İçeriğe geç

Jacquemart-André Müzesi · Paris · Bağımsız rehber

Jacquemart-André Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Kütüphane'den İtalyan Müzesi'ne beş kayıt, doğrudan bu sekmede çalıyor. André çiftinin Haussmann Bulvarı'ndaki evlerine doldurdukları geri kalan her şeyi ise Chiaro tek bir fotoğraftan anlatabilir.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Jacquemart-André Müzesi ile bağlantılı değildir.

9:41

Emmaus'ta Akşam Yemeği

Jacquemart-André Müzesi, Paris

0:00 2:27
Durak 1 / 5

Beş durak · 10 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Çift sarmal merdiven, beş eseri tek bir konakta buluşturan bu Jacquemart-André Müzesi sesli rehberinin tam merkezinde duruyor. Kütüphane'de Rembrandt'la başlıyor, merdivenden yukarı, tepedeki Tiepolo freskine ve Müzisyenler Galerisi'ndeki Bernini'nin bronz papasına çıkıyor, ardından İtalyan Müzesi'ni Floransa Galerisi'ndeki Uccello'dan son salonu olan Venedik Galerisi'ndeki Mantegna'ya kadar geçiyorsunuz. Kayıtlar toplam on dakika kadar sürüyor. Salonlar birbirine yakın, yani ayaklarınıza pek iş düşmüyor; eserlerin önünde oyalanmayı seviyorsanız beş durak için kırk dakika kadar ayırın.

Aşağıdaki her bilgi, müzenin kendi eserleri hakkında yayımladığı notlardan geliyor ve ikinci bir kaynak bulunan her yerde ona da dayanıyor; ikisi çeliştiğinde kanıtın gösterdiği taraf geçerli. Salonlar, müzenin kendi verdiği adlarla anılıyor. Nélie Jacquemart vasiyetinde her eserin nerede asılacağını belirlemişti, ama tablolar sergiler için yine de yolculuğa çıkıyor: Salon farklı bir şey söylüyorsa salon haklıdır, bize yazacağınız bir satır da sayfayı düzeltir.

Durak 1 / 5 · Kütüphane, girişte tam karşıdaki duvar

Emmaus'ta Akşam Yemeği

Rembrandt · 1628 civarı · Ahşap pano üzerine yağlıboya, 39 × 42 cm

Şunlara dikkat edin

  • Bizzat İsa, sağda karanlık bir profil. Işık kaynağı onun arkasına gizlenmiş; böylece tablonun en önemli figürü bir gölge oluyor.
  • Gözden kaçması kolay ikinci öğrenci: Sandalyesini devirmiş, İsa'nın ayaklarının dibine diz çökmüş, karanlıkta neredeyse kaybolmuş.
  • Arkada solda, kendi küçük ışığının başında işiyle uğraşan hizmetçi kadın. Mucizeyi çıkarın, geriye bir handa geçen bir akşam kalır.
  • Boyutu. Otuz dokuza kırk iki santimetre; André çiftinin en değerli Rembrandt'ı küçük bir pano.
Konuşma metni (2:27)

Evin en mahrem odasındasınız. Burada kitaplar durmadan önce burası Nélie Jacquemart'ın yatak odasıydı; daha sonra o ve eşi Edouard André, müzayede kataloglarını gözden geçirip sırada ne alacaklarına karar vermek için buraya gelirdi. Bu duvarlardaki her şeyin içinden müze, önünüzdeki küçük panoyu gerçekten paha biçilmez diye niteliyor. Otuz dokuza kırk iki santimetre. Koltuğunuzun altına alıp götürebilirsiniz.

Hikâye Luka İncili'nden geliyor. Çarmıha germeden sonra İsa'nın iki öğrencisi, Emmaus yolunda bir yabancıyla karşılaşıyor ve onu yemeğe davet ediyor. Sofrada onun dirilmiş Mesih olduğunu birden fark ediyorlar, ardından o gözlerinin önünden kayboluyor. Ressamlar bu akşam yemeğini defalarca resmetmişti. Rembrandt 1628 civarında, yaklaşık yirmi iki yaşındayken, bunu yapmanın yeni bir yolunu buldu.

Panonun sağ tarafına bakın. İsa orada, ön planda, ama yüzünü göremiyorsunuz. Işık kaynağı arkasına gizlenmiş; böylece parlayan bir duvarın önünde karanlık bir profile dönüşüyor ve ışık onun üzerine düşmek yerine ondan çıkıyor gibi görünüyor. Müze bu etkiyi Caravaggio ve takipçilerine bağlıyor: Işık ile gölge karşıtlığı, gidebileceği en uç noktaya kadar zorlanmış. Cesur olan, hikâyenin merkezindeki figürün bir gölge olmasına izin vermek.

Şimdi iki öğrenci. Biri masada oturmuş, ona bakakalmış; yüzüne tam ışık vuruyor, korkmuş. Diğerini belki hiç fark etmezsiniz. Sandalyesini devirmiş, İsa'nın ayaklarının dibine diz çökmüş ve karanlık onu neredeyse yutmuş. Sonra en sola, arka odaya bakın. Bir hizmetçi kadın kendi küçük ışığının başında işini görüyor. Mucizeyi çıkarın, geriye bir handa sıradan bir akşam kalır; müze de onu böyle anlatıyor.

Rembrandt bu konuya tekrar tekrar döndü. Louvre'da onun yaptığı başka bir Emmaus'ta Akşam Yemeği daha var: sakin, simetrik, bir tarih tablosu gibi merkezi bir eksen etrafında kurulmuş. Müzenin hükmü, başka hiçbir versiyonun bu erken tablonun kusursuzluğuna ulaşamadığı yönünde.

Buraya uzun bir yoldan geldi. Willem Six onu 1734'e kadar Amsterdam'da elinde tuttu; ondan sonra Brüksel, Paris ve Viyana'daki koleksiyonerler geldi, sonunda sanat tüccarı Charles Sedelmeyer onu Edouard André'ye sattı. André çiftinin sahip olduğu ilk Rembrandt değildi: Edouard daha 1865'te ondan bir portre, Doktor Tholinx adında birinin portresini almıştı; bu küçük sahne ona sonradan katıldı. 2019'da Milano'ya gitti ve Brera'da, ışığını ödünç aldığı ressamın, yani Caravaggio'nun kendi Emmaus'ta Akşam Yemeği tablosunun yanında asıldı. Sonra buraya, André çiftinin oturup müzayede kataloglarını okuduğu odaya geri döndü.

Durak 2 / 5 · Merdiven

III. Henri'nin Villa Contarini'de Karşılanışı

Giambattista Tiepolo · 1745 civarı · Tuvale aktarılmış fresk, 7,29 × 4,02 m

Şunlara dikkat edin

  • Ön plandaki genç adam: Geriye yaslanmış, bacakları boyalı çerçevenin dışına sarkıyor. Sahneyi sizin bulunduğunuz alana itmek için Tiepolo'nun göz yanılsaması hilesi.
  • Boyalı mimari: Duvarda aslında olmayan açık bir galerinin kemerleri ve sütunları.
  • Basamaklar. Fresk, bir villaya basamaklardan çıkan bir Fransız kralını gösteriyor; André çifti onu bu yüzden bir merdivenin tepesine yerleştirdi.
Konuşma metni (2:12)

Merdivenin tepesinde durun ve duvara dönün. Az önce çıktığınız merdiven evin mimari sürprizi: mermer, taş, demir ve bronzdan çift bir sarmal; üstelik beklediğiniz gibi ortada değil, dairelerin en uç noktasında duruyor. Üzerindeki resim tam da bu nokta için seçildi.

Giambattista Tiepolo onu, müzenin tarihlendirmesine göre 1745 civarında, Veneto'da bir kır evi olan Villa Contarini için yaptı. Resim gerçek bir ziyareti anlatıyor: 1574'teki bir ziyareti. Catherine de' Medici'nin oğlu Üçüncü Henri, ağabeyi Dokuzuncu Charles'ın yerine Fransa kralı olmak için Polonya'dan dönüyordu; Paris yolunda, Venedik'e girmeden önce Contarini ailesinin villasında mola verdi. Tiepolo buluşmayı, boyalı kemerler ve sütunlarla çevrili geniş bir galeriye yerleştiriyor; villanın halkı kralı ve maiyetini karşılamak için öne doğru akın ediyor.

Şimdi ön plandaki genç adamı bulun. Geriye yaslanmış, bacakları boyalı çerçevenin kenarından dışarı, sizin durduğunuz alana sarkıyor. Bu, keyfine düşkün Tiepolo: Düz bir duvarı balkona çeviren bir trompe-l'oeil şakası, yani bir göz yanılsaması.

Edouard André ve Nélie Jacquemart fresği 1893'te, İtalya gezilerinden birinde buldular ve aynı villadan boyalı bir tavanla birlikte satın aldılar. Veneto'daki bir duvardan fresk sökmek ve onu Paris'te bir duvara yeniden yerleştirmek yavaş bir iştir. İkisinin sökülmesi, taşınması ve yeniden kurulması, Mayıs 1893'ten Ocak 1894'e kadar sekiz ay sürdü. Edouard, iş bittikten kısa süre sonra, 1894'te öldü.

Fresği merdivenin tepesine kendi gözünüzle görebileceğiniz bir nedenle koydular: Fresk bir villanın basamaklarını çıkan bir Fransız kralını gösteriyor, siz de az önce bu basamakları çıktınız. 1896'da Gazette des Beaux-Arts, hiçbir Tiepolo'nun Fransız kalbine bundan daha yakın olamayacağını yazdı: Son büyük Venedikli ressam, Fransız tarihinden bir olayı resmediyordu. Fresle birlikte gelen tavan, bugün restoran olan yemek odasına gitti; yani orada öğle yemeği, aynı alışverişin öbür yarısının altında yeniyor.

Renkler birkaç yıl öncesine göre daha canlı. 2023 sonbaharından itibaren bir yıl süren çalışmalarla bu fresk, az önce çıktığınız merdivenin mermeri ve bronzuyla birlikte restore edildi.

Durak 3 / 5 · Müzisyenler Galerisi, sokak tarafı

Papa XV. Gregorius'un Büstü

Gian Lorenzo Bernini · 1622 · Bronz, 78 × 66 cm

Şunlara dikkat edin

  • Kaide. Bu büstün bütün dökümleri içinde, ayaklığında arma taşıyan tek döküm bu.
  • Tören pelerininin iki yanında birer tane, Aziz Petrus ve Aziz Pavlus: Papanın koruyucuları, işlemenin içine yerleştirilmiş.
  • Yakanın içine iyice gömülmüş baş; bütün büst bir üçgen oluşturuyor: Kendi tören giysilerinin ağırlığı altında ezilen yaşlı bir adam.
Konuşma metni (2:02)

Haussmann Bulvarı'na Bernini görmeyi bekleyerek gelen pek az kişi vardır. Oysa Bernini, kendi yüzyılının en büyük sanatçı saydığı, Roma'da bir papadan ötekine hizmet etmiş adamdır. Ve işte burada, bronz olarak karşınızda. Büstteki adam Papa On Beşinci Gregorius; büst de Nélie Jacquemart'ın satın aldığı ender on yedinci yüzyıl eserlerinden biri. Onun gönlü Rönesans'taydı, ama kaliteyi görünce tanırdı; 1899'da bu büstü Londra'da bir Stefano Bardini müzayedesinde aldı.

On Beşinci Gregorius, Bologna'da Alessandro Ludovisi adıyla doğdu ve ancak iki buçuk yıl kadar papalık yaptı: Şubat 1621'den Temmuz 1623'teki ölümüne kadar. Bernini seçimin hemen ardından onun mermer bir portresine başladı ve eylüle kadar bitirdi. Ardından bronz dökümler geldi. Mermer bugün Toronto'da, Art Gallery of Ontario'da. Karşınızdaki ise ondan alınmış bir döküm ve uzun süre bu yüzden daha değersiz bir şey gibi görüldü. Müzeye göre son araştırmalar bunu tersine çevirdi: Bu, Bernini'nin kendi keskisiyle önemli bir Romalı koleksiyoncu için rötuşladığı, en ilk döküm olabilir ve bugün başyapıtlardan biri sayılıyor.

Bernini hızlı çalışıyordu, çünkü daha önce yaptıklarını yeniden kullanıyordu. Ağır tören pelerini neredeyse bütünüyle, 1618'de bir önceki papa Beşinci Paulus için yaptığı bir büstten alınmış. Tokayı değiştirdi, iki yandaki küçük figürleri de değiştirdi. Şimdi onlara bakın: Bir yanda Aziz Petrus, öbür yanda Aziz Pavlus, papanın koruyucuları, işlemenin içine yerleştirilmiş. Sonra yakanın içine iyice gömülmüş başa bakın; bütün büst böylece bir üçgene dönüşüyor. Bu, makamının ağırlığı altında eğilmiş, altmış yedi yaşında hastalıklı bir adam; ama gözleri hâlâ tetikte.

Portre cömertçe karşılığını verdi. Otuz Haziran 1621'de bu papa Bernini'yi ömür boyu maaşla Mesih Tarikatı şövalyesi yaptı. Bernini yirmi iki yaşındaydı. O günden sonra Roma ona Il Cavaliere, yani Şövalye dedi.

Devam etmeden önce aşağıya, kaideye bakın. Bu büstün bütün dökümleri içinde, ayaklığında arma taşıyan tek döküm bu.

Durak 4 / 5 · Floransa Galerisi, girişte sağ duvar

Aziz George ve Ejderha

Paolo Uccello · 1430–1435 · Boyalı ahşap pano

Şunlara dikkat edin

  • Ortadaki mağara. Manzarayı ikiye bölüyor ve her yarının kendi kaçış noktası var.
  • Yeşil ve kıvrılan ejderha, Gotik bir armadan fırlamış bir yaratık gibi çizilmiş.
  • Soldaki prenses: Bir madalyondaki figür gibi kırmızı, düz bir siluet; arkasında perspektifle düzenlenmiş tarlalar.
Konuşma metni (1:44)

Nélie Jacquemart bu salonu koro sıraları, bir sunak tablosu ve bir mezar anıtıyla adeta özel bir şapel gibi düzenledi ve en sevdiği Floransa resimlerini buraya astı; aralarında Botticelli'nin ve Perugino'nun Meryem tasvirleri de var. Yine de müze, burada hangi resmin en önemli olduğu konusunda net. Girişte sağ duvarda, müzenin uzun zamandır İtalyan koleksiyonunun en nadide eseri ve başyapıtı dediği tablo asılı.

Paolo Uccello onu 1430 ile 1435 arasında yaptı. Konusu eski efsane: Bir ejderha bir kralın kızını yutmak üzeredir, Aziz George atıyla yetişip mızrağıyla onu deler. Hikâye Doğu'dan geldi; Hristiyanlar onu, Kilise'nin putperestlikten kurtuluşunun bir imgesi olarak benimsedi.

Bu panoyu tuhaf kılan, aynı anda iki resim olması. Figürler sancakların ve armacılığın Gotik dünyasına ait. Soldaki prenses, bir madalyona basılmış figür gibi düz bir siluet. Yeşil, kıvrım kıvrım ejderha sanki bir armanın üzerinden inmiş gibi. Ama arkalarına bakın. Tarlalar ve tepeler perspektifle düzenlenmiş: Tablonun modern yarısı bu. Ortadaki büyük mağara da bu manzarayı ikiye bölüyor; her yarının kendi kaçış noktası, kendi derinliği var. Müze bu karmaşıklığı Uccello'ya özgü buluyor: Mekânı kurmanın çok yeni bir biçiminin önünde sahnelenen eski bir hikâye.

Londra'daki National Gallery'de bulunan Aziz George'u biliyorsanız, bu ondan önce yapıldı. Londra'daki tablo 1470 civarında yapıldı; bu ise ikisinin daha eski ve daha sakin olanı.

Nélie Jacquemart onu ilk kez Floransa'da, en sevdiği antikacının sarayında gördü. İstedi ama alamadı, çünkü tablonun İtalya'dan çıkmasına izin yoktu. Bu yüzden bekledi. Tablo 1899'da Londra'da açık artırmaya çıktı ve onu orada aldı; hem de az önce önünden geçtiğiniz Bernini'yi aldığı yıl ve aynı şehirde. Müzenin başyapıtı Paris'e bir Londra müzayede salonu üzerinden ulaştı.

Durak 5 / 5 · Venedik Galerisi, girişte sol duvar

Ecce Homo

Andrea Mantegna · 1500 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 54 × 42 cm

Şunlara dikkat edin

  • Üst köşelerdeki, raptiyeyle tutturulmuş gibi boyanmış iki kâğıt etiket: Crucifige eum, tolle eum. Onu çarmıha gerin, götürün onu.
  • Hale. Saydam; koyu arka planı doğrudan içinden görebiliyorsunuz.
  • Boynuna dolanıp önde düğümlenmiş ip ve göğsünün üzerinde çaprazlanmış bağlı bilekler.
  • Sağda, turuncu sarıklı yaşlı yüz: Ağzı açık, bir eliyle omzunu kavramış.
Konuşma metni (1:57)

Burası İtalyan Müzesi'nin son salonu ve en çok Edouard André'nin kişisel zevkine borçlu olan salon. Çevresindeki her koleksiyoncu Floransa'yı isterken o Venedik'i ve kuzey İtalya'yı istedi; salon da bunlarla dolu: Bellini, Crivelli, Carpaccio. Girişte sol duvarda Andrea Mantegna'nın küçük, sert bir resmi asılı.

Ecce Homo, “İşte o adam” demek. Bunlar Pilatus'un, işkence görmüş İsa'yı kalabalığa gösterirken söylediği sözler. Mantegna bunu 1500 civarında, hayatının sonlarına doğru yaptı; 1506'da öldü. Sizi ne kadar yakına getirdiğine bakın. İsa tuvali dolduruyor, belden yukarısı ve çıplak; müze bunun bu konu için son derece alışılmadık olduğunu vurguluyor. Kırbaç bedeninde izler bırakmış. Bilekleri bağlı, boynuna dolanıp önde düğümlenmiş bir ip var, tasma gibi. Halesi saydam; içinden doğrudan görebiliyorsunuz.

Sonra omuzlarının çevresine üşüşen yüzler. Adamlardan ikisi onu tutsak tutmak için elini üzerine koymuş. Sağda, turuncu bir sarığın altında, ağzı açık yaşlı bir yüz; yaşlı bir kadın olduğu söylenir. Solda, başlığı İbraniceye benzeyen ama İbranice olmayan yazılarla kaplı bir adam. Arkalarında yarı karanlıkta başka yüzler. Müzeye göre Mantegna'dan önce hiçbir ressam, öfkeyi ve öldürme arzusunu göstermek için yüzleri karikatüre bu kadar yaklaştırmamıştı; bu kadar yakında durunca salonun daraldığını hissediyorsunuz.

Şimdi üst köşelerdeki, raptiyeyle tutturulmuş gibi boyanmış iki kâğıt etiketi okuyun. Crucifige eum, tolle eum. Onu çarmıha gerin, götürün onu.

Renkler neredeyse grizay: İnceden sürülmüş griler ve solgun ten; figürler antik heykeller gibi oyulmuş görünüyor. Bu yoğunluk uzun süre resmin aleyhine işledi; insanlar bunun Mantegna'nın elinden çıkabileceğinden şüphe etti. Onun eseri olarak kabul edilmesi için biri Louvre'da, biri New York'taki Metropolitan Müzesi'nde iki sergi gerekti. Görünüşe göre hâlâ özgün taşıyıcısının üzerinde ve vernik taşımıyor; bu yüzden yüzeyi Mantegna'nın bıraktığına yakın: ip, saydam hale ve hâlâ aynı şeyi haykıran iki parça boyalı kâğıt.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Jacquemart-André'deki her şeye doğrultun.

Beş eser, André çiftinin satın aldıklarının küçük bir dilimi. Telefonunuzu Resim Galerisi'ndeki bir Chardin'e, Büyük Salon'daki bir Houdon büstüne ya da Floransa Galerisi'ndeki bir Botticelli Meryem'ine doğrultun: Uygulama eseri tanır, Haussmann Bulvarı'na nasıl ulaştığını anlatır ve sorularınız sürdükçe, tam orada, salonun içinde konuşmaya devam eder.

İsa neden gölgede?Bir fresk nasıl taşınır?Nélie Jacquemart kimdi?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

158 boulevard Haussmann, 75008 Paris; Champs-Élysées'ye ve büyük mağazalara kısa bir yürüyüş mesafesinde. Konak, bulvardaki bina hizasında değil, biraz geride duruyor; cephe sırasındaki boşluğu gözünüzden kaçırmayın.

Metroda 9 ve 13 numaralı hatlar en yakın üç istasyona uğruyor: Miromesnil, Saint-Philippe du Roule ve Saint-Augustin. RER A ile geliyorsanız Charles de Gaulle–Étoile'de inip yürüyün. 22, 28, 43, 52, 54, 80, 83, 84 ve 93 numaralı otobüslerin hepsi yakından geçiyor; arabayla gelenler müzenin hemen kapısındaki, günün her saati açık Haussmann-Berri otoparkını kullanabilir.

02

Biletler

  • Burada kapalı gün yok: Müze, resmî tatiller dahil yılın her günü saat 10.00'da açılıyor. Pazartesiden perşembeye 18.00'de, cuma günleri 22.00'de, hafta sonları 19.00'da kapanıyor; son ziyaretçiler kapanıştan 30 dakika önce içeri alınıyor.
  • Ayın ilk pazarı ücretsiz giriş planlamayın. Müzeyi özel bir şirket işletiyor ve bu uygulamaya katılmıyor; yedi yaş altı çocuklar ve listede sayılan birkaç grup, belge göstererek ücretsiz giriyor.
  • Sergi dönemlerinde aynı bilet hem evi hem sergiyi kapsıyor; çevrimiçi alınan biletler 15 dakikalık bir giriş aralığıyla geliyor. Rezervasyon zorunlu değil, ama biletsiz gelenler gişede bekleyebilir.
  • Bavullar kapıdan geri çevriliyor ve bırakılabilecek bir yer yok; 45 × 28 × 28 cm'lik şifreli dolaplara bir günlük sırt çantası sığıyor. Flaşsız fotoğraf her yerde serbest.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Gişede 5 avroya müzenin kendi sesli rehberini alabilirsiniz: On dil ve kalıcı koleksiyon üzerine yaklaşık doksan dakikalık anlatım; çevrimiçi rezervasyona da eklenebiliyor. Evin turunu Franck Ferrand'ın sunduğu müze ziyaret uygulaması ise ücretsiz. O uygulama da bu beş duraklı sayfa da ücretsiz olduğuna göre, ücretli rehber parasını asıl tam bir buçuk saat dinlemek istiyorsanız hak ediyor; bizim beş eserimizin dışındaki herhangi bir parça için Chiaro uygulaması bir fotoğraftan yanıt veriyor.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Jacquemart-André Müzesi sesli rehberi var mı?

Müzenin kendi ziyaret uygulaması ücretsiz, bu sayfa da öyle: Tarayıcınızda çalan beş kayıt ve her birinin altında metni. Evdeki başka herhangi bir tablo, büst ya da dolap için bir fotoğraf çekin, gerisini Chiaro uygulaması anlatsın.

Resmî Jacquemart-André Müzesi sesli rehberi ne kadar?

5 avro. Kalıcı koleksiyon için, aralarında İngilizce, Japonca ve Çincenin de bulunduğu on dilde yaklaşık bir buçuk saatlik dinleme sunuyor; sergi anlatımı ise yalnızca Fransızca ve İngilizce. Çevrimiçi rezervasyona eklenebiliyor.

Rembrandt'ın Emmaus'ta Akşam Yemeği tablosu Jacquemart-André Müzesi'nde nerede?

Kütüphane'de, içeri girdiğinizde karşınıza çıkan duvarda. Oda, kütüphaneye dönüşmeden önce Nélie Jacquemart'ın yatak odasıydı; rotada büyük merdivenden ve İtalyan Müzesi'nden önce geliyor.

Jacquemart-André Müzesi pazartesi açık mı?

Evet, pazartesi sıradan bir açılış günü. Kapılar resmî tatiller dahil yılın her günü 10.00'da açılıyor; pazartesi, perşembeye kadarki diğer günler gibi 18.00'de kapanıyor. Cumaları 22.00'ye, hafta sonları 19.00'a kadar açık. İkisi de cumaya denk gelen 2026 Noel gününde ve 2027 yılbaşı gününde 18.00'de kapanıyor.

Jacquemart-André Müzesi ayın ilk pazarı ücretsiz mi?

Hayır. Müzeyi Institut de France adına özel bir şirket, Culturespaces, işletiyor ve birçok Paris müzesinin sunduğu ilk pazar ücretsiz girişine katılmıyor. Yedi yaş altı çocuklar, refakatçisiyle birlikte engelli ziyaretçiler ve birkaç meslek kartı sahibi ücretsiz giriyor.

Jacquemart-André Müzesi'ni gezmek ne kadar sürer?

Buradaki beş durak, bakma süresiyle birlikte kırk dakika kadar sürüyor; bunun on dakikası dinleme. Müzenin kendi tahminine göre kalıcı koleksiyonun tamamı bir buçuk saat, geçici sergi de buna ek olarak yaklaşık 45 dakika.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Jacquemart-André Müzesi ile bağlantılı değildir.