Albertina Müzesi · Viyana · Bağımsız rehber
Albertina Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Beşi de burada çalıyor; ne uygulama ne de kod kartı gerekiyor. Sonra Chiaro'yu bir sonraki odaya ya da Kat 2'deki bir sonraki tabloya doğrultun, tek bir fotoğraftan onu da anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. Albertina Müzesi ile bağlantılı değildir.
Habsburg Saray Daireleri
Albertina Müzesi, Viyana
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Albertina Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 10 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Beş durak, iki kat, tek bir saray. Rota Kat 1'de, Habsburg Saray Daireleri'nde başlıyor: arşidüklerin yaşadığı bu daireleri müze seksen yıl boyunca ofis olarak kullanmış. Ardından Kat 2'ye çıkıp dört tabloya geçiyorsunuz: Toulouse-Lautrec'in on yedi yaşında yaptığı bir at resmi, Signac'ın Venedik'i, bir Modigliani ve en sonda Monet'nin iki metrelik havuzu. Yaklaşık on dakika dinleme; asansör boşsa yirmi dakika yürüyüş.
Bu sayfadaki her bilgi Albertina'nın kendi çevrimiçi koleksiyon veritabanından ve ikinci bir kaynaktan geliyor. Batliner salonlarının düzeni zaman zaman değişiyor, Saray Daireleri de bir etkinlik için kordonla kapatılabiliyor; bu yüzden son sözü duvardaki etiket söyler. Etiket bizi yalanlıyorsa bize yazın.
Durak 1 / 5 · Kat 1, Saray Daireleri (Prunkräume)
Habsburg Saray Daireleri
Mimar: Louis Montoyer; iç mekân düzenlemesi: Joseph Kornhäusel · Tören kanadı: 1802–1804; iç mekânların yenilenmesi: 1822'den itibaren; restorasyon: 1998–2003 · İpek duvar kaplamaları, avizeler, şömineler ve çini sobalar, kakma parkeler ve özgün mobilyalarla yirmi oda
Şunlara dikkat edin
- Bir köşede duran beyaz çini soba. Albertina, şömineleri ve sobaları restore ettiği özgün donanımın parçası sayıyor.
- Zemin. Birkaç ağaç türünden kakma parke; desenler odadan odaya değişiyor.
- Sandalyeler. Özgün mobilyaların büyük kısmı Viyanalı mobilya ustası Josef Danhauser'e ısmarlanmış, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra dünyanın dört bir yanına dağılmış ve 1998 ile 2003 arasındaki restorasyonda geri satın alınmış.
- Duvarlardaki ipek. Dük Albert'in 1802 ile 1804 arasında parasını ödediği döşeme işinin parçası olarak Lyon'dan ısmarlanmış.
Konuşma metni (2:29)
Kapılar beyaz ve altın; ayağınızın altındaki zemin, bir sonraki odada değişecek bir desenle döşenmiş kakma ahşap; bir köşede de küçük bir sütun gibi duran beyaz bir çini soba var. Bir galeride değil, özel bir dairedesiniz. Yaklaşık yüz yıl boyunca Habsburg arşidükleri ve arşidüşesleri gerçekten bu binada yaşadı ve odalarından yirmisi bugüne kaldı.
Bu odaları, imparatorun kendisini fark etmesini isteyen bir adam yaptırdı. Saksonya-Teschen Dükü Albert ile eşi Arşidüşes Maria Christina, savaş ve devrim Brüksel'e ulaşınca, 1792'de Avusturya Hollandası'ndan kaçmıştı. İmparator İkinci Franz, 1794'te şehir surlarının Augustiner burcu üzerindeki bu sarayı onlara verdi. Albert sarayı önce gravür ve çizim koleksiyonu ile kütüphanesi için düzenledi, ardından 1802 ile 1804 arasında koca bir tören kanadı ekledi. Yüz elli metre uzunluğundaki cephesi, dosdoğru yandaki Hofburg'a dönüktü.
Yanlarında neler getirdiklerine bakın. Mobilyalar, panjurlar ve duvar lambrileri, Brüksel yakınlarındaki Laeken sarayından buraya taşınıp yeni odalara yerleştirildi; Lyon'dan ısmarlanan ipek duvar kaplamaları, kakma parkeler ve yaldızlı kristal avizeler de eklendi. Yeni kanadın mimarı Louis Montoyer'ydi ve o günden beri saray doğrudan Hofburg'a bitişik. Albert 1822'de ölünce ev, varisi Arşidük Karl'a geçti; Avusturya onu Aspern zaferinin kahramanı olarak hatırlar. Karl iç mekânları Joseph Kornhäusel'e yeniden düzenletti. Sfenksli geniş merdiven ve sert, beyaz Kaiserstein taşından basamakları o dönemden kalma.
Sonra odalar ortadan kayboldu. 1919'da bina ve koleksiyon Cumhuriyet'e geçti; 1920'de bu tören odalarının hepsi halka kapatıldı ve ofis, kütüphane ve depo yapıldı. Seksen yıl boyunca ipekler ve kakma parkeler sıradan duvar ve zemin muamelesi gördü. Mart 1945'te bombalar sarayı vurdu, savaştan sonra da bina sade bir şekilde onarıldı.
Yani şu an içinde durduğunuz yer, geri kazanılmış bir mekân. 1998 ile 2003 arasındaki yeniden yapım sırasında klasisist odalar seksen yıl sonra ilk kez restore edildi ve müze özgün mobilyaların peşine düştü. Bu mobilyaları önce Dük Albert, sonra Arşidük Karl, Viyanalı mobilya ustası Josef Danhauser'e yaptırmıştı; Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra da dünyanın dört bir yanına dağılmışlardı. Büyük bölümü geri satın alındı. Kazılar sırasında binanın altından, yüz otuzdan fazla mezarı olan bir Roma mezarlığı da çıktı ve işler bir süre durdu. Odalar sonunda açıldığında, evin tarihinde ilk kez halka açılmış oldular.
Durak 2 / 5 · Kat 2, Monet'den Picasso'ya: Batliner Koleksiyonu
Beyaz At Gazelle
Henri de Toulouse-Lautrec · 1881 · Tuval üzerine yağlıboya, 61 × 49,5 cm
Şunlara dikkat edin
- Sağ üstteki imza. Monfa 1881 yazıyor; Lautrec değil, bir aile adı.
- Atın kapının kenarına dayanan ağzı. Bölmesinin tahtasını kemiriyor; hayvanın canının sıkıldığını ve kapalı kaldığını buradan anlıyorsunuz.
- Beyaz olmayan beyaz post. Gölgede açık maviye iniyor; kapı ve arka plan ise aynı sıcak kahverengiyle boyanmış.
Konuşma metni (1:45)
Beyaz bir at neredeyse bütün tuvali dolduruyor. Başı aşağıda, kulakları dik, ağzı bir ahır kapısının üst kenarına dayanmış. Tablo altmış bir santimetreye kırk dokuz buçuk santimetre; onu yapan kişi de on yedi yaşındaydı.
Henri de Toulouse-Lautrec 1881 yazını, ailesinin sık sık tatil yaptığı Albi yakınlarındaki Château du Bosc'ta geçirdi. Gazelle, annesinin ailesi olan Céleyran kontlarının harasındaki atlardan biriydi. Resme bir kaza yüzünden, daha doğrusu iki kaza yüzünden gelmişti. 1878 ve 1879'daki ağır kemik kırıkları onu uzun süre yatağa bağladı ve sonunda bacaklarının biçimini bozdu; yeteneği de tam o hastalık döneminde ortaya çıktı. Ailenin bir dostu, at ve av sahneleri resmeden René Princeteau ona ilk derslerini verdi; yıllarca en çok köpek ve at çizip boyadı.
Şimdi sağ üstteki yazıyı bulun. Lautrec yazmıyor. Monfa yazıyor, yanında da bir tarih. Monfa, ait olduğu eski Güney Fransa soylu ailesinin ek soyadlarından biriydi ve erken dönem eserlerinde bu adı kullandı. Aynı yaz bu atı bir kez daha, bu sefer yandan resmetti.
Sonra gerçekte neyi fark ettiğine bakın. Hayvan dar bir bölmeye kapatılmış ve bundan hiç memnun değil. Kulaklar dikilmiş, göz tetikte, ağız kapının tahtasını kemirip duruyor. Bu, canı sıkılmış, kapalı kalmış bir hayvan; on yedi yaşında bir çocuk bunu tam yerinden yakalamış.
Renk ise öbür sürpriz, çünkü ortada pek az renk var. Kapı ve atın arkasındaki bütün fon aynı sıcak kahverengide tutulmuş, böylece hiçbir şey dikkatinizi çekmek için yarışmıyor. Postun beyazı da beyaz değil. Işığın ulaşmadığı her yerde açık maviye koyulaşan soğuk bir beyaz bu; atın resimde bir delik gibi değil de dolu bir gövde gibi görünmesinin sebebi de bu. İşte karşınızda: Güney Fransa'da bir ahırda, bir atın ağzını kusursuz yakalayan bir çocuk.
Durak 3 / 5 · Kat 2, Monet'den Picasso'ya: Batliner Koleksiyonu
Venedik, Pembe Bulut
Paul Signac · 1909 · Tuval üzerine yağlıboya, 73 × 92 cm
Şunlara dikkat edin
- Bir kol boyu uzaktan boya. Ayrı ayrı, kare biçimli renk vuruşları, hiç karıştırılmamış; su ancak geri çekildiğinizde birleşiyor.
- Yelkenlerdeki ve tekne gövdelerindeki yeşil. Teknelere o zümrüt yeşili gölge tonlarını düşüren, yukarıdaki pembe bulut.
- Sağda, direklerin arkasındaki kilise. Palladio'nun San Giorgio Maggiore Kilisesi, yanında da ince kulesi.
Konuşma metni (1:48)
Önce yaklaşın, kibarlığın izin verdiğinden de fazla. Önünüzdeki su, su değil. Yan yana konmuş, hiç karıştırılmamış birkaç bin ayrı küçük dikdörtgen boya bu; mavi, yeşil ve bir lagünde hiç işi olmayan bir pembe. Şimdi dört beş adım geri çekilin: her şey birleşip Venedik'te bir akşama dönüşüyor.
Paul Signac bu tabloyu 1909'da yaptı ve bu yöntemi geliştiren iki kişiden biri o. İzlenimci tarzda birkaç erken denemeden sonra, 1884'te kendisinden dört yaş büyük Georges Seurat'ya katıldı; Seurat, yaşı ilerlemiş Pissarro ile birlikte Yeni İzlenimciliğin çekirdeğini oluşturuyordu. Seurat içine kapanık biriydi ve meslektaşlarını uzakta tutardı. Signac tam tersiydi; yeni yöntemi dinlemek isteyen herkese anlatmaya ve yaymaya koyuldu. 1898 ve 1899'da, bütün bu işin Delacroix'nın renk kuramından geldiğini savunan bir inceleme yayımladı. Seurat 1891'de genç yaşta ölmüştü; Signac artık akımın baş sözcüsüydü.
Aynı zamanda teknesiyle uzak sulara açılan tutkulu bir denizciydi; kuşağının hiçbir ressamı limanlara onun kadar sık dönmedi. Venedik'i ilk kez 1904'te gördü, Mart 1908'de yeniden geldi.
Baktığınız yer, Giudecca'nın yanındaki demir yeri; suyun karşısında, günün son ışığında San Giorgio Maggiore adası. Kilisenin cephesi Palladio'nun, ince kule de hemen yanında. Üstlerinde, tabloya adını veren bulut süzülüyor. Kendi gözünüzle kontrol etmeye değer olan şu: öndeki teknelerin gölgelerine o zümrüt yeşilini koyan şey, o pembe. Bulutu elinizle kapatın, yeşiller anlamını yitiriyor.
Gözünüzün size söyleyeceği bir şeyi de düzeltelim. Bu tablo yerinde yapılmadı. Yetmiş üçe doksan iki santimetrelik bir tuval zaten pek öyle yapılamazdı. Signac etütlerini Venedik'te yaptı, tuvali ertesi yıl atölyesinde bu notlardan kurdu; ışığın, gerçek bir akşamda olabileceğinden çok daha kararlı olmasının sebebi de bu.
Durak 4 / 5 · Kat 2, Monet'den Picasso'ya: Batliner Koleksiyonu
Yarı Çıplak Kadın
Amedeo Modigliani · 1918 · Tuval üzerine yağlıboya, 100 × 65,3 cm
Şunlara dikkat edin
- Gözler. Göz bebeği olmayan, düz, mavimsi gri bademler; maskeye indirgenmiş bir yüzün parçası.
- İç gömleği. Çıkarmamış; müzenin bu tabloya verdiği öbür adın Gömlekli Genç Kadın olmasının sebebi bu.
- Sağ üst köşedeki, arka planın yeşiline yazılmış imza.
Konuşma metni (2:00)
Çoğu insanın ilk fark ettiği şey gözler, çünkü içlerinde hiçbir şey yok. Düz, mavimsi gri bademler; göz bebeği yok, bakışın bir yönü yok. Baş bir yana düşmüş, boyun hiçbir boynun olamayacağı kadar uzun, yüz de bir portreden çok bir maskeye benzeyene kadar düzleştirilmiş.
Burada konuşan, içindeki heykeltıraş. Amedeo Modigliani Livorno'da doğdu, akademik eğitim almış bir ressam olarak Paris'e geldi ve 1909 ile 1914 arasında orada çoğunlukla taş yontucusu olarak çalıştı. O yıllarda taştan oyduğu sade, arkaik, aşırı uzatılmış biçimler onu hiç bırakmadı. Resme döndüğünde de yontmayı sürdürdü, ama bu kez yağlıboyayla.
Bu kadın, 1918'de aynı kızıl saçlı modeli farklı pozlarda gösteren küçük bir tablo grubuna ait. Modelin adı kayıtlara geçmemiş. Tablo iki başka adla da biliniyor, Gömlekli Genç Kadın ve Sütçü Kız; ikisi de aynı şeyi işaret ediyor. Bir daha bakın: soyunmamış. İç gömleği hâlâ üzerinde, bir eliyle göğsüne bastırıyor ve bu jest o kadar utangaç ki böyle resimlerin neden insanları rahatsız ettiğini bugün kavramak gerçekten zor. Ama ettiler.
Sırf kışkırtmak için kışkırtmıyordu. Albertina'nın kendi yorumuna göre bilinçli olarak geçmişe uzanıyordu: Botticelli'nin hem iffetli hem baştan çıkarıcı Meryem tasvirlerine, Raffaello'nun Fornarina'sına, Tiziano'nun Venüslerine ve Ingres'in odalıklarına. Bu geleneğe kattığı şey Mısır ve Afrika'ydı: müzelerin heykel salonlarında âşık olduğu o düz, cepheden, hiyeratik stilizasyon.
Bu tabloyu yaptığında iki yıllık ömrü kalmıştı ve işler daha yeni biraz kolaylaşmıştı. 1916'da genç bir Polonyalı yazarla, Léopold Zborowski ile dost oldu; Zborowski onun menajeri oldu ve sonunda tam zamanlı resim yapabilmesini sağladı. Ondan önce durumu perişandı. Montmartre'da Bateau-Lavoir denen eski çamaşırhanede Modigliani'nin komşusu, yazar Max Jacob idi; Picasso, Soutine ve Modigliani arasında yaşamış ve hepsini en iyi anlayan kişi olmuştu. Jacob'a göre Modigliani çocukluğundan beri Livorno'da yoksul olduğu için, gururu ve kara ruh hâlleri de dahil, içindeki her şey tek bir şeye yönelmişti: sanatta saflığa.
Durak 5 / 5 · Kat 2, Monet'den Picasso'ya: Batliner Koleksiyonu
Nilüfer Havuzu
Claude Monet · Yaklaşık 1917–1919 · Tuval üzerine yağlıboya, 100 × 200 cm
Şunlara dikkat edin
- En soldaki açık renkli boşluk. Gökyüzünün yansıyan ışığı bu ve başka yok; koyu yansımalar sağ tarafın neredeyse dörtte üçünü kaplıyor.
- Sol alttaki işaret. Claude Monet yazıyor, ama bu onun eli değil, ölümünden sonra basılmış tereke damgası.
- Olmayan ufuk. Ne kıyı ne gökyüzü ne uzak bir kenar: iki metrenin tamamı yukarıdan bakılan su.
Konuşma metni (2:13)
İki metre eninde, bir metre boyunda ve hiçbir yerde ufuk yok. Ne kıyı var ne gökyüzü ne de uzak bir kenar. Doğrudan aşağıya, suyun içine bakıyorsunuz; yukarıda bir dünya olduğunu size söyleyen tek şey, en solda gökyüzünün yansıdığı açık renkli bir boşluk. Geri kalan her şey, sağ tarafın neredeyse dörtte üçü, üzerinde nilüfer yapraklarının yüzdüğü koyu bir yansıma.
Burası Giverny: Paris'in kuzeyinde, Claude Monet'nin son on yıllarını geçirdiği ve konularını neredeyse hiçe indirdiği küçük yer. Geriye çiçek bahçesiyle, Japon örneklerine göre yaptırdığı havuz kaldı. 1926'daki ölümüne kadar nilüferler yaptığı her şeyin merkezindeydi.
Bu tuvalin bir amacı vardı. Monet 1914'ten itibaren havuzu çok büyük panolara resmediyordu ve bunların kendi tasarımına uygun bir mekânda sergilenmesini istiyordu. 1918 ateşkesinin ertesi günü, kendi deyişiyle grandes décorations olan bu büyük panoları dostu, Fransa Başbakanı Georges Clemenceau'ya ithaf etmeye ve devlete bağışlamaya karar verdi. O mekânı görecek kadar yaşamadı. Seri, ölümünden bir yıl sonra, 1927'de, Tuileries Bahçesi'ndeki Orangerie'nin iki oval salonuna yerleştirildi.
Bu tablo, o büyük süslemeyi hazırlarken yaptığı çok sayıdaki eserden biri. Monet Nisan 1918'de tam bu boyutta, yüze iki yüz santimetrelik yirmi tuval ısmarladı ve sonraki iki yıl içinde bunları birbiri ardına boyadı. Bu düzenlemeyi o kadar beğendi ki iki tuvalde daha neredeyse aynen tekrarladı, bunlardan birini yarım bıraktı; bir de bugün New York'taki Modern Sanat Müzesi'nde asılı duran dev bir triptiğin sağ kanadına büyüttü.
Şimdi ne yaptığına bakın. Nilüferler ortada değil. Işık bir yanda, karanlık öbür yanda; gözünüzü sabitleyecek tek bir çizgi bile yok. Yansıma ve gerçeklik tek bir yüzeyde birleşmiş; sağdaki koyu kütle hem yansıyan bir manzara hem de suyun üstünde duran bir boya lekesi. Albertina'nın kendi kataloğu bunu açıkça söylüyor: simetrinin kaldırılması, ufkun yokluğu, yansıyanla gerçeğin kaynaşması; hepsi izlenimciliğin çok ötesini gösteriyor.
Son bir şey, sol altta. Orada bir imza var, Claude Monet, ama bu bir imza değil. Ölümünden sonra, bittiğini hiç söylemediği bir tuvalin boyasına basılmış tereke damgası. Bu tablonun hâlâ modern görünmesinin bir nedeni de kimsenin onun bittiğine hiç karar vermemiş olması.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Albertina'daki her şeye doğrultun.
Beş durak burada bitiyor; Albertina'da ise on dokuz saray odası daha ve hakkında hiçbir şey duymadığınız koca bir kat dolusu tablo var. Kameranızı herhangi birine tutun, bir çini sobaya, iki salon ötedeki bir Kirchner'e, merdivendeki sfenkslere; uygulama ne olduğunu söylesin, sonra da siz orada dururken aklınıza gelen soruları sesli yanıtlasın.
Gitmeden önce
Ulaşım
Albertinaplatz 1, 1010 Viyana; iç şehirde, Devlet Operası, Kärntnerstraße ve Hofburg arasında. Tek bir ana giriş var, eski şehir surlarının burcunun üstünde; Albertinaplatz'tan bir dış asansör ve bir yürüyen merdiven sizi yukarı çıkarır, gişeler de kapıyla aynı seviyededir.
U1, U2 ve U4 metro hatlarıyla Karlsplatz/Oper'e ya da U3 ile Stephansplatz'a. 1, 2, D, 62 ve 71 numaralı tramvaylar ile Lokalbahn Wien-Baden, Kärntner Ring/Oper durağında durur. 2A otobüsü doğrudan Albertina durağında durur.
Biletler
- Kapalı olduğu bir gün yok. Albertina çalışma saatlerini her gün 10.00–18.00, çarşamba ve cuma günleri ise 21.00'e kadar olarak veriyor.
- Kapanabilen kısım Saray Daireleri. Müze, kötü havada, koruma gerekçesiyle ya da bir etkinlik nedeniyle zaman zaman yalnızca kısmen gezilebildikleri için anlayış bekliyor ve günün durumunu öğrenmek için bir telefon numarası yayımlıyor.
- 19 yaşın altındaki çocuklar ücretsiz giriyor, 26 yaşın altındaki ziyaretçiler indirimli ücret ödüyor.
- Albertina ile Karlsplatz'taki ALBERTINA MODERN, biletleri ayrı iki ayrı bina. İkisini birden yalnızca kombine bilet kapsıyor; hangisini aldığınızı kontrol edin.
Resmî sesli rehber
Albertina'nın kendi rehberi kiralık bir cihaz değil, bir akıllı telefon rehberi. Bir kod kartı satın alıyorsunuz, üzerindeki QR kodu okutuyorsunuz ve tur, uygulama yüklemeden kendi telefonunuzda açılıyor: bina başına beş avro, Albertina Dostları için ücretsiz; Habsburg Saray Daireleri ve Monet'den Picasso'ya için ayrı turlar var. Bizimki öbür türden. Satın alınacak bir şey yok, gişeden teslim alınacak bir şey yok, bir kat yerine beş eser var ve daha bilet almadan çalışıyor.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Albertina sesli rehberi var mı?
Evet, bu sayfa. Beş kayıt, zaten elinizde tuttuğunuz tarayıcıda doğrudan çalıyor; satın alınacak ya da gişeden alınacak bir şey yok, salon dinlemek için fazla gürültülüyse de her kelime aşağıda yazılı. Altıncı eser ve sonrası için fotoğraf çekin, gerisini Chiaro uygulaması devralsın.
Albertina'nın resmî sesli rehberi ne kadar?
Normal tarifeyle bina başına beş avro, Avusturya İşaret Dili versiyonu üç avro, Albertina Dostları için ücretsiz. Bir cihaz değil: bir kod kartı alıyor, QR kodunu okutuyorsunuz ve tur kendi telefonunuzda çalıyor. Habsburg Saray Daireleri ve Monet'den Picasso'ya için turlar var; satın alınan bir tur, o sergi kapanana kadar dinlenebiliyor.
Dürer'in Genç Tavşan'ı Albertina'nın neresinde?
Genellikle önünde durabileceğiniz bir yerde değil. Tavşan kâğıt üzerine suluboya; ışığın kâğıda verdiği hasar kalıcıdır, bu yüzden Albertina'nın Dürer çalışmaları depoda durur ve yalnızca belirli sergiler için çıkarılır. 2026'da Tavşan, 11 Ekim'e kadar süren Collecting for the Future adlı yıl dönümü sergisindeydi; o tarihten sonra yeniden depoda olduğunu varsayın. Gitmeden önce müzenin güncel sergilerine bakın ve ziyaretinizi bu esere göre planlamayın.
Albertina pazartesi günleri kapalı mı?
Hayır. Müze çalışma saatlerini her gün 10.00–18.00 olarak veriyor; çarşamba ve cuma günleri 21.00'e kadar açık. Herhangi bir gün kapalı olabilecek tek kısım Saray Daireleri: Albertina bunları zaman zaman bir etkinlik için ya da koruma gerekçesiyle kötü havalarda tamamen veya kısmen kapatıyor.
Albertina'yı gezmek ne kadar sürer?
Bu beş durak yaklaşık on dakikalık anlatım ve iki katta aşağı yukarı yirmi dakikalık yürüyüş demek. Albertina ayrıca Kat 0, 1 ve 2'de aynı anda birkaç geçici sergi düzenliyor; bu yüzden ziyaretçilerin çoğu bundan epey uzun kalıyor.
Biletim Albertina Modern'i de kapsıyor mu?
Hayır. Albertinaplatz'taki Albertina ile Karlsplatz'taki ALBERTINA MODERN, girişleri ayrı iki bina; aralarında yürüyerek on dakika kadar var. İkisini ve Albertina Klosterneuburg'u birlikte kapsayan bilet, 29,90 avroluk kombine bilettir.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Albertina Müzesi ile bağlantılı değildir.