Palais Garnier · Paris · Bağımsız rehber
Palais Garnier sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
5 Ocak 1875'te, 32 metre yüksekliğindeki bir cephenin ardında açılan Garnier'nin opera binası burada beş anlatımlı durakla karşınızda; başka herhangi bir büstün, mozaiğin ya da lirin fotoğrafını çekin, Chiaro size hikâyesini anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. Palais Garnier yönetimiyle bağlantılı değildir.
Opera Meydanı'ndan (Place de l'Opéra) ana cephe
Palais Garnier, Paris
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Palais Garnier ziyaretinizde gördüğünüz her şeyi tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 11 dakikalık anlatım
Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Palais Garnier sesli rehberimiz dışarıda, meydanda, Charles Garnier'nin yaldızlı cephesinin önünde ve daha bilet gerekmeden başlıyor; içeride ise Paris Operası'nın kendi belirlediği rehbersiz ziyaret rotasını izliyor. Meydandan solunuza dönüp binanın batı yanı boyunca, Rue Scribe ile Rue Auber'in kesiştiği köşedeki ziyaretçi kapısına yürüyün. İçerideki sıra, Opera'nın broşüründe basılı olan sıra: yuvarlak Rotonde des Abonnés'den zemin kattaki mağarasında duran Pythia'ya, oradan Büyük Merdiven'den yukarı, birinci sıra localardan seyirci salonuna, ardından Salon du Glacier ve mozaikli Avant-Foyer üzerinden, pencereleri Avenue de l'Opéra'ya bakan güney cephedeki Büyük Fuaye'ye. Beş kaydın toplamı on bir dakika kadar; Opera ise ziyaretin tamamı için bir buçuk saat öngörüyor.
Bu sayfadaki bilet, saat ve giriş bilgileri, Paris Ulusal Operası'nın (Opéra national de Paris) kendi sitesi operadeparis.fr'den ve ziyaret broşüründen alındı. Tarihî bilgilerin arkasında yayımlanmış ikinci bir kaynak da var. Ziyaret günü kaçırma ihtimaliniz en yüksek bölüm seyirci salonu; çünkü provalar orayı habersizce kapatabiliyor, gündüz gösterisi olan günlerde de ziyaretin tamamı kapalı. İçerideki bir görevli farklı bir şey söylerse görevliye uyun, binayı bizden iyi tanır; farkı da bize bir satırla bildirin.
Durak 1 / 5 · Place de l'Opéra, binanın güney tarafında, ana cepheye bakarak; ücretsiz, daha bilet gerekmeden
Opera Meydanı'ndan (Place de l'Opéra) ana cephe
Mimar: Charles Garnier (1825–1898), III. Napolyon için; yaldızlı heykel grupları: Charles Gumery (1827–1871); Apollon: Aimé Millet (1819–1891) · 1861–1875; cephenin açılışı 15 Ağustos 1867 · Taş, renkli mermerler ve yaldızlı bronz; yerden cephenin tepesine 32 m
Şunlara dikkat edin
- Sütunlu galerinin üstündeki yaldızlı harfler: ACADEMIE NATIONALE DE MUSIQUE. Académie'den sonraki kelime eskiden Impériale'di; 1870'te yalnızca ilk altı harfi değiştirildi.
- Atik katındaki madalyonlarda N ve E harfleri: Napoléon Empereur, yani İmparator Napolyon monogramı. Bugünkü harfler Garnier'nin kendi tasarımına göre yapıldı ve ancak 2000 yılındaki restorasyonda yerine kondu.
- Köşelerdeki iki yaldızlı grup: solda Charles Gumery'nin Armoni'si, sağda Şiir'i; yeşil kubbenin arkasında, sahne kulesinin alınlığında ise lirini kaldıran Apollon.
- Sütunlu galerinin sütunları arasındaki yuvarlak açıklıklarda besteci büstleri: soldan Rossini, Auber, Beethoven, Mozart, Spontini, Meyerbeer ve Halévy.
Konuşma metni (2:28)
Meydanda, cephenin tamamını tek bakışta görebileceğiniz kadar geriye çekilin; çünkü Charles Garnier onu buradan okunsun diye inşa etti. Arkanızdaki cadde, Opera Caddesi, dosdoğru bu cepheye uzanıyor ve onda son buluyor; böylece caddeden bakınca bütün manzara bir tiyatroyla kapanıyor.
En tepeden başlayıp aşağı doğru inin. İki köşede güneşte parıldayan yaldızlı heykel grupları Charles Gumery'nin eserleri: solunuzda Armoni, sağınızda Şiir. Bunlar planda yoktu. Üçüncü Napolyon tasarımın alçı maketini görünce tepedeki terasın yerine, şimdi gördüğünüz o kütlesel atik katının yapılmasını istedi; amaç, üzerine imparatorluk savaş arabaları koymaktı. Savaş arabaları hiç gelmedi. Onların yerine 1869'da Gumery'nin altın figürleri yerleştirildi. Yeşil kubbenin üstünde ve arkasında, sahne kulesinin alınlığında ise Aimé Millet'nin Apollon'u, lirini Paris'in üzerine kaldırmış duruyor.
Şimdi atik katının kendisine bakın. Madalyonlarda bir N ve bir E seçebilirsiniz: Napoléon Empereur, yani İmparator Napolyon. Bunlar için yapılan harfler açılışa yetişmedi; 1870'te imparatorluk çökünce de Garnier geçici harfleri rahatlayarak indirdi. Bugün orada duranlar onun özgün tasarımına göre yapıldı ve ancak 2000 yılındaki restorasyonda yerine takıldı.
Gözünüzü sütunların üstündeki altın yazıya indirin: Académie Nationale de Musique, yani Ulusal Müzik Akademisi. Yazı önce Académie Impériale, yani İmparatorluk Akademisi olarak işlenmişti; Cumhuriyet gelince biri Impériale kelimesinin yalnızca ilk altı harfini değiştirdi. Sütunlu galerinin çifte sütunları arasında bestecilerin yaldızlı büstleri var; soldan sağa Rossini, Auber, Beethoven, Mozart, Spontini, Meyerbeer ve Halévy. Bu cephede on dört ressam ve mozaikçi ile yetmiş üç heykeltıraş, on yedi farklı malzemeyle çalıştı.
Garnier bu işi kazandığında ünlü değildi. 1860'taki yarışmanın ilk turuna yüz yetmiş kadar mimar katıldı; onun düsturu Tasso'dan bir dizeydi: çok şey dile, az şey bekle. Bir de hikâye var, ama yalnızca bir hikâye: İmparatoriçe ona bunun hangi üslup olduğunu sormuş, çünkü ne On Dördüncü Louis'ye, ne On Beşinci'ye, ne de On Altıncı'ya benziyormuş; Garnier de bunun Üçüncü Napolyon üslubu olduğunu söylemiş.
Son bir şey, aşağıda, sokak seviyesinde: kapıların sağındaki iki heykel grubundan içtekisi bir kopya. Orijinali, Carpeaux'nun Dans adlı eseri, 1869'da açıldığında edepsiz bulundu ve o yılın ağustosunda bir gece biri üzerine bir şişe siyah mürekkep fırlattı. Yerine yenisi bile sipariş edildi. Sonra savaş çıktı, herkes unuttu ve Carpeaux'nun dansçıları yerlerinde kaldı. Orijinal 1986'dan beri Orsay Müzesi'nde.
Durak 2 / 5 · Zemin kat, Büyük Merdiven'in dibindeki Bassin de la Pythie (Pythia Havuzu), Rotonde des Abonnés'nin hemen ilerisinde
Büyük Merdiven'in altındaki mağarasında Pythia
Heykeltıraş: Adèle d'Affry, takma adıyla Marcello (1836–1879); mağara: Charles Garnier (1825–1898) · 1869'da Roma'da modellendi, 1870 Salonu'nda sergilendi, 1875'teki açılışta yerindeydi · Yüksek bir üç ayaklı sehpa kaidesi üzerinde bronz, 290 cm yüksekliğinde
Şunlara dikkat edin
- Ona varmadan önce, yuvarlak Rotonde des Abonnés'nin tavanı: orta madalyondaki arabeskler JEAN LOUIS CHARLES GARNIER ARCHITECTE 1861-1875 yazısını oluşturuyor. Bu, mimarın binaya attığı imza.
- Üç ayaklı sehpadan sarkan çıplak ayağı ve kaidenin çevresinde kıvrılan yılanlar. Marcello, evcilleştirilmiş yılanlarıyla Hindistan'ın falcılarına benzeyen bir Pythia istiyordu.
- İki yanındaki bronz lamba direkleri. Yapan Jules Corboz; yukarıdaki avizeyi de o modelledi.
- Mağaranın üstündeki oyma tonoz: bitkiler, çalgılar, maskeler ve deniz kabukları. Garnier bu mekânı bir nymphaeum, yani su perilerine adanmış bir tapınak olarak düşünmüştü.
Konuşma metni (2:12)
Az önce, ziyaretin başındaki yuvarlak salondan, Aboneler Rotondu'ndan geçtiniz; orada başınızı kaldırmadıysanız birkaç adım geri dönmeye değer: tavanın ortasındaki kıvrımlı süsleme Jean Louis Charles Garnier, Architecte, yani mimar, 1861'den 1875'e diye okunuyor. Mimar binasını, neredeyse kimsenin okumadığı tek yerde imzalamış.
Şimdi önünüzdeki mağaradaki kadına bakın. O, Pythia: Apollon'un kehanetlerini dile getiren rahibesi, kehanetleri aldığı üç ayaklı sehpanın üzerine tünemiş. Aslında hiç burada olmayacaktı. Garnier bu nişi oturan, sakin ve beyaz bir mermer Orfeus heykeli için ayırmıştı, ama bunun parası hiç gelmedi. Bu figürü daha önce Roma'da bir atölyede kil hâlinde görmüş, beğenmiş, ama tiyatrosuna yakışacağını düşünmemişti. İki yıl sonra Paris'te bronza dökülmüş hâlini gördü, merdiveninin altında nasıl durduğunu denedi ve bakandan heykeli satın almasını istedi. Kendi hükmü şuydu: çok sakin bir tanrı yerine, kıvranan bir bronz bulmuştu; üç ayaklı sehpasında kendine eziyet eden bir Apollon rahibesi. Onu bütün binada Opera için yapılmamış tek dekoratif eser diye anıyordu.
Heykeltıraş eserini Marcello adıyla imzaladı. Asıl adı Adèle d'Affry'ydi; Castiglione-Colonna Düşesi, Roma'da çalışan İsviçreli bir heykeltıraş ve ressam. Pythia bir büst olarak başladı ve büyüyerek bu hâle geldi: iki metre doksan santimlik bronz. Kollara, omuzlara ve ellere ihtiyaç duyduğunda modelini kendi bedeninden aldı. Kolay olmadı. Figür atölyesinde iki kez çöktü, Paris yolunda da model yüz parçaya bölündü. Kendi deyişiyle bir Hint Pythia'sı istiyordu, evcilleştirilmiş yılanlarıyla Hindistan'ın falcıları gibi. Kaidesine bakın, yılanları orada bulacaksınız.
Başında durduğunuz havuz bir zamanlar bir çeşmeydi: bir su fıskiyesi ince bir sis yükseltirdi ve onu bu sisin ardından görürdünüz. Bu kat için su tam yerinde bir tema. Temeller kazılırken yeraltı suyu şantiyeyi durmadan basıyordu; sekiz buharlı pompa gece gündüz çalıştı ve yine de zemin kurumadı. Bunun üzerine Garnier, devasa bir beton sarnıcın çevresine çift katlı bir temel yaptı. Opera'nın altında bir göl olduğu efsanesi bu depodan doğar; Gaston Leroux'nun Operadaki Hayalet'ine verdiği göl budur.
Ocak 1875'teki açılışta seyirciler de eleştirmenler de ona hemen ısındı; bu, Marcello'yu hem şaşırttı hem de sevindirdi.
Durak 3 / 5 · Büyük Merdiven (Grand Escalier), ilk kolun dibinden sahanlıklara kadar
Büyük Merdiven
Mimar: Charles Garnier (1825–1898); meşale taşıyan figürler: Albert-Ernest Carrier-Belleuse (1824–1887); tavan resimleri: Isidore Pils (1815–1875) · 1861–1875 · Seravezza'nın beyaz mermerinden basamaklar, kırmızı ve yeşil mermer üzerinde oniks küpeşte; merdiven boşluğu 30 m yükseliyor
Şunlara dikkat edin
- İlk kolun dibindeki, ışıktan buketler tutan iki bronz kadın; Carrier-Belleuse'ün eseri. Önce gaz lambasıydılar, sonra elektrikli oldular.
- Elinizin altındaki tırabzan: üstte açık renkli oniks, altında kırmızı antik mermerden 128 korkuluk babası, onların altında da yeşil İsveç mermerinden bir kaide.
- Basamakların kendisi. Yükseldikçe içbükeyden dışbükeye doğru kabarıyorlar ve bütün merdivende yalnızca biri düz.
- Merdiven boşluğunun dört duvarına üst üste dizilmiş, üst kolların çıktığı balkonlar. Oradan bakınca aşağıdan gelen herkes göz önünde.
Konuşma metni (1:58)
İlk kolun dibinde durun ve yukarı bakın. İçinde durduğunuz boşluk otuz metre yükseliyor ve Paris Operası kendi tanımında buraya, bir katedral için kullanacağınız kelimeyle, nef diyor. Merdiven önünüzde ikiye ayrılıyor; iki kol kıvrılarak uzaklaşıyor ve yeniden birleşiyor. Her yanda, duvarlar boyunca üst üste balkonlar var. Garnier burayı insanları kapıdan koltuklarına ulaştırmak için yapmadı. Bunu yaparken birbirlerini seyretsinler diye yaptı. Opera'nın broşürü bu merdivenin dibini tiyatronun içindeki bir tiyatro diye tanımlıyor.
İşe merdivenin dibindeki kaidelerde duran, ışıktan buketler tutan iki bronz kadınla başlayın. Albert-Ernest Carrier-Belleuse'ün eserleri; bina elektriğe geçmeden önce gaz alevleri taşıyorlardı.
Şimdi yukarı çıkarken elinizi tırabzana koyun. Küpeşte oniks; altındaki korkuluk babaları kırmızı antik mermer, tam yüz yirmi sekiz tane; durdukları kaide ise İsveç'ten gelen yeşil mermer. Basamaklar Seravezza'nın beyaz mermerinden ve işte kendi ayaklarınızla sınamaya değer bir şey: düz değiller. Her biri, korkuluğun çizgisini izlemek için aşağıda içbükeyden yukarıda dışbükeye doğru kıvrılıyor; bütün merdivende tek bir düz basamak var. Fikrin kendisi ödünç: Garnier, Victor Louis'nin Bordeaux'daki tiyatro için yaptığı büyük merdivenden esinlendi.
Göremediğiniz şey, bunun ne kadarının demir olduğu. Bina kâgir duvarlar üzerinde duruyor, ama döşemeler, tonozlar ve çatılar gizli demir taşıyıcılara oturuyor. Bütün bu mermer bir kostüm.
Başınızı tavandaki resimlere kaldırın; Isidore Pils'in eserleri: zafer kazanan Apollon, vahşetle savaşan Minerva ve yeni Opera'nın planını teslim alan Paris Şehri; yani bina kendini kutluyor. Bu resimler neredeyse hiç var olmayacaktı. Açılıştan iki ay önce yerlerine takıldıklarında Garnier hemen mekâna göre fazla karanlık olduklarını gördü. O sırada altmışına yaklaşan Pils yeniden iskeleye çıktı, resimleri başının üstünde yeniden boyadı, bu işte hastalandı ve işi öğrencileri bitirdi. İskele açılıştan bir gün önce söküldü.
Ve o açılış gecesi, beş Ocak 1875'te, perde arasında Garnier bu merdivenin sahanlığına çıktı ve seyirciler onu alkışladı. O sahanlığı bulun ve bir an onun durduğu yerde durun; bütün mermer boşluk altınızda aşağı doğru uzansın.
Durak 4 / 5 · Birinci sıra localar (1res loges), kapıları açıksa salona bakarak; provalar salonu sık sık kapatıyor
Birinci sıra localardan seyirci salonu
Mimar: Charles Garnier (1825–1898); boyalı sahne perdesi tasarımı: Auguste Rubé (1817–1899) ve Philippe Chaperon (1823–1906) · Açılış: 5 Ocak 1875 · Mermer, alçı süsleme, kadife ve yaldızla kaplı demir iskelet; at nalı plan, 16 m genişliğinde sahne ağzı
Şunlara dikkat edin
- Sahne perdesi. Kırmızı kadifenin her kıvrımı, her püskül ve her altın saçak düz bir tuval üzerine boya; Garnier'nin talimatlarına göre Auguste Rubé ve Philippe Chaperon tasarladı.
- Çevrenizde kıvrılan at nalı biçimindeki localar. Opera'nın broşürüne göre salon görmek ve görülmek için tasarlandı; localar sahneye baktıkları kadar birbirlerine de bakıyor.
- Koridordan girerken maun loca kapılarındaki yuvarlak lomboz pencereleri.
- Yaldızlı balkon cephelerinde defne yaprakları arasına işlenmiş lirler. Lir, Garnier'nin bütün binada tekrarlanan imza motifi.
Konuşma metni (2:12)
İçeri girmeden önce kapıya bakın. Salonu çevreleyen koridorlar mozaikle kaplı, localar bu koridorlara maun kapılarla açılıyor ve her kapıda yuvarlak bir lomboz penceresi var. Siz geldiğinizde bir prova salonu kapatmışsa manzaranız bu lomboz pencereleri olacak; anlatılanların hepsi yine geçerli.
İçeride, birinci sıradaki bir locadasınız ve dikkat etmeniz gereken şey tam karşınızda değil; solunuzda ve sağınızda. Salon at nalı biçiminde ve Paris Operası'nın ifadesiyle görmek ve görülmek için tasarlandı. Localar öyle kıvrılıyor ki sahneye baktıkları kadar dosdoğru birbirlerine de bakıyorlar. Burası operayı olduğu kadar seyircileri de seyretmek için yapılmış bir salondu.
Sonra o kırmızı ve altın. Hepsi bir kabuk. Kadifenin, alçı süslemelerin, mermerin ve yaldızın altında metal bir iskelet var ve parterin üstünde asılı, üç yüz kırk ışıklı büyük avizeyi taşıyan da bu demir. Eleştirmenler, avize daha yapılmadan, dördüncü sıradan sahnenin görüşünü kapatacağından yakındılar. Garnier onlara basılı bir yazıyla cevap verdi: Tiyatroyu böylesine neşeli bir hayatla başka ne doldurabilirdi?
Herkesin düştüğünü sandığı avize de bu. Düşmedi. Yirmi Mayıs 1896'da karşı ağırlıklarından biri kopup tavanı delerek salona düştü ve bir kişiyi öldürdü. Avizenin kendisi yerinden hiç oynamadı. Gaston Leroux bu olayı alıp Operadaki Hayalet'in en büyük sahnelerinden birine dönüştürdü; avize o günden beri insanların hayal gücünde düşüp duruyor.
Avizenin üstünde, Lenepveu'nün özgün tavanını bugün daha sonra yapılmış bir resim örtüyor.
Şimdi sahne perdesine bakın, çünkü o bir yalan, hem de çok güzel bir yalan. O ağır kırmızı kadife drapeler, altın şeritler, püsküller, bir yanda toplanmış saçaklar: hiçbiri kıvrımlı kumaş değil. Hepsi düz bir tuvalin üzerine trompe-l'oeil, yani göz yanıltmaca tekniğiyle boyanmış; iki tiyatro ressamı, Auguste Rubé ve Philippe Chaperon, Garnier'nin talimatlarına göre boyadı. Perde iki kez yenilendi, 1951'de ve 1996'da, her seferinde bir öncekinin birebir kopyası olarak.
Arkasındaki açıklık on altı metre genişliğinde; ötesindeki sahne yirmi yedi metre derinliğe uzanıyor ve sahne tahtalarının altındaki en alt kattan yukarıdaki sahne kulesine kadar altmış metre yükseliyor. Bu salon artık daha çok balenin. O boyalı kadifenin bir sıra dansçının önünde kalktığını ve bütün at nalının aynı anda öne eğildiğini hayal edin.
Durak 5 / 5 · Büyük Fuaye (Grand Foyer), güney taraftaki 1. kat, Avenue de l'Opéra'ya bakan pencerelerin önü
Büyük Fuaye ve Avenue de l'Opéra manzarası
Mimar: Charles Garnier (1825–1898); tonoz resimleri: Paul Baudry (1828–1886); Avant-Foyer mozaikleri: Curzon'un çizimlerinden, uygulayan Salviati · 1875; 2003–2004'te restore edildi · Yaldızlı alçı, aynalar ve boyalı tuval; 54 m uzunluk, 13 m genişlik ve 18 m yükseklik
Şunlara dikkat edin
- Bir kapı kolu ya da bir kalorifer ızgarası. Lir bunların üzerinde de var: Opera'nın broşürüne göre salonun bütün süsleme dilini lir yönetiyor.
- Bir pencerenin yanında duran, Carpeaux'nun Charles Garnier büstünün kopyası. Camın ötesinde Avenue de l'Opéra dosdoğru Louvre'a uzanıyor.
- Beş balkon kapısının karşısındaki, boyu altı metreye yaklaşan aynalar. Avizeleri çoğaltıyor ve on üç metre genişliğindeki bir salonu çok daha geniş gösteriyorlar.
- Tonoz boyunca uzanan Paul Baudry resimleri: müziğin tarihinden sahneler.
Konuşma metni (1:59)
Ön Fuaye'den, yani altın mozaik tavanlı tonozlu geçitten girdiniz; ilerlemeden önce bir an arkanıza dönün. Yukarıdaki mozaikte Yunan harfleriyle yazılmış iki yazıt var. Biri, Fransa'da dekoratif mozaiğin ilk kez burada, bu tonozda uygulandığını söylüyor. Öteki ekibi anıyor: figürleri Curzon boyadı, Salviati döşedi, süslemeler Facchina'nın, mimari Charles Garnier'nin. İki uçtaki küçük yuvarlak odalar Güneş Salonu ile Ay Salonu; biri sıcak, öteki serin olsun diye tasarlandı, ama 1875'e yetiştirme telaşında temalar ters düştü.
Şimdi Büyük Fuaye. Elli dört metre uzunluk, on sekiz metre yükseklik ve yalnızca on üç metre genişlik; onu sonsuz gösteren de bu genişlik, çünkü pencerelerin karşısındaki uzun duvar, boyu altı metreye yaklaşan aynalarla bölünüyor. Garnier'nin aklında Fransız saraylarının büyük galerileri vardı: Fontainebleau, Louvre'daki Apollon Galerisi, Versay'daki Aynalı Salon. Burayı bütün Paris sosyetesi için bir kabul salonu olarak yaptı. O açılış gecesine kadar tiyatro fuayesi erkeklere aitti; hanımlar localarında misafir kabul ederdi. Beş Ocak 1875'te İspanya Kraliçesi bu salonu görmek istedi, içeri girdi ve salondaki öteki hanımlar da onu izledi.
Tavan Paul Baudry'nin: müziğin tarihinden sahneler. Esin perilerini sayarsanız bir eksik bulursunuz: mitolojide dokuz tanedirler, burada sekiz; çünkü yer kalmamıştı ve dışarıda kalan Polyhymnia oldu. Şimdi liri arayın. Paris Operası'na göre lir bütün salona hâkim: sütun başlıklarında, kalorifer ızgaralarında, hatta kapı kollarında. Tavan hizasında bir yerde de Garnier'nin yardımcıları, ona haber vermeden, onun kendi yüzünü taşıyan iki yaldızlı Apollon başı yaptırdı.
Altın perdeler yeni. 1928'deki bir yangın orijinallerini yok etti; salon, 2004'te tamamlanan restorasyona kadar yetmiş yılı aşkın bir süre perdesiz kaldı.
Pencerelerde bitirin. Birinin yanında Garnier'nin bir büstü duruyor; Carpeaux'nun yaptığı büstün kopyası. Yanına geçin ve dışarı bakın. Aşağıda bu yürüyüşün başladığı Opera Meydanı var, oradan da dümdüz, ta Louvre'a kadar uzanan Opera Caddesi.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Palais Garnier'de gördüğünüz her şeye doğrultun.
Yalnızca cephede yetmiş üç heykeltıraş çalıştı, Büyük Fuaye'nin tavanında sekiz esin perisi var, lir kapı kollarında bile karşınıza çıkıyor: beş kayıt binanın büyük kısmını anlatılmadan bırakıyor. Sütunlu galerideki bir besteci büstünün, Avant-Foyer'deki bir mozaik panonun ya da Baudry'nin tavanındaki bir figürün fotoğrafını çekin; Chiaro onun ne olduğunu, kimin yaptığını ve neden orada durduğunu söylesin, bina size kaç soru sordurursa hepsini de yanıtlasın.
Gitmeden önce
Ulaşım
Palais Garnier, Place de l'Opéra, 75009 Paris. İlk durak doğrudan Place de l'Opéra'da, yaldızlı cepheye bakarak dinleniyor; rehbersiz ziyarete katılanlar binanın batı yanından, Rue Scribe'ın Rue Auber'le kesiştiği yerden giriyor.
Metroda 3, 7 ya da 8 numaralı hatla Opéra durağına, ya da 7 veya 9 numaralı hatla Chaussée d'Antin – La Fayette durağına. RER A hattıyla Auber'e. Yakında bir düzine kadar otobüs hattı duruyor; aralarında 20, 21, 27 ve 95 numaralı hatlar, gece de N15 ve N16 var.
Bilet ve giriş
- Ziyaret biletleri yalnızca çevrimiçi, bir tarih ve saat dilimi için satılıyor ve 30 gün önceden satışa çıkıyor; kapıda bilet satılmıyor. Saat diliminizden en fazla 30 dakika sonra gelebilirsiniz; biletler iade edilmiyor ve değiştirilmiyor.
- Provalar salonu sık sık ve habersizce kapatıyor; Opera da hiçbir biletin salona girişi garanti etmediğini açıkça belirtiyor. Dördüncü durağın kaydı, loca kapılarındaki lomboz pencerelerinden bakarken de anlamlı olacak şekilde yazıldı.
- Ziyaretler her gün 10.00–17.00 arası, yaz saati döneminde 18.00'e kadar yapılabiliyor; gündüz gösterisi olan günler ve rezervasyon takviminde işaretli ara sıra kapalı günler hariç. Son giriş kapanıştan bir saat önce.
- 2026 fiyatları nerede yaşadığınıza göre değişiyor: yetişkinler 25 avro, Fransa'da ya da başka bir Avrupa Ekonomik Alanı ülkesinde ikamet ya da vatandaşlık belgesiyle 15 avro ödüyor; 13–25 yaş arası gençler 20 ya da 10 avro ödüyor, 12 yaş ve altındaki çocuklar ücretsiz. Valizler ve seyahat çantaları içeri alınmıyor, vestiyerler de ziyaret saatlerinde kapalı.
Resmî sesli rehber
Paris Operası'nın kendi rehberi Revelacio: iPad mini üzerinde 90 dakikalık, aralarında İngilizcenin de bulunduğu on dilde bir multimedya turu. Fiyatı Opera'da 8 avro, biletinize çevrimiçi eklerseniz 7 avro. Her gün saat 10.00 ile 15.30 arasında, ağustosta 16.30'a kadar alınabiliyor. 6–13 yaş arası çocuklar için bir sürüm 6,50 avro; Fransızca sesli betimlemeli tur ve Fransız İşaret Dili turu da aynı fiyatta. Opera ayrıca fiyatları 11 ile 35 avro arasında değişen rehberli turlar düzenliyor. Bizim kayıtlarımız hiç tablet gerektirmiyor; ilki, siz daha dışarıda meydanda durup Apollon'a bakarken çalmaya başlıyor.
Resmî web sitesi →Sorular
Palais Garnier için ücretsiz bir sesli rehber var mı?
Evet: bu sayfadaki beş durak, dışarıdaki meydandan Büyük Fuaye'ye kadar, tarayıcınızda çalıyor ve her kelimesi oynatıcıların altında yazılı. Paris Operası'nın kendi multimedya rehberi ücretli bir tablet turu: 8 avro, biletinizle birlikte çevrimiçi alırsanız 7 avro. Bu beş durağın önünden geçtiği büstler, mozaikler ve boyalı figürler için birinin fotoğrafını çekin, Chiaro uygulaması size onun ne olduğunu söylesin.
Palais Garnier sesli rehberini biletsiz dinleyebilir miyim?
Yalnızca, Opera Meydanı'nda cepheye bakarak dinlenen ilk durağı. Diğer dördü içeride, rehbersiz ziyaret rotasında; bunun için bir tarih ve saat dilimine çevrimiçi ayrılmış bir bilet gerekiyor, çünkü yerinde bilet satılmıyor. Kayıtların kendisi her iki durumda da ücretsiz.
Palais Garnier'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Paris Operası'nın Revelacio tablet turu 8 avro, önceden çevrimiçi alınırsa 7 avro; 90 dakika sürüyor ve on dilden herhangi birinde dinlenebiliyor. 6–13 yaş arası çocuklar için tablet turu 6,50 avro. İkisi de her gün 10.00 ile 15.30 arasında, ağustosta 16.30'a kadar alınabiliyor.
Palais Garnier'de seyirci salonunu görebilecek miyim?
Her ziyarette değil. Opera, provalar yüzünden salonun sık sık ve önceden kestirilemeyecek biçimde kapandığını ve hiçbir biletin salona girişi garanti etmediğini belirtiyor. Rotanın geri kalanı, Pythia'dan Büyük Fuaye'ye kadar, biletinizin kapsadığı ziyarete açık alanlarda.
Palais Garnier'nin ziyaretçi girişi nerede?
Binanın batı yanında, Rue Scribe'ın Rue Auber'le kesiştiği yerde. Opera Meydanı'ndaki ilk duraktan, cepheye bakarken solunuzdaki köşeyi dönüp kısa bir yürüyüşle varılıyor.
Palais Garnier ziyarete ne zaman açık?
Her gün 10.00–17.00 arası, yaz saati döneminde 18.00'e kadar; gündüz gösterisi olan günler ve rezervasyon takviminde işaretli ara sıra kapalı günler hariç. Son giriş kapanıştan bir saat önce; ziyaret alanları da tiyatro kapanmadan on beş dakika önce boşaltılıyor.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Palais Garnier yönetimiyle bağlantılı değildir.