την επίσκεψη.

Τα εισιτήρια, τα ωράρια και οι όροι πρόσβασης αυτής της σελίδας προέρχονται από το operadeparis.fr, τον επίσημο ιστότοπο της Opéra national de Paris, και από το έντυπο επίσκεψης που εκδίδει· η ιστορική πλευρά στηρίζεται επιπλέον σε μια δεύτερη δημοσιευμένη πηγή. Η αίθουσα είναι το κομμάτι που είναι πιθανότερο να μη δείτε τη μέρα της επίσκεψής σας, γιατί οι πρόβες την καταλαμβάνουν χωρίς προειδοποίηση, και ολόκληρη η επίσκεψη κλείνει τις μέρες που υπάρχει παράσταση κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αν κάποιος υπάλληλος μέσα σας πει κάτι διαφορετικό, ακούστε τον, γιατί ξέρει το κτίριο καλύτερα από εμάς, και στείλτε μας δυο γραμμές για τη διαφορά.

Στάση 1 από 5 · Place de l'Opéra, στη νότια πλευρά του κτιρίου, απέναντι από την κύρια πρόσοψη· δωρεάν, πριν από οποιοδήποτε εισιτήριο

Η κύρια πρόσοψη από την Πλατεία της Όπερας

Σαρλ Γκαρνιέ (1825–1898), για τον Ναπολέοντα Γ΄· επίχρυσα συμπλέγματα του Σαρλ Γκυμερί (1827–1871), Απόλλων του Εμέ Μιλέ (1819–1891) · 1861–1875· τα αποκαλυπτήρια της πρόσοψης στις 15 Αυγούστου 1867 · Πέτρα, χρωματιστά μάρμαρα και επίχρυσος μπρούντζος· 32 μ. από το έδαφος ως την κορυφή της πρόσοψης

Προσέξτε

  • Τα επίχρυσα γράμματα πάνω από τη λότζα: ACADEMIE NATIONALE DE MUSIQUE (Εθνική Ακαδημία Μουσικής). Η λέξη μετά το Académie ήταν παλιά Impériale, και το 1870 άλλαξαν μόνο τα έξι πρώτα της γράμματα.
  • Το Ν και το Ε στα μετάλλια του αττικού ορόφου, το μονόγραμμα του Napoléon Empereur. Τα σημερινά γράμματα φτιάχτηκαν με βάση το σχέδιο του ίδιου του Γκαρνιέ και τοποθετήθηκαν μόλις στην αποκατάσταση του 2000.
  • Τα δύο επίχρυσα συμπλέγματα στις γωνίες, η «Αρμονία» του Σαρλ Γκυμερί αριστερά και η «Ποίηση» δεξιά, και πίσω από τον πράσινο τρούλο, στο αέτωμα του κτιρίου της σκηνής, ο Απόλλων που υψώνει τη λύρα του.
  • Οι προτομές των συνθετών στα στρογγυλά ανοίγματα ανάμεσα στους κίονες της λότζας: από αριστερά, Ροσίνι, Ομπέρ, Μπετόβεν, Μότσαρτ, Σποντίνι, Μέγιερμπιρ και Αλεβί.
Κείμενο (2:50)

Απομακρυνθείτε στην πλατεία τόσο, ώστε να χωρά ολόκληρη η πρόσοψη στο βλέμμα σας με μιας, γιατί ο Σαρλ Γκαρνιέ την έχτισε για να διαβάζεται από εδώ. Η λεωφόρος πίσω σας, η Λεωφόρος της Όπερας, φτάνει ίσια ως αυτή την πρόσοψη και τελειώνει πάνω της, έτσι που όλη η θέα κατά μήκος του δρόμου κλείνει με ένα θέατρο.

Ξεκινήστε από πάνω και κατεβείτε. Στις δύο γωνίες, τα επίχρυσα συμπλέγματα που αστράφτουν στον ήλιο είναι του Σαρλ Γκυμερί: η «Αρμονία» στα αριστερά σας και η «Ποίηση» στα δεξιά σας. Δεν υπήρχαν στο σχέδιο. Όταν ο Ναπολέων ο Τρίτος είδε μια γύψινη μακέτα του σχεδίου, ζήτησε να αντικατασταθεί η ταράτσα στην κορυφή από τον ογκώδη αττικό όροφο που βλέπετε τώρα, για να σηκώσει αυτοκρατορικά άρματα. Τα άρματα δεν ήρθαν ποτέ. Στη θέση τους ανέβηκαν το 1869 οι χρυσές μορφές του Γκυμερί. Πάνω και πίσω από τον πράσινο τρούλο, στο αέτωμα του κτιρίου της σκηνής, στέκεται ο Απόλλων του Εμέ Μιλέ και υψώνει τη λύρα του πάνω από το Παρίσι.

Τώρα τον ίδιο τον αττικό όροφο. Στα μετάλλια θα διακρίνετε ένα Ν και ένα Ε: Ναπολεόν Αμπερέρ, δηλαδή Ναπολέων Αυτοκράτωρ. Τα γράμματα που φτιάχτηκαν γι’ αυτά δεν ήταν έτοιμα για τα αποκαλυπτήρια, και όταν έπεσε η Αυτοκρατορία το 1870, ο Γκαρνιέ κατέβασε με ανακούφιση τα προσωρινά. Αυτά που βρίσκονται εκεί σήμερα φτιάχτηκαν με βάση το αρχικό του σχέδιο και τοποθετήθηκαν μόλις στην αποκατάσταση του 2000.

Χαμηλώστε το βλέμμα στη χρυσή επιγραφή πάνω από τους κίονες: Ακαντεμί Νασιονάλ ντε Μιζίκ, δηλαδή Εθνική Ακαδημία Μουσικής. Είχε σκαλιστεί ως Ακαντεμί Ενπεριάλ, Αυτοκρατορική Ακαδημία, και όταν ήρθε η Δημοκρατία, κάποιος άλλαξε μόνο τα έξι πρώτα γράμματα της γαλλικής λέξης για το «αυτοκρατορική». Ανάμεσα στους ζευγαρωτούς κίονες της λότζας υπάρχουν επίχρυσες προτομές συνθετών: από αριστερά, Ροσίνι, Ομπέρ, Μπετόβεν, Μότσαρτ, Σποντίνι, Μέγιερμπιρ και Αλεβί. Δεκατέσσερις ζωγράφοι και ψηφιδογράφοι και εβδομήντα τρεις γλύπτες δούλεψαν σε αυτή την πρόσοψη, με δεκαεπτά διαφορετικά υλικά.

Ο Γκαρνιέ δεν ήταν διάσημος όταν κέρδισε την ανάθεση. Περίπου εκατόν εβδομήντα αρχιτέκτονες πήραν μέρος στον πρώτο γύρο του διαγωνισμού το 1860, και το ρητό του ήταν ένας στίχος του Τάσσο: ελπίζω πολλά, περιμένω λίγα. Λέγεται μια ιστορία, και είναι μόνο ιστορία, ότι η αυτοκράτειρα τον ρώτησε τι ρυθμός ήταν αυτός, αφού δεν ήταν ούτε Λουδοβίκου του Δέκατου Τέταρτου ούτε του Δέκατου Πέμπτου ούτε του Δέκατου Έκτου, κι εκείνος της απάντησε ότι ήταν ρυθμός Ναπολέοντα του Τρίτου.

Κάτι τελευταίο, κάτω, στο επίπεδο του δρόμου: από τα δύο γλυπτά συμπλέγματα δεξιά από τις πόρτες, το εσωτερικό είναι αντίγραφο. Το πρωτότυπο, ο «Χορός» του Καρπό, χαρακτηρίστηκε άσεμνο όταν αποκαλύφθηκε το 1869, και μια νύχτα του Αυγούστου εκείνης της χρονιάς κάποιος πέταξε πάνω του ένα μπουκάλι μαύρο μελάνι. Παραγγέλθηκε μάλιστα και αντικαταστάτης. Ύστερα ξέσπασε ο πόλεμος, όλοι το ξέχασαν, και οι χορεύτριες του Καρπό έμειναν στη θέση τους. Το πρωτότυπο βρίσκεται από το 1986 στο Μουσείο Ορσέ.

Στάση 2 από 5 · Ισόγειο, το Bassin de la Pythie (η λεκάνη της Πυθίας) στη βάση της Μεγάλης Σκάλας, αμέσως μετά τη Rotonde des Abonnés

Η Πυθία στη σπηλιά της κάτω από τη Μεγάλη Σκάλα

Αντέλ ντ’ Αφρί, γνωστή ως Μαρτσέλο (1836–1879)· σπηλιά του Σαρλ Γκαρνιέ (1825–1898) · Πλάστηκε στη Ρώμη το 1869, εκτέθηκε στο Σαλόν του 1870, στη θέση της για τα εγκαίνια του 1875 · Μπρούντζος σε ψηλή βάση-τρίποδα, ύψος 290 εκ.

Προσέξτε

  • Πριν φτάσετε σε αυτήν, η οροφή της κυκλικής Ροτόντας των Συνδρομητών: τα αραβουργήματα στο κεντρικό μετάλλιο σχηματίζουν τις λέξεις JEAN LOUIS CHARLES GARNIER ARCHITECTE 1861-1875. Είναι η υπογραφή του αρχιτέκτονα πάνω στο κτίριό του.
  • Το γυμνό της πόδι που κρέμεται από τον τρίποδα και τα φίδια που τυλίγονται γύρω από τη βάση του. Η Μαρτσέλο ήθελε μια Πυθία σαν τις μάντισσες της Ινδίας, με εξημερωμένα φίδια.
  • Οι δύο μπρούντζινοι φανοστάτες δεξιά κι αριστερά της, του Ζιλ Κορμπόζ, που έπλασε και τον πολυέλαιο στον επάνω όροφο.
  • Ο σκαλιστός θόλος πάνω από τη σπηλιά: φυτά, μουσικά όργανα, μάσκες και κοχύλια. Ο Γκαρνιέ φανταζόταν αυτόν τον χώρο ως νυμφαίο, ένα ιερό για τις νύμφες του νερού.
Κείμενο (2:29)

Μόλις περάσατε από τη Ροτόντα των Συνδρομητών, την κυκλική αίθουσα στην αρχή της επίσκεψης, κι αν δεν κοιτάξατε ψηλά εκεί μέσα, αξίζει να γυρίσετε λίγα βήματα πίσω: το ελικοειδές διακοσμητικό στο κέντρο της οροφής της σχηματίζει τις λέξεις Ζαν Λουί Σαρλ Γκαρνιέ, αρχιτέκτων, 1861 έως 1875. Ο αρχιτέκτονας υπέγραψε το κτίριό του στο μόνο σημείο που δεν το διαβάζει σχεδόν κανείς.

Τώρα η γυναίκα στη σπηλιά μπροστά σας. Είναι η Πυθία, η ιέρεια του Απόλλωνα που έδινε τους χρησμούς του, καθισμένη στον τρίποδα όπου τους λάμβανε. Δεν ήταν ποτέ γραφτό της να βρεθεί εδώ. Ο Γκαρνιέ κρατούσε αυτή την κόγχη για έναν καθιστό μαρμάρινο Ορφέα, ήρεμο και λευκό, όμως τα χρήματα γι’ αυτόν δεν βρέθηκαν ποτέ. Είχε ήδη δει αυτή τη μορφή σε πηλό, σε ένα εργαστήριο στη Ρώμη, και του άρεσε, χωρίς να πιστεύει ότι ταίριαζε στο θέατρό του. Δύο χρόνια αργότερα την είδε χυτή σε μπρούντζο στο Παρίσι, δοκίμασε πώς δείχνει κάτω από τη σκάλα του και ζήτησε από τον υπουργό να την αγοράσει. Η δική του ετυμηγορία ήταν ότι αντί για έναν πολύ ήρεμο θεό απέκτησε έναν βασανισμένο μπρούντζο, μια ιέρεια του Απόλλωνα που βασανίζεται πάνω στον τρίποδά της. Την αποκαλούσε το μόνο διακοσμητικό έργο σε όλο το κτίριο που δεν φτιάχτηκε για την Όπερα.

Η γλύπτρια υπέγραφε ως Μαρτσέλο. Το όνομά της ήταν Αντέλ ντ’ Αφρί, δούκισσα της Καστιλιόνε-Κολόνα, Ελβετίδα γλύπτρια και ζωγράφος που δούλευε στη Ρώμη. Η Πυθία ξεκίνησε ως προτομή και μεγάλωσε ώσπου έγινε αυτό που βλέπετε: δύο μέτρα και ενενήντα εκατοστά μπρούντζου. Κι όταν χρειάστηκε χέρια, ώμους και παλάμες, τα έπλασε παίρνοντας για πρότυπο τα δικά της. Δεν ήταν εύκολο. Η μορφή κατέρρευσε δύο φορές στο εργαστήριό της, και στον δρόμο για το Παρίσι το πρόπλασμα έσπασε σε εκατό κομμάτια. Ήθελε, όπως έλεγε η ίδια, μια ινδική Πυθία, σαν τις μάντισσες της Ινδίας με τα εξημερωμένα φίδια τους. Κοιτάξτε κάτω, στη βάση, και θα τα βρείτε.

Η λεκάνη μπροστά στην οποία στέκεστε ήταν κάποτε σιντριβάνι: ένας πίδακας νερού σήκωνε μια λεπτή αχλή, και τη βλέπατε μέσα από αυτήν. Το νερό είναι το σωστό θέμα για αυτό το επίπεδο. Όταν σκάβονταν τα θεμέλια, τα υπόγεια νερά πλημμύριζαν συνεχώς το εργοτάξιο· οκτώ ατμοκίνητες αντλίες δούλευαν μέρα νύχτα κι εκείνο πάλι δεν στέγνωνε, κι έτσι ο Γκαρνιέ έχτισε διπλά θεμέλια γύρω από μια τεράστια τσιμεντένια δεξαμενή. Από αυτή τη δεξαμενή γεννήθηκε ο θρύλος της λίμνης κάτω από την Όπερα, της λίμνης που έδωσε ο Γκαστόν Λερού στο Φάντασμά του.

Στα εγκαίνια, τον Ιανουάριο του 1875, το κοινό και οι κριτικοί την αγάπησαν αμέσως, κάτι που ξάφνιασε τη Μαρτσέλο όσο και τη χαροποίησε.

Στάση 3 από 5 · Η Μεγάλη Σκάλα (Grand Escalier), από τη βάση της πρώτης σκάλας ως τα πλατύσκαλα

Η Μεγάλη Σκάλα

Σαρλ Γκαρνιέ (1825–1898)· λαμπαδηφόρες μορφές του Αλμπέρ-Ερνέστ Καριέ-Μπελέζ (1824–1887)· πίνακες της οροφής του Ιζιντόρ Πιλς (1815–1875) · 1861–1875 · Σκαλοπάτια από λευκό μάρμαρο της Σεραβέτσα, κουπαστή από όνυχα πάνω σε κόκκινο και πράσινο μάρμαρο· το κλιμακοστάσιο υψώνεται 30 μ.

Προσέξτε

  • Οι δύο μπρούντζινες γυναίκες στη βάση της πρώτης σκάλας, του Καριέ-Μπελέζ, που κρατούν ψηλά ανθοδέσμες από φως. Πρώτα ήταν λάμπες γκαζιού, αργότερα ηλεκτρικές.
  • Η κουπαστή κάτω από το χέρι σας: ανοιχτόχρωμος όνυχας από πάνω, από κάτω 128 κάγκελα από κόκκινο αρχαίο μάρμαρο, πάνω σε βάση από πράσινο σουηδικό μάρμαρο.
  • Τα ίδια τα σκαλοπάτια. Καθώς ανεβαίνουν, περνούν από κοίλα σε κυρτά, και σε όλη τη σκάλα μόνο ένα είναι ευθύ.
  • Τα μπαλκόνια που στοιβάζονται και στους τέσσερις τοίχους του φρεατίου, εκεί όπου οδηγούν οι επάνω σκάλες. Από εκεί ψηλά, όποιος φτάνει από κάτω είναι εκτεθειμένος στα βλέμματα.
Κείμενο (2:22)

Σταθείτε στη βάση της πρώτης σκάλας και κοιτάξτε ψηλά. Ο χώρος όπου βρίσκεστε υψώνεται τριάντα μέτρα, και η ίδια η Όπερα τον περιγράφει ως κλίτος, τη λέξη που θα χρησιμοποιούσατε για έναν καθεδρικό ναό. Μπροστά σας η σκάλα χωρίζεται σε δύο σκέλη που απομακρύνονται και ξαναενώνονται, και από κάθε πλευρά, το ένα πάνω στο άλλο στους τοίχους, υπάρχουν μπαλκόνια. Ο Γκαρνιέ δεν το έχτισε αυτό για να φτάνει ο κόσμος από την πόρτα στη θέση του. Το έχτισε για να μπορούν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον καθώς το κάνουν. Το έντυπο της Όπερας ονομάζει τη βάση αυτής της σκάλας θέατρο μέσα στο θέατρο.

Ξεκινήστε από τις δύο μπρούντζινες γυναίκες στα βάθρα στη βάση της σκάλας, που κρατούν ψηλά ανθοδέσμες από φως. Είναι έργα του Αλμπέρ-Ερνέστ Καριέ-Μπελέζ, και κρατούσαν φλόγες γκαζιού πριν το κτίριο αποκτήσει ηλεκτρικό.

Βάλτε τώρα το χέρι σας στην κουπαστή καθώς ανεβαίνετε. Η κουπαστή είναι από όνυχα, τα κάγκελα από κάτω από κόκκινο αρχαίο μάρμαρο, εκατόν είκοσι οκτώ τον αριθμό, και η βάση πάνω στην οποία στέκονται από πράσινο μάρμαρο της Σουηδίας. Τα σκαλοπάτια είναι από λευκό μάρμαρο της Σεραβέτσα, και εδώ υπάρχει κάτι που αξίζει να ελέγξετε με τα ίδια σας τα πόδια: δεν είναι ευθύγραμμα. Το καθένα καμπυλώνει, από κοίλο στη βάση σε κυρτό πιο ψηλά, για να ακολουθεί τη γραμμή της κουπαστής, και σε όλη τη σκάλα υπάρχει ακριβώς ένα ευθύ σκαλοπάτι. Η ίδια η ιδέα είναι δανεική: ο Γκαρνιέ εμπνεύστηκε από τη μεγάλη σκάλα που έχτισε ο Βικτόρ Λουί για το θέατρο του Μπορντό.

Αυτό που δεν βλέπετε είναι πόσο από όλα αυτά είναι σίδερο. Το κτίριο πατάει σε λιθοδομές, αλλά τα δάπεδα, οι θόλοι και οι στέγες στηρίζονται σε κρυφό σίδερο. Όλο αυτό το μάρμαρο είναι ένα κοστούμι.

Κοιτάξτε ψηλά, στους πίνακες της οροφής, του Ιζιντόρ Πιλς: ο Απόλλων θριαμβευτής, η Μινέρβα που πολεμά τη βαρβαρότητα, και η Πόλη του Παρισιού που παραλαμβάνει το σχέδιο της νέας Όπερας, δηλαδή το κτίριο που συγχαίρει τον εαυτό του. Παραλίγο να μην υπάρξουν. Όταν στερεώθηκαν στη θέση τους, δύο μήνες πριν από τα εγκαίνια, ο Γκαρνιέ είδε αμέσως ότι ήταν πολύ σκοτεινοί για τον χώρο. Ο Πιλς, τότε σχεδόν εξήντα χρονών, ανέβηκε ξανά στις σκαλωσιές και τους ξαναζωγράφισε πάνω από το κεφάλι του, αρρώστησε από την προσπάθεια, και οι μαθητές του ολοκλήρωσαν τη δουλειά. Οι σκαλωσιές κατέβηκαν την παραμονή των εγκαινίων.

Κι εκείνη τη βραδιά των εγκαινίων, στις πέντε Ιανουαρίου 1875, στο διάλειμμα, ο Γκαρνιέ βγήκε στο πλατύσκαλο αυτής της σκάλας και το κοινό τον χειροκρότησε. Βρείτε εκείνο το πλατύσκαλο και σταθείτε για λίγο εκεί που στάθηκε, με όλο το μαρμάρινο φρεάτιο να βυθίζεται από κάτω σας.

Στάση 4 από 5 · Θεωρεία του πρώτου εξώστη (1res loges), με θέα μέσα στην αίθουσα όταν οι πόρτες της είναι ανοιχτές· οι πρόβες συχνά την κλείνουν

Η αίθουσα, από τα θεωρεία του πρώτου εξώστη

Σαρλ Γκαρνιέ (1825–1898)· ζωγραφιστή αυλαία σε σχέδιο του Ογκίστ Ρυμπέ (1817–1899) και του Φιλίπ Σαπερόν (1823–1906) · Εγκαίνια στις 5 Ιανουαρίου 1875 · Σιδερένιος σκελετός επενδυμένος με μάρμαρο, γυψομάρμαρο, βελούδο και επιχρύσωση· κάτοψη σε σχήμα πετάλου, άνοιγμα σκηνής πλάτους 16 μ.

Προσέξτε

  • Η αυλαία. Κάθε πτυχή κόκκινου βελούδου, κάθε φούντα και κάθε χρυσό κρόσσι είναι μπογιά σε επίπεδο καμβά, σε σχέδιο του Ογκίστ Ρυμπέ και του Φιλίπ Σαπερόν κατά τις οδηγίες του Γκαρνιέ.
  • Το πέταλο των θεωρείων που καμπυλώνει γύρω σας. Το έντυπο της Όπερας λέει ότι η αίθουσα σχεδιάστηκε για να βλέπεις και να σε βλέπουν, και τα θεωρεία κοιτάζουν το ένα το άλλο όσο και τη σκηνή.
  • Τα στρογγυλά φινιστρίνια στις πόρτες των θεωρείων από μαόνι, καθώς μπαίνετε από τον διάδρομο.
  • Οι λύρες ανάμεσα στα φύλλα δάφνης στα επίχρυσα μέτωπα των εξωστών. Η λύρα είναι το χαρακτηριστικό μοτίβο του Γκαρνιέ σε όλο το κτίριο.
Κείμενο (2:18)

Πριν μπείτε, κοιτάξτε την πόρτα. Οι διάδρομοι γύρω από την αίθουσα είναι επενδυμένοι με ψηφιδωτό, και τα θεωρεία ανοίγουν προς αυτούς με πόρτες από μαόνι, με ένα στρογγυλό φινιστρίνι στην καθεμιά. Αν μια πρόβα έχει κλείσει την αίθουσα όταν φτάσετε, αυτά τα φινιστρίνια είναι η θέα σας, και όλα όσα ακολουθούν εξακολουθούν να ισχύουν.

Μέσα, βρίσκεστε σε ένα θεωρείο του πρώτου εξώστη, και αυτό που πρέπει να προσέξετε δεν είναι ακριβώς μπροστά σας. Είναι αριστερά και δεξιά. Η αίθουσα έχει σχήμα πετάλου και, όπως το λέει η ίδια η Όπερα, σχεδιάστηκε για να βλέπεις και να σε βλέπουν. Τα θεωρεία καμπυλώνουν έτσι ώστε να κοιτάζουν το ένα το άλλο σχεδόν τόσο κατά πρόσωπο όσο κοιτάζουν τη σκηνή. Ήταν μια αίθουσα για να παρακολουθείς το κοινό όσο και την όπερα.

Ύστερα, το κόκκινο και το χρυσό. Όλα αυτά είναι ένα δέρμα. Κάτω από το βελούδο, τα γυψοσκιάσματα, το μάρμαρο και την επιχρύσωση υπάρχει μεταλλικός σκελετός, και αυτό το σίδερο κρατά τον μεγάλο πολυέλαιο που κρέμεται πάνω από την πλατεία της αίθουσας, με τα τριακόσια σαράντα φώτα του. Οι κριτικοί παραπονιούνταν πριν καν φτιαχτεί ότι θα έκρυβε τη σκηνή από τον τέταρτο εξώστη. Ο Γκαρνιέ τους απάντησε γραπτώς: τι άλλο θα μπορούσε να γεμίσει το θέατρο με τόσο χαρούμενη ζωή;

Είναι επίσης ο πολυέλαιος που όλοι νομίζουν ότι έπεσε. Δεν έπεσε. Στις είκοσι Μαΐου 1896 ένα από τα αντίβαρά του αποσπάστηκε, διαπέρασε την οροφή, έπεσε μέσα στην αίθουσα και σκότωσε έναν άνθρωπο. Ο ίδιος ο πολυέλαιος δεν κουνήθηκε. Ο Γκαστόν Λερού πήρε την ιστορία και την έκανε μία από τις μεγάλες σκηνές του «Φαντάσματος της Όπερας», και από τότε ο πολυέλαιος πέφτει στη φαντασία του κόσμου.

Πάνω από τον πολυέλαιο, ένας μεταγενέστερος πίνακας καλύπτει σήμερα την αρχική οροφή του Λενεπβέ.

Κοιτάξτε τώρα την αυλαία, γιατί είναι ένα ψέμα, και μάλιστα πανέμορφο. Εκείνη η βαριά κουρτίνα από κόκκινο βελούδο, τα χρυσά σιρίτια, οι φούντες, τα κρόσσια μαζεμένα στη μία πλευρά: τίποτα από αυτά δεν είναι ύφασμα σε πτυχές. Είναι ένας επίπεδος καμβάς, ζωγραφισμένος με την τεχνική της οφθαλμαπάτης από δύο σκηνογράφους, τον Ογκίστ Ρυμπέ και τον Φιλίπ Σαπερόν, σύμφωνα με τις οδηγίες του Γκαρνιέ. Αντικαταστάθηκε δύο φορές, το 1951 και ξανά το 1996, κάθε φορά με ένα πιστό αντίγραφο της προηγούμενης.

Το άνοιγμα πίσω της έχει πλάτος δεκαέξι μέτρα, και η σκηνή από πίσω εκτείνεται είκοσι επτά μέτρα σε βάθος και εξήντα μέτρα από το χαμηλότερο επίπεδο κάτω από το σανίδι ως ψηλά στον πύργο της σκηνής. Αυτή η αίθουσα ανήκει σήμερα κυρίως στο μπαλέτο. Φανταστείτε αυτό το ζωγραφιστό βελούδο να σηκώνεται μπροστά σε μια σειρά χορευτών, και ολόκληρο το πέταλο να γέρνει μπροστά με μιας.

Στάση 5 από 5 · Μεγάλο Φουαγιέ (Grand Foyer), πρώτος όροφος στη νότια πλευρά, στα παράθυρα πάνω από την Avenue de l'Opéra

Το Μεγάλο Φουαγιέ και η θέα στη Λεωφόρο της Όπερας

Σαρλ Γκαρνιέ (1825–1898)· πίνακες του θόλου του Πολ Μποντρί (1828–1886)· ψηφιδωτά του Προθαλάμου σε σχέδια του Κυρζόν, ψηφιδοθέτηση Σαλβιάτι · 1875· αποκατάσταση το 2003–2004 · Επίχρυσο γυψομάρμαρο, καθρέφτες και ζωγραφισμένος καμβάς· μήκος 54 μ., πλάτος 13 μ. και ύψος 18 μ.

Προσέξτε

  • Ένα πόμολο ή μια σχάρα θέρμανσης. Η λύρα βρίσκεται κι εκεί: το έντυπο της Όπερας λέει ότι κυριαρχεί σε όλο το διακοσμητικό λεξιλόγιο της αίθουσας.
  • Η προτομή του Σαρλ Γκαρνιέ από τον Καρπό, αντίγραφο, δίπλα σε ένα παράθυρο. Πέρα από το τζάμι, η Λεωφόρος της Όπερας τρέχει ίσια ως το Λούβρο.
  • Οι καθρέφτες, ύψους σχεδόν έξι μέτρων, απέναντι από τις πέντε μπαλκονόπορτες. Πολλαπλασιάζουν τους πολυελαίους και κάνουν μια αίθουσα πλάτους δεκατριών μέτρων να μοιάζει πολύ φαρδύτερη.
  • Οι πίνακες του Πολ Μποντρί σε όλο το μήκος του θόλου, σκηνές από την ιστορία της μουσικής.
Κείμενο (2:25)

Μπήκατε από τον Προθάλαμο, το θολωτό πέρασμα με τη χρυσή ψηφιδωτή οροφή, οπότε γυρίστε για μια στιγμή πριν προχωρήσετε. Εκεί πάνω, στο ψηφιδωτό, υπάρχουν δύο επιγραφές με ελληνικά γράμματα. Η μία λέει ότι το διακοσμητικό ψηφιδωτό εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη Γαλλία εδώ, σε αυτόν τον θόλο. Η άλλη μνημονεύει την ομάδα: μορφές ζωγραφισμένες από τον Κυρζόν, ψηφιδοθετημένες από τον Σαλβιάτι, διάκοσμος του Φακίνα, αρχιτεκτονική του Σαρλ Γκαρνιέ. Οι δύο μικρές στρογγυλές αίθουσες στις δύο άκρες είναι το Σαλόνι του Ήλιου και το Σαλόνι της Σελήνης, το ένα φτιαγμένο για να είναι ζεστό και το άλλο δροσερό, και στη βιασύνη να τελειώσουν για το 1875 τα θέματα μπήκαν ανάποδα.

Τώρα το Μεγάλο Φουαγιέ. Πενήντα τέσσερα μέτρα μήκος, δεκαοκτώ ύψος και μόνο δεκατρία πλάτος, και το πλάτος είναι αυτό που το κάνει να μοιάζει ατελείωτο, γιατί τον μακρύ τοίχο απέναντι από τα παράθυρα τον διακόπτουν καθρέφτες ύψους σχεδόν έξι μέτρων. Ο Γκαρνιέ είχε στο μυαλό του τις μεγάλες πινακοθήκες των γαλλικών ανακτόρων, το Φοντενεμπλό, την Πινακοθήκη του Απόλλωνα στο Λούβρο, την Αίθουσα των Κατόπτρων στις Βερσαλλίες, και το έχτισε ως σαλόνι για όλη την καλή κοινωνία του Παρισιού. Ως εκείνη τη βραδιά των εγκαινίων, το φουαγιέ ενός θεάτρου ήταν για τους άντρες· οι κυρίες δέχονταν στα θεωρεία τους. Στις πέντε Ιανουαρίου 1875 η βασίλισσα της Ισπανίας θέλησε να δει αυτή την αίθουσα, μπήκε, και οι υπόλοιπες κυρίες του θεάτρου την ακολούθησαν.

Η οροφή είναι του Πολ Μποντρί, σκηνές από την ιστορία της μουσικής. Μετρήστε τις Μούσες και θα βρείτε μία λιγότερη: στον μύθο είναι εννέα κι εδώ οκτώ, γιατί δεν υπήρχε χώρος, και αυτή που έμεινε απ’ έξω ήταν η Πολύμνια. Ψάξτε τώρα τη λύρα. Η ίδια η Όπερα λέει ότι κυριαρχεί σε όλη την αίθουσα: στα κιονόκρανα, στις σχάρες της θέρμανσης, ακόμη και στα πόμολα των θυρών. Και κάπου στο ύψος της οροφής, οι βοηθοί του Γκαρνιέ έβαλαν να σκαλιστούν δύο επίχρυσα κεφάλια του Απόλλωνα με το πρόσωπο του ίδιου του Γκαρνιέ, χωρίς να του το πουν.

Οι χρυσές κουρτίνες είναι πρόσφατες. Μια πυρκαγιά το 1928 κατέστρεψε τις αρχικές, και η αίθουσα έμεινε χωρίς αυτές πάνω από εβδομήντα χρόνια, ως την αποκατάσταση που ολοκληρώθηκε το 2004.

Τελειώστε στα παράθυρα. Δίπλα σε ένα από αυτά στέκεται μια προτομή του ίδιου του Γκαρνιέ, αντίγραφο εκείνης που έφτιαξε ο Καρπό. Σταθείτε δίπλα της και κοιτάξτε έξω. Από κάτω σας είναι η Πλατεία της Όπερας, όπου ξεκίνησε αυτή η διαδρομή, και από εκεί ξεκινά, θεόισια, η Λεωφόρος της Όπερας, μέχρι κάτω στο Λούβρο.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στην Όπερα Γκαρνιέ.

Εβδομήντα τρεις γλύπτες δούλεψαν μόνο στην πρόσοψη, οκτώ ζωγραφισμένες Μούσες κοσμούν το Μεγάλο Φουαγιέ και η λύρα εμφανίζεται ακόμη και στα πόμολα των θυρών, οπότε πέντε ηχογραφήσεις αφήνουν το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου ανεξήγητο. Φωτογραφίστε μια προτομή συνθέτη στη λότζα, ένα ψηφιδωτό πάνελ στον Προθάλαμο ή μια μορφή στην οροφή του Μποντρί, και το Chiaro σάς λέει τι είναι, ποιος το έφτιαξε και γιατί βρίσκεται εκεί, και μένει μαζί σας σε όσες ερωτήσεις κι αν σας γεννήσει το κτίριο.

Υπάρχει στ’ αλήθεια λίμνη κάτω από την Όπερα;Γιατί η αυλαία είναι ζωγραφιστή;Ποια Μούσα λείπει από την οροφή;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

Palais Garnier, Place de l'Opéra, 75009 Παρίσι. Η πρώτη στάση ακούγεται στην ίδια την Πλατεία της Όπερας, μπροστά στην επίχρυση πρόσοψη· όσοι κάνουν την αυτόνομη επίσκεψη μπαίνουν από τη δυτική πλευρά του κτιρίου, εκεί όπου η Rue Scribe συναντά τη Rue Auber.

Μετρό, γραμμή 3, 7 ή 8 ως τη στάση Opéra, ή γραμμή 7 ή 9 ως τη Chaussée d'Antin – La Fayette. RER A ως τη στάση Auber. Γύρω στις δώδεκα γραμμές λεωφορείων σταματούν κοντά, ανάμεσά τους οι 20, 21, 27 και 95, και οι νυχτερινές N15 και N16.

02

Εισιτήρια και είσοδος

  • Τα εισιτήρια της επίσκεψης πωλούνται μόνο ηλεκτρονικά, για συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα, και κυκλοφορούν 30 μέρες νωρίτερα· στην είσοδο δεν πωλείται τίποτα. Μπορείτε να φτάσετε έως 30 λεπτά μετά την ώρα σας, και τα εισιτήρια δεν επιστρέφονται ούτε αλλάζουν.
  • Οι πρόβες κλείνουν την αίθουσα συχνά και χωρίς προειδοποίηση, και η Όπερα ξεκαθαρίζει ότι κανένα εισιτήριο δεν εγγυάται την είσοδο σε αυτήν. Η ηχογράφηση της τέταρτης στάσης είναι γραμμένη ώστε να στέκει και όταν κοιτάζετε μόνο από τα φινιστρίνια στις πόρτες των θεωρείων.
  • Οι επισκέψεις γίνονται καθημερινά από τις 10:00 ως τις 17:00, ως τις 18:00 με τη θερινή ώρα, εκτός από τις μέρες με παράσταση κατά τη διάρκεια της ημέρας και κάποιες έκτακτες μέρες κλεισίματος, που σημειώνονται στο ημερολόγιο κρατήσεων. Η τελευταία είσοδος είναι μία ώρα πριν από το κλείσιμο.
  • Οι τιμές του 2026 εξαρτώνται από τον τόπο κατοικίας σας: ένας ενήλικας πληρώνει 25 ευρώ, ή 15 ευρώ με απόδειξη κατοικίας ή υπηκοότητας στη Γαλλία ή σε άλλη χώρα του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου· οι νέοι 13 έως 25 ετών πληρώνουν 20 ή 10 ευρώ, και τα παιδιά έως 12 ετών μπαίνουν δωρεάν. Βαλίτσες και ταξιδιωτικοί σάκοι δεν επιτρέπονται μέσα, και οι γκαρνταρόμπες είναι κλειστές τις ώρες επίσκεψης.
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Ο επίσημος ξεναγός της Όπερας είναι το Revelacio, μια πολυμεσική περιήγηση 90 λεπτών σε iPad mini, σε δέκα γλώσσες, ανάμεσά τους και τα αγγλικά: κοστίζει 8 ευρώ στην Όπερα ή 7 ευρώ αν τον προσθέσετε ηλεκτρονικά στο εισιτήριό σας. Διατίθεται καθημερινά από τις 10:00 ως τις 15:30, τον Αύγουστο ως τις 16:30. Μια παιδική εκδοχή για ηλικίες 6 έως 13 ετών κοστίζει 6,50 ευρώ, όπως και η περιήγηση με ακουστική περιγραφή στα γαλλικά και η περιήγηση στη Γαλλική Νοηματική Γλώσσα. Η Όπερα οργανώνει επίσης ξεναγήσεις με ξεναγό, με τιμές από 11 έως 35 ευρώ. Οι δικές μας ηχογραφήσεις δεν χρειάζονται καθόλου ταμπλέτα, και η πρώτη παίζει ήδη ενώ στέκεστε ακόμη έξω στην πλατεία και κοιτάζετε ψηλά τον Απόλλωνα.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Όπερα Γκαρνιέ;

Ναι: οι πέντε στάσεις αυτής της σελίδας, από την πλατεία έξω ως το Μεγάλο Φουαγιέ, παίζουν στο πρόγραμμα περιήγησής σας, και κάθε λέξη τους είναι τυπωμένη κάτω από τις συσκευές αναπαραγωγής. Ο πολυμεσικός ξεναγός της ίδιας της Όπερας είναι μια περιήγηση επί πληρωμή σε ταμπλέτα: 8 ευρώ, ή 7 ευρώ αν τον αγοράσετε ηλεκτρονικά μαζί με το εισιτήριο. Για τις προτομές, τα ψηφιδωτά και τις ζωγραφιστές μορφές που προσπερνούν αυτές οι πέντε στάσεις, φωτογραφίστε μία, και η εφαρμογή Chiaro σάς λέει τι είναι.

Μπορώ να ακούσω τον ηχητικό ξεναγό της Όπερας Γκαρνιέ χωρίς εισιτήριο;

Μόνο την πρώτη στάση, που ακούγεται στην Πλατεία της Όπερας με το βλέμμα στην πρόσοψη. Οι άλλες τέσσερις βρίσκονται μέσα, στη διαδρομή της αυτόνομης επίσκεψης, που χρειάζεται εισιτήριο κλεισμένο ηλεκτρονικά για συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα, γιατί επί τόπου δεν πωλούνται εισιτήρια. Οι ίδιες οι ηχογραφήσεις δεν κοστίζουν τίποτα σε καμία περίπτωση.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Όπερας Γκαρνιέ;

Η περιήγηση Revelacio της Όπερας σε ταμπλέτα κοστίζει 8 ευρώ, ή 7 ευρώ με προαγορά ηλεκτρονικά, και διαρκεί 90 λεπτά, σε οποιαδήποτε από δέκα γλώσσες. Η παιδική περιήγηση σε ταμπλέτα για ηλικίες 6 έως 13 ετών κοστίζει 6,50 ευρώ. Και οι δύο διατίθενται καθημερινά από τις 10:00 ως τις 15:30, ή ως τις 16:30 τον Αύγουστο.

Θα μπορέσω να δω την αίθουσα της Όπερας Γκαρνιέ;

Όχι σε κάθε επίσκεψη. Η Όπερα προειδοποιεί ότι οι πρόβες κλείνουν την αίθουσα συχνά και απρόβλεπτα και ότι κανένα εισιτήριο δεν εγγυάται την είσοδο σε αυτήν. Η υπόλοιπη διαδρομή, από την Πυθία ως το Μεγάλο Φουαγιέ, βρίσκεται στους δημόσιους χώρους που καλύπτει το εισιτήριό σας.

Πού είναι η είσοδος των επισκεπτών της Όπερας Γκαρνιέ;

Εκεί όπου η Rue Scribe συναντά τη Rue Auber, στη δυτική πλευρά του κτιρίου. Από την πρώτη στάση στην Πλατεία της Όπερας είναι ένας σύντομος περίπατος: στρίψτε τη γωνία αριστερά, όπως κοιτάζετε την πρόσοψη.

Πότε είναι ανοιχτή η Όπερα Γκαρνιέ για επισκέψεις;

Καθημερινά από τις 10:00 ως τις 17:00, και ως τις 18:00 με τη θερινή ώρα, εκτός από τις μέρες με παράσταση κατά τη διάρκεια της ημέρας και κάποιες έκτακτες μέρες κλεισίματος, που σημειώνονται στο ημερολόγιο κρατήσεων. Η τελευταία είσοδος είναι μία ώρα πριν από το κλείσιμο, και οι χώροι επίσκεψης αδειάζουν δεκαπέντε λεπτά πριν κλείσει το θέατρο.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Όπερα Γκαρνιέ.