İçeriğe geç

Tower Bridge · Londra · Bağımsız rehber

Tower Bridge sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Gotik taşa bürünmüş çelik bir iskelet: 1894'te açıldı, yaya köprüleri yüksek gelgitte Thames'in 43,5 metre üstünde. Nehir kıyısından buhar makinelerine kadar dinleyin, sonra herhangi bir perçinin, armanın ya da geçen bir geminin fotoğrafını çekip Chiaro'ya ne gördüğünüzü sorun.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Tower Bridge yönetimiyle bağlantılı değildir.

9:41

Tower Wharf'tan bütün köprü

Tower Bridge, Londra

0:00 2:26
Durak 1 / 5

Beş durak · 12 dakikalık anlatım

Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Tower Bridge en iyi suyun kenarından anlaşılır; bu yüzden kendi başınıza dinleyeceğiniz bu sesli rehber, köprünün batısında, Londra Kulesi'nin altındaki nehir kıyısı yürüyüş yolunda başlıyor: bütün yapı tek bakışa sığıyor ve kimse bilet sormuyor. İkinci durak yukarıda, kuzey yaklaşım yolunda, sokak lambalarının arasındaki herkese açık kaldırımda. Ücretli kısım ardından köprünün kendi güzergâhını izliyor: Kuzey Kule'nin batı yanındaki gişeden (Ticket Office) içeri, kulenin 206 basamağından ya da asansörüyle yukarı, nehrin çok üstündeki Batı Geçidi'nden (West Walkway) karşıya, Güney Kule'den aşağı ve Mavi Çizgi (Blue Line) boyunca güney yaklaşım yolunun altındaki Viktorya dönemi buhar makinelerine; ziyaret orada bitiyor. Toplam dinleme süresi yaklaşık on iki dakika ve tırmanış dışında yürüyüş köprüden ve iki yaklaşım yolundan hiç ayrılmıyor.

Bu sayfadaki her açılış saati, fiyat ve giriş kuralı, köprünün sahibi olan hayır kurumu City Bridge Foundation'ın sitesi towerbridge.org.uk'den geliyor; kayıtlardaki her tarih ve ölçü de ikinci, bağımsız bir kaynağa dayanıyor. Burası hâlâ çalışan bir köprü: siz sıradayken bir gemi yolu kaldırtabilir, bir asansör de kısa sürede hizmet dışı kalabilir. O gün mavi üniformalı bir karşılama görevlisi (Welcome Host) size farklı bir şey söylerse, onun sözü bizimkinden önce gelir.

Durak 1 / 5 · Kuzey kıyı, Londra Kulesi'nin altındaki nehir kıyısı yürüyüş yolu, köprünün batısı; herkese açık alan, bilet kontrolünden önce

Tower Wharf'tan bütün köprü

Şehir mimarı: Horace Jones (1819–1887); mühendis: John Wolfe Barry (1836–1918); yaptıran: Bridge House Estates · Yapımı 22 Nisan 1886–1894; açılışı 30 Haziran 1894 · Cornwall granitiyle ve Portland taşıyla kaplı çelik iskelet; kenar ayaklarla birlikte 290 metre uzunluk, kuleler 65 metre yükseklik

Şunlara dikkat edin

  • Her kulede, yol kemerinin iki yanının hemen üstündeki küçük mavi kutular. Kuş yuvasına benzerler ve içerideki dişli çeyrek dairelerin uçlarını örterler; yoksa bu uçlar köprü kapalıyken dışarı taşardı.
  • Kulelerden iki kıyıya doğru sarkan açık mavi zincirler. Dış taraftaki bu bölümler yolu taşıyan asma köprülerdir; yalnızca ortası kalkar.
  • Kule tepelerindeki armalar: yolun neredeyse altmış üç metre üstünde ve altınla yaldızlı.
  • Kule tepeleri arasına gerilmiş bir değil, iki yaya köprüsü: batıdakinden birazdan geçeceksiniz.
Konuşma metni (2:26)

Londra Kulesi'nin eski taşlarını arkanıza alın, yüzünüzü akıntı yönüne çevirin; bütün makine tek karede önünüzde: suyun içinde duran iki kule, tepeleri arasına gerilmiş iki yaya köprüsü ve iki yanda kıyıya doğru kavis çizerek inen açık mavi birer zincir. Bu yürüyüşün geri kalanında göreceğiniz her şey şu an karşınızda, o yüzden bir dakikanızı ayırın.

Önce kostüm. Bu kuleler kâgir yapı gibi görünüyor, ama değiller. Cornwall granitinin ve Portland taşının altında çelik bir iskelet var; köprünün kendi ifadesiyle taş, çeliği korumak ve köprüye daha hoş bir görünüm vermek için giydirildi. Bu kılık, işin bir şartıydı. 1885 tarihli Parlamento yasası, tasarımın hemen arkanızdaki kale olan Londra Kulesi'nin mimarisiyle uyumlu olmasını istiyordu; köprünün kendi tarihçesine göre de Gotik giysi, Kraliçe Victoria'nın kaleye bu kadar yakın her köprüye karşı çıkmasına verilmiş bir cevaptı.

Köprüyü çizen adam onun bittiğini hiç görmedi. İnşaat yirmi iki Nisan 1886'da başladı ve şehir mimarı Horace Jones Mayıs 1887'de öldü. Ortağı, mühendis John Wolfe Barry işi sonuna kadar götürdü; Barry'nin mimari asistanı Bay Stevenson da Jones'un daha sade tuğla cephesinin yerine şu an baktığınız süslü Viktorya Gotiği'ni koydu.

Şimdi yapının nasıl çalıştığına bakın, çünkü burada bir değil, üç köprü var. Kıyılara sarkan zincirler asma açıklıkları taşıyor. İki kule arasındaki yol, kalkan kısım: baskül kanatları. Tepedeki yaya köprüleri ise her kuleden uzanan konsollar olarak yapıldı; ta ki 1960'ta eklenen kablolar onları da asma köprüye dönüştürene kadar.

Renk, biçimden daha çok değişti. Köprü 1894'te açıldığında demir aksamı parlak çikolata kahvesiydi. İkinci Dünya Savaşı'ndan önce savaş gemisi grisine boyandı, 1977'de de Kraliçe'nin Gümüş Jübilesi için kırmızı, beyaz ve maviye. Bugün gördüğünüz mavi ile beyaz, 2008'de başlayan bir boyamadan geliyor; eski boya çıplak metale kadar kazındı.

Herkes büyülenmedi. 1894'te Pall Mall Gazette onu “en çirkin kamu yapımız” diye niteledi; mimar Henry Heathcote Statham da köprüyü ucuz bir gösterişçilikle ve kendi yapısına dair gerçekleri çarpıtmakla suçladı. Çarpıtma konusunda haksız sayılmazdı. Yine de tartışmayı kaybetti.

Köprüye doğru yürümeden önce son bir şey. Her kulede, yol kemerinin iki yanının hemen üstündeki küçük mavi kutuları bulun. İçerideki dişli çeyrek dairelerin uçlarını örtüyorlar; yoksa bu uçlar köprü kapalıyken dışarı taşardı. Ve her şeyin üstünde, yolun neredeyse altmış üç metre yukarısında, kule tepelerindeki armalar altınla yaldızlı.

Durak 2 / 5 · Kuzey yaklaşım yolu, Kuzey Kule'den önce sokak lambalarının arasındaki kaldırım; herkese açık yol, ücretsiz

Sokak lambası kılığındaki baca

Tasarım: Horace Jones ve John Wolfe Barry; kuzey yaklaşım yolu müteahhidi: John Jackson · Kuzey yaklaşım yoluna Şubat 1887'de başlandı; köprü 1894'te açıldı · Yaklaşım yolunun sokak lambaları arasında boyalı dökme demir; kuzey yaklaşım yolu 1.260 fit uzunluğunda, korkuluklar arasında 60 fit genişliğinde

Şunlara dikkat edin

  • Sokak lambaları arasında tepesinde fener olmayan tek uzun mavi direk. Bu, ayaklarınızın altındaki kemerlerde bulunan nöbetçi odalarının bacası.
  • Yolun yanından aşağı inen asma zinciri: kıyıdan kuleye kadarki bölüm ona asılı.
  • Kuzey Kule'nin kemerinin içinden görünen, iki kule arasındaki yol. Bunlar iki baskül kanadı, köprünün kalkan tek parçası.
Konuşma metni (2:28)

Kuzey yaklaşım yolundasınız, Tower Hill'den köprüye tırmanan yolda; bu kaldırım herkese açık, burada kimse hiçbir şeyi kontrol etmiyor. Sokak lambalarına bakın. Çoğunun tepesinde bir fener var. Aralarındaki uzun, mavi direklerden birinin ise feneri yok; hiç gerekmedi de. O bir baca.

Buradaki yolun altında kemerler var ve bu kemerlerde, hemen yandaki Londra Kulesi'nin askerleri olan Kraliyet Tüfekçileri, yani Royal Fusiliers için nöbetçi odaları vardı. Odaların ısıtılması gerekiyordu, duman bir yere gitmeliydi ve sade bir Viktorya dönemi bacası Gotik bir köprüyü bozardı. Bu yüzden baca, sokak mobilyası kılığına sokuldu. Köprünün kendi tarihçesi onun için “göz önünde saklı” diyor.

Askerler sonradan akla gelmiş bir ayrıntı değildi. Köprüye 1885'te izin veren yasa, Kule'de komutayı elinde tutan en kıdemli subaya köprüyü her an işgal etme hakkı tanıyordu; Wolfe Barry de bir zamanlar yapıyı top yerleştirmeye uygun hale getirme planı olduğunu kaydetti. Topların çoğundan vazgeçildi; bacadan vazgeçilmedi.

Şimdi ileriye, Kuzey Kule'nin kemerinin içinden iki kule arasındaki yola bakın. O bölüm baskül kanatları; adı Fransızcada tahterevalli anlamına gelen kelimeden geliyor. Her kanat merkezde olmayan bir mil üzerinde döner; kısa ucunda, ayağın içine gizlenmiş, dört yüz tondan ağır bir karşı ağırlık vardır ve denge, nehir tarafı yalnızca beş ila yedi ton ağır gelecek şekilde ayarlanmıştır ki makinist kontrolü elinde tutsun. Dönüşü, her biri yaklaşık bir metre çapında sekiz dişli sağlar.

Aynı yasaya göre nehir trafiği önce gelir. Direği ya da üst yapısı otuz fit ya da daha yüksek olan kayıtlı bir gemi için yol kaldırılır; ücretsiz, gece gündüz, yirmi dört saat önceden haber verilmesi şartıyla. İlk yıl bu, altı binden fazla açılış demekti. Bugün ortalama günde iki üç kez. Bakım çalışmaları geçiş yüksekliğini azalttığında yasa, gemilere uyarı olarak köprüden bir demet saman sarkıtılmasını hâlâ şart koşuyor.

Bir kez işler ters gitti. Otuz Aralık 1952'de Albert Gunter adlı bir şoför 78 numaralı otobüsle köprüden güneye, Dulwich yönüne geçiyordu ki önündeki yol kalkmaya başladı. Bekçinin zili çalıp kapıları kapatması gerekirdi, ama bunu yapmamıştı; kanatları da bir yedek görevli çalıştırıyordu. Gunter gaza bastı. Saatte yaklaşık on iki mille, yani on dokuz kilometre kadar bir hızla, otobüs aradaki boşluğu aştı ve henüz kıpırdamamış olan karşı kanadın üstüne yaklaşık üç fit düştü. Kendisine bir gün izin ve on sterlin verildi. Parayı nasıl harcayacağı sorulunca şöyle dedi: beşi bana, beşi de hanıma.

Durak 3 / 5 · Kuzey Kule, batı yandaki gişeden Yüksek Yaya Köprüleri'ne (High-Level Walkways) çıkan merdiven; yanında bir asansör var

Kuzey Kule'nin merdivenleri ve çelik iskelet

Çelik işleri: Sir William Arrol & Co. (sözleşme Mayıs 1889); tasarım: John Wolfe Barry; yardımcı mühendis: Henry Marc Brunel; şantiye mühendisi: Edward Cruttwell · Çelik işleri 1889–1894; iç merdivenler Nisan 1894'te tamamlandı · Özgün kahverengi boyasıyla perçinli çelik, içten tuğlayla desteklenmiş granit ve Portland taşı kaplamanın içinde; Kuzey Kule'nin tepesine 206 basamak

Şunlara dikkat edin

  • Her kirişteki sıra sıra perçin başları. Köprüde on üç milyondan fazla var.
  • Merdivenin demir aksamındaki kahverengi boya: köprünün 1894'teki özgün rengi; dışı üç kez değişse de burada hâlâ duruyor.
  • Çeliğin arkasındaki sarı tuğla. Nehirden gördüğünüz granit yalnızca bir kaplama, içten tuğlayla destekleniyor.
Konuşma metni (2:15)

Kuzey Kule'ye batı yanından girdiniz ve ziyaret buradan yukarı çıkıyor: bu kulenin tepesine iki yüz altı basamak. İster basamakları tırmanın ister asansöre binin, bir sahanlıkta durup binayı gerçekte neyin ayakta tuttuğuna bakın.

Taş değil. Nehirden bakınca bu kule bir kalenin ana burcuna benziyor. Burada ise granitin sakladığını görebilirsiniz: perçinli çelik kirişler ve arkalarında sarı tuğla. Kuleler çelikten bir iskelet olarak inşa edildi; dıştan granit ve Portland taşıyla kaplandı, içten tuğla örgüyle desteklendi. Her kulenin her köşesinde, yüz on dokuz fitten uzun, sekizgen bir çelik sütun duruyor.

Şimdi renk. Çevrenizdeki merdiven demirleri kahverengi ve bu bir restoratörün hevesi değil. Bu, köprünün özgün boyası, parlak bir çikolata kahvesi; Nisan 1894'te bitirilen merdivenlerde duruyor ve Kraliçe Victoria'nın en sevdiği renk olduğu söylenir. Dışarıda köprü o günden beri gri oldu, sonra kırmızı, beyaz ve mavi, şimdi de mavi ve beyaz. Burada kahverengi hiç gitmedi.

İsterseniz perçinleri sayın; bitiremezsiniz. Köprüde on üç milyondan fazla perçin var; kuleler yükselirken perçinci ekipleri tarafından çakıldılar. Çelik, William Arrol adlı sanayicinin şirketinden geldi; bu şirket Mayıs 1889'da on bir bin ton çelik ve bin iki yüz ton süslemeli dökme demir için sözleşmeyi kazanmıştı, toplam yaklaşık sekiz kilometre metal. Arrol dokuz yaşında bir pamuk fabrikasında çalışmaya başlamıştı. Bu işi aldığında şirketi, 1879'da çöken Tay demiryolu köprüsünü yeniden inşa ediyor ve Forth Köprüsü'nü yapıyordu. Tay felaketi bu kulede de var: tasarım, fit kare başına elli altı librelik bir rüzgâr basıncına dayanmak zorundaydı; bu kural o felaketten sonra getirilmişti.

Baş mühendis John Wolfe Barry'ydi; yardımcısı Isambard Kingdom Brunel'in ikinci oğlu Henry Marc Brunel, şantiye mühendisi de Edward Cruttwell. İş sekiz yıl, beş büyük müteahhit ve şantiyede her gün dört yüz otuz iki işçi gerektirdi; bunların bazıları demir kesonların içinde temelleri kazan dalgıçlardı ve ilk keson nehir yatağının neredeyse sekiz metre altına indirildi. Yaklaşık otuz bir milyon tuğla kullanıldı. Cruttwell yalnızca on ölümlü kaza olduğunu kaydetti ve “yalnızca” kelimesini bir övgü olarak kastetmişti.

Çelik işinin iki yarısı sonunda nehrin üstünde buluştuğunda Barry, son perçinlerin kusursuzca yerine oturduğunu günlüğüne yazdı. O birleşim yeri hâlâ köprünün içinde. Ona doğru tırmanmaya devam edin.

Durak 4 / 5 · Yüksek Yaya Köprüleri, Batı Geçidi (West Walkway); yüzünüz nehrin yukarısına, Londra Kulesi'ne ve Aziz Paul Katedrali'ne dönük

Batı Geçidi, nehrin yukarısına bakış

Tasarım: Horace Jones ve John Wolfe Barry; kirişler: Sir William Arrol & Co.; 1960'ta eklenen asma kabloları · Haziran 1894'te tamamlandı; 1910'da kapandı; 1982'de yeniden açıldı; Cam Zeminler 2014'te eklendi · Çelik kafes kirişler; yüksek gelgitte Thames'in 43,5 metre, yolun 33,5 metre üstünde

Şunlara dikkat edin

  • Ufuk çizgisinde Aziz Paul Katedrali'nin kubbesi ve onun sağında Monument'in yaldızlı tepesi.
  • Pool'da demirli HMS Belfast ve onun ötesinde Londra Köprüsü: bu köprünün açık tutmak için yapıldığı nehir kesimi.
  • Geçide yerleştirilmiş küçük kamera pencereleri; tam da bu manzara için oraya konmuşlar.
Konuşma metni (2:30)

Yüksek gelgitte Thames'in kırk üç buçuk metre, yolun otuz üç buçuk metre yukarısında, Batı Geçidi'ndesiniz ve önünüzdeki manzara, bu köprünün açılmasının asıl sebebi. Nehrin yukarısına bakın.

Buradan bir sonraki köprü olan Londra Köprüsü'ne kadarki su, Londra'nın Yukarı Havuzu, yani Upper Pool. Bu köprü planlandığında, ona izin veren yasa nehrin o kesiminde kuzey kıyıda faal on bir havuz, rıhtım ve iskele, güney kıyıda da yirmi iskele sayıyordu. At arabalarının çıkabileceği kadar alçak, sabit bir köprü onları denizden koparırdı. Bu yüzden yolun kalkabilmesi gerekiyordu ve yol yukarıdayken yayaların karşıya geçecek bir yola ihtiyacı vardı. Şu an işte onun içinde duruyorsunuz. HMS Belfast da şimdi aşağıda, Pool'da demirli.

Ufuk çizgisini soldan sağa izleyin. Kubbe, Aziz Paul Katedrali. Onun sağındaki yaldızlı tepeli sütun, Büyük Yangın Anıtı, yani Monument. Nehrin karşısındaki uzun baca Tate Modern, daha uzaktaki iğne de BT Tower. Londra Kulesi sağınızda, alçakta duruyor.

Bu geçitlerin ilk hayatı sıkıntılı geçti. 1894'te açıldılar ve kullanılmadıkları için 1910'da kapandılar: bütün o merdivenleri tırmanmakla sokak seviyesinde baskül kanatlarının inmesini beklemek arasında kalan Londralılar beklemeyi seçti. Geçitlerin gördüğü az sayıdaki kullanım da onlara yankesicilerle ve fahişelerle anılan bir ün kazandırdı. Yetmiş iki yıl kapalı kaldılar ve köprü ziyarete açık bir turistik mekâna dönüştüğünde, 1982'de yeniden açıldılar.

Bu geçidin biçimi bir uzlaşmanın ürünü. Horace Jones önce kule tepeleri arasına büyük bir kemer çizdi; gemi direklerinin ve donanımlarının ona çarpabileceği itirazları, Wolfe Barry'yi 1885'te bunun yerine düz bir alt yüzeye yöneltti. Geçit kulelerden uzanan iki konsol olarak inşa edildi ve 1960'ta güçlendirmek için asma kabloları eklenerek bir asma köprüye dönüştürüldü. Yaya köprülerinin içinden, iki yan açıklığın asma zincirlerini nehrin üstünden birbirine bağlayan yatay gergiler de geçiyor.

Aşağıdaki boşlukla ilgili iki hikâye. Özgün kurallara göre, her geçidin ortasından sarkan siyah bir top, bir geminin kaptanına köprünün onun için açılamayacağını bildirirdi. Ve on Ağustos 1912'de pilot Francis McClean deniz uçağıyla tam aradan, baskül kanatlarıyla bu geçitlerin arasından uçup geçti ve bir gecede ünlü oldu.

2014'ten beri bu zeminin bir kısmı cam; her panel bir fili ya da iki Londra siyah taksisini taşıyabilecek şekilde tasarlandı. Cesaretiniz varsa üstüne basın; yürüyerek çıktığınız yol, ayakkabılarınızın otuz üç buçuk metre altında.

Durak 5 / 5 · Makine Daireleri (Engine Rooms), güney yaklaşım yolunun altında; Güney Kule çıkışından Mavi Çizgi (Blue Line) boyunca ulaşılır, çıkış hediyelik eşya dükkânından (Gift Shop)

Viktorya dönemi makine daireleri

Üretici: Sir W. G. Armstrong, Mitchell & Co. (Elswick); tasarım ortağı: John Wolfe Barry; kurulum: Hamilton Rendel ve Samuel Homfrey · Sözleşme Aralık 1887; köprüyü 1894'ten 1976'ya kadar kaldırdı · Kömürlü kazanlar, buharlı pompa makineleri ve her biri yaklaşık 100 tonla yüklenmiş, suyu inç kare başına 750 librelik basınçta tutan altı hidrolik akümülatör

Şunlara dikkat edin

  • Kırmızı ve krem rengi ince çizgilerle süslü yeşil volan. Bu rengi William Armstrong bizzat seçmişti, aile armasından.
  • Tepedeki akümülatörler: her biri yaklaşık yüz tonluk, yolu kaldıracak gücü depolayan ağırlıklar.
Konuşma metni (2:22)

Güney Kule'den indiniz ve kaldırımdaki Mavi Çizgi boyunca geldiniz; bu çizgi köprüde çalışmış insanların adlarını taşıyor, aralarında on dört yaşında işe başlayan perçinci çırağı John Chalk ile aşçı Hannah Griggs da var. Şimdi güney yaklaşım yolunun altında, yolu seksen iki yıl boyunca kaldıran makinelerin arasındasınız.

Yeşil volandan başlayın. Kırmızı ve krem rengi ince çizgilerle süslenmiş bu yeşili William Armstrong bizzat seçmiş, aile armasından almıştı. Armstrong mühendislik tutkusuna yenik düşmeden önce on bir yıl avukatlık yaptı ve 1842'ye gelindiğinde burada gördüğünüz her şeyin sırrı olan aygıtı icat etmişti: hidrolik akümülatör. Şirketi, Elswick'teki Sir W. G. Armstrong, Mitchell and Company, bu makinelerin sözleşmesini Aralık 1887'de seksen beş bin iki yüz otuz iki sterline imzaladı. İnsanlar ona “Kuzeyin Sihirbazı” derdi.

Sihir şöyle işliyordu. Yan taraftaki kazanlarda kömür ateşi suyu buhara çeviriyordu. Buhar bu pompa makinelerini çalıştırıyordu; pistonları volanı döndürüyor ve suyu altı akümülatöre basan pompaları işletiyordu. Akümülatörler, suyu inç kare başına yedi yüz elli librelik basınçta tutan, ağırlık yüklenmiş silindirlerdi. Bunlar sudan yapılmış bataryalardı. Köprünün açılması gerektiğinde depolanan su tahrik makinelerine bırakılıyor, bunlar dişlileri döndürüyor, dişliler baskül kanatlarının arka ucundaki kremayerleri itiyor ve yol kalkıyordu. Akümülatörleri görmek için yukarı bakın: ağırlıkların her biri yaklaşık yüz ton.

Hiçbir şey tek bir makineye emanet edilmedi. Her ayakta iki çift makine vardı ve donanım, Ticaret Kurulu'nun, yani Board of Trade'in şartlarının iki katına göre yapılmıştı; üstelik o şartlar Tay Köprüsü felaketinden sonra zaten sıkılaştırılmıştı. Makinelerin bir de karnını doyurmak gerekiyordu. Ateşçiler haftada yirmi tondan fazla kömür kürüyordu ve makineleri çalışır, köprüyü kalkar halde tutmak için seksenden fazla kişi gerekiyordu. Bin dokuz yüz seksenlerin başına kadar burada kediler de yaşıyordu.

Savaş bu dairelere de ulaştı. Nisan 1941'de köprünün yakınında patlayan bir paraşüt mayını bir baskül kanadına, kulelere ve makine dairesine ağır hasar verdi; bunlar devre dışı kalırsa diye savaş sırasında üçüncü bir makine kuruldu. O makine bugün Norfolk'ta bir buhar müzesinde duruyor.

1974'ten itibaren, köprü açılmaya devam ederken buhar tesisinin yanına yağla çalışan yeni bir elektro-hidrolik sistem kuruldu ve 1976'da eski sistem devreden çıkarıldı. O zamana kadar bu makineler baskül kanatlarını dört yüz binden fazla kez kaldırmıştı. O günden beri duruyorlar ve hâlâ Armstrong'un yeşilini taşıyorlar.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Tower Bridge'de gördüğünüz her şeye doğrultun.

Beş durak, ama köprü kimsenin etiketlemediği şeylerle dolu: bir lamba kaidesindeki arma, yolun kalkmasını akıntı yönünde bekleyen yelkenli bir mavna, geçit penceresinden ufukta görünen bir kule sivrisi, bir kazanın üstündeki gösterge. Herhangi birinin fotoğrafını çekin; Chiaro ne olduğunu, oraya kimin koyduğunu ve bu köprüyle ne ilgisi olduğunu anlatsın, nehir trafiği akıp giderken de sorularınızı yanıtlamayı sürdürsün.

Köprü hangi gemi için açılıyor?Nehrin karşısındaki bina ne?Makineler neden yeşile boyalı?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Tower Bridge, kuzey kıyıdaki Tower Bridge Approach ile güney kıyıdaki Tower Bridge Road arasında yolu taşır. Gişe ve giriş Kuzey Kule'nin batı yanında, köprünün kuzeybatı tarafındadır; herkes orada, dışarıda sıraya girer. Ziyaret güney yaklaşım yolunun altında, Makine Daireleri'nde ve hediyelik eşya dükkânında biter; güneydoğu taraftaki bir dış asansör bu katı yol seviyesine bağlar.

En yakın metro istasyonu Tower Hill (District ve Circle hatları); gişeye yedi dakikalık yürüme mesafesinde, yaklaşık 500 metre uzakta ve perondan sokağa basamaksız erişimli. Northern ve Jubilee hatlarındaki London Bridge istasyonu, Makine Daireleri ucuna yaklaşık bir kilometre. En yakın National Rail istasyonları Fenchurch Street ve London Bridge, en yakın DLR istasyonu da Tower Gateway. 15, 42, 78, 100 ve 343 numaralı otobüsler köprüye gider; nehir tekneleri kuzeyde Tower Pier'e, güneyde London Bridge City Pier'e uğrar.

02

Bilet ve giriş

  • Köprü her gün 09.30–18.00 arası açık, son giriş 17.00; yalnızca her ayın ikinci cumartesi günü farklı: o sabah 09.30 ile 11.30 arası Relaxed Opening, yani nöroçeşitli ziyaretçiler ve onların aileleri, arkadaşları ve bakımlarını üstlenenler için kapasitesi düşük, sakin bir seans var; genel ziyaretçiler ondan sonra alınır. Köprü Noel'de, 24–26 Aralık arasında kapalıdır ve Yılbaşı günü geç, 10.00'da açılır.
  • Bu yürüyüşte bilet gerektiren her şeyi tek bir giriş bileti kapsar: Kuzey ve Güney Kuleler, Cam Zeminleriyle Yüksek Yaya Köprüleri ve Makine Daireleri. Yetişkin bileti 18,00 sterlin, çocuk bileti (5–15 yaş) 9,00 sterlin; beş yaş altı ücretsiz. Biletler istediğiniz giriş saati için sekiz hafta öncesine kadar alınabilir, ama önceden alınmış bilet sıra atlatmaz: sıra dışarıda, köprünün üstündedir ve köprünün kalkması sırayı bekletebilir.
  • Girişte çantalar aranır; Makine Daireleri'nin kapısında biletler ve çantalar bir kez daha kontrol edilir. Omuz çantaları ve sırt çantaları 45 x 35 x 20 cm'yi geçmemeli; bavullara ve tekerlekli çantalara izin verilmez. Alanda kafe, restoran ya da su sebili yok.
  • Her kulede yaya köprülerine çıkan bir asansör var; güneydoğu taraftaki bir dış asansör de Makine Daireleri'ne iner. Köprü, asansörlerin kısa sürede hizmet dışı kalabileceği konusunda uyarıyor.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Köprünün kendi sesli turları için giriş biletinin üstüne hiçbir ücret ödenmez. Üç tur var: İngilizce, Arapça, Mandarin Çincesi, Almanca, İtalyanca, Fransızca ve İspanyolca Highlights Tour, bir Sensory Tour ve İngiliz İşaret Dili'nde bir tur; hepsi kulelerin içindeki QR kodlarından ya da ücretsiz bir uygulamadan kendi telefonunuzda çalınır ve yaklaşık 45 dakika sürer. Kulaklık verilmez, yanınızda getirin. Kayıt yerine bir insan isterseniz köprü belirli tarihlerde İngilizce rehberli turlar (Guided Tours) düzenler: bir buçuk saat sürer, yetişkin başına 35,00 sterlindir ve önceden rezervasyon gerekir. Bu sayfa sıranın öncesini de kapsıyor, sonrasını da: iki durak nehir kıyısında ve herkese açık kaldırımda, üçü içeride; her kelime oynatıcının altında yazılı.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Tower Bridge sesli rehberi var mı?

Evet, hem de sıranın iki yanında: bu sayfadaki beş anlatımlı durak telefonunuzun tarayıcısında çalar; ikisi gişeden önce herkese açık alanda, üçü içeride. Köprünün kendi üç sesli turu da ücretsizdir; giriş biletine dahildir ve kendi telefonunuz ve kulaklığınızla dinlenir. İkisinin de anmadığı her şeyi, Pool'daki bir mavnadan bir sokak lambasındaki armaya kadar, Chiaro uygulaması bir fotoğraftan yola çıkarak anlatır.

Tower Bridge sesli rehberini biletsiz dinleyebilir miyim?

İlk iki durağı evet: Londra Kulesi'nin altındaki nehir kıyısı yolundan manzara ve kuzey yaklaşım yolundaki kılık değiştirmiş baca herkese açık alanda, çünkü yoldan ve kaldırımlardan geçmek ücretsiz. Kuzey Kule merdivenleri, Batı Geçidi ve Makine Daireleri ücretli bölümün içinde ve üçü de tek bir giriş biletine dahil.

Tower Bridge'in resmi sesli rehberi ne kadar?

Giriş ücretinin üstüne hiçbir şey. Köprünün sesli turları giriş biletine dahildir, yaklaşık 45 dakika sürer ve QR kodları ya da ücretsiz bir uygulama aracılığıyla kendi telefonunuzda çalar; bu yüzden kulaklık getirin. Ücretli seçenek, personelin yönettiği rehberli tur (Guided Tour): yetişkin başına 35,00 sterlin, bir buçuk saat, yalnızca İngilizce ve belirli tarihlerde.

Tower Bridge ziyareti nerede başlıyor, hangi günler kapalı?

Kuzey Kule'nin batı yanındaki gişede, köprünün kuzeybatı tarafında; bu sayfa birkaç dakika önce, Londra Kulesi'nin altındaki nehir kıyısı yürüyüş yolunda başlıyor. Mekân, Noel Arifesinden 26 Aralık'a kadar süren üç günlük Noel kapanışı dışında her gün açık. Yılbaşı günü daha geç, 10.00'da açılıyor; her ayın ikinci cumartesi günü de ziyaretçiler 09.30–11.30 arasındaki Relaxed Opening seansından sonra içeri alınıyor.

Köprünün kalkması girişimi engeller mi?

Gecikmeye yol açabilir. Burası yüksek gemiler için hâlâ açılan, çalışan bir köprü; ortalama günde iki üç kez kalkıyor ve köprü, bir kalkışın girişinizi geciktirebileceği konusunda kendisi uyarıyor. Planlanan kalkışların saatlerini de kendi Bridge Lifts sayfasında yayımlıyor.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Tower Bridge yönetimiyle bağlantılı değildir.