Art Institute of Chicago · Chicago · Onafhankelijke gids
Audiogids voor het Art Institute of Chicago,
vijf stops, gratis.
Vijf schilderijen op één verdieping, hier meteen af te spelen zonder app. Voor de rest van een collectie van bijna 300.000 werken maak je in de zaal een foto, en dan neemt Chiaro het over.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Art Institute of Chicago.
Een zondagmiddag op het eiland La Grande Jatte — 1884
Art Institute of Chicago
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in het Art Institute of Chicago.
De vijf stops · 11 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Alle vijf de stops liggen op niveau 2, en de route loopt van oost naar west. Je begint in zaal 240 bij Seurats Een zondagmiddag op het eiland La Grande Jatte, stapt ernaast zaal 241 in voor De slaapkamer van Van Gogh en daarna zaal 242 voor In de Moulin Rouge (Au Moulin Rouge) van Toulouse-Lautrec. Dan loop je zo’n zestig meter terug naar het westen, naar zaal 222 en Het lied van de leeuwerik (Le Chant de l’alouette) van Jules Breton, en je eindigt ongeveer veertig meter ten zuiden daarvan, in zaal 201, bij Straat in Parijs, regenachtig weer van Caillebotte. Samen ruwweg elf minuten luisteren, en ruim binnen het uur gelopen, als de menigte voor de Seurat je tenminste laat gaan.
Elk zaalnummer, elke datum en elke afmeting op deze pagina komt van de eigen kunstwerkpagina’s van het Art Institute en uit zijn openbare collectie-API, en klopt met een tweede bron. Zalen worden opnieuw ingericht en schilderijen gaan op reis. Zegt het bordje aan de muur iets anders dan wij, dan heeft het bordje gelijk, en we horen het graag.
Stop 1 van 5 · Zaal 240, niveau 2
Een zondagmiddag op het eiland La Grande Jatte — 1884
Georges Seurat · 1884–86, rand toegevoegd in 1888–89 · Olieverf op doek, 207,5 × 308,1 cm
Om op te letten
- De band van geschilderde stippen langs alle vier de randen, binnen de witte lijst. Seurat voegde die in 1889 toe, zodat het oog tussen het schilderij en de muur ergens kon landen.
- Het aapje aan de lijn naast de vrouw met de tournure, rechts. Het is een van de figuren die Seurat er twee jaar na het begin nog bij zette.
- Het gras in het zonnige midden van het doek, bruiner dan het gras aan de randen. Het zinkgeel dat hij daar gebruikte, begon nog tijdens zijn leven donker te worden.
- Het meisje in het wit in het midden: de enige figuur in het volle zonlicht en de enige die je recht aankijkt.
Transcriptie (2:55)
Doe eerst een paar stappen achteruit. Het doek is ruim twee meter hoog en meer dan drie meter breed, en het valt pas op afstand in elkaar. Kom dan dichtbij, en het hele park valt uiteen in losse stippen en streepjes kleur die nergens in elkaar overlopen. Ze kloppen allebei. Dat was precies wat hij wilde bewijzen.
Georges Seurat werkte eraan van mei 1884 tot maart 1885, legde het weg, en pakte het weer op van oktober 1885 tot mei 1886. Hij was midden twintig. In mei 1886 hing het op de achtste en laatste tentoonstelling van de impressionisten, en in augustus van dat jaar nog eens op de salon van de Société des Artistes Indépendants, een kunstenaarsvereniging die hij twee jaar eerder had helpen oprichten.
Het lijkt een luie middag aan de rivier. Zo zag Seurat het zelf niet. Hij vertelde de criticus Gustave Kahn dat zijn voorbeeld de processie van de Panathenaeën was, op de fries van het Parthenon, en dat hij de mensen van zijn eigen tijd in hun wezenlijke vorm voorbij wilde laten trekken. Daarom beweegt er bijna niemand.
Zoek de vrouw met de tournure aan de rechterrand en volg haar arm naar beneden. Daar zit een aapje aan de lijn. Seurat zette het er twee jaar na het begin bij, samen met een paar andere figuren, onder wie een man met een opgerolde krant, zo ver weg tussen de bomen dat de meeste bezoekers hem nooit vinden.
Vergelijk nu het zonnige gras in het midden met het gras aan de randen. Het midden is bruiner. Seurat gebruikte daar een nieuw pigment, zinkgeel, en dat begon al tijdens zijn leven donker te worden en is daar sindsdien gewoon mee doorgegaan. Het zonlicht in het hart van dit schilderij dooft in slow motion.
Kijk ook naar de rand van het doek. Die band van stippen langs alle vier de zijden is geschilderd. In 1889 haalde Seurat het doek van het spieraam, vouwde de spijkerranden open, grondde ze en schilderde er een rand op, zodat het oog een overgang had tussen het schilderij en de muur. De witte lijst daaromheen is gemaakt door de eigen lijstenmakers van het museum en kwam er in 2022 omheen, na een jaar onderzoek naar de vlakke witte lijsten waar Seurat de voorkeur aan gaf. Ze maakten hem bijna helemaal met de hand, want het doek is niet echt rechthoekig. Het is heel licht trapeziumvormig, en de lijst volgt de geschilderde rand op de millimeter.
Dat het hier hangt, komt door twee mensen uit Chicago. Frederic Clay Bartlett en zijn vrouw Helen Birch Bartlett kochten het in 1924, met dit museum al in gedachten, drie jaar voordat de Franse staat zijn eerste Seurat verwierf. Helen stierf in oktober 1925 aan kanker, en in mei daarop schonk haar man hun collectie aan het Art Institute, op haar naam. Drie van de vijf schilderijen op deze wandeling dragen haar naam nog altijd op het bordje.
Eén keer heeft het dit gebouw verlaten. In 1958 reisde het naar het Museum of Modern Art in New York, en op vijftien april brak daar brand uit, waarbij één persoon om het leven kwam. Dit doek hing op een verdieping boven de vlammen en werd naar buiten gedragen, naar het Whitney Museum ernaast.
Stephen Sondheim en James Lapine brachten een paar dagen met dit schilderij door voordat ze Sunday in the Park with George schreven, de musical die in 1984 op Broadway in première ging en het jaar daarna de Pulitzerprijs voor drama won. Sondheim zag het toen voor het eerst in het echt. En als Cameron Frye in Ferris Bueller’s Day Off, hier gefilmd en uitgebracht in 1986, zo lang naar een schilderij staart dat het oplost, dan is het dit schilderij.
Stop 2 van 5 · Zaal 241, niveau 2
De slaapkamer
Vincent van Gogh · 1889 · Olieverf op doek, 73,6 × 92,3 cm
Om op te letten
- De twee schilderijtjes bovenaan de rechtermuur. In deze versie is het ene een zelfportret en het andere een vrouw die niemand heeft kunnen thuisbrengen; in de eerste versie waren het portretten van twee vrienden.
- De muren, die blauw ogen. In de brief waarin Van Gogh de kleuren van deze compositie opsomde, noemde hij ze bleekviolet.
- De hoeken. Niets staat haaks, en dat is geen slecht perspectief: de echte kamer was een trapezium, met een stompe hoek links in de voorwand en een scherpe hoek rechts.
- Het ontbreken van schaduwen. Hij liet ze bewust weg en zette de kleur in vlakke tinten neer, naar het voorbeeld van Japanse prenten.
Transcriptie (1:58)
Dit is de tweede keer dat Van Gogh deze kamer schilderde. De eerste versie was bij een overstroming beschadigd geraakt.
De kamer bestond echt. Place Lamartine nummer 2, in Arles: het huis dat hij het Gele Huis noemde. De deur rechts kwam uit op de overloop en de trap. De deur links leidde naar de logeerkamer die hij klaarhield voor Gauguin. De eerste versie schilderde hij half oktober 1888, ongeveer een week voordat Gauguin aankwam, en aan zijn broer Theo schreef hij dat het schilderij was voortgekomen uit een ziekte die hem dagenlang in bed had gehouden, en dat het schilderen ervan zijn wraak was voor die gedwongen rust.
De Rhône trad buiten haar oevers terwijl hij opgesloten zat in het oude ziekenhuis van Arles, en het eerste doek raakte beschadigd. Hij schreef Theo erover in april 1889. Theo stelde voor het te laten doubleren en terug te sturen, zodat Vincent het kon kopiëren. Dit is die kopie, op ware grootte geschilderd in september 1889, in Saint-Rémy-de-Provence. Tegelijk maakte hij een derde, kleinere versie, als cadeau voor zijn moeder en zijn zus Wil. De eerste versie hangt in Amsterdam, de derde in Parijs, en in 2016 hingen ze alle drie samen in dit gebouw, voor de tentoonstelling Van Gogh’s Bedrooms.
Dan de kleuren, want die heeft hij zelf opgeschreven. In de brief over de eerste versie liep hij de kamer stuk voor stuk door: de muren bleekviolet, de vloer rode tegels, het bed en de stoelen fris botergeel, de kussens heel fel citroengroen, de deken scharlakenrood, het raam groen, de waskom blauw, de deuren lila. Sta er nu voor, en de muren zijn niet violet. Ze ogen blauw.
Kijk waar de muren de vloer raken. Nergens sluit iets haaks aan. De kamer was werkelijk een trapezium, met een stompe hoek links in de voorwand en een scherpe hoek rechts, en hij schilderde wat er was. Zoek dan ergens op het doek een schaduw. Er is er niet één. Hij haalde de schaduwen er bewust uit en legde de kleur in vlakke, effen tinten neer, naar het voorbeeld van Japanse prenten, omdat hij wilde dat het schilderij de geest rust gaf.
Nog één ding, op de muur boven het bed. De twee schilderijtjes bovenaan zijn de snelste manier om de drie versies uit elkaar te houden. In de eerste zijn het portretten van twee vrienden, de schilder Eugène Boch en de soldaat Paul-Eugène Milliet. Hier is een van de twee een zelfportret. De ander is een vrouw, en niemand heeft ooit kunnen achterhalen wie ze is.
Stop 3 van 5 · Zaal 242, niveau 2
In de Moulin Rouge
Henri de Toulouse-Lautrec · 1892–95 · Olieverf op doek, 123 × 141 cm
Om op te letten
- Het groene gezicht aan de rechterrand, afgesneden door de lijst. Dat is de zangeres May Milton, beschenen door de elektrische lampen van de club.
- De kleine man met de donkere hoed midden op de achtergrond, naast een heel lange man met een hoge hoed. Dat is Toulouse-Lautrec met zijn neef, de arts Gabriel Tapié de Céleyran.
- Het vlammend roodoranje haar aan tafel, van je afgewend. Het is van de danseres Jane Avril.
- De houten balustrade die schuin door de hoek linksonder loopt en je buiten het gezelschap houdt in plaats van aan tafel.
Transcriptie (1:42)
Begin linksonder, bij de houten balustrade die de hoek doorsnijdt. Toulouse-Lautrec zette die daar om je buiten te houden. Je zit niet aan tafel. Je staat erachter, en de avond is zonder jou begonnen.
De Moulin Rouge ging open in 1889 en werd het beroemdste van de Parijse café-concerts, de zaken waar je heen ging om te drinken en naar een voorstelling te kijken. Toulouse-Lautrec was er voortdurend. Er stond vast een tafel voor hem gereserveerd. De eigenaar van de club had een van zijn schilderijen gekocht, De kunstrijdster, om in de foyer op te hangen, en dat doek hangt ook in dit museum.
Niemand op dit schilderij is verzonnen. Rond de tafel zitten de danseres La Macarona, de fotograaf Paul Sescau, de schrijver Édouard Dujardin, de wijnhandelaar Maurice Guibert en, met haar rug naar je toe en dat vlammend roodoranje haar, de danseres Jane Avril. Daarachter staat de danseres La Goulue haar kapsel te fatsoeneren.
Zoek nu de kunstenaar. Midden op de achtergrond loopt een kleine man met een donkere hoed naast een heel lange man met een hoge hoed. De kleine is Toulouse-Lautrec. De lange is zijn neef, de arts Gabriel Tapié de Céleyran. Hij schilderde zichzelf op zijn eigen feest, zo klein als hij werkelijk was, naast een familielid dat hoog boven hem uittorende.
Kijk dan naar rechts, helemaal aan de rand van het doek. Uit het donker rijst een gezicht op, afgesneden door de rand, van onderaf belicht, geschilderd in een zuurgroen dat geen huid ooit heeft gehad. Dat is de zangeres May Milton. De Moulin Rouge was ontworpen rond elektrisch licht, dat nieuw was en hard, anders dan elk licht waarin je tot dan toe een gezicht had gezien, en Toulouse-Lautrec stortte zich op wat het met gezichten deed. Dat groen is geen symboliek. Het is een lamp.
Na zijn dood ging het schilderij naar Maurice Joyant, de executeur van zijn nalatenschap en mededirecteur van de Galerie Manzi-Joyant in Parijs, en daarna via Paul Rosenberg en de Londense kunsthandel Reid and Lefevre verder, tot Frederic Clay Bartlett het kocht en het in 1928 aan het Art Institute schonk. Op drieëntwintig december 1930 hing het hier voor het eerst aan de muur, en sindsdien staart May Milton vanaf de rechterrand de zaal in.
Stop 4 van 5 · Zaal 222, niveau 2
Het lied van de leeuwerik
Jules Breton · 1884 · Olieverf op doek, 110,6 × 85,8 cm
Om op te letten
- Haar voeten. Ze staat blootsvoets op een geploegde akker, met een sikkel in haar hand.
- De zon, een platte rode schijf die precies op de horizon achter haar rust, op de hoogte van de daken van het dorp.
- De hoek linksonder, waar Breton het doek signeerde en daaronder de naam van zijn geboortedorp, Courrières, met het jaartal schreef.
- De leeuwerik, die niet op het schilderij staat. Haar gezicht en haar gestokte pas zijn het enige bewijs dat hij er is.
Transcriptie (2:03)
Een meisje is bij het ochtendgloren midden op een akker blijven staan, omdat ze iets hoorde. Dat is de hele gebeurtenis. De vogel staat niet op het schilderij. Het enige bewijs dat hij er is, is haar gezicht, en het feit dat ze niet meer loopt.
Jules Breton groeide op in Courrières, een boerendorp in het noorden van Frankrijk, en schilderde zijn hele loopbaan lang de mensen daar. Hij bewonderde hun vindingrijkheid en hun verbondenheid met het land, en hij schilderde ze in een geïdealiseerde stijl die hem enorm populair maakte. Kijk naar haar voeten. Ze staat blootsvoets op een geploegde akker, met een sikkel in haar hand, en tegelijk is ze belicht als een heilige.
Kijk nu langs haar schouder naar de horizon. De zon is een platte rode schijf die precies op de lijn van de aarde rust, op de hoogte van de daken van het dorp. Dat is het uur: zonsopgang, het werk gaat zo beginnen, één onderbreking.
Kijk dan naar de hoek linksonder, helemaal onderin, in de aarde. Daar signeerde Breton, en onder zijn naam schreef hij Courrières en het jaartal, 1884. Hij zette zijn dorp op het schilderij.
Het werd in 1885 getoond op de Salon in Parijs. Datzelfde jaar kocht George A. Lucas het in Parijs van Breton, namens Samuel P. Avery, en via hem kwam het bij een koopman uit Chicago, Henry Field. Field stierf in 1890. In oktober 1894 gaf zijn weduwe Florence zijn collectie van 44 olieverfschilderijen in bruikleen aan het Art Institute, en in mei 1916 schonk ze ze voorgoed.
Dan het vreemde deel. Op de Century of Progress, de wereldtentoonstelling van 1934 in Chicago, won dit schilderij een wedstrijd van de krant Chicago Daily News naar het geliefdste kunstwerk van Amerika. Eleanor Roosevelt onthulde het als winnaar en voegde eraan toe dat het ook haar eigen lievelingsschilderij was. Willa Cather had de titel al in 1915 geleend voor een roman, met het schilderij op het omslag. In Look Homeward, Angel van Thomas Wolfe, uit 1929, wint een jongen een prijs met een opstel erover. En in 2014 vertelde Bill Murray op een persconferentie dat hij na zijn eerste toneeloptreden in Chicago, dat volgens hem slecht was gegaan, dit museum binnenliep, voor dit schilderij ging staan, en dat het hem het gevoel gaf dat ook hij een mens was, die elke dag dat de zon opkomt een nieuwe kans krijgt.
Stop 5 van 5 · Zaal 201, niveau 2
Straat in Parijs, regenachtig weer
Gustave Caillebotte · 1877 · Olieverf op doek, 212,2 × 276,2 cm
Om op te letten
- Het ontbreken van regendruppels. Het weer zit helemaal in de paraplu’s en de glans op de keien, en critici klaagden in 1877 precies daarover.
- De groene lantaarnpaal, die het doek middendoor deelt en de diepte van de straat erachter bepaalt.
- Het paar op de voorgrond, dat recht op je af loopt en kijkt naar iets buiten het beeld dat jij nooit te zien krijgt.
- De signatuur in grijsbruine verf in de hoek linksonder: G. Caillebotte, 1877.
Transcriptie (2:23)
Twee meter hoog, bijna drie meter breed, en de eerste verrassing is dat er geen regen in zit. Zoek het doek af naar een regendruppel en je vindt er geen. Het weer komt helemaal van de paraplu’s en van de glans op de keien, en sommige critici klaagden in 1877 juist daarover.
De plek is echt en bestaat nog. Dit is het kruispunt van de rue de Turin, de rue de Moscou, de rue Clapeyron en de rue de Saint-Pétersbourg, op wat nu de Place de Dublin heet, in het achtste arrondissement, op een paar minuten lopen van waar Gustave Caillebotte woonde. Zijn schilderijen van Parijs komen bijna nooit buiten de straten waar hij elke dag doorheen liep.
Dit is het Parijs van Haussmann, nog nieuw. Napoleon de Derde had Georges-Eugène Haussmann in de jaren 1850 de leiding gegeven over de herbouw van Parijs, een project dat tientallen jaren liep, zo’n 137 kilometer boulevards door de oude stad sneed en duizenden bewoners, vooral arbeiders, naar de randen verdreef. Caillebotte schildert het resultaat: schone steen, brede trottoirs, en 24 mensen die elkaar niet aankijken. De meesten zitten er warmpjes bij. Achter hen lopen een dienstmeid, twee koetsiers en een huisschilder met een ladder.
Kijk naar de groene lantaarnpaal. Hij deelt het doek middendoor en legt de diepte vast van alles wat erachter ligt. Kijk dan naar het paar vooraan. Ze lopen recht op je af en kijken naar iets buiten het beeld dat jij nooit te zien krijgt. De uitsnede is fotografisch, en Caillebotte werkte in de jaren dat fotografie gewoon werd. De meeste kunsthistorici denken dat hij zijn voorstudies naar foto’s overtrok; een technisch onderzoek van dit museum uit 2015 stelt juist dat hij een camera lucida gebruikte. Er zijn 23 studies bewaard gebleven, en in de meeste zoekt hij uit waar hij de mensen moet neerzetten.
Hij liet het in april 1877 zien op de derde tentoonstelling van de impressionisten, die hij uit zijn erfenis had helpen betalen en organiseren. De recensies waren verdeeld: sommigen prezen de precisie, anderen klaagden dat de regen onzichtbaar was, en dat de paraplu’s, de lantaarnpaal en de keien allemaal te precies waren. Daarna verdween het. Pas op een herdenkingstentoonstelling in juni 1894, na zijn dood, was het weer in het openbaar te zien, en daarna hing het nog zestig jaar in een huis van de familie Caillebotte, zo goed als onbekend. Walter Chrysler junior kocht het in 1954. Het Art Institute kocht het in 1964 van kunsthandel Wildenstein, toen Caillebotte vooral bekendstond als de rijke vriend die de impressionisten verzamelde en financierde. Die aankoop is de belangrijkste reden dat hij nu tot hen wordt gerekend. Het museum koos zelfs pas in 1991 definitief voor deze titel.
Kijk voor je weggaat nog naar de hoek linksonder, in grijsbruine verf: G. Caillebotte, 1877.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Elke andere zaal in dit gebouw, ter plekke verteld.
Vijf stops passen op een webpagina; een museum met bijna 300.000 werken niet. In de app fotografeer je wat er voor je neus hangt of staat, op welke verdieping ook, en Chiaro vertelt je wat het is, wie het maakte en hoe het in Chicago terechtkwam. Daarna blijft het je vragen beantwoorden terwijl je kijkt.
Voor je gaat
Zo kom je er
111 South Michigan Avenue, Chicago, Illinois 60603: de ingang van het oorspronkelijke gebouw uit 1893. De ingang van de Modern Wing ligt om de hoek, aan 159 East Monroe Street; de routebeschrijvingen op de website van het museum zelf leiden allemaal naar de ingang aan Michigan Avenue.
De bruine, groene, oranje, roze en paarse lijn van de “L” stoppen bovengronds bij Adams/Wabash, één blok ten westen van het museum. De rode en de blauwe lijn stoppen ondergronds bij Monroe, een paar blokken verderop. Treinen van Metra komen aan in de stations Van Buren en Millennium, een tot twee blokken ten zuiden en ten noorden van het museum, langs Michigan Avenue.
Tickets
- Op dinsdag gesloten. Donderdag is de late avond, tot 20.00 uur; de andere openingsdagen van 11.00 tot 17.00 uur, en het eerste uur, van 10.00 tot 11.00 uur, is voor leden.
- Een volwassene betaalt $ 32. Senioren, studenten en tieners betalen minder, net als inwoners van Chicago en Illinois die hun adres kunnen aantonen.
- Kinderen onder de 14 zijn elke dag gratis, net als tieners uit Chicago onder de 18, houders van een Link- of WIC-kaart en leraren uit Illinois; inwoners van Illinois kunnen op een aantal dagen per jaar gratis naar binnen.
- De Seurat hoort bij de populairste werken van het museum. Ga om 11.00 uur naar zaal 240, als de deuren voor het publiek opengaan, of in het laatste uur.
De officiële audiogids
Het Art Institute zet al zijn audiotours in zijn eigen gratis app voor iPhone en Android, die weet waar je in de zalen bent; het museum zegt er duidelijk bij dat het geen apparaten verhuurt, dus neem je oortjes mee. De Essentials Tour behandelt onder meer de Seurat, in het Engels, Spaans, Chinees en Koreaans. Deze pagina is ook gratis, je installeert niets, en ze gaat diep in op vijf werken.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het Art Institute of Chicago?
Deze pagina is er een. Vijf werken, elk met audio die in je browser speelt en de volledige tekst eronder, met het zaalnummer bij elke stop en niets om te installeren. Voor al het andere waar je hier een camera op richt, doet de Chiaro-app hetzelfde.
Hoeveel kost de officiële audiogids van het Art Institute of Chicago?
Niets. Het museum zet al zijn audiotours in zijn eigen gratis app voor iPhone en Android en meldt dat het geen apparaten verhuurt, dus je gebruikt je eigen telefoon en je eigen oortjes. In de app staan de Essentials Tour en nog een aantal andere tours.
Waar hangt Een zondagmiddag op het eiland La Grande Jatte in het Art Institute of Chicago?
In zaal 240, op niveau 2. De slaapkamer van Van Gogh hangt ernaast in zaal 241 en In de Moulin Rouge van Toulouse-Lautrec in zaal 242, dus de drie vormen samen één kort rijtje zalen.
Is het Art Institute of Chicago op dinsdag gesloten?
Ja, elke dinsdag. De andere dagen gaat het om 11.00 uur open voor het publiek en sluit het om 17.00 uur, behalve op donderdag: dan blijft het open tot 20.00 uur. Leden mogen elke openingsdag een uur eerder naar binnen, om 10.00 uur.
Wat kost een bezoek aan het Art Institute of Chicago?
Een gewoon toegangsbewijs kost $ 32 voor volwassenen en $ 26 voor 65-plussers, studenten en tieners van 14 tot en met 17 jaar. Inwoners van Chicago en Illinois betalen minder als ze hun adres aantonen, en kinderen onder de 14 mogen gratis naar binnen, net als tieners uit Chicago onder de 18, houders van een Link- of WIC-kaart en leraren uit Illinois. Prijzen veranderen, dus kijk op artic.edu voordat je boekt.
Kan ik dit beluisteren terwijl ik door het museum loop?
Ja. Het speelt af via mobiele data en deze pagina’s zijn klein, dus wifi heb je niet nodig. Neem oortjes mee, houd het volume laag uit respect voor de rest van de zaal, en reken op zo’n elf minuten luisteren voor alle vijf.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Art Institute of Chicago.