İçeriğe geç

Belvedere Müzesi · Viyana · Bağımsız rehber

Belvedere Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Hiçbir şey indirmeden burada dinleyin. Ardından Yukarı Belvedere’deki sekiz yüz yıllık sanatın geri kalanını, tek bir fotoğraftan yola çıkarak Chiaro anlatsın.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Belvedere Müzesi ile bağlantılı değildir.

9:41

Öpücük

Belvedere Müzesi, Viyana

0:00 3:12
Durak 1 / 5

Beş durak · 12 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Beş eser, bir saray, tek bir yön. Tur Kat 1’de, Viyana 1900 salonlarında, Belvedere’nin kendi kat planında adıyla işaretlediği Öpücük ile başlıyor. Ardından Klimt’in, kardeşinin yaptığı pirinç çerçevesi içindeki Judith tablosu geliyor; sonra yine aynı salonlarda, Giovanni Segantini’nin iki metre genişliğindeki, bir huş ağacına takılıp kalmış bir kadını gösteren kış manzarası. Oradan doğuya, merdivenlere yürüyüp bir kat çıkarak Kat 2’deki Modernizmin Doğuşu bölümüne, Schiele’nin iki tablosuna varıyorsunuz. Anlatım için on iki dakika, yürüyüşün kendisi için kırk dakika ayırın.

Bu sayfadaki katalog bilgileri, tarihler, ölçüler ve envanter numaraları Belvedere’nin sammlung.belvedere.at adresindeki kendi koleksiyon veritabanından geliyor ve her birini ikinci bir kaynak doğruluyor. Kat numaraları, Belvedere’nin yukarı saray için yayımladığı kendi planındaki numaralardır. Belvedere salon numarası yayımlamıyor; bu sayfa da salon numarası vermiyor. Tabloların yeri değişebilir: yanındaki etiket bu sayfayla çelişirse etikete inanın ve bize bir not gönderin.

Durak 1 / 5 · Yukarı Belvedere, Kat 1, Viyana 1900

Öpücük

Gustav Klimt · y. 1907–1909 · Astarlı tuval üzerine altın, gümüş ve platin varak ile yağlı reçine boya, pirinç varak zemin, 180 × 180 cm

Şunlara dikkat edin

  • Arka plan altın değil, pirinç. Klimt tuvalin üzerine kâğıt inceliğinde pirinç varak serdi, gerçek altın ve platini yalnızca yer yer kullandı; yüzeyin düzgünce parlamak yerine titreşmesi bundan.
  • Kadının çayırın kenarındaki ayakları. Altın halenin dalgalı kenarından dışarı taşıyorlar, çünkü Klimt kadının bacaklarının alt kısmını tablo sergilenip parası ödendikten sonra uzattı.
  • İki desen. Adamın giysisinde geometrik bloklar ve kıvrımlar, kadının elbisesinde daireler ve çiçekler. Belvedere’nin deyişiyle iki bedeni birbirinden ayıran tek şey bu desen farkı.
  • Sağ alttaki imza, boyanmış küçük bir dikdörtgenin içinde: GVSTAV KLIMT.
Konuşma metni (3:12)

Her kenarı yüz seksen santimetre olan bir kare; bu yüzden figürler neredeyse gerçek boyutta. Yeterince yaklaşın, yüzey düz olmaktan çıkar. Eşit biçimde parlamak yerine yer yer, düzensizce ışıldar.

Bu bir rastlantı değil, hepsi altın da değil. Klimt kompozisyonu astarlı tuvalin üzerine grafitle çizdi, ince bir sır tabakasıyla sabitledi, sonra tuvali Schlagmetall ile, yani kâğıt inceliğinde pirinç varakla kapladı: ten, saçlar, kadının elbisesindeki renkli çiçekler ve çayır dışında her yeri. Pirincin üstüne tek tek gerçek altın ve gerçek platin yapraklar yerleştirdi. Ardından bütün metal yüzeyi koyu kahverengi, yağlı bir reçine sırrıyla kapladı ve sır henüz ıslakken içine sayısız minicik altın, platin ve pirinç pulu serpti. Belvedere’nin restoratörleri bu son adımı maki-e denen Japon lake tekniğine benzetiyor: zanaatkâr, bambu bir tüpün içindeki altın pulları hafifçe vurarak ıslak yüzeye döker ve içine çökmelerini bekler.

Şimdi de bu duvara nasıl geldiğine bakalım. Klimt tabloyu Haziran 1908’de Viyana’daki Kunstschau sergisinde gösterdi ve adını Liebespaar, yani Sevgililer koydu. Tablo bitmemişti; sergi sırasında çekilmiş bir fotoğrafta sol alt köşede boş kalmış yerler görülüyor. Sergi açıldıktan on gün sonra Moderne Galerie’nin komitesi tabloyu satın almaya karar verdi. Kararı hızlandıran, neredeyse aynı anda ilgilendiğini bildiren Prag’daki Moderne Galerie’nin Alman bölümüydü. Fiyat yirmi beş bin krondu; galerinin yaşayan bir sanatçının tablosuna o güne kadar ödediği en yüksek para. Bu paranın iki katından azıyla Salzkammergut’ta eşyasıyla birlikte bir villa alınabilirdi.

Bakanlıktan biri satın alma dosyasına bir not düştü: Klimt’in tablosunun sol alt köşesi henüz tam bitmemiştir. Attersee’de tatilde olan Klimt, on altı Temmuz 1908’de yazdığı cevapta sergi kapanır kapanmaz tabloyu tamamlayacağına söz verdi. Kasımda tuvali eve götürdü, aylarca üzerinde çalıştı ve müze tabloyu yirmi iki Temmuz 1909’da, hâlâ Liebespaar adıyla teslim aldı. Öpücük adı bir müze kataloğunda ilk kez 1909 sonbaharında, tablo çoktan müzenin olduktan sonra karşımıza çıkıyor.

Tablo yeniden elindeyken bazı şeyleri değiştirdi. Röntgen ve kızılötesi görüntüler, adamın bir zamanlar sakallı olduğunu, pelerininin başka türlü süslendiğini ve kadının sol ön kolunun pelerinin altında gizlendiğini gösteriyor. Klimt ayrıca kadının bacaklarının alt kısmını birkaç santimetre uzattı. Şimdi ayaklarına bakın. Altının dalgalı kenarından dışarı taşıyorlar, daha önce pirinç varak ve metal pullarla kapladığı zeminin üstüne. Onlara yetişmek için çayırı da daha sağa uzatmak zorunda kaldı.

Peki bu ikisi kim? Kimse bilmiyor. Özel bir koleksiyonda, Klimt’in aynı kucaklaşmayı resmettiği küçücük bir parşömen parçasını taşıyan bir broş var. Üzerinde Emilie adı, kadının ve Klimt’in monogramları ve otuz Ağustos 1908 tarihi yazılı. O gün Emilie Flöge’nin otuz dördüncü doğum günüydü ve Emilie o günü, bu tuval Kunstschau’da asılıyken, Attersee’de Klimt’le geçirdi. Bu bir kanıt değil, bir argüman; ama elimizdeki en iyisi.

Tablo İkinci Dünya Savaşı sırasında Viyana dışına kaçırıldı ve müze 1954’te yeniden açıldığından beri kalıcı yeri burası. 1986’da New York’a, 1989’da Japonya’ya, 1992’de Zürih’e, 1997’de de tam bir haftalığına Roma’ya gitti. Şehirden son çıkışı buydu.

Durak 2 / 5 · Yukarı Belvedere, Kat 1, Viyana 1900

Judith

Gustav Klimt · 1901 · Tuval üzerine yağlı boya ve altın varak, 84 × 42 cm

Şunlara dikkat edin

  • Çerçeve. Üstteki pirinç şeritte JUDITH UND HOLOFERNES yazısı basılı; çerçeveyi Klimt’in tasarımına göre kardeşi Georg yaptı. Klimt çerçeveyle resmi ilk eskizlerden itibaren tek bir nesne olarak çizdi ve tablo 1901’de sergilendiğinde çerçeve zaten bu haldeydi.
  • Sağ alt köşe. Sakallı, koyu bir biçim: Holofernes’in başı. Belvedere’ye göre onu ancak yakından bakınca fark edersiniz.
  • Kadının arkasındaki altın. Pullu tepeler, incir ve zeytin ağaçları; British Museum’daki bir Asur saray kabartmasından kopyalanmış.
  • Ten. Nötr bir ten rengi üzerine kısa fırça darbeleriyle sürülmüş renkli pastel tonlar; yakında durduğunuzda bedenin titreşir gibi görünmesi bundan.
Konuşma metni (2:26)

Küçük bir tablo. Seksen dörde kırk iki santimetre; Öpücük’teki o geniş altın yüzeyden sonra bu şaşırtıcı. İkinci sürpriz çerçeve, çünkü çerçeve bir iddiada bulunuyor.

Üstteki pirinç şeridi okuyun: Judith und Holofernes, yani Judith ve Holofernes. Klimt çerçeveyle resmi en erken eskizlerinden itibaren tek bir nesne olarak tasarladı, metal parçaları da onun çizimlerine göre kardeşi Georg yaptı. 1901’de yayımlanan bir röprodüksiyon, çerçevenin daha o zaman bugün gördüğünüz haliyle olduğunu gösteriyor. Bu ayrıntı, ardından olanlar yüzünden önemli. Tablo ilk kez o yılın Mart ayında, onuncu Secession sergisinde gösterildi ve insanlar ona hemen Salome demeye başladı. Bir eleştirmen, kadının Judith’ten çok Salome olduğunu yazdı. Klimt doğru adı kendi çerçevesinin tepesine çoktan basmıştı, ama hiçbir şey değişmedi. O günden beri ona Salome deniyor.

O halde Holofernes’i bulun. Sağ alt köşe. Koyu bir biçim, bir sakal, bir yanağın parçası; tuvalin kenarıyla kesilmiş. Belvedere’ye göre onu ancak yakından bakınca görürsünüz; aynı eleştirmen de başın tamamını göremediğinden yakınmış, sonra da bu kesilmişliğin esprinin ta kendisi olduğunu kabul etmişti. Judith, düşman komutanın kesik başını neredeyse şefkatle tutuyor ve onu resmin dışına doğru itiyor; şehrini savunan bir kadının Kitab-ı Mukaddes’teki hikâyesi de sessizce bambaşka bir şeye dönüşüyor.

Şimdi altına gelelim, çünkü Klimt’in altın dönemi burada başlıyor. Bu, gerçek altın varağı geniş ölçüde kullandığı ilk tablo; Öpücük’ten altı yıl önce. Fikir aklına belki de altın ve gümüş varakla işlenmiş Japon eşyalarıyla dolu olan 1900 tarihli altıncı Secession sergisinden, belki de 1899’daki bir Kuzey İtalya yolculuğundan geldi. Arkasındaki süsleme de uydurma değil. Ninova’daki Sanherib sarayından, on dokuzuncu yüzyılın ortasından beri British Museum’da duran bir Asur kabartmasının kopyası; Klimt onu arkeolog Austen Henry Layard’ın resimli ciltlerinde bulmuştu. Pullu tepeler, incir ağaçları, zeytin ağaçları; çerçevedeki desen bile Layard’ın levhalarındaki bir figürün sakalından alınmış.

Yüzü ise başka bir mesele. Çağdaşları onda antik çağdan bir Yahudi dul görmedi. Klimt’in o yıllardaki sosyete portrelerinde de karşımıza çıkan kabarık topuz saçlar yüzünden, 1901 yılının Viyanalı bir kadınını gördüler. Belvedere’nin sanat tarihçileri bunu güzel özetliyor: Klimt Judith’i değil, Judith rolündeki bir aktrisi resmediyor. Yüzün, Klimt’e daha sonra iki kez poz veren Adele Bloch-Bauer’e ait olduğu sık sık söylenir.

Eleştirmen Ludwig Hevesi 1903’te, Klimt’in bütün hayal gücünü bu küçük tabloya sıkıştırdığını yazdı; tıpkı eskiden değerli bir yüzüğün içine yoğun bir zehrin saklanması gibi. Süslemeye, sapkın değilse bile kötücül dedi ve bunu övgü olarak söyledi.

Durak 3 / 5 · Yukarı Belvedere, Kat 1, Viyana 1900

Kötü Anneler

Giovanni Segantini · 1894 · Tuval üzerine yağlı boya, 105 × 200 cm

Şunlara dikkat edin

  • Kadının göğsündeki çocuk. Başı, göbek kordonu gibi kıvrılan bir dalın içinden çıkıyor; Segantini’nin yola çıktığı şiir de onu tam böyle anlatıyor.
  • Kalp. Kalın dal ile kadının vücudunun kavisi aralarında bir kalbin çizgisini oluşturuyor.
  • Arka plan, solda, uzakta. İki kadın grubu daha: buz kabuğunu yarıp annesine doğru yükselen bir çocuk ve ağaçlarından kurtulmuş iki kadın.
  • Sağ alt köşedeki imza: G. Segantini 1894.
Konuşma metni (2:18)

Yüz beş santimetre yüksekliğinde, iki yüz santimetre eninde; bu yüzden bir pencere gibi asılı duruyor ve içinden görünen manzara gerçek bir yer: Graubünden’de, Savognin’in doğusundaki Alp Tussagn; ufuk çizgisinde de Piz Toissa ve Piz Curvér. Segantini aşağıda, o vadide yaşıyor ve orada açık havada resim yapıyordu.

Sonra ağaç. Karların içinden bir huş ağacı eğiliyor, önünde de gözleri kapalı bir kadın asılı duruyor; kızıl sarı saçları dallara takılmış. Göğsünde ne olduğuna bakın. Bu bir çocuk başı ve göbek kordonu gibi kıvrılan bir dalın içinden çıkıyor. Şimdi kalın dalı ve kadının vücudunun kavisini izleyin: ikisi birlikte bir kalp çiziyor.

Belvedere bunun ne olduğunu yumuşatmıyor. Segantini, bedensel arzularının peşinden giden ve anneliği reddeden kadınların yazgısını gösteriyor. Bunun bedeli olarak çektikleri acıya araf kırbaçları adını vermişti. Onlara, Segantini’nin gözünde ne için yaratılmışlarsa onu kabullenmekten başka yol kalmıyor; ancak o zaman kurtuluyorlar. Solda, uzakta, yolun daha ilerisindekiler var: buz kabuğunu yarıp annesine doğru yükselen bir çocuk, ağaçlarından kurtulmuş iki kadın ve altın rengine doğru ısınan bir ufuk. Hikâyenin nirvanası bu.

Çünkü ortada bir hikâye var. Segantini’nin dostu, La bohème, Tosca ve Madama Butterfly’ın librettolarını yazan Luigi Illica, Nirvana adlı bir şiiri İtalyancaya aktarmış ve onu Orta Çağ’dan kalma bir Hint metninin çevirisi diye sunmuştu. Segantini ağaçtaki kadını dört kez resmetti: Aşkın Meyvesi, Şehvetin Cezası, bu tablo ve Hayat Meleği. Bunlar onun ilk sembolist resimleriydi.

Tabloda kendi hayatından da bir şeyler var. Annesi o yedi yaşındayken öldü. Evden kaçtı, Milano sokaklarında bulundu ve bir ıslahevine kondu; orada bir rahip resim yapabildiğini fark etti. Otuzlu yaşlarının ortasına kadar zar zor okuyup yazabiliyordu. Üstelik hayatı boyunca vatansızdı; pasaport alamadığı için yurt dışındaki kendi sergilerine bir kez bile adım atamadı.

Yirmi sekiz Eylül 1899’da, dağların yükseklerinde, bir triptiğin üçüncü panosu üzerinde çalışırken karın zarı iltihabından öldü. İki yıl sonra Viyana o güne kadarki en büyük Segantini sergisine ev sahipliği yaptı ve Secession, satın almış olduğu bu tuvali aynı yıl devlet galerisine bağışladı. Müzenin kayıtları tabloyu ilk kez Mayıs 1903’te, Viyana’daki Moderne Galerie’de asılı gösteriyor. Gitmeden önce sağ alt köşedeki imzayı bulun: G. Segantini, 1894.

Durak 4 / 5 · Yukarı Belvedere, Kat 2, Modernizmin Doğuşu 1900–1920

Ölüm ve Genç Kız

Egon Schiele · 1915 · Tuval üzerine yağlı boya, 150 × 180 cm

Şunlara dikkat edin

  • Adamın gözleri. Ne kadına ne size bakıyor; her şeyin ötesine bakıyor. Bütün tablonun söylediği de bu.
  • Kadının kolları. İkisiyle de adama kenetlenmiş; adamın elleri ise onu bu kadar sıkı tutmuyor.
  • İki bedenin dengesi. Belvedere bu duruşu bilerek dengesiz kurulmuş, bir sonraki saniyede çökecekmiş gibi görünen bir duruş olarak tanımlıyor.
  • Sağ üstte, Schiele’nin köşeli büyük harfleriyle imza ve tarih: EGON SCHIELE 1915.
Konuşma metni (1:46)

Yüz elliye yüz seksen santimetre; yani beyaz çarşafın üzerindeki iki figür gerçek boyutta. Kadın iki koluyla adama sımsıkı sarılmış. Adam ona aynı biçimde sarılmıyor ve Belvedere’nin deyişiyle bakışı boşluğa gidiyor: ne kadına, ne size, ne de bu salondaki herhangi bir şeye.

O yüz Schiele’nin kendi yüzü. Tablo kısmen bir otoportre ve kadının kim olduğunu öğrendiğinizde ona kibarca bakmak zorlaşıyor. Bu kadın Wally Neuzil; Schiele’nin modeli ve birkaç yıllık hayat arkadaşı. Schiele 1915’te, saygın bir orta sınıf aileden gelen Edith Harms’la evlenmek için onu terk etti. Bu tabloyu da aynı yıl yaptı: evlendiği ve ordunun onu Birinci Dünya Savaşı için askere çağırdığı yıl.

Belvedere’nin açıkça yazdığı şey, sonrasında olanlar. Neuzil ayrılıktan sonra hemşirelik eğitimi aldı, savaşa gitti ve 1917’de kızıl hastalığından öldü.

O halde iki bedenin nasıl yerleştirildiğine bakın. Belvedere bu dengeyi bilerek kırılgan bırakılmış bir denge olarak tanımlıyor: ressamın, bir sonraki saniyede çökecekmiş gibi görünsün diye kurduğu dengesiz bir duruş. Tabloda onu ayakta tutan hiçbir şey yok. Çarşaf altlarından kayıyor, ötedeki zemin de parça parça kırılmış.

Schiele bu tabloya Ölüm ve Genç Kız demedi. İlk adı Erkek ve Kız’dı, bir de Sarmaş Dolaş İnsanlar. Sonraki ad, tabloyu Rönesans ressamlarının yüzyıllar boyunca işlediği bir konuya, ölümle genç bir kadının karşıtlığına bağlıyor; koyu renk keşiş cüppesindeki adam da bu konuya yeterince uyduğu için ad yerleşmiş. Ama bu ad olanı yumuşatıyor da; çünkü Schiele’nin tablosunda kadın ölüme bir sevgiliye sarılır gibi sarılıyor. Bu da motiften dehşeti alıp yerine daha kötü bir şey koyuyor.

Belvedere tabloyu 1930’da Münih’teki Secession’dan satın aldı. Yola devam etmeden önce sağ üstteki imzayı bulun; iri, köşeli büyük harflerle yazılmış, altında da tarih. Bin dokuz yüz on beş. Önünde üç yılı kalmıştı.

Durak 5 / 5 · Yukarı Belvedere, Kat 2, Modernizmin Doğuşu 1900–1920

Aile

Egon Schiele · 1918 · Tuval üzerine yağlı boya, 150 × 160,8 cm

Şunlara dikkat edin

  • Kadının bacaklarının arasında, aşağıda, dışarı bakan çocuk. En son o boyandı, önceden orada duran bir çiçek buketinin üzerine.
  • Adamın sol eli. Bu tuvalin bazı bölümleri bitirilmeden bırakıldı ve o el de bunlardan biri; hemen yanında ise bütün ayrıntısıyla işlenmiş bir yüz var.
  • Nereye baktıkları. Adam size sakin sakin bakıyor; kadın kendi içine dalmış, sizin ötenize bakıyor.
  • Ten farkı. Kadının bedeni soluk pembe, adamınki daha koyu, bronza çalan bir renkte; arka plan ise ikisinden de koyu.
Konuşma metni (2:09)

Karanlıkta piramit gibi üst üste yerleşmiş üç figür. Birbirlerine çok yakınlar ve Belvedere’nin kendi tanımıyla, yine de birbirlerinden kopuk görünüyorlar. En üstteki adam yine Schiele; kadının arkasına çömelmiş, dizlerini onun iki yanına çekmiş, kadın nerede yumuşaksa orada kemikli. Kadın onun bacaklarının arasında oturuyor, aşağıya ve uzağa bakıyor, kendi içine dalmış. En altta, yarı gizli bir çocuk kadının bacaklarının arasından dışarıyı gözetliyor.

Schiele bu tabloya da Aile demedi. Adını Kauerndes Menschenpaar, yani Çömelmiş Çift koydu; Belvedere de onu hâlâ bu adla, parantez içinde Aile diye kaydediyor. Bugün kullandığımız adı ancak ölümünden sonra, eleştirmen Berta Zuckerkandl ilk kez bu adla andığında aldı. Bu yeni adın neden bu kadar dayanılmaz olduğu ise bu salondan çıkmadan bilmeniz gereken şey.

Schiele tabloyu 1918’de, Viyana Secession’unun kırk dokuzuncu sergisinde gösterdi. Serginin afişini de o tasarladı. Duvarlarda on dokuz tablosu ve yirmi dört çizimi vardı. Gustav Klimt o yılın Şubat ayında ölmüştü ve yirmi sekiz yaşındaki Schiele, Viyana’nın önde gelen ressamıydı. Edith ilk çocuklarına hamileydi.

Yirmi sekiz Ekim 1918’de Edith Schiele, altı aylık hamileyken İspanyol gribinden öldü. Bebek de yaşamadı. Schiele üç gün sonra, ayın otuz birinde, aynı hastalıktan öldü. Tablodaki aile hiç var olmadı ve hiçbir zaman da olmayacaktı.

Yine de bu onların portresi değil. Kadının modeli Edith değil. Pekâlâ Wally Neuzil olabilir; az önce arkanızda bıraktığınız tablodaki kadın. Şimdi çocuğa bakın: Schiele onu sonradan, kadının bacaklarının arasında duran bir çiçek buketinin üzerine boyadı; modeli de yeğeni Toni’ydi. Yani tablo bir ailenin kaydı değil. O aile olmayan insanlardan, o şansı kaybetmek üzere olan bir adamın bir araya getirdiği bir aile fikri.

Son bir ayrıntı, ve ağır bir ayrıntı. Tuvalin bazı yerleri bitmemiş. Adamın sol eline, sonra da birkaç santimetre yukarıdaki yüzüne bakın. Yüz bütün ayrıntısıyla işlenmiş. El ise neredeyse yok.

Tablo 1918’de Schiele’nin atölyesinden doğrudan Viyanalı koleksiyoncu ve ressam Hans Böhler’e gitti, onun New York’ta geçirdiği yıllar boyunca yanında kaldı ve Belvedere onu 1948’de Böhler’den satın aldı.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro’yu Belvedere’deki her şeye doğrultun.

Ücretsiz yürüyüş beş eserden sonra bitiyor. Uygulama ise sarayın tamamında devam ediyor: barok bir tavanın, Biedermeier döneminden bir portrenin ya da aynı duvardaki bir sonraki Klimt’in fotoğrafını çekin; Chiaro eseri tanır, hikâyesini anlatır ve bir sonraki sorunuzu orada, sesli olarak yanıtlar.

Bu gerçek altın mı?Öpücük’teki kadın kim?Neden o ağaçta asılı?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Prinz-Eugen-Straße 27, 1030 Viyana. Burası Yukarı Belvedere, yani bahçenin tepesindeki saray; bu sayfadaki her şey onun içinde. Rennweg 6’daki Aşağı Belvedere ayrı bileti olan ayrı bir bina; orada Öpücük değil, geçici sergiler var.

D tramvayıyla Schloss Belvedere durağında inerseniz Yukarı Belvedere’nin önündesiniz. Trenler, S-Bahn ve 18 ile O tramvayları Quartier Belvedere’de durur. Südtiroler Platz / Hauptbahnhof’taki U1 istasyonundan yaklaşık on beş dakikalık bir yürüyüş.

02

Biletler

  • Giriş saat dilimlidir. belvedere.at üzerinden rezervasyon yaparsanız gişe kuyruğuna girmeden doğrudan müze girişine gidersiniz. Saat dilimi ne zaman gireceğinizi belirler, ne kadar kalacağınızı değil.
  • Rezervasyondan önce binayı kontrol edin. Öpücük, Prinz-Eugen-Straße 27’deki Yukarı Belvedere’de; Rennweg 6’daki Aşağı Belvedere ayrı bir saray ve ayrı bir bilet.
  • Her gün 09.00–18.00 arası, 15 Temmuz–31 Ağustos 2026 arasında ise 09.00–19.00 arası açık. Son giriş kapanıştan otuz dakika önce ve müze tam saatinde kapanıyor; yani altıya çeyrek kala gelmeyin.
  • Dolaplar Belvedere’nin bütün binalarında ücretsiz, tekerlekli sandalyeler de öyle. Bavul ise bırakılamıyor.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Belvedere’nin kendi sesli turları, kendi telefonunuzdaki bir uygulamada çalışır. Online bilet alırken bunları giriş biletinize ekleyebilir ya da müzede, mevcut olduğu sürece ücret karşılığında bir cihaz kiralayabilirsiniz. Bunlardan ikisi bu binayı kapsıyor: otuz iki durak ve yaklaşık bir saat süren Picture This! ile on sekiz durak ve yaklaşık kırk dakika süren Competing Ideas. Vienna 1900; ikisi de on bir dilde. Buradaki beş durak ücretsiz; ötesi için Chiaro uygulaması var.

Resmî web sitesi →

Sorular

Belvedere için ücretsiz bir sesli rehber var mı?

Var, bu sayfa. Telefonunuzun tarayıcısında çalışan, her biri kendi metniyle gelen beş durak; hiçbir şey indirmeniz gerekmiyor. Sonrasında Chiaro uygulaması, müzedeki herhangi bir eserin fotoğrafını çektiğinizde onu size anlatır.

Belvedere’nin resmî sesli rehberi ne kadar?

Belvedere’nin turları kendi telefonunuzdaki bir uygulamada çalışır ve online giriş bileti alırken ücretli bir ek olarak satılır. Müzede, mevcut olduğu sürece ücret karşılığında bir sesli rehber cihazı da kiralayabilirsiniz. Güncel fiyatlar belvedere.at’te.

Öpücük Belvedere’nin neresinde?

Yukarı Belvedere’de, Kat 1’de, katın batı ucundaki Viyana 1900 bölümünde. Müze, binanın kendi kat planında eseri adıyla gösteriyor. Aşağı Belvedere’de değil ve 1997’den beri Viyana dışına çıkmadı.

Belvedere haftanın herhangi bir günü kapalı mı?

Hayır. Yukarı Belvedere pazartesiden pazara 09.00–18.00 arası açık; 15 Temmuz–31 Ağustos 2026 arasında kapanış saat 19.00’a uzuyor. Son giriş kapanıştan otuz dakika önce. Resmî tatillerden önce belvedere.at’i kontrol edin.

Yukarı Belvedere’ye bilet ne kadar?

Aynı gün için giriş bileti 23 avro. 65 yaş üstü ziyaretçiler ve 26 yaş altı öğrenciler 19 avro, Vienna City Card sahipleri 21,50 avro öder; 19 yaş altı çocuklar ve gençler ücretsiz girer. 49 avroluk Gold Pass, saat dilimi ayırtmaya gerek kalmadan üç Belvedere binasının hepsine bir yıl boyunca giriş sağlar.

Bu beş durak ne kadar sürüyor?

Yaklaşık on iki dakikalık anlatım ve yaklaşık kırk dakikalık yürüyüş; hepsi Yukarı Belvedere’nin içinde. Üç durak Kat 1’deki Viyana 1900 salonlarında bir arada, diğer ikisi bir kat yukarıda; yani hiç geri dönmeniz gerekmiyor. Kıyaslamak gerekirse, Belvedere’nin bütün sergiyi kapsayan kendi kronolojik turu otuz iki duraktan ve yürüyüşe ek olarak yaklaşık bir saatlik dinlemeden oluşuyor.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Belvedere Müzesi ile bağlantılı değildir.