Leopold Müzesi · Viyana · Bağımsız rehber
Leopold Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Hiçbir şey yüklemeden doğrudan bu sayfadan çalan beş kayıt. Sergilenen diğer 6.000 eserin hikâyesini ise Chiaro tek bir fotoğraftan anlatıyor.
Chiaro tarafından hazırlandı. Leopold Müzesi ile bağlantılı değildir.
Ölüm ve Yaşam
Leopold Müzesi, Viyana
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Leopold Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 11 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Bu Leopold Müzesi sesli rehberi, üst katta iki Klimt ve bir kat aşağıda üç Schiele demek. Asansörle Kat 4'e çıkıp Ölüm ve Yaşam'ı ve Attersee Gölü'nde tablosunun kare, neredeyse soyut gölünü görün; ardından Kat 3'e inip küçük ve karanlık Ölü Şehir III'ü ve Schiele'nin 1912'de bir çift olarak yaptığı iki panoyu, Wally Neuzil'in portresini ve kendi Fener Çiçekli Otoportre'sini bulun. On bir dakika dinleme ve yaklaşık yirmi dakika yürüme hesaplayın.
Bu beş tablo hakkında söylenen her şey, Leopold Müzesi'nin onlinecollection.leopoldmuseum.org adresindeki kendi çevrimiçi koleksiyonundan geliyor; Wikidata da her biri için ikinci, bağımsız bir kaynak. Müze bir eserin hangi katta olduğunu söylüyor ama hangi salonda olduğunu asla söylemiyor; bu yüzden bu sayfa da kat bilgisinde kalıyor. Koleksiyonlar yer değiştirir; ödünç verilmiş ya da iki duvar öteye asılmış bir tablo burada yazanlarla örtüşmeyebilir. O gün galeri duvarındaki etiket ne diyorsa geçerli olan odur ve bize yazacağınız bir not, bilgilerimizi güncellememize yardım eder.
Durak 1 / 5 · Kat 4, Viyana 1900
Ölüm ve Yaşam
Gustav Klimt · 1910/11; 1912/13 ve 1915/16'da yeniden işlendi · Tuval üzerine yağlıboya, 180,8 × 200,6 cm
Şunlara dikkat edin
- Solda Ölüm: siyah haçlarla bezeli bir pelerin giymiş, sırıtan, küçük kırmızı bir sopa kaldırmış kambur bir iskelet. Klimt'in ilk versiyonunda haleli başını eğiyordu; tehdit sonradan eklendi.
- Yaşam kalabalığındaki tek açık göz çifti. Ovalin sol kenarında, ellerini göğsüne çekmiş bir kız, Ölüm'ü fark eden tek kişi.
- Ovalde başka kimler var: bebeğiyle bir anne, birbirine sarılmış bir çift, başı eğik yaşlı bir kadın. Hepsinin gözleri kapalı.
Konuşma metni (2:44)
Solda, gri boyadan bir duvarın önünde tek başına Ölüm duruyor. Sağda, karanlıkta yan yatmış bir bedenler ve çiçekler adası süzülüyor ve içindeki neredeyse herkesin gözleri kapalı. İkisinin arasındaki boşluk asıl konunun ta kendisi; iki metrelik genişliğiyle bu tablo, Gustav Klimt'in günümüze ulaşan en büyük ikinci resmi.
Önce Ölüm'e bakın. Siyah haçlarla bezeli uzun bir pelerine bürünmüş, kambur bir iskelet; sırıtıyor ve kemikli elinde küçük, kırmızı bir sopa kaldırmış. Kimsenin üstüne atılmıyor. Bekliyor ve tek bir kişiye çok dikkatle bakıyor.
Şimdi o kişiyi bulun. Yaşam adasının sol kenarında genç bir kız gözlerini kocaman açmış, ellerini göğsüne çekmiş. Boşluğun öte yanında duranı gören tek kişi o. Geri kalan herkes gözleri kapalı süzülüp gidiyor: bebeğini tutan bir anne, birbirine sarılmış bir çift, başını eğmiş yaşlı bir kadın. Bakmayı reddediyorlar ve Klimt, bakmadan edemeyen o tek kişiyi mutlaka fark etmenizi sağlıyor.
Tablo her zaman böyle görünmüyordu. Klimt ilk eskizlerini 1908'de kâğıda yaptı, yağlıboyaya iki yıl sonra, kırk sekiz yaşında başladı. 1911'de tabloyu yalnızca Ölüm adıyla Roma'daki Uluslararası Sanat Sergisi'ne gönderdi ve eser ona altın madalya kazandırdı. Ardından turneye çıktı: önce 1912'de Ölüm ve Aşk adıyla sergilendiği Dresden'e, sonra Ölüm ve Yaşam adıyla Budapeşte, Mannheim, Prag, Berlin, Stockholm ve Kopenhag'a. Çoğu ressam bunu bitmiş sayardı. Klimt asla saymadı. Tabloyu tekrar tekrar elden geçirdi; 1912'de ve 1913'te, sonra bir kez daha 1915'te ve 1916'da. Karşınızda gördüğünüz, son hali.
Değişiklikler küçük değildi. Arka planın altın olması düşünülmüştü, bu griye dönüştü. Ölüm'ün karakteri de değişti. İlk versiyonda, haleli başını eğen sessiz, ağırbaşlı bir figürdü. Sonuncusunda hale gitmiş, baş kalkmış, sırıtış ve sopa gelmiş. Roma ile son elden geçirme arasında bir yerde, bir tefekkür tehdide dönüştü.
Bütün bu kurcalamanın somut kanıtı bu binada. Tablonun orijinal çerçevesi Leopold Müzesi'nde sergileniyor ve üzerinde hâlâ boya izleri var: zaten çerçevelenmiş, zaten Avrupa'nın dört bir yanında sergilenmiş ve gözünde hâlâ tamamlanmamış bir tuval üzerinde çalışan bir adamın izleri.
Klimt 1918'de öldü; tablo mirasında kaldı, ardından ressam Hans Böhler'e geçti. 1943'ten itibaren şehrin koleksiyonlarına ait güvenli bir depoda durdu. Rudolf Leopold onu 1978'de satın aldı ve eser, koleksiyonunun geri kalanıyla birlikte 1994'te bu müzeye geldi.
Önünüzdeki camın da son bir nedeni var. On beş Kasım 2022'de iklim aktivistleri tablonun üzerine petrol döktü. Cam hepsini üstüne aldı, tuval hiç zarar görmedi. Camın ardında sırıtan iskelet, tıpkı eskisi gibi kızı izlemeyi sürdürdü.
Durak 2 / 5 · Kat 4, Viyana 1900
Attersee Gölü'nde
Gustav Klimt · 1900 · Tuval üzerine yağlıboya, 80,2 × 80,2 cm
Şunlara dikkat edin
- Sağ üst köşedeki koyu ağaçlar: Litzlberg adasının kıyısı, resimdeki tek katı şey. Elinizle kapatın, yer neredeyse kayboluyor.
- Biçim. Her kenarı seksen santimetre olan tam bir kare ve neredeyse tamamı kısa turkuaz ve gri-yeşil fırça darbeleriyle yapılmış su.
- Suyun sol alt köşesindeki imza, GUSTAV KLIMT; resimde göl ya da kıyı olmayan tek iz.
Konuşma metni (1:50)
Ölüm ve Yaşam'daki beden kalabalığından sonra, işte içinde hiç kimsenin olmadığı bir resim. Tuvalin neredeyse tamamı su: turkuaz ve gri-yeşil kısa fırça darbeleri, pırıl pırıl titreşene kadar yan yana dizilmiş; en üstte de sisli bir kıyı şeridi. Tam bir kare, her kenarı seksen santimetre.
Sağ üst köşeye bakın. O koyu ağaç kümesi, göldeki küçük bir ada olan Litzlberg'in kıyısı ve resimdeki tek katı şey. Elinizle kapatın; resim neredeyse bir yer olmaktan çıkıyor. Müze eseri soyutlamanın sınırlarına kadar götürülmüş olarak tanımlıyor ve 1900'de bu, bir tablo için çok alışılmadık bir şeydi.
Klimt onu o yılın yazında, Attersee'ye ilk gidişinde yaptı. O zamandan 1907'ye kadar yazlarını orada Flöge ailesiyle geçirdi ve Litzlberg bira fabrikasının konuk evinde kaldı.
Ertesi yıl tablo, Viyana Secession hareketinin onuncu sergisinde asıldı ve eleştirmenler bayıldı. Ludwig Hevesi her şeyi tek cümlede özetledi: göl suyuyla, Attersee'nin suyuyla dolu bir çerçeve, birbirine akan kısa gri ve yeşil dalgalardan başka bir şey değil. Şaka gibi okunuyor ama övgü olarak söylenmişti, çünkü Klimt'in resmetmeye niyetlendiği tam olarak buydu.
Bundan sonrası işin sürprizli kısmı. İmparatorluk Kültür ve Eğitim Bakanlığı, o sergiden sonra tabloyu Klimt'ten satın aldı ve 1903'e gelindiğinde eser, bugün Belvedere olan devlet galerisine aitti. Sonra, 1923'te Belvedere onu elden çıkardı ve Viyanalı sanat taciri Gustav Nebehay ile takas etti. Tablo onlarca yıl özel ellerde dolaştı ve ancak 1995'te, bu müze için satın alındığında yeniden bir kamu koleksiyonuna döndü. Yani şehrin öbür ucundaki ulusal galeri bir zamanlar Klimt'in en cesur manzaralarından birine sahipti ve onu takasla elden çıkardı.
Merdivenlere yönelmeden önce sol alttaki imzayı bulun: büyük harflerle Gustav Klimt, gölün köşesinde, su kıyısındaki bir taş gibi duruyor.
Durak 3 / 5 · Kat 3, Viyana 1900
Ölü Şehir III (Mavi Nehir Kıyısındaki Şehir III)
Egon Schiele · 1911 · Ahşap üzerine yağlıboya ve opak boya, 37,3 × 29,8 cm
Şunlara dikkat edin
- Evlerin çevresindeki kara-mavi su halkası. Krumau'nun şato tepesinden görülen Vltava bu ve kasabayı yüzüyormuş gibi gösteriyor.
- Üst kısma yakın bir ipe asılmış çamaşırlar. Burada birinin yaşadığını gösteren çok az işaretten biri ve boşluğu hafifletmek yerine daha da ağırlaştırıyor.
- Sağ üstte, karanlığın üzerinde küçük beyaz büyük harflerle imza ve tarih: EGON SCHIELE 1911.
Konuşma metni (2:25)
Bu, turdaki en küçük resim: otuz yedi santimetre yüksekliğinde, ahşap bir pano üzerine yapılmış ve açık ara en karanlığı. Bir yığın ev; ıslak toprak ve yosun renginde çatılar, eski kemik renginde duvarlar, kara-mavi bir suyun kıvrımı içine sıkışmış. Ne sokak var ne gökyüzü ne de insan.
Kasaba gerçek. Burası Český Krumlov; Schiele onu Almanca adıyla, Krumau olarak bilirdi ve annesinin doğduğu yerdi. 1910 yazında arkadaşları Erwin Osen ve Anton Peschka ile orada uzun süre kaldı ve Ölü Şehir, eserlerinde ilk kez o zaman belirdi. Onu yukarıdan, şatonun düzlüğünden, Vltava'nın kıvrımına sıkışmış evlere bakarak resmetti.
Bu versiyonu 1911'de yaptı ve ona en ciddi renklere sahip pano dedi. Koyu çatılar, taşın üstündeki yosun gibi soluk duvarlara yayılıyor; çevrelerindeki su maviden çok geceye yakın. Ev kümesi her şeyden kopmuş, boşlukta asılı duruyor gibi.
Şimdi tek yaşam belirtisini arayın. Üst kısma yakın bir ipte çamaşırlar kurumaya asılmış. Burada biri yaşıyor ve onu asla görmeyeceksiniz; bu küçük ayrıntı, yeri sadece boş olsaydı olacağından daha yalnız kılıyor. Müze bütün motifi yalnızlığın ve yalıtılmışlığın bir alegorisi olarak okuyor.
Panonun sonraki hikâyesi bu durağın en zor kısmı. Eleştirmen Arthur Roessler onu Schiele'den satın aldı, sonra eser el değiştirdi ve 1920'lerin sonunda Viyanalı kabare sanatçısı Fritz Grünbaum'a aitti. Grünbaum, Dachau toplama kampında öldü. Eşi Lilly, Maly Trostinets'e sürüldü.
Tablonun onlardan bu duvara nasıl geldiği tartışmalı. Müzenin anlatımına göre Lilly Grünbaum'un kız kardeşi Mathilde Lukacs, onu 1956'da Bern'deki bir tüccara sattı; eser oradan New York'taki bir galeriye geçti ve Rudolf Leopold onu orada 1958'de satın aldı. Grünbaum'un ailesi bu anlatımın yanlış olduğunu ve tablonun yağmalandığını söylüyor. 1990'ların sonunda New York'taki bir Schiele sergisine ödünç verildiğinde oradaki savcılar ona el koydu ve tablo, ancak bir mahkeme ödünç verilen eserin el koymaya karşı korunduğuna hükmettikten sonra Viyana'ya dönebildi. Kasım 2023'te Grünbaum'un mirasçıları bu müzeye dava açtı ve bu tablonun, dört başka Schiele eseriyle birlikte iadesini istedi.
Yani boş bir kasabayı anlatan bir resim, yanında dolu dolu bir tartışma taşıyor. Devam etmeden önce sağ üstteki imzayı bulun; karanlığın üzerinde küçük beyaz büyük harflerle: Egon Schiele, 1911.
Durak 4 / 5 · Kat 3, Viyana 1900
Wally Neuzil'in Portresi
Egon Schiele · 1912 · Ahşap üzerine yağlıboya, 32 × 39,8 cm
Şunlara dikkat edin
- Gözler. İri ve parlak mavi, bir yana eğik bir baştan doğrudan size bakıyor.
- Schiele'nin resmi kurduğu renk çiftleri: turuncu saç ve mavi gözler, beyaz yaka ve siyah elbise, kenarlarda yeşile karşı kırmızı.
- Sol alttaki imza, EGON SCHIELE 1912. Bu portrenin eşi olarak yapılan otoportrede imza karşı köşede.
Konuşma metni (2:25)
Küçük, yatay ve çok yakın. Otuz iki santimetre yüksekliğinde, ahşap bir pano; neredeyse tamamını kaplayan yüz bir yana eğik ve kocaman açık mavi gözler doğrudan size bakıyor.
Kadın, Wally diye bilinen Walburga Neuzil. Schiele onunla 1911'de tanıştı; Schiele yirmi bir, Wally on yedi yaşındaydı. Wally onunla birlikte yaşamaya başladı ve modeli oldu; sonraki yıllarda Schiele'nin eserlerinin her yerinde karşımıza çıkar. Leopold Müzesi bu tabloyu Wally'nin portreleri arasında en tanınanı olarak niteliyor.
Renge bakın. Schiele onu çiftlerden kurdu: mavi gözlere karşı turuncu saçlar, siyah elbiseye karşı beyaz yaka, kenarlarda yeşil parıltılara karşı kırmızı. Ve merkezden ne kadar kaydığına dikkat edin: başı sola itilmiş, sağdan bir bitki içeri sokuluyor. Bu yamuk düzen, resmin bir eşi olduğunu öğrendiğinizde anlam kazanıyor: Schiele'nin aynı dönemde, neredeyse tıpatıp aynı boyutta, yanına asılsın diye yaptığı bir otoportre. Birazdan onunla tanışacaksınız.
1912 yılı onlar için kötü geçti. Nisanda Schiele, birlikte yaşadıkları küçük kasaba Neulengbach'ta tutuklandı ve erotik çizimleri çocukların görebileceği bir yerde sergilemekten mahkûm edilmeden önce üç haftadan uzun süre hapis yattı. 1914'e gelindiğinde Schiele, sonradan evleneceği Edith Harms'a yönelmişti; Schiele ile Wally ancak 1915 baharına kadar görüştü. Wally hemşirelik eğitimi aldı ve 1917'nin Noel gününde Dalmaçya'da kızıl hastalığından öldü.
Tablonun kendi hikâyesi de bir o kadar ağır. Savaştan önce, Viyana'daki Galerie Würthle'nin sahibi Yahudi sanat taciri Lea Bondi Jaray'ın kişisel mülküydü. 1930'ların sonunda Nazilerle iş birliği yapan tacir Friedrich Welz onu elinden aldı. Savaştan sonra tablo yanlışlıkla, başka bir aileye ait bir grup eserin içinde Belvedere'ye ulaştı ve 1954'te Belvedere onu Rudolf Leopold'a takasla verdi.
1997'de müze tabloyu New York'taki Modern Sanat Müzesi'ne ödünç verdi ve tablo on üç yıl geri dönmedi. Dava 1998'den 2010'a kadar sürdü; o yıl Leopold Müzesi, Bondi Jaray'ın mirasçılarına on dokuz milyon dolar ödemeyi kabul etti ve portre serbest bırakıldı. Bugün müzenin bu tablo için hazırladığı kendi katalog sayfası, metnin Temmuz 2010 tarihli uzlaşmaya göre eklendiğini belirten bir notun altında Lea Bondi Jaray'ın hikâyesini anlatıyor.
Bir kez daha gözlerine bakın. İmza sol altta: Egon Schiele, 1912. Yandaki panoda ise Schiele'nin kendi imzasını karşı köşede bulacaksınız.
Durak 5 / 5 · Kat 3, Viyana 1900
Fener Çiçekli Otoportre
Egon Schiele · 1912 · Ahşap üzerine yağlıboya ve opak boya, 32,2 × 39,8 cm
Şunlara dikkat edin
- Solda çıplak saplardaki kırmızı fener meyveleri; koyu saçlara ve ağır siyah paltoya karşı tek parlak renk.
- Bir yöne dönmüş baş ve öbür yöne, size geri bakan gözler. Müze bunu aynı anda hem kırılgan hem kendinden emin buluyor.
- Sağ alttaki imza, EGON SCHIELE 1912; Wally portresinin sol altındaki imzanın ayna görüntüsü.
Konuşma metni (2:05)
İşte o da burada, çiftin öteki yarısı. Aynı yıl, aynı ahşap zemin, Wally'nin portresiyle neredeyse tıpatıp aynı boyut ve onun ayna görüntüsü olarak kurulmuş. Wally soldan eğiliyor, Schiele sağdan sokuluyor. Wally'nin imzası sol alt köşede; Schiele'ninki, Egon Schiele 1912, sağ altta. Yan yana konduğunda iki pano, bir çift kapı kanadı gibi kapanıyor.
Kendi bedeniyle ne yaptığına bakın. Başının tepesi ve omuzları panonun kenarlarınca kesilmiş. Başı bir yöne dönüyor, gözleri öbür yöne, doğrudan size geri geliyor. Yüz mavi ve kırmızı lekelerle benekli, koyu palto ise tek, ağır bir kütle. Bütün bu karanlığın içinde tek parlak nota fener çiçeğinin kırmızısı: solda ince saplardan sarkan o kâğıt gibi tohum kapsülleri.
Müze bu etkiyi aynı anda hem kırılgan hem kendinden emin olarak tanımlıyor ve düğüm de tam burada. 1900 civarı Viyana'da hiç kimse kendi yüzünü ve bedenini Schiele kadar amansızca incelemedi; müze bu eseri, sanatçının gücünün doruğunda yaptığı en bilinen işleri arasında sayıyor.
İki pano da 1912'nin ilk aylarına ait: Schiele ile Wally'nin Krumau'dan Neulengbach'a taşınmasından sonra, Schiele'nin o baharki hapis haftalarından önce. Yani bu, hayatının en kötü döneminin eşiğinde, kıpırdamadan duran bir adamın yaptığı bir otoportre.
Bu aynı zamanda bu binayı açıklayan tablo. Bilinen ilk sahibi Heinrich Mayer onu 1938'e kadar elinde tuttu, sonra eser Josef ve Richard Parzer'e geçti. 1956'da Rudolf Leopold adında Viyanalı bir göz doktoru onu satın aldı. O ve ikisi de göz hekimi olan eşi Elisabeth, Schiele ve Klimt'in tabu sayıldığı ve görece mütevazı paralara alınabildiği 1950'lerde koleksiyon yapmaya başlamışlardı. Elli yıl boyunca dünyanın en büyük Schiele koleksiyonunu oluşturdular. 1994'te, Avusturya Cumhuriyeti ve Avusturya Merkez Bankası'ndan alınan 160 milyon avro karşılığında 5.200 eseri yeni bir özel vakfa devrettiler ve 2001'de bu eserleri barındırmak için MuseumsQuartier'de bu beyaz kireçtaşı küp açıldı. İçindeki tablolardan kırk dördü Schiele'nin.
Fener meyvelerine bir kez daha bakın, ince saplarda sallanan birkaç kâğıt gibi kırmızı kabuk: sinirlerine hâkim olmaya çalışan bir adamın resminde kendine izin verdiği tek sıcak renk.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Leopold Müzesi'ndeki her şeye doğrultun.
Beş durakla bu sayfa biter, uygulama başlar. Telefonunuzu bir Kolo Moser koltuğuna, bir Gerstl otoportresine ya da duvardaki bir sonraki Schiele'ye tutun; Chiaro eserin adını söyler, nereden geldiğini anlatır ve aklınıza gelen bir sonraki soruyu, siz bir adım bile atmadan, sesli olarak yanıtlar.
Gitmeden önce
Ulaşım
Museumsplatz 1, 1070 Viyana, MuseumsQuartier içinde. Büyük avlunun öbür yanında, mumok'un karşısında, beyaz midye kabuklu kireçtaşıyla kaplı küpü arayın. Ana girişte basamak yok; binanın doğu tarafındaki bir asansör sizi girişin bulunduğu seviyeye çıkarıyor.
U2 ile Museumsquartier'e ya da U3 ile Volkstheater'e gidin; Viyana'daki tüm metro istasyonları gibi ikisi de basamaksızdır. 1, 2 ve D tramvayları Dr.-Karl-Renner-Ring durağında durur.
Biletler
- Salı günleri kapalı; diğer altı gün, resmî tatiller dahil, 10.00–18.00 arası açık. 7 Aralık 2026'dan 10 Ocak 2027'ye kadar, 24 Aralık hariç, salılar dahil her gün açık; 31 Aralık'ta ise 17.00'de kapanıyor.
- Çevrimiçi bilet seçtiğiniz gün için geçerli ve doğrudan içeri girmenizi sağlıyor. Gişeden alırsanız bilet, düzenlendiği tarihten itibaren on iki ay geçerli.
- Koleksiyonda kişisel kullanım için flaşsız fotoğraf çekmek serbest, Wi-Fi ücretsiz; dolaplar ve vestiyer herkese açık.
- Kat 2'deki Café Leopold'a biletsiz girilebiliyor; müzeyi atlayan biriyle buluşmak için mantıklı bir yer.
Resmî sesli rehber
Müzenin kendi sesli turları, Viyana 1900 adlı kalıcı sergiyi Almanca, İngilizce, Fransızca, İtalyanca, İspanyolca, Ukraynaca ve Korece olarak anlatıyor. Cihazı gişeden 5 avroya, kimlik bırakarak ve stok durumuna bağlı olarak kiralayabilir ya da aynı turu indirme gerektirmeden bir QR koduyla kendi telefonunuzda açmak için 3 avro ödeyebilirsiniz. Bizim iki Klimt ve üç Schiele durağımızı bu sayfadan ücretsiz dinleyebilirsiniz; Kat 4 ile Kat 3 arasında başka bir tuval sizi durdurduğunda, Chiaro uygulamasında çekeceğiniz bir fotoğraf ona kendi anlatımını kazandırır.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Leopold Müzesi sesli rehberi var mı?
Evet, şu an içindesiniz. Beş kaydı Klimt'in Ölüm ve Yaşam tablosu açıyor, Schiele'nin Fener Çiçekli Otoportre'si kapatıyor; herhangi bir durakta oynat düğmesine dokunun ve salon gürültülüyse metnin tamamını takip edin. Hiçbir şey indirmeniz gerekmiyor. Sonrasında Chiaro uygulaması devreye giriyor: kameranız aracılığıyla Viyana 1900 sergisindeki başka eserleri tanıyor ve onları anlatıyor.
Resmî Leopold Müzesi sesli rehberi ne kadar?
Müzenin kendi sesli rehber cihazı gişede 5 avro, Take 2 teklifiyle 8 avro; depozito olarak kimliğinizi bırakıyorsunuz. Aynı turu kendi akıllı telefonunuzda etkinleştirmek 3 avro, yıllık kart sahipleri içinse ücretsiz.
Ölüm ve Yaşam, Leopold Müzesi'nin neresinde?
Kat 4'te, Viyana 1900 adlı kalıcı sergide, Klimt'in Attersee Gölü'nde tablosuyla aynı katta. Müze salon numarası değil kat bilgisi veriyor; asansörle 4'e çıkın. Klimt'in bu tablo için kullandığı, hâlâ boya izleri taşıyan orijinal çerçeve de müzede sergileniyor.
Leopold Müzesi salı günleri kapalı mı?
Evet, normalde. Resmî tatiller dahil çarşambadan pazartesiye 10.00–18.00 arası açık. Noel döneminde kural değişiyor: 7 Aralık 2026'dan 10 Ocak 2027'ye kadar, 24 Aralık dışında salılar dahil her gün açık; 31 Aralık'ta ise 17.00'de kapanıyor.
Leopold Müzesi bileti ne kadar?
Tam bilet 19 avro. 26 yaş altı ile 65 yaş ve üstü ziyaretçiler 16 avro, 19 yaş altındakiler 2,50 avro öder; 7 yaş altı çocuklar ücretsiz girer, Vienna City Card sahipleri 17 avro öder. Kunsthistorisches Museum ile kombine bilet 37 avro.
Bu beş durak ne kadar sürer?
Yaklaşık on bir dakika ses kaydı ve yürüyerek yirmi dakika kadar; Kat 4 ile Kat 3'ten hiç çıkmazsınız. Müzenin tamamı için Leopold'un kendisi iki ila üç saat öneriyor; Viyana 1900 sergisi Kat 0, 3 ve 4'e yayılıyor, özel sergiler ise yer altında, Kat -1 ve -2'de.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Leopold Müzesi ile bağlantılı değildir.