Przejdź do treści

Belweder · Wiedeń · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Belwederze,
pięć przystanków za darmo.

Odtwórz je tutaj, bez pobierania. Potem niech Chiaro na podstawie zdjęcia opowie ci o reszcie ośmiu stuleci sztuki w Górnym Belwederze.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją wiedeńskiego Belwederu.

9:41

Pocałunek

Belweder, Wiedeń

0:00 3:18
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Pięć dzieł, jeden pałac, jeden kierunek. Zaczynasz na poziomie 1, w salach Wiedeń 1900, od Pocałunku, który Belweder zaznacza z nazwy na własnym planie piętra. Potem Judyta Klimta w mosiężnej ramie, którą wykonał jego brat, a dalej, w tych samych salach, dwumetrowy zimowy pejzaż Giovanniego Segantiniego z kobietą uwięzioną w brzozie. Następnie idziesz na wschód, do schodów, i wchodzisz piętro wyżej, do części Narodziny modernizmu na poziomie 2, gdzie czekają dwa obrazy Schielego. Zarezerwuj trzynaście minut na nagrania i czterdzieści na sam spacer.

Dane katalogowe, daty, wymiary i numery inwentarzowe na tej stronie pochodzą z bazy zbiorów samego Belwederu, sammlung.belvedere.at, a każdą z tych informacji potwierdza drugie źródło. Numery poziomów pochodzą z planu górnego pałacu, który wydaje sam Belweder. Muzeum nie podaje numerów sal, więc ta strona też ich nie podaje. Obrazy bywają przewieszane: jeśli tabliczka obok dzieła mówi co innego niż ta strona, uwierz tabliczce i napisz do nas.

Przystanek 1 z 5 · Górny Belweder, poziom 1, Wiedeń 1900

Pocałunek

Gustav Klimt · ok. 1907–1909 · Płatkowe złoto, srebro i platyna oraz farba olejno-żywiczna na zagruntowanym płótnie, tło z płatkowego mosiądzu, 180 × 180 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Tło jest z mosiądzu, nie ze złota. Klimt pokrył płótno cieniutkimi jak papier płatkami mosiądzu, a prawdziwego złota i platyny użył tylko miejscami. Dlatego powierzchnia migocze, zamiast lśnić równo.
  • Stopy kobiety na skraju łąki. Wychodzą poza falisty brzeg złotej aureoli, bo Klimt wydłużył jej podudzia, kiedy obraz był już wystawiony i opłacony.
  • Dwa wzory. Geometryczne bloki i spirale na jego szacie, koła i kwiaty na jej sukni. Jak ujmuje to Belweder, oba ciała oddziela od siebie tylko ta różnica we wzorach.
  • Sygnatura w prawym dolnym rogu, w małym namalowanym prostokącie: GVSTAV KLIMT.
Transkrypcja (3:18)

To kwadrat o boku stu osiemdziesięciu centymetrów, więc postacie są niemal naturalnej wielkości. Podejdź wystarczająco blisko, a powierzchnia przestanie być płaska. Błyszczy nierówno, plamami, zamiast lśnić jednolicie.

To nie przypadek i nie wszystko tu jest złotem. Klimt narysował kompozycję grafitem na zagruntowanym płótnie, utrwalił ją cienkim laserunkiem, a potem pokrył płótno Schlagmetall, czyli cieniutkimi jak papier płatkami mosiądzu, wszędzie poza skórą, włosami, kolorowymi kwiatami na sukni kobiety i łąką. Na mosiądzu ułożył pojedyncze płatki prawdziwego złota i prawdziwej platyny. Następnie pokrył całą metalową powierzchnię ciemnobrązowym laserunkiem olejno-żywicznym, a kiedy był jeszcze mokry, wsypał w niego niezliczone drobniutkie płatki złota, platyny i mosiądzu. Konserwatorzy Belwederu porównują ten ostatni etap do japońskiej techniki laki zwanej maki-e, w której rzemieślnik wystukuje płatki złota z bambusowej rurki na mokrą powierzchnię i pozwala im w nią wsiąknąć.

A teraz o tym, jak obraz trafił na tę ścianę. Klimt pokazał go w czerwcu 1908 roku na wystawie Kunstschau w Wiedniu i nazwał Liebespaar, czyli para kochanków. Nie był skończony: na fotografii zrobionej w czasie tej wystawy widać puste miejsca w lewym dolnym rogu. Dziesięć dni po otwarciu wystawy komisja Moderne Galerie postanowiła go kupić, ponaglona przez niemiecką sekcję Moderne Galerie w Pradze, która niemal w tej samej chwili zgłosiła zainteresowanie. Cena wynosiła dwadzieścia pięć tysięcy koron i była najwyższą, jaką galeria kiedykolwiek zapłaciła za obraz żyjącego artysty. Za mniej niż dwa razy tyle można było kupić willę w Salzkammergut razem z meblami.

Ktoś w ministerstwie wpisał do akt zakupu notatkę: lewy dolny róg obrazu Klimta nie jest jeszcze całkiem skończony. Klimt, który wypoczywał nad Attersee, odpisał szesnastego lipca 1908 roku i obiecał dokończyć obraz, gdy tylko wystawa zostanie zamknięta. W listopadzie zabrał płótno do domu, pracował nad nim miesiącami, a muzeum odebrało je dwudziestego drugiego lipca 1909 roku, wciąż pod tytułem Liebespaar. Nazwa Pocałunek pojawia się po raz pierwszy w katalogu muzeum jesienią 1909 roku, kiedy obraz należał już do muzeum.

Kiedy znów miał go u siebie, wprowadzał zmiany. Zdjęcia rentgenowskie i w podczerwieni pokazują, że mężczyzna miał kiedyś brodę, że jego płaszcz był inaczej zdobiony i że lewe przedramię kobiety było pod nim ukryte. Klimt wydłużył też jej podudzia o kilka centymetrów. Spójrz teraz na jej stopy. Wystają poza falisty brzeg złota, na grunt, który już wcześniej pokrył płatkami mosiądzu i metalowymi drobinami, i musiał przedłużyć łąkę dalej w prawo, żeby za nimi nadążyć.

Kim oni są? Nikt nie wie. W prywatnej kolekcji jest broszka ze skrawkiem pergaminu, na którym Klimt namalował ten sam uścisk, z imieniem Emilie, jej monogramem i swoim oraz z datą trzydziestego sierpnia 1908 roku. To były trzydzieste czwarte urodziny Emilie Flöge, które spędziła z nim nad Attersee, kiedy to płótno wisiało na Kunstschau. To argument, nie fakt, ale najlepszy, jaki mamy.

W czasie drugiej wojny światowej obraz wywieziono poza Wiedeń, a od ponownego otwarcia muzeum w 1954 roku ma tu stałe miejsce. W 1986 roku pojechał do Nowego Jorku, w 1989 roku do Japonii, w 1992 roku do Zurychu, a w 1997 roku do Rzymu, na dokładnie tydzień. To był ostatni raz, kiedy opuścił miasto.

Przystanek 2 z 5 · Górny Belweder, poziom 1, Wiedeń 1900

Judyta

Gustav Klimt · 1901 · Olej i płatkowe złoto na płótnie, 84 × 42 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Rama. Na mosiężnym pasie u góry wybito napis JUDITH UND HOLOFERNES. Ramę wykonał brat Klimta, Georg, według projektu artysty. Klimt od pierwszych szkiców rysował ramę i obraz jako jeden przedmiot, a kiedy obraz pokazano w 1901 roku, rama wyglądała już tak jak dziś.
  • Prawy dolny róg. Ciemny kształt z brodą: głowa Holofernesa, którą według Belwederu widać dopiero z bliska.
  • Złoto za jej plecami. Łuskowate wzgórza, figowce i drzewa oliwne, skopiowane z asyryjskiego reliefu pałacowego w British Museum.
  • Skóra. Krótkie pociągnięcia barwnych pastelowych tonów na neutralnym kolorze ciała. To dlatego ciało migocze, kiedy stoisz blisko.
Transkrypcja (2:43)

Jest mała. Osiemdziesiąt cztery na czterdzieści dwa centymetry, co po złotych połaciach Pocałunku jest zaskoczeniem. Drugim zaskoczeniem jest rama, bo rama czegoś tu dowodzi.

Przeczytaj mosiężny pas u góry. Judith und Holofernes, czyli Judyta i Holofernes. Klimt od najwcześniejszych szkiców rysował ramę i obraz jako jeden przedmiot, a jego brat Georg wykonał metalowe elementy według jego projektu. Reprodukcja opublikowana w 1901 roku pokazuje ramę dokładnie taką, jaką widzisz teraz, i to ma znaczenie ze względu na to, co stało się potem. Obraz pokazano po raz pierwszy w marcu tego roku, na dziesiątej wystawie Secesji, i ludzie od razu zaczęli nazywać bohaterkę Salome. Jeden z recenzentów napisał, że jest w niej znacznie więcej Salome niż Judyty. Klimt wybił już właściwe imię na górze własnej ramy i nic to nie dało. Od tamtej pory nazywa się ją Salome.

Znajdź więc Holofernesa. Prawy dolny róg. Ciemny kształt, broda, kawałek policzka, ucięte krawędzią płótna. Belweder pisze, że widać go dopiero przy bliższym przyjrzeniu się; ten sam recenzent narzekał, że nie da się go zobaczyć w całości, po czym przyznał, że właśnie to ucięcie jest dowcipem. Judyta trzyma odciętą głowę wrogiego wodza niemal czule, wypychając ją poza obraz, a biblijna opowieść o kobiecie, która broni swojego miasta, po cichu stała się czymś zupełnie innym.

Teraz złoto, bo tu zaczyna się złoty okres Klimta. To pierwszy obraz, w którym na większą skalę użył prawdziwego płatkowego złota, sześć lat przed Pocałunkiem. Pomysł mogła mu podsunąć szósta wystawa Secesji z 1900 roku, pełna japońskich przedmiotów zdobionych płatkami złota i srebra, albo podróż po północnych Włoszech w 1899 roku. A ornament za jej plecami nie jest wymyślony. To kopia asyryjskiego reliefu z pałacu Sennacheryba w Niniwie, który od połowy dziewiętnastego wieku jest w British Museum, a Klimt znalazł go w ilustrowanych tomach archeologa Austena Henry’ego Layarda. Łuskowate wzgórza, figowce, drzewa oliwne, a nawet wzór na ramie, wzięty z brody jednej z postaci na planszach Layarda.

Jej twarz to inna sprawa. Współcześni nie widzieli w niej starożytnej żydowskiej wdowy. Widzieli wiedeńską damę z 1901 roku, a to z powodu wysoko upiętych, puszystych włosów, które pojawiają się także na portretach wiedeńskich dam z wyższych sfer, malowanych przez Klimta w tamtych latach. Historycy sztuki z Belwederu ujmują to celnie: Klimt nie maluje Judyty, maluje aktorkę w roli Judyty. Często mówi się, że to twarz Adele Bloch-Bauer, która później dwa razy mu pozowała.

Krytyk Ludwig Hevesi napisał w 1903 roku, że Klimt wcisnął w ten mały obraz całą swoją wyobraźnię, tak jak dawniej ukrywano skoncentrowaną truciznę w cennym pierścieniu. Ornament nazwał złośliwym, jeśli nie perwersyjnym, i była to pochwała.

Przystanek 3 z 5 · Górny Belweder, poziom 1, Wiedeń 1900

Złe matki

Giovanni Segantini · 1894 · Olej na płótnie, 105 × 200 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Dziecko przy jej piersi. Jego główka wyrasta z gałęzi skręconej jak pępowina, dokładnie tak, jak opisuje to wiersz, od którego wyszedł Segantini.
  • Serce. Duży konar i łuk ciała kobiety rysują razem jego zarys.
  • Tło, daleko po lewej. Jeszcze dwie grupy kobiet: dziecko, które przebija się przez skorupę lodu do matki, i dwie kobiety, które uwolniły się od swoich drzew.
  • Sygnatura w prawym dolnym rogu: G. Segantini 1894.
Transkrypcja (2:27)

Sto pięć centymetrów wysokości i dwieście szerokości, więc wisi jak okno, a widok za nim to prawdziwe miejsce: hala Alp Tussagn na wschód od Savognin w Gryzonii, z Piz Toissa i Piz Curvér na linii horyzontu. Segantini mieszkał w dolinie poniżej i malował tam w plenerze.

Teraz drzewo. Ze śniegu wychyla się brzoza, a przed nią wisi kobieta z zamkniętymi oczami, z rudoblond włosami zaplątanymi w gałęzie. Spójrz, co jest przy jej piersi. To główka dziecka, wyrastająca z gałęzi skręconej jak pępowina. A teraz prześledź wzrokiem duży konar i łuk jej ciała: razem rysują serce.

Belweder nie łagodzi tego, czym to jest. Segantini pokazuje los kobiet, które oddają się cielesnemu pożądaniu i odrzucają macierzyństwo. To, co za to cierpią, nazwał biczami czyśćca. Nie pozostaje im nic innego, jak przyjąć to, do czego jego zdaniem zostały stworzone; dopiero wtedy zostają wyzwolone. Daleko po lewej widać te, które są już dalej w tej drodze: dziecko przebijające się przez skorupę lodu ku matce, dwie kobiety, które uwolniły się od swoich drzew, i horyzont, który ociepla się aż ku złotu. To nirwana tej opowieści.

Bo jest tu opowieść. Przyjaciel Segantiniego, Luigi Illica, autor librett do Cyganerii, Toski i Madame Butterfly, przełożył na włoski poemat zatytułowany Nirwana i przedstawił go jako przekład średniowiecznego tekstu indyjskiego. Segantini namalował kobietę na drzewie cztery razy: Owoc miłości, Karę rozpusty, ten obraz i Anioła życia. Były to jego pierwsze obrazy symbolistyczne.

Jest w tym też coś z jego własnego życia. Jego matka zmarła, gdy miał siedem lat. Uciekł z domu, znaleziono go na ulicach Mediolanu i umieszczono w zakładzie poprawczym, gdzie kapelan zauważył, że chłopiec umie rysować. Mniej więcej do trzydziestego piątego roku życia ledwie umiał czytać i pisać. I przez całe życie był bezpaństwowcem, więc nie mógł dostać paszportu i ani razu nie wszedł na żadną ze swoich wystaw za granicą.

Zmarł dwudziestego ósmego września 1899 roku na zapalenie otrzewnej, wysoko w górach, przy pracy nad trzecim panelem tryptyku. Dwa lata później Wiedeń zorganizował największą wystawę Segantiniego, jaka się kiedykolwiek odbyła, a w tym samym roku Secesja przekazała to płótno, które wcześniej kupiła, galerii państwowej. Według zapisów muzeum obraz po raz pierwszy wisiał w Moderne Galerie w Wiedniu w maju 1903 roku. Zanim pójdziesz dalej, znajdź sygnaturę w prawym dolnym rogu: G. Segantini, 1894.

Przystanek 4 z 5 · Górny Belweder, poziom 2, Narodziny modernizmu 1900–1920

Śmierć i dziewczyna

Egon Schiele · 1915 · Olej na płótnie, 150 × 180 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Oczy mężczyzny. Nie patrzą na nią ani na ciebie; patrzą obok wszystkiego, i na tym polega sens całego obrazu.
  • Jej ramiona. Oba zaciska wokół niego, a jego dłonie nie trzymają jej nawet w przybliżeniu tak mocno.
  • Równowaga dwóch ciał. Belweder nazywa tę pozę celowo chwiejną, ułożoną tak, jakby w następnej sekundzie miała się załamać.
  • Sygnatura i data w prawym górnym rogu, kanciastymi wersalikami Schielego: EGON SCHIELE 1915.
Transkrypcja (1:49)

Sto pięćdziesiąt na sto osiemdziesiąt centymetrów, więc dwie postacie na białym prześcieradle są naturalnej wielkości. Ona obejmuje go kurczowo obiema rękami. On nie trzyma jej w ten sam sposób, a jego spojrzenie, jak pisze Belweder, ucieka w pustkę: nie na nią, nie na ciebie, na nic w tej sali.

Ta twarz to twarz samego Schielego. Obraz jest po części autoportretem, a kiedy już wiesz, kim jest ona, trudno patrzeć na niego grzecznie. To Wally Neuzil, jego modelka i przez kilka lat partnerka. W 1915 roku zostawił ją, żeby ożenić się z Edith Harms, która pochodziła z szanowanej mieszczańskiej rodziny. Ten obraz namalował w tym samym roku, w roku ślubu i w roku, w którym armia powołała go na pierwszą wojnę światową.

Belweder mówi wprost o tym, co stało się później. Po rozstaniu Neuzil wyszkoliła się na pielęgniarkę, pojechała na wojnę i zmarła w 1917 roku na szkarlatynę.

Spójrz więc, jak ułożone są oba ciała. Belweder opisuje tę równowagę jako celowo kruchą, chwiejną pozę, którą artysta zbudował tak, by wyglądała, jakby za sekundę miała się rozpaść. Nic na obrazie jej nie podtrzymuje. Prześcieradło wysuwa się spod nich, a grunt za nim jest pokruszony na bryły.

Schiele nie nazwał tego obrazu Śmierć i dziewczyna. Najpierw zatytułował go Mężczyzna i dziewczyna, a także Splecieni ludzie. Późniejszy tytuł wciąga obraz w temat, po który malarze sięgali od renesansu przez całe stulecia, czyli zestawienie śmierci z młodą kobietą, a mężczyzna w ciemnym mnisim habicie pasuje do niego na tyle dobrze, że nazwa przylgnęła. Łagodzi ona jednak to, co się dzieje, bo u Schielego kobieta lgnie do śmierci jak do kochanka. To odbiera motywowi grozę i wstawia na jej miejsce coś gorszego.

Belweder kupił obraz w 1930 roku od Secesji Monachijskiej. Zanim pójdziesz dalej, znajdź sygnaturę w prawym górnym rogu, wypisaną ciężkimi, kwadratowymi wersalikami, z datą pod spodem. Tysiąc dziewięćset piętnaście. Zostały mu trzy lata.

Przystanek 5 z 5 · Górny Belweder, poziom 2, Narodziny modernizmu 1900–1920

Rodzina

Egon Schiele · 1918 · Olej na płótnie, 150 × 160,8 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Dziecko nisko między nogami kobiety, wyglądające na zewnątrz. Namalowano je na końcu, na bukiecie kwiatów, który był tam wcześniej.
  • Lewa dłoń mężczyzny. Części tego płótna pozostały niedokończone i ta dłoń jest jedną z nich, tuż obok twarzy opracowanej w każdym szczególe.
  • Gdzie patrzą. On przygląda ci się spokojnie; ona patrzy gdzieś obok ciebie, zatopiona w sobie.
  • Różnica w karnacji. Jej ciało jest bladoróżowe, jego ciemniejsze, brązowe, na tle ciemniejszym od nich obojga.
Transkrypcja (2:16)

Trzy postacie ułożone w piramidę w ciemności, blisko siebie, a mimo to, jak mówi opis samego Belwederu, odizolowane od siebie nawzajem. Mężczyzna na górze to znowu Schiele, przykucnięty za kobietą, z kolanami podciągniętymi wokół niej, kościsty tam, gdzie ona jest miękka. Ona siedzi między jego nogami, patrzy w dół i w bok, zatopiona w sobie. Na dole, na wpół ukryte, spomiędzy jej nóg wygląda dziecko.

Tego obrazu Schiele też nie nazwał Rodzina. Nazwał go Kauerndes Menschenpaar, czyli Kucająca para, i Belweder do dziś wymienia go pod tą nazwą, z Rodziną w nawiasie. Tytuł, którego używamy, obraz dostał dopiero po jego śmierci, kiedy po raz pierwszy użyła go krytyczka Berta Zuckerkandl. A dlaczego ta zmiana tytułu jest nie do zniesienia, warto wiedzieć, zanim wyjdziesz z tej sali.

Schiele pokazał obraz w 1918 roku na czterdziestej dziewiątej wystawie Secesji Wiedeńskiej. Zaprojektował też jej plakat. Na ścianach wisiało dziewiętnaście jego obrazów i dwadzieścia cztery rysunki. Gustav Klimt zmarł w lutym tego roku i dwudziestoośmioletni Schiele był najważniejszym malarzem Wiednia. Edith spodziewała się ich pierwszego dziecka.

Dwudziestego ósmego października 1918 roku Edith Schiele zmarła na hiszpankę, w szóstym miesiącu ciąży. Dziecko nie przeżyło. Schiele zmarł na tę samą chorobę trzy dni później, trzydziestego pierwszego. Rodzina z obrazu nigdy nie istniała i nigdy by nie zaistniała.

A jednak to nie jest ich portret. Modelką kobiety nie jest Edith. Równie dobrze może to być Wally Neuzil, kobieta z obrazu, który właśnie został za tobą. Spójrz teraz na dziecko: Schiele domalował je późno, na bukiecie kwiatów, który leżał między nogami kobiety, a pozował mu siostrzeniec Toni. Ten obraz nie jest więc zapisem rodziny. Jest wyobrażeniem rodziny, złożonym z ludzi, którzy tą rodziną nie byli, przez człowieka, który miał właśnie stracić swoją szansę.

Ostatni szczegół, i to bolesny. Części płótna są niedokończone. Spójrz na lewą dłoń mężczyzny, a potem na jego twarz kilka centymetrów wyżej. Twarz jest opracowana w pełni. Dłoni prawie nie ma.

Obraz trafił w 1918 roku prosto z pracowni Schielego do wiedeńskiego kolekcjonera i malarza Hansa Böhlera, został z nim przez lata, które spędził w Nowym Jorku, a Belweder kupił go od niego w 1948 roku.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko w Belwederze.

Darmowy spacer kończy się po pięciu dziełach. Aplikacja idzie dalej, przez cały pałac: sfotografuj barokowy plafon, biedermeierowski portret albo następnego Klimta na tej samej ścianie, a Chiaro rozpozna dzieło, opowie jego historię i od razu, na miejscu, odpowie na głos na twoje kolejne pytanie.

Czy to prawdziwe złoto?Kim jest kobieta z Pocałunku?Dlaczego ona wisi na tym drzewie?

Przed wizytą

01

Dojazd

Prinz-Eugen-Straße 27, 1030 Wiedeń. To Górny Belweder, pałac na szczycie ogrodu, i wszystko z tej strony jest w jego wnętrzu. Dolny Belweder przy Rennweg 6 to osobny budynek z osobnym biletem, w którym pokazywane są wystawy czasowe, a nie Pocałunek.

Tramwaj D do przystanku Schloss Belvedere dowiezie cię pod Górny Belweder. Pociągi, S-Bahn oraz tramwaje 18 i O zatrzymują się przy Quartier Belvedere. Od stacji U1 Südtiroler Platz / Hauptbahnhof idzie się około piętnastu minut.

02

Bilety

  • Wejście jest na określoną godzinę. Zarezerwuj ją na belvedere.at, a pójdziesz prosto do wejścia do muzeum, zamiast stać w kolejce do kasy. Godzina wejścia określa, kiedy wchodzisz, a nie, jak długo zostajesz.
  • Przed rezerwacją sprawdź budynek. Pocałunek jest w Górnym Belwederze przy Prinz-Eugen-Straße 27; Dolny Belweder przy Rennweg 6 to inny pałac i inny bilet.
  • Otwarte codziennie od 9:00 do 18:00, a od 15 lipca do 31 sierpnia 2026 od 9:00 do 19:00. Ostatnie wejście jest trzydzieści minut przed zamknięciem, a muzeum zamyka się punktualnie o pełnej godzinie, więc nie przychodź za kwadrans szósta.
  • Szafki są bezpłatne we wszystkich obiektach Belwederu, wózki inwalidzkie również. Bagażu nie można zostawić.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Własne audiotrasy Belwederu działają w aplikacji na twoim telefonie. Dodajesz je do biletu wstępu przy rezerwacji online albo wypożyczasz na miejscu urządzenie za opłatą, w miarę dostępności. Dwie z nich obejmują ten budynek: Picture This!, trzydzieści dwa przystanki i około godziny, oraz Competing Ideas. Vienna 1900, osiemnaście przystanków i około czterdziestu minut, obie w jedenastu językach. Pięć przystanków tutaj jest bezpłatnych, a o reszcie opowie ci aplikacja Chiaro.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest darmowy audioprzewodnik po Belwederze?

Tak, ten. Pięć przystanków działających w przeglądarce telefonu, każdy z transkrypcją, bez pobierania czegokolwiek. Potem aplikacja Chiaro opowie ci o każdym dziele w muzeum, gdy tylko je sfotografujesz.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Belwederze?

Trasy Belwederu działają w aplikacji na twoim telefonie i są sprzedawane jako płatny dodatek przy zakupie biletu wstępu online. W muzeum możesz też za opłatą wypożyczyć urządzenie z audioprzewodnikiem, w miarę dostępności. Aktualne ceny są na belvedere.at.

Gdzie w Belwederze wisi Pocałunek?

W Górnym Belwederze, na poziomie 1, w części Wiedeń 1900 na zachodnim końcu piętra. Muzeum zaznacza go z nazwy na własnym planie budynku. Nie ma go w Dolnym Belwederze, a od 1997 roku nie opuszczał Wiednia.

Czy Belweder jest zamknięty w któryś dzień tygodnia?

Nie. Górny Belweder jest otwarty od poniedziałku do niedzieli w godzinach 9:00–18:00, a od 15 lipca do 31 sierpnia 2026 dłużej, do 19:00. Ostatnie wejście jest trzydzieści minut przed zamknięciem. Przed świętem sprawdź belvedere.at.

Ile kosztuje bilet do Górnego Belwederu?

Bilet wstępu na bieżący dzień kosztuje 23 euro. Seniorzy powyżej 65 lat i studenci poniżej 26 lat płacą 19 euro, posiadacze Vienna City Card 21,50 euro, a dzieci i młodzież poniżej 19 lat wchodzą bezpłatnie. Gold Pass za 49 euro obejmuje przez rok wszystkie trzy obiekty Belwederu, bez rezerwowania godziny wejścia.

Ile trwa tych pięć przystanków?

Około trzynastu minut nagrań i około czterdziestu minut chodzenia, w całości w Górnym Belwederze. Trzy przystanki są obok siebie w salach Wiedeń 1900 na poziomie 1, a dwa pozostałe piętro wyżej, więc nigdzie nie wracasz. Dla porównania: własna chronologiczna trasa Belwederu po całej ekspozycji to trzydzieści dwa przystanki i około godziny słuchania, nie licząc chodzenia.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją wiedeńskiego Belwederu.