Direct naar de inhoud

Belvedere · Wenen · Onafhankelijke gids

Audiogids voor het Belvedere,
vijf stops, gratis.

Speel ze hier af, zonder iets te downloaden. Daarna vertelt Chiaro je vanaf een foto over de rest van acht eeuwen kunst in het Boven-Belvedere.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Belvedere.

9:41

De kus

Belvedere, Wenen

0:00 2:57
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Vijf werken, één paleis, één looprichting. Je begint op niveau 1 in de zalen van Wenen 1900, bij De kus, die het Belvedere op zijn eigen plattegrond met naam aangeeft. Dan Judith van Klimt, in de messing lijst die zijn broer maakte, en daarna, in dezelfde zalen, een winterlandschap van twee meter breed van Giovanni Segantini, met een vrouw die vastzit in een berk. Vervolgens loop je naar het oosten, naar de trap, en ga je één verdieping omhoog naar Opkomst van het modernisme op niveau 2, voor de twee Schieles. Reken op elf minuten audio en veertig minuten voor de wandeling zelf.

Catalogusgegevens, jaartallen, afmetingen en inventarisnummers op deze pagina komen uit de eigen collectiedatabase van het Belvedere op sammlung.belvedere.at, en een tweede bron bevestigt elk gegeven. De niveaunummers zijn die van de plattegrond van het bovenste paleis die het Belvedere zelf uitgeeft. Zaalnummers publiceert het museum niet, dus ook deze pagina noemt er geen. Schilderijen worden weleens verhangen: zegt het bordje naast een werk iets anders dan deze pagina, geloof dan het bordje en stuur ons een berichtje.

Stop 1 van 5 · Boven-Belvedere, niveau 1, Wenen 1900

De kus

Gustav Klimt · ca. 1907–1909 · Bladgoud, bladzilver, bladplatina en olieharsverf op geprepareerd doek, achtergrond van bladmessing, 180 × 180 cm

Om op te letten

  • De achtergrond is van messing, niet van goud. Klimt legde flinterdun bladmessing over het doek en gebruikte echt goud en platina maar op een paar plekken. Daarom flakkert het oppervlak in plaats van gelijkmatig te glanzen.
  • De voeten van de vrouw aan de rand van de bloemenweide. Ze steken uit buiten de golvende rand van de gouden stralenkrans, omdat Klimt haar onderbenen verlengde toen het schilderij al was tentoongesteld en betaald.
  • De twee patronen. Geometrische blokken en krullen op zijn gewaad, cirkels en bloemen op haar jurk. Volgens het Belvedere is dat verschil in patroon het enige wat de twee lichamen van elkaar scheidt.
  • De signatuur rechtsonder, in een klein geschilderd rechthoekje: GVSTAV KLIMT.
Transcriptie (2:57)

Het is een vierkant van honderdtachtig centimeter in beide richtingen, en daardoor zijn de figuren bijna levensgroot. Ga er dicht genoeg bij staan en het oppervlak is niet meer vlak. Het glinstert ongelijk, in vlekken, in plaats van egaal te glanzen.

Dat is geen toeval, en het is ook niet allemaal goud. Klimt tekende de compositie met grafiet op het geprepareerde doek, zette die vast met een dunne glacislaag en bedekte het doek toen met Schlagmetall, flinterdun bladmessing, overal behalve op de huid, het haar, de gekleurde bloemen op de jurk van de vrouw en de weide. Op het messing legde hij losse blaadjes echt goud en echt platina. Daarna glaceerde hij het hele metalen oppervlak met een donkerbruine olieharslaag, en terwijl die nog nat was, strooide hij er talloze piepkleine schilfertjes goud, platina en messing in. De restauratoren van het Belvedere vergelijken die laatste stap met de Japanse laktechniek maki-e, waarbij een ambachtsman goudschilfers uit een bamboebuisje op een nat oppervlak tikt en ze erin laat wegzakken.

Dan de vraag hoe het aan deze muur kwam. Klimt toonde het in juni 1908 op de Kunstschau in Wenen, onder de titel Liebespaar, het liefdespaar. Af was het niet: op een foto die tijdens die tentoonstelling is gemaakt, zie je kale plekken in de hoek linksonder. Tien dagen na de opening besloot de commissie van de Moderne Galerie het te kopen, opgejaagd door de Duitse afdeling van de Moderne Galerie in Praag, die bijna op hetzelfde moment belangstelling had laten blijken. De prijs was vijfentwintigduizend kronen, het hoogste bedrag dat de galerie ooit voor een schilderij van een levende kunstenaar had betaald. Voor nog geen twee keer dat bedrag had je een villa in het Salzkammergut kunnen kopen, met de meubels erbij.

Iemand op het ministerie schreef een aantekening in het aankoopdossier: de linkerbenedenhoek van het schilderij van Klimt is nog niet helemaal af. Klimt, met vakantie aan de Attersee, schreef op zestien juli 1908 terug en beloofde het te voltooien zodra de tentoonstelling dichtging. In november nam hij het doek mee naar huis, hij werkte er maandenlang aan, en op tweeëntwintig juli 1909 nam het museum het in ontvangst, nog altijd onder de titel Liebespaar. De naam De kus duikt pas in de herfst van 1909 voor het eerst op in een museumcatalogus, toen het schilderij al van het museum was.

Toen hij het terug had, veranderde hij dingen. Röntgen- en infraroodopnamen laten zien dat de man ooit een baard had, dat zijn mantel anders versierd was en dat de linkeronderarm van de vrouw eronder verborgen zat. En hij maakte haar onderbenen een paar centimeter langer. Kijk nu naar haar voeten. Ze steken uit over de golvende rand van het goud, over grond die hij al met bladmessing en metaalschilfers had bedekt, en hij moest de weide verder naar rechts doortrekken om ze bij te houden.

Wie zijn ze? Niemand weet het. In een privéverzameling zit een broche met een snippertje perkament waarop Klimt dezelfde omhelzing schilderde, met de naam Emilie, haar monogram en het zijne, en de datum dertig augustus 1908. Dat was de vierendertigste verjaardag van Emilie Flöge, die ze met hem aan de Attersee doorbracht terwijl dit doek op de Kunstschau hing. Een argument, geen feit, maar wel het beste dat er is.

In de Tweede Wereldoorlog werd het schilderij buiten Wenen in veiligheid gebracht, en sinds het museum in 1954 weer openging, heeft het hier zijn vaste plek. In 1986 ging het naar New York, in 1989 naar Japan, in 1992 naar Zürich en in 1997 voor precies één week naar Rome. Dat was de laatste keer dat het de stad uit ging.

Stop 2 van 5 · Boven-Belvedere, niveau 1, Wenen 1900

Judith

Gustav Klimt · 1901 · Olieverf en bladgoud op doek, 84 × 42 cm

Om op te letten

  • De lijst. In de messing band bovenaan staat JUDITH UND HOLOFERNES gestempeld. Klimts broer Georg maakte de lijst naar Klimts ontwerp. Klimt tekende lijst en schilderij vanaf de eerste schetsen als één voorwerp, en toen het schilderij in 1901 werd tentoongesteld, zag de lijst er al zo uit.
  • De hoek rechtsonder. Een donkere vorm met een baard: het hoofd van Holofernes, dat je volgens het Belvedere pas ziet als je goed kijkt.
  • Het goud achter haar. Geschubde heuvels, vijgenbomen en olijfbomen, overgenomen van een Assyrisch paleisreliëf in het British Museum.
  • De huid. Korte toetsen in gekleurde pasteltinten over een neutrale huidtint. Daardoor lijkt het lichaam te trillen als je er vlak voor staat.
Transcriptie (2:22)

Ze is klein. Vierentachtig bij tweeënveertig centimeter, en na de gouden vlakte van De kus is dat een verrassing. De tweede verrassing is de lijst, want die voert een pleidooi.

Lees de messing band bovenaan. Judith und Holofernes, Judith en Holofernes. Klimt tekende lijst en schilderij vanaf zijn vroegste schetsen als één voorwerp, en zijn broer Georg maakte de metalen delen naar zijn ontwerp. Op een reproductie die in 1901 verscheen, ziet de lijst er al precies zo uit als nu, en dat doet ertoe, vanwege wat er daarna gebeurde. Het schilderij was in maart van dat jaar voor het eerst te zien, op de tiende tentoonstelling van de Secession, en meteen begonnen mensen haar Salomé te noemen. Eén recensent schreef dat ze veel meer Salomé was dan Judith. Klimt had de juiste naam al bovenop zijn eigen lijst gestempeld, en het hielp niets. Sindsdien heet ze Salomé.

Zoek dus Holofernes. Hoek rechtsonder. Een donkere vorm, een baard, een stukje wang, afgesneden door de rand van het doek. Volgens het Belvedere zie je hem pas als je goed kijkt; dezelfde recensent klaagde dat je hem niet helemaal kon zien, en gaf daarna toe dat juist dat afsnijden de grap was. Judith houdt het afgehakte hoofd van de vijandelijke veldheer bijna teder vast en duwt het uit het beeld, en het bijbelverhaal van een vrouw die haar stad verdedigt, is ongemerkt iets heel anders geworden.

Dan het goud, want hier begint Klimts gouden periode. Het is het eerste schilderij waarin hij echt bladgoud op grote schaal gebruikte, zes jaar vóór De kus. Misschien kreeg hij het idee op de zesde tentoonstelling van de Secession in 1900, die vol stond met Japanse voorwerpen in bladgoud en bladzilver, of tijdens een reis door Noord-Italië in 1899. En het ornament achter haar is niet verzonnen. Het is overgenomen van een Assyrisch reliëf uit het paleis van Sanherib in Nineve, dat sinds het midden van de negentiende eeuw in het British Museum staat, en Klimt vond het in de geïllustreerde boeken van de archeoloog Austen Henry Layard. De geschubde heuvels, de vijgenbomen, de olijfbomen, en zelfs het patroon op de lijst, ontleend aan de baard van een figuur op de platen van Layard.

Haar gezicht is een ander verhaal. Tijdgenoten zagen geen Joodse weduwe uit de oudheid. Ze zagen een Weense vrouw van 1901, door het hoog opgestoken, volumineuze haar dat ook in Klimts portretten van dames uit de betere kringen van die jaren opduikt. De kunsthistorici van het Belvedere zeggen het treffend: hij schildert niet Judith, hij schildert een actrice in de rol van Judith. Vaak wordt gezegd dat het gezicht dat van Adele Bloch-Bauer is, die later nog twee keer voor hem poseerde.

De criticus Ludwig Hevesi schreef in 1903 dat Klimt zijn hele verbeelding in dit kleine schilderij had geperst, zoals men vroeger een geconcentreerd gif in een kostbare ring verstopte. Hij noemde het ornament boosaardig, zo niet pervers, en hij bedoelde het als lof.

Stop 3 van 5 · Boven-Belvedere, niveau 1, Wenen 1900

De slechte moeders

Giovanni Segantini · 1894 · Olieverf op doek, 105 × 200 cm

Om op te letten

  • Het kind aan haar borst. Het hoofdje groeit uit een tak die zich als een navelstreng kronkelt, precies zoals het gedicht waar Segantini van uitging het beschrijft.
  • Het hart. De grote tak en de welving van het lichaam van de vrouw tekenen samen de omtrek ervan.
  • De achtergrond, links in de verte. Nog twee groepjes vrouwen: een kind dat zich door de ijskorst omhoogwerkt naar zijn moeder, en twee vrouwen die van hun bomen zijn losgekomen.
  • De signatuur in de hoek rechtsonder: G. Segantini 1894.
Transcriptie (2:04)

Honderdvijf centimeter hoog en tweehonderd breed, dus het hangt er als een raam, en het uitzicht erdoor is een echte plek: de Alp Tussagn, ten oosten van Savognin in Graubünden, met de Piz Toissa en de Piz Curvér aan de horizon. Segantini woonde beneden in dat dal en schilderde er in de buitenlucht.

Dan de boom. Een berk helt over uit de sneeuw, en daarvoor hangt een vrouw met gesloten ogen, haar roodblonde haar verstrikt in de takken. Kijk wat er aan haar borst ligt. Het is een kinderhoofdje, en het groeit uit een tak die kronkelt als een navelstreng. Volg nu de grote tak en de welving van haar lichaam: samen tekenen ze een hart.

Het Belvedere zwakt niet af wat dit is. Segantini laat het lot zien van vrouwen die hun lichamelijke verlangen volgen en het moederschap weigeren. Wat ze daarvoor moeten doorstaan, noemde hij de gesels van het vagevuur. Er rest hun niets anders dan te aanvaarden waarvoor ze volgens hem gemaakt waren; pas dan worden ze verlost. Links in de verte zie je de vrouwen die al verder zijn: een kind dat zich door de ijskorst omhoogwerkt naar zijn moeder, twee vrouwen die van hun bomen zijn losgekomen, en een horizon die naar goud toe warmer wordt. Dat is het nirwana van het verhaal.

Want er is een verhaal. Segantini’s vriend Luigi Illica, die de libretto’s van La bohème, Tosca en Madama Butterfly schreef, bracht een gedicht met de titel Nirvana in het Italiaans uit en presenteerde het als de vertaling van een middeleeuwse Indiase tekst. Segantini schilderde de vrouw in de boom vier keer: De vrucht van de liefde, De straf voor de wellust, dit doek, en De engel van het leven. Het waren zijn eerste symbolistische schilderijen.

Er zit ook iets van zijn eigen leven in. Zijn moeder stierf toen hij zeven was. Hij liep weg, werd op straat in Milaan gevonden en naar een tuchtschool gestuurd, waar een aalmoezenier merkte dat hij kon tekenen. Tot halverwege de dertig kon hij nauwelijks lezen of schrijven. En hij was zijn hele leven staatloos, dus hij kreeg geen paspoort en heeft nooit één keer een voet gezet in zijn eigen tentoonstellingen in het buitenland.

Hij stierf op achtentwintig september 1899 aan buikvliesontsteking, hoog in de bergen, terwijl hij aan het derde paneel van een drieluik werkte. Twee jaar later hield Wenen de grootste Segantini-tentoonstelling die er ooit was geweest, en in datzelfde jaar schonk de Secession dit doek, dat ze had gekocht, aan de staatsgalerie. Volgens de archieven van het museum hing het in mei 1903 voor het eerst in de Moderne Galerie in Wenen. Zoek voor je verdergaat nog even de signatuur in de hoek rechtsonder: G. Segantini, 1894.

Stop 4 van 5 · Boven-Belvedere, niveau 2, Opkomst van het modernisme 1900–1920

De dood en het meisje

Egon Schiele · 1915 · Olieverf op doek, 150 × 180 cm

Om op te letten

  • De ogen van de man. Ze kijken niet naar haar en niet naar jou; ze kijken langs alles heen, en daar draait het hele schilderij om.
  • Haar armen. Ze heeft ze allebei om hem heen geklemd, en zijn handen houden haar lang niet zo stevig vast.
  • Het evenwicht tussen de twee lichamen. Het Belvedere noemt de houding opzettelijk wankel, zo geschikt dat het lijkt alsof alles het volgende moment kan bezwijken.
  • De signatuur en de datum rechtsboven, in Schieles hoekige hoofdletters: EGON SCHIELE 1915.
Transcriptie (1:39)

Honderdvijftig bij honderdtachtig centimeter, dus de twee figuren op het witte laken zijn levensgroot. Zij heeft allebei haar armen om hem heen geklemd. Hij houdt haar niet op dezelfde manier vast, en, zoals het Belvedere het zegt, zijn blik gaat de leegte in: niet naar haar, niet naar jou, naar niets in deze zaal.

Dat gezicht is van Schiele zelf. Het schilderij is deels een zelfportret, en zodra je weet wie zij is, kun je er moeilijk nog beleefd naar kijken. Ze is Wally Neuzil, zijn model en een aantal jaren zijn partner. In 1915 verliet hij haar om te trouwen met Edith Harms, die uit een fatsoenlijke burgerfamilie kwam. Hij schilderde dit in datzelfde jaar, het jaar van zijn huwelijk en het jaar waarin het leger hem opriep voor de Eerste Wereldoorlog.

Wat het Belvedere zonder omwegen vermeldt, is wat er daarna gebeurde. Neuzil liet zich na de breuk opleiden tot verpleegster, ging naar de oorlog en stierf in 1917 aan roodvonk.

Kijk dus hoe de twee lichamen zijn geschikt. Het Belvedere noemt het evenwicht opzettelijk broos, een wankele houding die de kunstenaar zo heeft opgebouwd dat ze het volgende moment lijkt te bezwijken. Niets in het schilderij houdt het overeind. Het laken glijdt onder hen weg, en de grond daarachter is in brokken gebroken.

Schiele noemde het niet De dood en het meisje. Hij gaf het eerst de titel Man en meisje, en ook Verstrengelde mensen. De latere titel trekt het schilderij binnen in een onderwerp dat schilders al sinds de renaissance gebruikten, het contrast tussen de dood en een jonge vrouw, en de man in de donkere monnikspij past daar goed genoeg in om de naam te laten blijven hangen. Die naam verzacht ook wat er gebeurt, want bij Schiele klampt de vrouw zich aan de dood vast als aan een minnaar. Dat haalt de gruwel uit het motief en zet er iets ergers voor in de plaats.

Het Belvedere kocht het schilderij in 1930 van de Secession in München. Zoek voor je verdergaat de signatuur rechtsboven, in zijn zware, vierkante hoofdletters, met de datum eronder. Negentienvijftien. Hij had nog drie jaar.

Stop 5 van 5 · Boven-Belvedere, niveau 2, Opkomst van het modernisme 1900–1920

De familie

Egon Schiele · 1918 · Olieverf op doek, 150 × 160,8 cm

Om op te letten

  • Het kind, laag tussen de benen van de vrouw, dat naar buiten kijkt. Het werd als laatste geschilderd, over een boeket bloemen dat er eerst stond.
  • De linkerhand van de man. Delen van dit doek zijn onvoltooid gebleven, en die hand is er een van, vlak naast een gezicht dat tot in elk detail is uitgewerkt.
  • Waar ze naar kijken. Hij kijkt je rustig aan; zij staart langs je heen, in zichzelf gekeerd.
  • Het verschil in huid. Haar lichaam is bleekroze, het zijne donkerder, bijna brons, tegen een achtergrond die donkerder is dan allebei.
Transcriptie (2:12)

Drie figuren, als een piramide opgestapeld in het donker, dicht op elkaar en, zoals de eigen beschrijving van het Belvedere het zegt, toch van elkaar geïsoleerd. De man bovenaan is opnieuw Schiele, gehurkt achter de vrouw, met zijn knieën om haar heen opgetrokken, hoekig waar zij zacht is. Zij zit tussen zijn benen, kijkt omlaag en opzij, in zichzelf gekeerd. Onderaan, half verborgen, gluurt een kind tussen haar benen door naar buiten.

Ook dit noemde Schiele niet De familie. Hij noemde het Kauerndes Menschenpaar, het gehurkte paar, en het Belvedere vermeldt het nog altijd onder die naam, met De familie tussen haakjes. De titel die wij gebruiken, kreeg het pas na zijn dood, toen de critica Berta Zuckerkandl hem voor het eerst gebruikte. En waarom die nieuwe titel zo ondraaglijk is, moet je weten voor je deze zaal verlaat.

Hij toonde het schilderij in 1918 op de negenenveertigste tentoonstelling van de Weense Secession. Hij ontwierp er ook de affiche voor. Er hingen negentien schilderijen en vierentwintig tekeningen van hem aan de muren. Gustav Klimt was in februari van dat jaar gestorven, en op zijn achtentwintigste was Schiele de belangrijkste schilder van Wenen. Edith was zwanger van hun eerste kind.

Op achtentwintig oktober 1918 stierf Edith Schiele aan de Spaanse griep, zes maanden zwanger. Het kind overleefde het niet. Schiele stierf drie dagen later aan dezelfde ziekte, op de eenendertigste. Het gezin op het schilderij heeft nooit bestaan en zou ook nooit bestaan.

En toch is het geen portret van hen. Het model voor de vrouw is niet Edith. Het zou heel goed Wally Neuzil kunnen zijn, de vrouw van het schilderij dat je net achter je hebt gelaten. Kijk nu naar het kind: Schiele schilderde het er pas laat in, over een boeket bloemen dat tussen de benen van de vrouw had gelegen, en het model was zijn neefje Toni. Het schilderij is dus geen verslag van een gezin. Het is een idee van een gezin, samengesteld uit mensen die dat gezin niet waren, door een man die op het punt stond die kans te verliezen.

Nog één detail, en het is een hard detail. Delen van het doek zijn niet af. Kijk naar de linkerhand van de man, en dan naar zijn gezicht, een paar centimeter erboven. Het gezicht is helemaal uitgewerkt. De hand is er nauwelijks.

Het schilderij ging in 1918 rechtstreeks uit Schieles atelier naar de Weense verzamelaar en schilder Hans Böhler, bleef bij hem tijdens zijn jaren in New York, en in 1948 kocht het Belvedere het van hem.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles in het Belvedere.

Na vijf werken houdt de gratis wandeling op. De app gaat door, door het hele paleis: fotografeer een barok plafond, een biedermeierportret of de volgende Klimt aan dezelfde wand, en Chiaro zegt je meteen wat het is, vertelt het verhaal erachter en beantwoordt je volgende vraag hardop, ter plekke.

Is dat echt goud?Wie is de vrouw in De kus?Waarom hangt ze in die boom?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Prinz-Eugen-Straße 27, 1030 Wenen. Dat is het Boven-Belvedere, het paleis boven aan de tuin, en alles op deze pagina bevindt zich daarbinnen. Het Beneden-Belvedere aan de Rennweg 6 is een apart gebouw met een eigen ticket, en daar zijn tijdelijke tentoonstellingen te zien, niet De kus.

Met tram D tot de halte Schloss Belvedere sta je bij het Boven-Belvedere. Treinen, de S-Bahn en de trams 18 en O stoppen bij Quartier Belvedere. Vanaf de U1 bij Südtiroler Platz / Hauptbahnhof is het ongeveer vijftien minuten lopen.

02

Tickets

  • Je gaat naar binnen op een tijdslot. Boek op belvedere.at, dan loop je meteen door naar de ingang van het museum in plaats van in de rij te staan bij de kassa. Het tijdslot bepaalt wanneer je naar binnen gaat, niet hoelang je blijft.
  • Kijk goed welk gebouw je boekt. De kus hangt in het Boven-Belvedere aan de Prinz-Eugen-Straße 27; het Beneden-Belvedere aan de Rennweg 6 is een ander paleis met een ander ticket.
  • Elke dag open van 9.00 tot 18.00 uur, en van 15 juli tot en met 31 augustus 2026 van 9.00 tot 19.00 uur. De laatste toegang is dertig minuten voor sluitingstijd en het museum sluit precies op het hele uur, dus kom niet om kwart voor zes aan.
  • Kluisjes zijn gratis op alle locaties van het Belvedere, rolstoelen ook. Bagage kun je er niet kwijt.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De eigen audiotours van het Belvedere draaien op een app op je eigen telefoon. Je voegt ze toe aan je toegangsticket als je online boekt, of je huurt ter plaatse tegen betaling een apparaat, zolang de voorraad strekt. Twee ervan gaan over dit gebouw: Picture This!, met tweeëndertig stops en ongeveer een uur, en Competing Ideas. Vienna 1900, met achttien stops en ongeveer veertig minuten, allebei in elf talen. De vijf stops hier zijn gratis; voor alles daarna is er de Chiaro-app.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor het Belvedere?

Ja, deze. Vijf stops die in de browser van je telefoon spelen, elk met een transcriptie, zonder dat je iets hoeft te downloaden. Daarna vertelt de Chiaro-app je over elk werk in het museum zodra je het fotografeert.

Wat kost de officiële audiogids van het Belvedere?

De tours van het Belvedere draaien op een app op je eigen telefoon en worden tegen betaling als extra verkocht wanneer je online je toegangsticket koopt. In het museum kun je ook tegen betaling een audiogidsapparaat huren, zolang er een beschikbaar is. De actuele prijzen staan op belvedere.at.

Waar hangt De kus in het Belvedere?

In het Boven-Belvedere, op niveau 1, in de afdeling Wenen 1900 aan de westkant van de verdieping. Het museum zet het werk met naam en toenaam op zijn eigen plattegrond van het gebouw. Het hangt niet in het Beneden-Belvedere, en sinds 1997 is het niet meer buiten Wenen geweest.

Is het Belvedere op een bepaalde dag van de week gesloten?

Nee. Het Boven-Belvedere is van maandag tot en met zondag open van 9.00 tot 18.00 uur, en van 15 juli tot en met 31 augustus 2026 tot 19.00 uur. De laatste toegang is dertig minuten voor sluitingstijd. Kijk vóór een feestdag even op belvedere.at.

Wat kost een ticket voor het Boven-Belvedere?

Een ticket voor dezelfde dag kost 23 euro. Senioren boven de 65 en studenten onder de 26 betalen 19 euro, wie een Vienna City Card heeft 21,50 euro, en kinderen en jongeren onder de 19 mogen gratis naar binnen. Met een Gold Pass van 49 euro kun je een jaar lang naar alle drie de locaties van het Belvedere, zonder een tijdslot te hoeven boeken.

Hoe lang duren deze vijf stops?

Ongeveer elf minuten audio en zo’n veertig minuten lopen, allemaal binnen het Boven-Belvedere. Drie stops liggen bij elkaar in de zalen van Wenen 1900 op niveau 1 en de andere twee een verdieping hoger, dus je hoeft nergens terug te lopen. Ter vergelijking: de eigen chronologische tour van het Belvedere langs de hele opstelling telt tweeëndertig stops en ongeveer een uur luisteren, en dan moet je nog lopen.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Belvedere.