İçeriğe geç

Orangerie Müzesi · Paris · Bağımsız rehber

Orangerie Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Beşi de burada çalıyor, hiçbir şey indirmeniz gerekmiyor. İki kat aşağıdaki Walter-Guillaume salonlarında yüz kırk altı tablo var ve Chiaro bunların her birini tek bir fotoğraftan tanıyıp anlatıyor.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Orangerie Müzesi ile bağlantılı değildir.

9:41

Nilüferler

Orangerie Müzesi, Paris

0:00 2:51
Durak 1 / 5

Beş durak · 11 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Beş eser, iki kat, küçük bir bina. Tur zemin katta, Monet'nin Nilüferler için tasarladığı iki oval salonda başlıyor, ardından Kat -2'ye inip Walter-Guillaume koleksiyonunu sırasıyla izliyor: Salle 8'de Modigliani, Salle 9'da Soutine, Salle 10'da Rousseau, Salle 12'de Renoir. Kayıtların toplamı yaklaşık on bir dakika; bakmaya ayırdığınız zamanla birlikte ziyaret bir saat kadar sürer, yürüme ise neredeyse hesaba katılmaz, çünkü burada hiçbir salon bir diğerine bir dakikadan uzak değil.

Buradaki hiçbir bilgi tek bir kaynağa dayanmıyor: Her biri müzenin kendi tuttuğu koleksiyon veritabanına ve ikinci bir başvuru kaynağına dayanıyor; salon numaraları da müzenin kullandığı numaralar. Buradaki tablolar ödünç verilebiliyor, yerleri değişebiliyor; duvardaki etiketle bu sayfa farklı şeyler söylerse etiket haklıdır, bize kısa bir not yazarsanız da seviniriz.

Durak 1 / 5 · Zemin kat, Salle 02 Nymphéas 1 ve Salle 03 Nymphéas 2

Nilüferler

Claude Monet · 1914–1926 · Sekiz duvar panosu, duvara yapıştırılmış tuval üzerine yağlıboya, her biri 200 cm yüksekliğinde, toplam uzunluk 91 m

Şunlara dikkat edin

  • Birleşim yerleri. Bunlar duvara asılmış tuvaller değil; panolar doğrudan duvara yapıştırılmış. Bulutlar, kenar kenara eklenmiş üç panodan oluşuyor ve yakından bakınca ek yerlerini bulabilirsiniz.
  • Tavan. Buradaki bütün ışık yukarıdan gelen gün ışığı; Monet bunda ısrar etmişti. 1960'larda müzenin içine iki kat inşa edilince bu ışık kayboldu ve ancak 2000 ile 2006 arasındaki yenilemeyle geri geldi.
  • Salonun biçimi. Art arda iki oval, birlikte sonsuzluk işaretini çiziyor ve Zafer Takı ile Louvre'la aynı eksen üzerinde doğudan batıya uzanıyor.
  • Hangi dördüne baktığınız. Bu salonda Soleil couchant (Gün Batımı), Les Nuages (Bulutlar), Reflets verts (Yeşil Yansımalar) ve Matin (Sabah); bir sonrakinde Reflets d'arbres (Ağaç Yansımaları), Les Deux Saules (İki Söğüt), Le Matin clair aux saules (Söğütlerle Berrak Sabah) ve Le Matin aux saules (Söğütlerle Sabah) var.
Konuşma metni (2:51)

Salon oval ve tablolar bitmek bilmiyor. Kavisli duvar boyunca dolanıyorlar; iki metre yüksekliğinde, çerçevesiz, aralarında neredeyse hiç boşluk yok. Işık da üzerlerine bir lambadan değil, tavandan düşüyor. Bütün mesele de buydu. Claude Monet bu mekânı mimar Camille Lefèvre ile birlikte bizzat tasarladı. Kavis, gün ışığı, boş zemin; buradaki her şey size onun deyişiyle sonsuz bir bütünün yanılsamasını, ufku ve kıyısı olmayan bir dalganın yanılsamasını yaşatmak için var.

Toplam sekiz kompozisyon var: Dördü bu salonda, dördü bir sonrakinde. Her biri iki metre yüksekliğinde, hepsi birlikte doksan bir metre uzunluğunda. İki oval art arda yerleştirilmiş, böylece birlikte sonsuzluk işaretini çiziyorlar. Güneşin yolunu izleyerek doğudan batıya uzanıyorlar, Zafer Takı'nı ve Louvre'u taşıyan aynı düz çizgi üzerinde.

Bunların hiçbiri tablolar için yapılmamıştı. Bina 1852'de, İmparator Üçüncü Napolyon'un isteğiyle, Tuileries Bahçesi'nin portakal ağaçları için bir kış barınağı olarak inşa edildi. Bu ağaçlar o güne dek Louvre'un Büyük Galerisi'nde tutuluyordu. Seine'e bakan duvarın camdan olması ışığı ve ısıyı yakalamak içindir; Rivoli Caddesi'ne bakan duvarda neredeyse hiç pencere olmaması ise kuzey rüzgârını dışarıda tutmak için. Sonraki yetmiş yıl boyunca binada portakal ağaçları durdu; ziyafetler, konserler, bahçecilik yarışmaları ve köpek gösterileri de burada yapıldı.

Sonra savaş geldi. On iki Kasım 1918'de, Ateşkes'in ertesi günü, Monet ilk iki büyük panosunu barışın simgesi olarak Fransız milletine bağışladı. O sırada hükümetin başında olan Georges Clemenceau, serinin tamamının yepyeni Rodin Müzesi'nin avlusuna değil, buraya gelmesini savunan kişiydi. Bağış 1922'de resmîleşti ve Monet çalışmayı sürdürdü. 1926'da öldüğünde hâlâ çalışıyordu ve panoları bu duvarlarda hiç göremedi. Clemenceau müzeyi on yedi Mayıs 1927'de, sanatçının ölümünden birkaç ay sonra açtı.

Şimdi yüzeye yakından bakın. Bunlar çerçeveye takılıp asılmış tuvaller değil. Panolar doğrudan duvara yapıştırıldı. Bulutlar adlı kompozisyon, kenar kenara eklenmiş üç ayrı panodan oluşuyor; iki metre yüksekliğinde, on iki metre yetmiş beş santimetre genişliğinde. Yakınında durursanız ek yerlerini bulabilirsiniz.

Salonlar her zaman böyle görünmüyordu. 1960 ile 1965 arasında müze, Walter-Guillaume koleksiyonunu yerleştirmek için binanın içine iki kat inşa etti; buraya açılan giriş holünün yerini de anıtsal bir merdiven aldı. Gün ışığı kayboldu. Ancak katları yeniden söküp tavanı açan, 2000'den 2006'ya kadar süren yenilemeyle geri geldi. İçinde durduğunuz yer bu yüzden hem müzenin en eski fikri, hem de en yeni salonlarından biri.

1952'de ressam André Masson bu bütünü Empresyonizmin Sistine Şapeli diye adlandırdı ve bu benzetme yerleşti. Müze sizden ona sessizce bakmanızı istiyor; Monet'nin istediği de buydu. Merdivenlerden inmeden önce ona birkaç dakika ayırın. Gözleriniz ışığa alıştıkça su değişmeye devam ediyor.

Durak 2 / 5 · Kat -2, Salle 8, Les Arts à Paris

Paul Guillaume, Novo Pilota

Amedeo Modigliani · 1915 · Kontrplağa yapıştırılmış karton üzerine yağlıboya, 105 × 75 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sol alttaki yeşil harfler: NOVO PILOTA. Yeni dümenci; Modigliani'nin, sanat tacirine verdiği ad.
  • Üst köşeler. Solda, boyaya kazınmış model adı: PAUL GUILLAUME. Sağda bir Davut yıldızı ve Stella Maris sözcükleri.
  • Görünen tek el; sert, düz yüzeylerle kurulmuş bir yüzün karşısında birkaç fırça darbesiyle zar zor çizilmiş. Hiçbir şeyin başla yarışmasına izin verilmiyor.
Konuşma metni (2:03)

Bu resim yapıldığında şapkalı adam yirmi üç yaşındaydı ve size, işin nasıl biteceğini önceden bilen birinin soğukkanlılığıyla dosdoğru bakıyor. Adı Paul Guillaume; bu kattaki koleksiyonun tamamı da onun adını taşıyor.

Amedeo Modigliani onunla 1914'te, şair Max Jacob aracılığıyla tanıştı. Guillaume sanat taciri olarak işe daha yeni başlıyordu ve ilk yaptığı işlerden biri, Modigliani'ye Montmartre'da bir atölye kiralamak oldu. Ressam 1915 ve 1916 boyunca hamisinin dört portresini yaptı. Bu portre, Modigliani'nin sevgilisi olan ve o da Montmartre'da yaşayan İngiliz şair Beatrice Hastings'in evinde yapıldı.

Şimdi resmi okuyun, çünkü üzeri yazıyla dolu. Sol altta, yeşille, Novo Pilota sözcükleri var. Yeni dümenci. Modigliani sandalyedeki genç adamı böyle adlandırıyor: Modern sanatın dümenini tutan kişi, bir denizci ya da bir yıldızın peşinden giden bilgelerden biri. Sağ üstte bir Davut yıldızı çizimi ve Stella Maris, yani Deniz Yıldızı sözcükleri görülüyor. Sol üstte, boyaya kazınmış olarak modelin adı var: Paul Guillaume. İmza ve tarih, 1915, sağ altta.

Ele bakın; daha doğrusu görebildiğiniz tek ele. Yüz düz yüzeylerle kurulmuş, belirgin hatları bakışı doğrudan kendine çekiyor; sol el ise neredeyse yok, birkaç sarı fırça darbesinden ibaret, yarım bırakılmış ki hiçbir şey başla yarışmasın.

Bir tuval bile değil. Modigliani resmi kartona yaptı, sonra kartonu kontrplağa yapıştırdı; yüz beşe yetmiş beş santimetre. Parası olmayan bir ressamın üzerine resim yapacağı malzeme tam da budur.

Guillaume 1934'te öldü. Dul eşi Domenica, mimar ve sanayici Jean Walter ile evlendi, tabloları elinde tuttu ve koleksiyonu 1959 ve 1963'te Fransız devletine sattı; şartı, yaşadığı sürece tabloları kendi evinde tutabilmekti. Öyle de yaptı. 1977'de öldü ve bu resimler ancak o zaman fiilen bu binaya geldi. Bununla yerine getirdiği şey, hem kendisinin hem de devletin ifadesiyle, ilk kocasının Fransız modern sanatının halka açık ilk müzesini kurma arzusuydu. Böylece sanat taciri, ölümünden kırk üç yıl sonra müzesine kavuştu; şimdi de onun kapısında duruyor.

Durak 3 / 5 · Kat -2, Salle 9

Küçük Pastacı

Chaïm Soutine · 1922–1923 · Tuval üzerine yağlıboya, 73 × 54 cm

Şunlara dikkat edin

  • Kulak. Paul Guillaume'un bu pastacıların ilkini anlatırken yazısında özellikle vurguladığı ayrıntı bu; resim gücünü yüz hatlarındaki bu çarpıklıktan alıyor.
  • Ellerindeki kırmızı bez. Düz ve bağıran bir renkle sürülmüş; beyaz değil gri, yeşil ve pembe olan bir ceketin önünde.
  • Sağ alttaki kırmızı imza: Soutine.
Konuşma metni (2:01)

Zar zor boyanmış bir sandalyede, yarısı turuncu, yarısı gri-yeşil bir duvarın önünde oturuyor ve üzerindeki her şey biraz yamuk. Boynu, başına göre fazla ince. Bir kulağı kocaman. Elleri, önündeki masada duran beyaz bir bezin üzerinde kavuşmuş; ellerin tam ortasından kırmızı bir leke geçiyor ve o kırmızı, salondaki en yüksek sesli şey.

Chaïm Soutine bu pastacıyı 1922 ya da 1923'te yaptı. 1893'te, bugün Belarus sınırları içinde kalan Smiloviçi'de doğmuştu ve Paris'te henüz adı sanı duyulmamıştı. Müzenin kendi açıklaması bu konunun kariyerinde belirleyici an olduğunu söylüyor. Olaylar şöyle gelişti.

Paul Guillaume Modigliani tablolarının peşindeyken, Soutine hakkında bir makale yayımlamış olan yazar ve eleştirmen Michel Georges-Michel onu bu ressama yönlendirdi. Guillaume pastacılardan birini satın aldı ve sonra kendi çıkardığı Les Arts à Paris dergisinde onu anlattı. “Olağanüstü, büyüleyici, gerçek ve renkli bir pastacı,” diye yazdı, “kocaman ve muhteşem bir kulakla malul, şaşırtıcı ve tam yerinde. Bir başyapıt. Ben de satın aldım.”

Sonra Amerikalı koleksiyoncu Barnes Paris'e geldi, resmi Guillaume'un evinde gördü ve “Bu tam bir cevher!” diye haykırdı. Bir anlık bu kendiliğinden hayranlık, Soutine'in kaderini değiştirdi. Bir gecede, satılamayan bir ressamdan koleksiyoncuların peşinde koştuğu, ciddiye alınması gereken bir sanatçıya, Montparnasse'ın kahramanına dönüştü.

Barnes'ın evine götürdüğü tuval bu değil. O tuval Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Barnes Vakfı'nda. Soutine seriler halinde çalışırdı ve bildiğimiz kadarıyla pastacının altı versiyonunu yaptı. Paul Guillaume bunu, elinden çıkardığı ilk pastacının anısına, otuzlu yılların başında satın aldı.

Poz, şu an durduğunuz yerden birkaç yüz metre ötedeki bir tablodan gelmiş olabilir. Müzenin açıklamasına göre bu poz, Jean Fouquet'nin Louvre Müzesi'ndeki Yedinci Charles portresinden esinlenmiş olabilir.

O halde önce kulağa, sonra da cekete bakın: Ceket hiç de beyaz değil; uzun, gergin fırça darbeleriyle gri, yeşil ve pembe, ortasına da kırmızı bez sanki yumrukla oturtulmuş. Soutine sağ alta kırmızıyla imza attı ve harfler, resimdeki her şey gibi yana yatıyor.

Durak 4 / 5 · Kat -2, Salle 10

Düğün

Henri Rousseau, lakabıyla Gümrükçü · 1905 · Tuval üzerine yağlıboya, 163 × 114 cm

Şunlara dikkat edin

  • Gelinin ayakları; çünkü yoklar. Elbisesi çimene değip orada bitiyor ve gelin onun biraz üzerinde asılı duruyormuş gibi görünüyor.
  • Duvağın büyükannenin siyah elbisesinin üzerinden geçtiği yer. Duvak, gelinin önünde duran bir kadının önünde, elbisenin üstünde duruyor. Bu bölüm yeniden boyanmış, yani bilerek yapılmış.
  • Grubun etrafını badem biçimli bir çerçeve gibi saran ağaçlar: Düz, yoğun mavi bir göğe karşı solgun gövdeler ve sarı aşı boyası renginde yapraklar.
  • Öndeki siyah köpek; çimenin üzerinde oturmuş, doğrudan size bakıyor.
Konuşma metni (2:01)

Orada olmayan bir fotoğrafçı için poz veren bir düğün kalabalığı. İlk şaka bu. Herkes yüzünü öne dönmüş, ciddi ve gülümsemeden, 1905'te insanların bir fotoğraf makinesinin karşısında yaptığı gibi pozunu koruyor. Henri Rousseau bu resmi o yıl Bağımsızlar Salonu'nda sergiledi. Gelin tam ortada, beyazlar içinde; iki yanında siyahlar giymiş ailesi.

Şimdi gelinin ayaklarını arayın. Yoklar. Elbisesi çimene değip orada bitiyor ve gelin yerden birkaç santimetre yukarıda asılı duruyormuş gibi görünüyor. Sonra sağda, duvağının büyükannenin siyah elbisesinin üzerinden geçtiği yere bakın. Duvak elbisenin üstünde, onun önünde duruyor; oysa büyükanne gelinin önünde duruyor. Her şey tam tersi. Müzenin kendi açıklaması da bunun bir dikkatsizlik olmadığı konusunda kesin: Bu bölüm yeniden boyanmış, yani Rousseau ona baktı, düşündü ve böyle olmasını seçti. Gelin havada asılı duran bir hayal, bir görüntü gibi algılanmalı.

Rousseau, Paris'e giren mallardan alınan geçiş vergisini toplayan bir memurdu; Gümrükçü lakabı da buradan geliyor. Resme ancak kırklı yaşlarının başında ciddi olarak başladı ve kırk dokuz yaşında işini bıraktı. Hiç seyahat etmedi. Eleştirmenler de hayatının büyük bölümünde, tam da şu an karşınızda duran özellikler yüzünden ona güldüler.

Eleştirmen Basler bu yüzlere farklı bakan ilk kişilerden biriydi; onları Orta Çağ fresklerindeki idealize edilmiş figürlere ve ilk ustaların adak resimlerine benzetti. Yani düz, cepheden ve biraz yamuk olmak bir kaza değil, bir gelenek.

Ağaçlara bakın. Solda koyu ve ağır bir yeşille boyanmış bir kestane. Sağda kemik gibi dallara ayrılan çıplak, beyaz bir gövde. Arkalarında, solgun gövdelerden ve sarı aşı boyası rengi yapraklardan bir perde; eski ressamların bir azizin çevresine çizdiği badem biçimli çerçeve gibi düğün kalabalığını kuşatıyor. Hepsinin üstünde ise tek bir düz, yoğun mavi.

Ve en önde, çimenin üzerinde siyah bir köpek. İnsanların hepsinden daha sağlam boyanmış, doğrudan size bakıyor ve bu düğünde tamamen rahat görünen tek konuk o.

Durak 5 / 5 · Kat -2, Salle 12

Piyano Başında Genç Kızlar

Auguste Renoir · 1892 dolayları · Tuval üzerine yağlıboya, 116 × 81 cm

Şunlara dikkat edin

  • Arka plan, daha doğrusu arka planın yokluğu. İçinde ne mobilya ne de oda olan gevşek mavi, yeşil ve sarı fırça darbeleri; bu resmi bitmiş sipariş eserden ayırıp bir eskiz yapan da bu.
  • Oturan kızın beyaz elbisesindeki mavi kuşak; resmin alt yarısındaki tek doygun renk.
  • Sağ alttaki koyu kırmızı imza: Renoir. Bitmiş tabloları gibi eskizi de imzalamış.
Konuşma metni (1:57)

Piyano başında iki kız. Biri çalıyor, sağ eliyle notaları ilk görüşte okuyor; öbürü notaları takip etmek için onun omzunun üzerinden eğiliyor. Arkalarında ise hiçbir şey yok. Ne duvar kâğıdı, ne mobilya, ne oda; yalnızca hiçbir şeye dönüşmeyen gevşek mavi, yeşil ve sarı fırça darbeleri. Bu yokluk, bu resmin ne olduğunun ipucu.

1892'de Renoir'dan, gayriresmî olarak, Lüksemburg Müzesi için bir tablo istendi. Kompozisyonu tekrar tekrar çalıştı. Buradaki müze açıklamasına göre en az altı başka versiyon var. Devletin aldığı versiyon bugün nehrin karşı yakasındaki Orsay Müzesi'nde asılı. Robert Lehman koleksiyonundan gelen bir başkası New York'taki Metropolitan Müzesi'nde. İkisi özel koleksiyonlarda. Karşınızdakiyse, yüz on altıya seksen bir santimetre, arka planının büyük kısmı çıkarılmış bir yağlıboya eskiz.

İnsanların ünlü tabloyu görmek için Orangerie'ye gelip burada biraz şaşkın durmaları bu yüzden. Bu, ünlü olanı değil. Ama önünde durmak için belki daha iyisi, çünkü burada onu düşünürken izleyebiliyorsunuz.

Renoir, empresyonistlerin çoğu gibi müziği severdi ve klavye başındaki genç kadınlara tekrar tekrar döndü. Cézanne da, Manet de, Degas da öyle yaptı. Konu hepsinden eskidir: On yedinci ve on sekizinci yüzyıl ressamlarının resmettiği müzikli toplantılara uzanır. Renoir'ın burada yaptığı, dik bir piyanonun sert geometrisini iki kızın kıvrımlarının karşısına koymak ve sonra başka hiçbir şey eklememekte direnmek.

Pekâlâ evde yapılmış olabilir. Bundan iki yıl önce, 1890'da, karısına düğün hediyesi olarak bir piyano almıştı.

O halde oturan kızın beyaz elbisesindeki mavi kuşağa bakın. Tuvalin alt yarısındaki tek doygun renk bu ve bütün resmi yerinde tutuyor. Sonra onun üzerine eğilen kızın, arkadaşının dağınık sarı saçlarına dayanan pembe koluna bakın. En sonunda da sağ alttaki koyu kırmızı imzayı bulun: Tek bir sözcük, Renoir. Onu, bitirdiği her eserdeki kadar kendinden emin bir şekilde bir eskize de atmış.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Orangerie Müzesi'ndeki her şeye doğrultun.

Bu sayfaya yalnızca beş eser sığıyor. İki kat aşağıdaki Walter-Guillaume salonlarında yüz kırk iki tablo daha var: Uygulamayı bir Cézanne'a, bir Laurencin'e, hiç reprodüksiyonunu görmediğiniz bir Rousseau'ya doğrultun; tabloyu tanısın ve siz bir adım bile atmadan bir sonraki sorunuzu yanıtlasın.

Gelin neden havada?Paul Guillaume kimdi?Bu, Orsay'deki mi?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Jardin des Tuileries, Place de la Concorde, Seine tarafı, 75001 Paris. Tuileries Bahçesi'nin Concorde ucunda, nehre bakan alçak bina burası; karşı kıyıdaki ayrı bir müze olan Orsay Müzesi ile karıştırmayın. Hareket kısıtlılığı olan ziyaretçilerin girişi, ana girişin solunda.

En yakın istasyon 1, 8 ve 12 numaralı hatlardaki Concorde metro istasyonu. 42, 45, 72, 73, 84 ve 94 numaralı otobüslerin hepsi Concorde'da duruyor; 252 rue de Rivoli adresinde de bir taksi durağı var.

02

Biletler

  • Müze her salı, ayrıca 1 Mayıs'ta, 14 Temmuz sabahı ve 25 Aralık'ta kapalı.
  • Son giriş 17.15'te, salonlar 17.45'te kapanıyor; yani gün, 18.00'deki kapanış saatinin düşündürdüğünden daha erken bitiyor.
  • Her ayın ilk pazarı giriş herkes için ücretsiz, ama bir saat dilimi ayırtmanız gerekiyor. Giriş ayrıca 18 yaş altındakiler ile Avrupa Birliği vatandaşı ya da uzun süreli sakini olan 18-25 yaş arası ziyaretçiler için, kimlik göstermek şartıyla ücretsiz.
  • Orsay Müzesi ve Orangerie Müzesi kombine bileti 20 avro. Müzenin tarife tablosunda bu bilet için yalnızca gişe fiyatı veriliyor, internet fiyatı yok.
  • Sergi dönemlerinde müze cuma günleri 21.00'e kadar açık; 18.00'den sonra indirimli tarife uygulanıyor, son giriş 20.15'te.
  • Biletiniz tek giriş için geçerli ve çıkıp yeniden girmek mümkün değil; Nilüferler'i ve koleksiyonu aynı ziyarette görün.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Orangerie kendi sesli rehberini yerinde kiralıyor: yetişkinler için beş avro, indirimli tarifle dört avro. Rehber, aralarında İngilizcenin de bulunduğu on dilde, kalıcı koleksiyon hakkında 150'den fazla anlatım sunuyor. Sesli rehber bankosundan alınıyor, tam tarifeli yetişkin versiyonu ise internetten ayırtılabiliyor. Okuduğunuz rehber ücretsiz ama beş tabloyla sınırlı; Chiaro uygulaması ise iki katın tamamını kapsıyor.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Orangerie Müzesi sesli rehberi var mı?

Var, bu. Bu sayfadaki beş kayıt bir tarayıcı sekmesinde çalıyor, her birinin altında metni yazılı ve herhangi bir uygulama yüklemeniz gerekmiyor. İki kattaki başka herhangi bir esere Chiaro uygulamasını doğrultursanız, size o eseri anlatır.

Orangerie Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?

Yetişkinler için beş avro, indirimli tarifle dört avro, Carte Blanche üyeleri için de dört avro. Kalıcı koleksiyondan 150'den fazla eseri kapsıyor ve aralarında İngilizcenin de bulunduğu on dilde sunuluyor. Sesli rehber bankosundan alıyorsunuz; tam tarifeli yetişkin versiyonu internetten de ayırtılabiliyor.

Monet'nin Nilüferleri Orangerie Müzesi'nin neresinde?

Zemin katta, müzenin Salle 02 Nymphéas 1 ve Salle 03 Nymphéas 2 diye adlandırdığı iki oval salonda. İlk ulaştığınız yer orası; Walter-Guillaume koleksiyonu ise merdivenlerden inince, Kat -2'de. Sekiz panonun dördü her salonda asılı.

Orangerie Müzesi salı günleri kapalı mı?

Evet, her salı. Ayrıca 1 Mayıs'ta, 14 Temmuz sabahı ve 25 Aralık'ta da kapalı. Açık olduğu günlerde 9.00'dan 18.00'e kadar ziyaret edilebiliyor; son giriş 17.15'te, salonlar 17.45'te boşaltılıyor.

Orangerie ve Orsay Müzesi için tek bilet kullanabilir miyim?

Orsay Müzesi ve Orangerie Müzesi için 20 avroluk bir kombine bilet var. Müzenin kendi tarife tablosu bu biletin fiyatını yalnızca müzede satın alma sütununda veriyor, bu yüzden onu internetten değil gişeden alın. İki müze, Seine'in karşılıklı kıyılarında duran ayrı binalar; 2010'dan beri idari olarak bir aradalar.

Orangerie Müzesi'ni gezmek ne kadar sürer?

Beş durak için yaklaşık bir saat ayırın; bunun on bir dakika kadarı kayıtların kendisi. Müzenin tamamı üç katlı tek bir bina, dolayısıyla geçici sergiyi de içeren kapsamlı bir ziyaret iki ila üç saat sürer. Paris'te sonuna kadar gezebileceğiniz ender büyük müzelerden biri.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Orangerie Müzesi ile bağlantılı değildir.