Orsay Müzesi · Paris · Bağımsız rehber
Orsay Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Bu sekmede çalan beş kayıt; indirmeniz gereken hiçbir şey yok. Binada başka bir şeyin fotoğrafını çekin; sergilenen 2.300 eserden hangisi olursa olsun, Chiaro size onu anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. Orsay Müzesi ile bağlantılı değildir.
Bal du moulin de la Galette
Orsay Müzesi, Paris
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Orsay Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 14 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Beş eser, iki kat ve aşağıya doğru uzun bir yolculuk. Tura en üstten, Kat 5'ten başlıyorsunuz: izlenimciler galerisinde Renoir'ın Moulin de la Galette'teki pazar günü dansı sizi bekliyor. Aynı katta ilerleyip Van Gogh'un Rhône üzerindeki gecesi için post-izlenimci salonlara geçiyorsunuz. Yürüyen merdivenler sizi Kat 0'a indiriyor. Orada Pompon'un kutup ayısı orta nefin tam ortasında duruyor, Millet'nin başak toplayan kadınları yan salonlarda anıza eğilmiş, ve hakkında son dinleyeceğiniz eser Manet'nin Olympia'sı. On dört dakikaya yakın ses kaydı, normal kalabalıkta da yaklaşık kırk beş dakikalık bir yürüyüş.
Başlıklar, tarihler, boyutlar ve envanter numaraları Wikidata'dan ve her eser hakkındaki Fransızca ve İngilizce Wikipedia maddelerinden geliyor. Her durağın katı adı belli bir kaynağa dayanıyor: Renoir için Fransızca Wikipedia, Van Gogh'u yukarı taşıyan 2019'daki yer değişikliği için La Tribune de l'Art, geri kalanlar için de tarihli iki ziyaretçi rehberi, ikisi de 2026'dan. Bu sayfa salon değil kat adı veriyor, çünkü giriş Mart 2026'dan 2028 yazına kadar şantiye ve koleksiyonlar da bundan ayrı olarak yeniden düzenleniyor. Bu yüzden duvardaki etiket bizimle çelişirse haklı olan etikettir; bize de haber verirseniz seviniriz.
Durak 1 / 5 · Kat 5, izlenimciler galerisi
Bal du moulin de la Galette
Pierre-Auguste Renoir · 1876 · Tuval üzerine yağlıboya, 131 × 175 cm
Şunlara dikkat edin
- Işık. Mavimsi bir zeminin üzerine düzensizce serpilmiş açık renk lekeler; sanki ağaçların yaprakları arasından süzülüp şapkalara, omuzlara ve toprağa düşmüşler.
- Soldaki çift: o ışığın oluşturduğu bir havuzun içinde duruyorlar ve kadının uçuk pembe elbisesi onları kalabalığın içinden öne çıkarıyor.
- Hiçbir yerde netleşmeyen odak. Önü keskin, arkası bulanık diye bir şey yok; derinlik burada yalnızca insanları küçülterek veriliyor.
- Üç derinlik: önde oturup sohbet edenler, onların arkasında dans edenler, en arkada da orkestranın çaldığı binalar.
Konuşma metni (2:32)
Kalabalık boya lekelerine dağılacak kadar yaklaşın, sonra üç adım geri çekilin ve her şeyin yeniden bir araya gelişini izleyin. Bu tuvalin hilesi bu ve Renoir ne yaptığını gayet iyi biliyordu.
1876'da bir pazar öğleden sonrası; Montmartre tepesindeki Moulin de la Galette'in açık hava dans bahçesindeyiz. Renoir tabloyu yerinde, açık havada yaptı; izlenimcilerin kendilerine koyduğu kural buydu. Tabloda bir yerlerde kendisi de bulunan arkadaşı Georges Rivière, sonradan rüzgârın tuvali durmadan uçurmakla tehdit ettiğini yazacaktı.
Buradakilerin hiçbiri profesyonel model değil. Her yüz Renoir'ın tanıdığı birine ait: ressam arkadaşları ve poz vermeleri için para ödediği, Montmartre'ın çalışan genç kadınları. Rivière anılarını 1921'de yayımladı ve isimlerini tek tek verdi. Margot diye çağrılan Henriette Anna Lebœuf; Renoir'a çok yakındı ve bundan üç yıl sonra, yirmi üç yaşında öldü. İkisi de terzi olan iki kız kardeş, Jeanne ve Estelle. Ressamlar Franc-Lamy ve Norbert Gœneutte. Bir de ikisi de ileride Renoir'ın nikâh şahidi olacak olan Paul Lhote ile Pierre-Eugène Lestringuez.
Şimdi odağa bakın. Ressamların çoğu ön planı net tutar, uzağı ise eritir. Renoir her şeyi önden arkaya bulanık bırakıyor ve derinliği yalnızca insanları küçülterek veriyor. Gerçekten tarif ettiği tek şey ışık: mavimsi bir zemine düzensizce serpilmiş açık renk lekeler; sanki yaprakların arasından bir şapkaya, bir omuza, bir parça toprağa düşmüşler. Soldaki çifti bulun. Işıktan bir havuzun içinde duruyorlar ve kadının uçuk pembe elbisesi onları kalabalıktan size doğru itiyor.
Rivière, Nisan 1877'deki üçüncü izlenimciler sergisinde tablo hakkında yazdı ve onu bir tarih sayfası, Paris hayatının titizlikle doğru, değerli bir anıtı diye nitelendirdi. İki yıl sonra Gustave Caillebotte tabloyu satın aldı ve aynı yıl yaptığı bir otoportrede kendini şövalesinin başında, arkasında bu tuvalle resmetti. 1894'te öldüğünde tabloyu Fransız devletine bıraktı.
Bir de ikinci versiyon var: daha küçük, neredeyse aynısı, daha serbest bir fırçayla yapılmış. Hangisinin önce yapıldığını kimse bilmiyor, çünkü 1877 kataloğunda boyut verilmemişti. Mayıs 1990'da bu küçük versiyon New York'ta 78 milyon dolara Japon bir kâğıt patronuna satıldı; adam ertesi yıl tablonun kendisiyle birlikte yakılmasını istediğini açıkladı. İş oraya varmadı: şirketleri ciddi bir sıkıntıya girdi ve tabloyu teminat olarak elinde tutan bankacılar bunun yerine sessiz sedasız bir satış ayarladı. Tablonun bugün İsviçre'de, özel bir evde olduğu düşünülüyor; kimsenin üç adım geri çekilemeyeceği bir yerde.
Durak 2 / 5 · Kat 5, post-izlenimci salonlar
Rhône Üzerinde Yıldızlı Gece
Vincent van Gogh · Eylül 1888 · Tuval üzerine yağlıboya, 73 × 92 cm
Şunlara dikkat edin
- Karşı kıyı: havagazı lambalarının sarı lekeleri ve suya düşürdükleri uzun, kesik kesik ışık sütunları.
- Yıldızların kendisi: her biri, etrafına boyayla taç yaprakları çizilmiş küçük bir disk; parlak olanlar daha büyük.
- Kasabanın üzerinde Büyük Ayı'nın yedi yıldızı; ressam o yöne bakarken karşısında olması mümkün olmayan bir takımyıldız.
- Alttaki yakın kıyı: bir kum yığını ve yanında kol kola yürüyen bir çift.
Konuşma metni (2:22)
Bu tablonun önünde gözlerinize bir dakika verin. Karanlıkta yapıldı ve kendini çabucak ele vermiyor.
Eylül 1888'in sonları; Arles'da, Rhône kıyısındayız, Van Gogh'un yaşadığı Lamartine Meydanı'na bir iki dakika uzaklıkta. Şövalesini suyun kenarına taşıdı ve gece vakti bir kasabayı resmetti. Yıldızlara el atmaya cesaret eden çok az ressamdan biriydi ve buna şaşmamak gerek: hava karardıktan sonra dışarıda çalışmak, tam göremediğiniz bir şeyi resmetmek demek.
Karşı kıyıdan başlayın. O sarı lekeler Arles'ın havagazı lambaları; onlardan suya düşen uzun, kesik kesik sütunlar da burayı seçmesinin asıl sebebi. Uzakta, solda Saint-Julien ve Saint-Trophime kiliselerinin kulelerini seçebilirsiniz. Sağda Trinquetaille banliyösünün ışıltısı ve orayı kasabaya bağlayan demir köprü var.
Sonra yıldızlar; kimsenin yıldızlarına benzemiyorlar. 1888'de her birini, etrafına taç yaprakları dizilmiş küçük bir disk olarak yapıyordu. Diskin büyüklüğü yıldızın parlaklığını gösteriyordu, böylece gökyüzü bir çiçek tarlası gibi okunuyor. Ertesi yıl, herkesin aklına önce gelen Yıldızlı Gece'de, bu fikir iç içe geçmiş noktalı halkalara dönüşmüştü. Bu, daha önceki fikir ve ikisinin daha tuhafı.
Şimdi kendi gözünüzle kontrol edebileceğiniz bir şey. Çatıların üzerindeki takımyıldız Büyük Ayı, yani Büyük Kepçe. Lamartine Meydanı'ndan güneybatıya bakıyordu ve bu enlemde Büyük Ayı gökyüzünün o bölümünde hiçbir zaman görünmez; kutup çevresi bir takımyıldızdır, hep kuzeyde kalır. Van Gogh'un yapması gereken tek şey başını çevirmekti ve o da tam olarak bunu yaptı. Tuval, yeryüzüne ait bir manzarayla gökyüzüne ait bir manzarayı birleştiriyor ve ikisini ufuk çizgisinde birbirine dikiyor.
Bu dikiş boşuna değil. Yıldızlar artık omzunuzun arkasında değil de lambaların üstünde durduğu için, sudaki ışığı yıldızlar yapıyormuş gibi görünüyor; oysa o yansımaların her biri havagazına ait.
Aşağıda, yakın kıyıda bir kum yığını ve yanından kol kola geçen bir çift var. Eylül'de kız kardeşi Wilhelmina'ya yıldızlı bir gökyüzü resmetmeyi düşündüğünü yazdı, ayın sonuna doğru kardeşi Theo'ya kompozisyonu anlattı ve 2 Ekim'de tablonun taslağını ressam Eugène Boch'a gönderdi. Tablo ilk kez 1889'da Paris'te, Bağımsız Sanatçılar Derneği'nin sergisinde gösterildiğinde Theo bu tabloyu ve Süsenler'i gönderdi. Vincent ise bambaşka bir şey önermişti: Arles'daki halk bahçelerini gösteren tablolarından birini.
Durak 3 / 5 · Kat 0, orta nef
Beyaz Ayı
François Pompon · 1927–1929 · Pierre de Lens kireçtaşı, 163 × 251 cm
Şunlara dikkat edin
- Hiçbir yerde kürk yok. Bütün yüzey pürüzsüzce düzlenmiş, çünkü Pompon hayvanlarını falbalas dediği şeylerden, yani fırfırlardan arındırırdı.
- Yürüyüş. Dört bacağı da hareket halinde ve ağırlık öne taşınıyor; İngilizce adının çoğu zaman Polar Bear in Stride, yani “Yürüyen Kutup Ayısı” olması bundan.
- Taş: mermer değil, bir kireçtaşı olan pierre de Lens. Heykeli, Pompon'un gözetiminde Jean-Joachim Supéry adlı bir usta yonttu.
- Durduğunuz yer. Orta nef, eski Orsay Garı'nın tren holü; boyunca uzanan taş setler de bir zamanlar perondu.
Konuşma metni (2:37)
Yürüyor. Dört bacağı da hareket halinde ve ağırlığı öne taşınıyor. İngilizce adının yerinde duran bir ayıdan söz etmemesi, çoğu zaman Polar Bear in Stride, yani “Yürüyen Kutup Ayısı” olması bu yüzden.
Şimdi kürkü arayın. Yok. François Pompon bütün yüzeyi pürüzsüzce düzledi ve bütün mesele de buydu. 1905'ten itibaren hayvanlarını sadeleştirmeye koyuldu. Falbalas dediği, yani fırfır saydığı her şeyi söküp attı; ta ki geriye yalnızca bir biçim ve ışığın onun üzerinde dolaşma şekli kalana kadar. 1922'de Sonbahar Salonu'na büyük bir beyaz ayı koydu ve bu ayı salondaki her şeyden keskin biçimde ayrışıyordu, çünkü geri kalan her şey hâlâ on dokuzuncu yüzyıl heykeliydi.
O sırada altmış yedi yaşındaydı. Bu salondan çıkarken yanınızda götürmeye değecek kısım bu. Pompon 1855'te Burgonya'daki Saulieu'de, bir marangozun oğlu olarak doğdu. On beş yaşında Dijon'da mezar anıtları yontan bir firmaya çırak oldu. Sonra çalışma hayatının çoğunu başkasının elleri olarak geçirdi: önce Antonin Mercié ve Alexandre Falguière için zanaatkâr olarak, 1890'dan itibaren Auguste Rodin'in atölyesinde, ki 1893'te atölyeyi artık o yönetiyordu, ardından da neredeyse yirmi yıl Saint-Marceaux'nun yanında. Rodin bir keresinde onun bir işine bakıp ona büyük bir sanatçı olacağını söylemişti. Salon'a ilk kez 1879'da, Victor Hugo'nun Cosette'ini canlandıran bir figürle katıldı. Sonra kırk üç yıl daha geçmesi gerekti.
Bu, Salon'daki ayı değil; o alçı Valenciennes'de. Bunu Fransız devleti 1927'de, yirmi beş bin franka, Luxembourg Müzesi için ısmarladı. Heykeli, Pompon'un gözetiminde çalışan Jean-Joachim Supéry adlı bir praticien, yani profesyonel bir taş yontucusu kesti ve eser 16 Şubat 1929'da teslim edildi. Rehber kitaplar ne derse desin, mermer değil. Pierre de Lens denen bir kireçtaşı; geri kalanı bronzla dolu bir salonda o yumuşak, tebeşirimsi ışığı bu yüzden tutuyor.
1922'nin alkışları sonunda kendi adına çalışabilmesini sağladı. Hollanda'da Arnhem'deki bir meydan için anıtsal bir geyik, doğduğu kasaba için de bir boğa yaptı ve 1933'te ölmeden önce kendi alçı, pişmiş toprak ve bronz eserlerinden üç yüze yakınını Dijon'daki müzeye bağışladı. Başka dökümhaneler bu isme sarıldı ve sahteler üretti; çoğu da çok kötüydü. Brâncuși ise Pompon'un işlerini dikkatle izliyordu.
Yanınızdan yürüyüp geçerken fark edilecek son bir şey. Sèvres fabrikası onu 1924'te porselen olarak üretmeye başladı ve 1925'te tasarımcı Jacques-Émile Ruhlmann, Paris'teki büyük dekoratif sanatlar sergisinde onu iki odaya yerleştirdi. Bu hayvan, müze parçası olmadan önce modaya uygun Fransız evlerinin bir eşyasıydı.
Durak 4 / 5 · Kat 0, Millet ve Barbizon salonları
Başak Toplayanlar
Jean-François Millet · 1857 · Tuval üzerine yağlıboya, 83,5 × 111 cm
Şunlara dikkat edin
- Ön planla arka plan arasındaki mesafe. Önde üç kadın anızın üzerine eğilmiş; arkalarında ise apaçık bereketli bir hasat, kendilerine hiçbir şey düşmeyecek arabalara yükleniyor.
- Gökyüzündeki kuşlar; yukarıda aynı gözden kaçmış taneleri bekliyorlar.
- Üç duruş, aslında tek bir hareketin aşamaları: uzanmak, toplamak, elde bir demetle doğrulmak.
- Boyut. 83,5'e 111 santimetre, 1857'de yerden tahıl toplayan üç kadına değil, dinî ya da mitolojik bir konuya yakışan boyuttu.
Konuşma metni (2:27)
Üç kadın, iki büklüm, anızın arasından tek tek başak topluyor. Onların ötesine bakın, çünkü bu tablonun asıl söylediği şey uzakta.
Başak toplayanların arkasında hasat usulünce sürüyor: arabalar, yığınlar, apaçık bereketli bir ürünü yükleyen çiftlik sahibi ve adamları. Öndeki üç kadına ise hasattan geriye kalan düşüyor. Millet gökyüzüne bir kuş sürüsü de koydu; onlar da yukarıda aynı dökülmüş taneleri bekliyor. Tablonun hiçbir yerinde bunlar yüksek sesle söylenmiyor. Ressam yakın planı ve uzak planı boyadı, aradaki mesafeyi ölçmeyi size bıraktı.
1857 Salonu bu mesafeyi hemen ölçtü ve çıkan sonuçtan hoşlanmadı. Fransa, 1848 Devrimi'ni dokuz yıl önce yaşamıştı ve mülk sahibi sınıflar tabloyu, sayıca kendilerini kat kat aşan halka yazılmış bir methiye olarak okudu. Bir eleştirmen, tabloda 1793'ün idam sehpalarına dair ürkütücü bir sezgi bulduğunu yazdı.
Rahatsızlığın bir kısmı düpedüz boyuttan kaynaklanıyordu. Seksen üç buçuk santimetreye yüz on bir santimetre, böyle bir salonda büyük gelmiyor; ama 1857'de bu, dinî ya da mitolojik bir konuya ayrılan boyuttu. Bir başka eleştirmen, bu başak toplayıcıların devasa iddialar taşıdığından ve Yoksulluğun Üç Kader Tanrıçası gibi poz verdiklerinden yakındı.
Başak toplamak pitoresk bir konu değil, güncel bir siyasi meseleydi. Balzac, Köylüler adlı romanına başak toplama hakkı yüzünden çıkan bir kavgayı koymuştu. Bu tablodan iki yıl sonra Jules Breton, aynı kadınların daha güzel, daha derli toplu bir versiyonuyla Millet'ye cevap verdi. Millet, Barbizon'un hemen yanındaki Chailly'de köylüleri izlemişti; aklında büyük ihtimalle Kutsal Kitap da vardı: Boaz'ın Rut'un kendi tarlasında başak toplamasına izin verdiği, sonra da onu işçileriyle birlikte sofraya oturttuğu bölüm. Ama buradaki konu dindarlık değil, kırsal yoksulluk.
Şimdi üç duruşa yeniden bakın. Hepsi aşamalara bölünmüş tek bir hareket: soldaki kadın bir başağa uzanıyor, yanındaki topluyor, sağdaki ise elinde bir avuç başakla doğruluyor. Bu bir an değil, koca bir gün.
Millet tabloyu, arkadaşı ressam Jules Dupré'nin tavsiyesiyle, L'Isle-Adam'dan Mösyö Binder adında birine iki bin franka sattı. 1875'te öldü; ünü ise o olmadan da istikrarla yükselmeye devam etti. 1890'da şampanya üreticisi Madame Pommery, tabloyu Fransız devletine bağışlamak için ona üç yüz bin frank ödedi. O yılın 8 Mayıs'ında tablo Louvre'daki Salle des États'nın duvarına asıldı ve 1986'da nehrin karşı yakasına, bu binaya geldi.
Durak 5 / 5 · Kat 0, Manet salonu
Olympia
Édouard Manet · 1863 · Tuval üzerine yağlıboya, 130,5 × 191 cm
Şunlara dikkat edin
- Gözler. Dümdüz, göz hizasında, tam size bakıyor; kapıyı kapatan ciddi bir ifadeyle. Skandalın tamamı bu tek ayrıntıda.
- Sol el: Tiziano'nun Urbino Venüsü'nün elini davetkâr biçimde kıvırdığı yerde, bu el uyluğun üzerinde düz ve kapalı.
- Sağ bileğindeki altın bilezik. Manet'nin yeğeninin anlattığına göre bilezik ressamın annesine aitti ve madalyonunun içinde onun çocukluğundan bir tutam saç vardı.
- Yatağın ayak ucundaki kedi: siyah, uyanık, sırtı kabarmış, kuyruğu havada; Tiziano'nun uyuyan bir köpek koyduğu yerde duruyor.
Konuşma metni (3:33)
Size bakıyor. Yanınızdan geçip gitmiyor, aşağıya bakmıyor, bir çıplak figürün bakması beklenen o belirsiz uzaklığa da bakmıyor. Dümdüz, göz hizasında ve hiçbir şey ele vermeyen bir ifadeyle. Skandal işte bu. Bu tablodaki geri kalan her şey, o tek karar üzerine yürütülen bir tartışma.
Manet tabloyu 1863'te bitirdi, 1865 Salonu'na kadar sergilemedi ve sergilediğinde Paris'in tepesi attı. İki yıl önce Alexandre Cabanel bir Venüs'ün Doğuşu sergilemişti ve kimse hiçbir yerine itiraz etmemişti. Onur madalyası Cabanel'e gitti, skandal ise Manet'ye. 1863'te çıplak bir kadın, bir tanrıça olduğu ya da hoş bir uzaklıkta bir yerlerde bulunduğu, poz vermekten çok şaşırmış göründüğü sürece tamamen kabul edilebilirdi. Bu kadın ikisi de değil. Paris'te bir yatak odasında, belirli bir kişi ve kendini bile bile gösteriyor.
Tablo ünlü bir tablonun üzerine kurulu. Manet 1853'te İtalya'ya gitti ve Tiziano'nun Urbino Venüsü'nü tam beş kez kopyaladı; buradaki düzen de, kadının arkasında fonun ikiye bölünme biçimine varana kadar Tiziano'nunki. Tiziano'nun Venüs'ü sol elini davetkâr biçimde kıvırır. Bu sol el ise düz ve kapalı. Tiziano'nun sadakati simgelesin diye uyuyan bir köpek koyduğu yerde de siyah bir kedi var: uyanık, sırtı kabarmış, kuyruğu havada.
Ayrıntılar da aynı yönü gösteriyor. Olympia, 1860'larda Paris'te fahişelerin kullandığı bir takma addı; başlık da büyük ihtimalle Manet'nin arkadaşı, eleştirmen Zacharie Astruc'tan geliyordu ve onun dizeleri katalogda tablonun yanında basılmıştı. Buket bir çiçekçiden geliyor ve bir müşterinin geldiği anlamına geliyor. Onu tutan hizmetçiye, yalnızca Laure adıyla bilinen bir kadın modellik etti; sanat tarihçileri bir yüzyıl boyunca beyaz figür hakkında uzun uzun yazıp siyah figürden neredeyse hiç söz etmediler. Yataktaki kadın on dokuz yaşındaki Victorine Meurent'di ve yalnızca bir model değildi: kendi tabloları 1876, 1879, 1885 ve 1904'te Salon'a kabul edildi.
Eleştirmenler acımasızdı. Paul de Saint-Victor, Mösyö Manet'nin kokmaya yüz tutmuş, ağır kokulu Olympia'sından söz etti. Baudelaire ve Zola onu savundu, ama bu yine de Manet'yi yerle bir etti. Zola'nın şu cümlesi, bu konuda söylenmiş en iyi özet: Sanatçılarımız bize Venüsler verdiklerinde doğayı düzeltiyor, yalan söylüyorlar; Manet neden yalan söyleyelim diye sordu ve bizi kendi zamanımızdan bir kızla, kaldırımda karşılaştığınız türden biriyle tanıştırdı.
Yolunuza devam etmeden önce ışığa bakın. Michel Foucault, ışığın kadının üzerine tam sizin durduğunuz yerden düştüğüne dikkat çekti; böylece ışık demeti ile sizin bakışınız aynı şey oluyor ve tablo, onu soyan kişi rolünü size veriyor. Sonra sağ bileği: Manet'nin yeğeni Julie'ye göre altın bilezik ressamın annesine aitti ve madalyonunun içinde Manet'nin kendi çocukluğundan bir tutam saç vardı.
Gerisi bir kurtarma hikâyesi. 1884'te Manet'nin atölyesindeki eserler satışa çıktığında skandal hâlâ o kadar tazeydi ki dul eşi Suzanne tabloyu kendisi geri satın aldı. 1888'de John Singer Sargent, Claude Monet'yi Suzanne'ın sıkıntıda olduğu ve tabloyu bir Amerikalıya satabileceği konusunda uyardı. Monet de Suzanne'ın istediği yirmi bin frankı halktan bağış toplayarak bir araya getirmek için bir yıl uğraştı. Yirmi bin ucuzdu: o sıralar Millet'nin tabloları yedi yüz elli bin franka alıcı buluyordu. Louvre onu hâlâ istemiyordu ve basındaki bir yanlış anlama, Manet'nin en eski dostunun, eski bir sanat bakanının, Monet'yi düelloya davet etmesiyle sonuçlandı. Uzlaşma, 1890'da Luxembourg Müzesi oldu. Tablo Louvre'a bundan on yedi yıl sonra, bu binaya da 1986'da ulaştı.
Bağımsız rehber · Chiaro
Bu binadaki her etiket, bir hikâyeye yalnızca bir fotoğraf uzaklıkta.
Bu sayfa beş eserde bitiyor. Uygulama bitmiyor. Kameranızı bir Degas balerinine, bir Art Nouveau cam işine ya da hakkında kimsenin kitap yazmadığı bir alçı modele doğrultun; Chiaro size bunun ne olduğunu ve neden saklandığını anlatsın, siz sordukça da sesli yanıt vermeyi sürdürsün.
Gitmeden önce
Ulaşım
1 rue de la Légion d'Honneur, 75007 Paris; Sol Yaka'da, nehrin karşı yakasındaki Tuileries'ye bakıyor. Hangi kapıdan gireceğiniz inşaat çalışmalarına göre değişiyor: 10 Mart 2026'dan itibaren saatli bilet girişi quai Valéry Giscard d'Estaing tarafına taşındı; ön avludaki giriş ise saatli bileti olmayan ziyaretçileri, öncelikli ziyaretçileri ve grupları kabul ediyor. 2027'deki ikinci aşama girişleri yeniden taşıyacak, bu yüzden gideceğiniz gün müzenin kendi ziyaretçi sayfasına bakın.
Musée d'Orsay adlı RER C istasyonu müzenin kendi bodrumunda; yani tren binanın tam altında duruyor. Metronun 12 numaralı hattı 300 metre ötedeki Solférino'da duruyor. Batobus nehir mekiği Quai de Solférino'ya uğruyor; 24, 63, 68, 69, 73, 83, 84 ve 94 numaralı otobüsler de bölgeden geçiyor.
Biletler
- Pazartesi günleri, ayrıca 1 Mayıs ve 25 Aralık'ta kapalı. Haftanın geri kalanında sabah 9.30'dan akşam 18.00'e kadar açık; perşembe uzun gün, müze gece 21.45'e kadar açık kalıyor.
- Gelmeden önce internetten saatli bir giriş ayırtın. Saatli bileti olmayanların kuyruğu, bu müzedeki en uzun şey.
- 18 yaş altı ziyaretçiler ücretsiz giriyor; kimlik göstermek şartıyla 18 ile 25 yaş arasındaki Avrupa Birliği sakinleri de öyle. Her ayın ilk pazarı giriş herkes için ücretsiz, ama yine de rezervasyon yapmanız gerekiyor.
- Müze kapanmadan, ziyaretçiler içerideyken yeniden inşa ediliyor. Giriş ve ön alandaki çalışmalar Mart 2026'dan 2028 yazına kadar sürüyor; bundan ayrı olarak kalıcı koleksiyonlar da tarih sırasına göre değil, temalara göre yeniden düzenleniyor. Her iki durumda da bir eser, siz ziyaret ettiğinizde burada yazan katta olmayabilir; bu sayfanın salon değil kat adı vermesinin bir sebebi de bu.
- Eserlerin fotoğrafını çekmek Mart 2015'ten beri serbest. Flaş ve tripod kullanmak yasak.
Resmî sesli rehber
Orsay, müzede kendi sesli rehberini biletin üzerine ek bir ücretle kiralıyor; rehber yaklaşık on dilde birkaç yüz eseri kapsıyor. Bu sayfa ise ücretsiz, beş eseri kapsıyor ve her kelimeyi kaydın altına yazıyor; salon gürültülüyse okuyabilirsiniz.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Orsay Müzesi sesli rehberi var mı?
Bu sayfa tam olarak bu. Beş eser, beş kayıt; her birinin altında yazılı metni, en üstte de eserin bulunduğu kat var ve hiçbir şey yüklemeniz gerekmiyor. Bu beşin ötesini uygulama hallediyor: önünüzdekinin fotoğrafını çekin, size o eseri anlatsın.
Orsay Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Müze, giriş ücretine ek bir ücretle yerinde bir cihaz kiralıyor; cihaz yaklaşık on dilde birkaç yüz eseri kapsıyor. Güncel ücret musee-orsay.fr adresinde yer alıyor. Buradaki beş durak ücretsiz.
Olympia, Orsay Müzesi'nde nerede?
Kat 0'da; Manet'ye ve 1860'larda onun çevresindeki ressamlara ayrılmış salonlarda, Courbet ve Millet ile aynı katta. Tablonun yukarıda izlenimcilerin yanında değil de Kat 0'da olması birçok kişiyi şaşırtıyor; ama zemin kat 1848'den 1870'lerin başına kadar olan yılları kapsıyor ve Olympia 1863'te yapıldı. Koleksiyonlar yeniden düzenlendiği için bulamazsanız danışmaya sorun.
Orsay Müzesi pazartesi günleri kapalı mı?
Evet, her pazartesi; ayrıca 1 Mayıs ve 25 Aralık'ta. Salıdan pazara sabah 9.30'da açılıyor ve 18.00'de kapanıyor; perşembe günleri ise gece 21.45'e kadar açık.
Orsay Müzesi'nin giriş ücreti ne kadar?
18 yaş altı ziyaretçiler ücretsiz; kimlik gösteren 18 ile 25 yaş arasındaki Avrupa Birliği sakinleri de öyle. Ayın ilk pazarı, rezervasyon yapan herkes için ücretsiz. Yetişkin bileti fiyatı musee-orsay.fr adresinde; orada aynı anda saatli bir giriş de ayırtmanızda fayda var.
İzlenimciler Orsay Müzesi'nde nerede?
Kat 5'te, binanın en üstünde, çatının altında; bu sayfadaki beş duraktan ikisi de orada. Post-izlenimciler de yukarıda: Van Gogh ve Gauguin 2019'da orta kattan Kat 5'e, sanat tarihçisi Françoise Cachin'in adı verilen galeriye taşındı.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Orsay Müzesi ile bağlantılı değildir.