İçeriğe geç

Ordu Müzesi · Paris · Bağımsız rehber

Ordu Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Les Invalides'deki Musée de l'Armée için beş kayıt, doğrudan bu sayfada başlıyor; hiçbir şey yüklemeniz gerekmiyor. Avludaki bir toptan bir mareşal asasına, 500.000'e yakın nesnelik koleksiyonun geri kalanını ise Chiaro bir fotoğraftan anlatıyor.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Ordu Müzesi ile bağlantılı değildir.

9:41

Veliahdın Zırhı

Ordu Müzesi, Paris

0:00 2:33
Durak 1 / 5

Beş durak · 12 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Rota, müzenin üç bölümünden geçiyor ve Dôme'un altında bitiyor. Silah ve zırh galerilerinde, sonradan II. Henri olan veliaht için yapılmış siyah-gümüş zırhla başlayın. Vallotton'un Verdun'u için batı kanadındaki İki Dünya Savaşı salonlarına çıkın, galerilerden dolaşarak XIV. Louis'den Napolyon'a bölümüne geçin; orada Ingres'in tahtındaki Napolyon portresi ve imparatorun tahnit edilmiş Arap aygırı Vizir sizi bekliyor. Ardından Dôme des Invalides'e yürüyün ve merdivenlerden kırmızı lahde inin. Anlatım toplam on iki dakika kadar sürüyor; merdivenlerle birlikte yaklaşık bir saat on beş dakika ayakta olacağınızı hesaplayın.

Buradaki her bilginin arkasında üç kaynak var: musee-armee.fr, müzenin kendi koleksiyon veritabanı ve bir dış kaynak. Bu sayfada adı geçen bölümler müzenin kendi bölümleridir. Müze bu eserler için salon numarası vermiyor; silah ve zırh bölümünün Kraliyet Salonu da yenileme nedeniyle kapalı. Ziyaret gününüzde bir etiket ya da bir bariyer başka bir şey söylüyorsa, doğrusu odur; bize yazacağınız bir satır da sayfayı düzeltmemize yardımcı olur.

Durak 1 / 5 · Silah ve zırh bölümü, 13. – 17. yüzyıl

Veliahdın Zırhı

Filippo ve Francesco Negroli, Milano · 1540 civarı · Gümüş ve altın kakmalı karartılmış demir, 175 cm, 19,7 kg

Şunlara dikkat edin

  • Monogram: Henri'nin H'si, Catherine de' Medici'nin C'siyle iç içe; aynı şekil, gözdesi Diane de Poitiers'nin D'si olarak da okunuyor.
  • Karşılıklı duran yunus çiftleri. Fransızcada yunus dauphin demek ve bu, veliahdın unvanıydı; yani yunuslar, zırhı giyen kişiyle yapılmış bir kelime oyunu.
  • Süslemelerin hiçbir yerinde taç yok. Henri o sırada kral değil veliahttı; müze zırhı da bu yüzden 1536 ile 1547 arasına tarihlendiriyor.
  • Etiketteki ağırlık: 19,7 kilo. Tören zırhı hafiftir; bu ise içinde savaşmak için yapılmış.
Konuşma metni (2:33)

Cama yaklaşın ve gözlerinizin alışmasını bekleyin. Metal siyah, parlak gümüş değil; asıl mesele de bu siyahlık. Bu, bilerek karartılmış bir demir; üzerine gümüş ve altınla, her plakadan paralel çizgiler hâlinde aşağı inen kıvrımlı yaprak motifleri işlenmiş. Siyah ve gümüş, zırhın yapıldığı adamın kişisel renkleriydi: Kral Birinci François'nın ikinci oğlu, Orléans Dükü Henri.

Aslında hiçbir şeyin varisi olması beklenmiyordu. 1536'da ağabeyi François bir tenis maçından birkaç gün sonra öldü ve zehirlendiği söylentileri hemen yayıldı. Henri on yedi yaşında böylece dauphin, yani Fransa tahtının veliahtı oldu. Bu zırh onun için o arada kalan on yılda yapıldı. Süslemelerde bir taç arayın, bulamayacaksınız. Müze zırhı tam da bu yokluktan tarihlendiriyor: veliaht olduğu 1536'dan sonra, kral olduğu 1547'den önce.

Şimdi monogramı bulun. Henri'nin H'si, eşi Catherine de' Medici'nin C'siyle iç içe geçiyor. Bir daha bakın: aynı şekil bir D olarak da okunuyor. Diane de Poitiers'nin D'si; müzenin nazikçe prensin gözdesi diye andığı, ondan yaşça büyük kadın. Süslemelere işlenmiş yay ve sadak, yani avcı tanrıça Diana'nın simgeleri de aynı yönü gösteriyor.

Yunuslar da var, karşılıklı çiftler hâlinde. Fransızcada yunus dauphin demek ve veliahdın unvanı da aynı kelimeden geliyor; yani yunuslar, zırhı giyen kişiyle yapılmış bir kelime oyunu. Plakalar boyunca iç içe geçmiş üç hilal tekrarlanıyor; Valois hanedanının sevdiği bir amblem.

Zırhın tamamı 1,75 metre boyunda ve 19,7 kilo ağırlığında. Bu ağırlık çok şey söylüyor. Tören zırhı ince ve hafiftir, çünkü kimse ona vurmaz. Bu ise içinde savaşılacak kadar ağır; müzenin ona savaş zırhı demesinin nedeni de bu. Milano'dan, zırh ustası Negroli ailesinden geliyor. Tam da Şam işi denen bu gümüş kakma tekniğinde uzmanlaşmış Filippo Negroli ile Francesco Negroli, işi muhtemelen aralarında paylaştı.

Zırh 1797'ye kadar Fransız Tacı'nın koleksiyonlarında kaldı, Devrim sırasında ulusal kütüphaneden geçti ve 1872'de bu müzenin atası olan topçu müzesine ulaştı.

Henri 1547'de kral oldu ve on iki yıl hüküm sürdü. 1559 yazında, bir barış antlaşmasını kutlamak için düzenlenen bir turnuvada, kendi İskoç Muhafızları'nın komutanı Gabriel de Montgomery'nin mızrağından kopan bir kıymık onu yaraladı ve büyük cerrah Ambroise Paré onu kurtaramadı. On gün sonra öldü. Önünüzdeki zırh savaş meydanı için yapılmıştı. Onu taşıyacak adamı öldüren yara ise turnuva alanından geldi.

Durak 2 / 5 · İki Dünya Savaşı bölümü, 20. yüzyıl, ana avlunun batı kanadı

Verdun

Félix Vallotton · 1917 · Tuval üzerine yağlıboya, 114 × 146 cm

Şunlara dikkat edin

  • Ateşin üstünde kesişip üçgenler oluşturan siyah, mavi ve kırmızı hüzmeler. Vallotton bunlara kuvvetleri temsil eden düz çizgiler dedi ve bunun kübizm olmadığında ısrar etti.
  • Soldaki eğik yağmur çizgileri ve sırtın üzerinden yuvarlanan beyaz ve siyah gaz bulutları.
  • Tek bir insan figürü yok. Sağdaki yanmış ağaç gövdeleri, ayakta kalan tek dikey şeyler.
Konuşma metni (2:12)

Bu tabloda kimse yok. Üniformalar ve miğferlerle dolu bir salonda dururken fark etmeniz gereken ilk şey bu. Vallotton, Birinci Dünya Savaşı'nın en kanlı muharebelerinden birini, 1916'nın on ayını kaplayan bir savaşı resmetmiş ve tek bir askere bile yer vermemiş.

Bunun yerine size geometri sunuyor. Siyah, mavi ve kırmızı hüzmeler köşelerden tuvali kesiyor ve ateşin üstünde kesişerek üçgenler oluşturuyor. Solda, eğik yağmur çizgileri sırtın üzerine düşüyor. Ortada, yalnızca mermi çukurlarından ve yanan kütüklerden ibaret bir toprağın üstünde beyaz ve siyah gaz bulutları yuvarlanıyor. Sağda koca bir yamaç alev alev yanıyor ve yanmış ağaç gövdeleri, ayakta kalan tek dikey şey.

Félix Vallotton İsviçreliydi; 1900'de Fransız vatandaşlığına geçmişti, Bonnard ve Vuillard'la birlikte Nabi grubunun üyesiydi ve ağaç baskılarıyla ünlüydü. Ağustos 1914'te savaş başladığında kırk sekiz yaşındaydı. Gönüllü oldu, ama yaşı nedeniyle geri çevrildi. Muharebenin ilk haftalarında, yirmi dokuz Şubat 1916'da, bu ölüm yeri Verdun'un hem korkunç hem de aynı zamanda görkemli bir yanı olmalı diye yazdı. Daha sonra cepheye yakın bir yere kısa bir görevle gönderildi. Verdun'a ise hiç gitmedi.

Tablonun karşısında bunu aklınızda tutmaya değer, çünkü resim çok erken bir dönemde muharebenin en güçlü imgelerinden biri sayıldı, oysa tamamen hayal ürünü. Vallotton ne yapmaya çalıştığını kendisi söyledi. Buna düz çizgilerle bir ifade denemesi dedi ve bunun kübizm anlamına gelmediğinde ısrar etti. Savaşın maddi etkilerini yeniden üretmek yerine kuvvetleri resmetmek istiyordu; kuvvetlerin ne biçimi ne de rengi olduğunu, işi zorlaştıranın da bu olduğunu kabul ediyordu. Müzenin kendi sayfası ise yine de kübizmden ilham aldığını söylüyor. Ressam buna itiraz ederdi.

Hüzmelere bir kez daha bakın. Bunlar düz çizgiler olarak çizilmiş ışık ve ateş; Alman topçusunun Fransız piyadesini kan kaybettirerek tüketmek için giriştiği bir muharebenin makineleri. İnsanlar ise makinelere yer açmak için resimden çıkarılmış. İmza sağ alt köşede, yılıyla birlikte: 1917. Müzenin veritabanı eseri o yılın Aralık ayına tarihlendiriyor. Müze tabloyu 1976'da Parisli bir galeriden satın aldı; bugün de bu salonların simgesi olarak kendi planında kullandığı resim bu.

Durak 3 / 5 · XIV. Louis – Napolyon bölümü, 17. – 19. yüzyıl

İmparatorluk Tahtında I. Napolyon

Jean-Auguste-Dominique Ingres · 1806 · Tuval üzerine yağlıboya, 260 × 163 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sağ üst kenarın kestiği kalkan. Üzerinde İtalya Krallığı'nın arması var: tablonun İtalya'ya gönderilecek olduğunun ipucu.
  • Halının sol kenarında, burç işaretlerinin arasına gizlenmiş küçük Raffaello Madonna'sı.
  • Mor kaftanın üzerindeki altın arılar ve sağ elindeki asanın tepesindeki Şarlman heykelciği.
Konuşma metni (2:17)

Doğrudan size bakıyor ve resimde neredeyse başka hiçbir şey kıpırdamıyor. Ingres imparatoru tam ortaya, cepheden ve simetrik olarak yerleştirmiş: başında altın bir defne tacı, iki yanında da onu bir çift parantez gibi çerçeveleyen iki uzun asa. Sağ elinde, tepesinde minicik bir Şarlman heykelciği olan bir asa var. Sol elinde adalet eli. Yanında, Şarlman'ın efsanevi kılıcı Joyeuse'ü örnek alan bir kılıç. Mor kadife kaftan, imparatorluğun kartalla birlikte kendine simge olarak seçtiği altın arılarla işlenmiş. Bu, Napolyon'un iki Aralık 1804'te Notre-Dame'daki taç giyme töreninde giydiği kıyafet; Ingres onu iki yıl sonra, yirmi altı yaşında resmetti.

Herkes nefret etti. 1806 Salonu'nda 272 numarayla sergilenen tablo, Gotik ve barbarca diye nitelendi. Eleştirmenler hemfikirdi; o sırada kendi devasa Taç Giyme Töreni'ni bitirmekte olan Jacques-Louis David da onu sert bir dille yargıladı. Onları rahatsız eden, bugün resmi tuhaf kılan şeyin ta kendisi: canlı bir insanı bir puta dönüştüren cepheden duruş, bir Bizans ikonasındaki yüz gibi ya da tahtındaki Jüpiter gibi kürk ve kadife yığınının içinden çıkan baş. Sanat tarihçisi Robert Rosenblum, Ingres'in bu duruşu Van Eyck'ın o sırada Louvre'da asılı duran Gent Sunağı'ndaki Baba Tanrı figüründen aldığını düşünüyordu.

Sağ üst köşeye bakın. Bir kalkan tuvalin kenarıyla kesilmiş. Üzerinde İtalya Krallığı'nın arması var; müze de tablonun, Napolyon'u İtalya'nın kralı olarak göstermek üzere oraya gönderilmek için yapıldığını bu yüzden düşünüyor. Tarihçi Sébastien Allard, siparişi veren İtalyanların tabloyu reddettiğini ve tablonun bu yolla Fransız yasama meclisine kaldığını öne sürüyor.

Şimdi biraz eğilin ve halıya bakın. Sol kenarında, burç madalyonlarının arasına Ingres, Raffaello'nun Madonna della Seggiola'sının küçük bir kopyasını gizlemiş. Raffaello'ya tapardı ve tablo üstüne tablo, ona saygı duruşlarını gizlice yerleştirdi. Burada o saygı duruşu imparatorun ayaklarının altında duruyor.

Tuval iki metre altmış santimetre yüksekliğinde. 1814'e kadar yasama meclisine ait kaldı, ardından kraliyet müzelerine geçti ve 1832'de buraya, Invalides'e gönderildi; önce şapele, 1860'tan itibaren de kütüphaneye asıldı. Louvre onu hâlâ envanterinde 5420 numarayla kayıtlı tutuyor. Paris'in 1806'da alay ettiği portre, müzenin kendi değerlendirmesine göre bugün Napolyon'un var olan en ünlü imgelerinden biri.

Durak 4 / 5 · XIV. Louis – Napolyon bölümü, 17. – 19. yüzyıl, 2016'da yerleştirilen kapalı vitrinde

Vizir, Napolyon'un atı

Arap aygırı, Sultan III. Selim'in armağanı; tahnit: İngiltere'de kimliği bilinmeyen bir tahnitçi · 1793–1826, tahnit 1839 · Ahşap, kenevir ve demir iskelet üzerine tahnit edilmiş deri, omuz yüksekliği 135 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sol arka uyluğundaki damga: taçlı bir N, İmparatorluk Ahırları'nın işareti.
  • Ne kadar küçük olduğu. Omuz hizasında bir metre otuz beş santim, bugünün ölçüsüyle midilli boyu; oysa bu, Jena'da ve Eylau'da savaşmış bir savaş atı.
  • Donunun rengi: onlarca yıl solup yeniden boyandıktan sonra 2016'da restore edildi. Uzmanların tartıştığı ayrıntı da bu.
Konuşma metni (2:07)

Beklediğinizden daha küçük. Omuz hizasında bir metre otuz beş santim, iri bir midilli boyu; 1806'da bir savaş atı böyle görünürdü. Vizir, kır donlu bir Arap aygırıydı; Osmanlı padişahı Üçüncü Selim'in Napolyon'a armağanıydı. İmparator ona 1805'ten itibaren bindi; Vizir onu 1806'da Jena'da, 1807'de Eylau'da taşıdı. Napolyon hayatı boyunca yaklaşık yüz otuz ata sahip oldu. Tahnit edilmiş derisiyle bugüne ulaştığı bilinen tek at bu.

Sol arka bacağının yanına dolaşın. Uyluğunda bir damga var: taçlı bir N, İmparatorluk Ahırları'nın işareti. Burada olmasının sebebi de bu. Vizir efendisinden beş yıl fazla yaşadı ve 1826'da, Bonaparte'tan kalma bir hatırayı elinde tutmanın tehlikeli olduğu bir Fransa'da öldü. İçi boşaltıldı; derisi de üzerindeki o mühürle birlikte kralcı ajanlardan saklandı. 1839'da deri İngiltere'ye götürüldü ve orada dolduruldu. 1868'de Fransa'ya döndü, sonra otuz yıl Louvre'un bir tavan arasında unutuldu. Bu müzenin kurulduğu yıl olan 1905'te buraya getirildi.

2016'ya gelindiğinde durumu kötüydü. Fazla ışık ve fazla kuru hava, altmışlı yıllarda boyanıp yamanmış olan deriyi soldurmuş ve çatlatmıştı; müze kırk üç çatlak saydı. Müze onu sessizce konservatörlere göndermek yerine halktan yardım istedi. İki yüz yetmişten fazla bağışçı yirmi altı bin avrodan fazla para verdi ve iki tahnit uzmanı, Yveline Huguet ile Jack Thiney, onun üzerinde bir aydan fazla çalıştı: röntgen çekimleri, çatlakların doldurulması, temizlik, derinin yeniden nemlendirilmesi ve donun yeniden renklendirilmesi. Ardından şu an içine baktığınız bu kapalı, iklim kontrollü vitrine yerleştirildi.

Röntgenler bir sürpriz ortaya çıkardı. İçinde tek bir kemik yok. Biçimini ayakta tutan şey ahşap, kenevir, çiviler, vidalar ve demir çubuklar; 1839'da İngiltere'deki o tahnitçinin işi.

Bir de müzenin kendisinin, onu kurtarma çalışmasını anlatan blog yazılarında dile getirdiği bir şüphe var. Bazı uzmanlara göre bu donun rengi, Horace Vernet'nin resmettiği Vizir'e uymuyor ve vitrindeki at, imparatorun başka bir binek atı olabilir. Damga İmparatorluk Ahırları diyor. Hangi at olduğunu ise söylemiyor.

Durak 5 / 5 · Dôme des Invalides, kubbenin altındaki açık mahzen

I. Napolyon'un Mezarı

Mimar: Louis Visconti; heykeller: James Pradier, Pierre-Charles Simart ve Francisque Duret · 1840–1861 · Yeşil granit kaide üzerinde kırmızı kuvarsit lahit, açık ve dairesel bir mahzende

Şunlara dikkat edin

  • Taşın rengi. Eski rehberlerin dediği gibi porfir değil, Karelya'dan gelen kırmızı kuvarsit; Vosges'dan gelen yeşil granit bir kaidenin üzerinde duruyor.
  • Mahzeni çevreleyen galerinin on iki sütunu ve aralarında imparatorun başarılarını anlatan kabartma panolar.
  • Yanındakiler: Foch ve Lyautey, Vauban'ın anıt mezarı, kardeşleri Joseph ve Jérôme ve oğlu Kartal Yavrusu; hepsi aynı binada.
Konuşma metni (2:30)

Ona yukarıdan bakıyorsunuz. Mimar burayı böyle tasarladı. Louis Visconti, kubbenin altındaki zemine, yukarıdaki kiliseye açık, dairesel bir mahzen oydu; böylece Napolyon'u görmeye gelen herkes korkuluğun üzerinden eğilmek ve başını öne eğmek zorunda kalıyor. Merdivenlerden aşağı inin; bu kez lahit sizin üzerinizde yükselecek.

Herkesin ilk sorduğu şey taş. Eski rehber kitaplar ne derse desin, bu porfir değil. Rusya Çarı Birinci Nikolay'a ait, Karelya'daki bir ocaktan çıkarılmış kırmızı kuvarsit; Vosges dağlarından gelen yeşil granitten bir kaidenin üzerinde duruyor. İçinde iç içe geçmiş altı tabut var ve altıncısının içinde imparator yatıyor.

Aslında burada olmaması gerekirdi. Napolyon 1821'de Saint Helena'da öldü ve oraya gömüldü. 1840'ta Kral Louis-Philippe onu yurduna getirmeye karar verdi; o yılın on beş Aralık günü tabut bu kubbenin altına ulaştı ve beklemek üzere Saint-Jérôme şapeline kondu. Uzun süre bekledi. Visconti mahzeni açmak için on yedinci yüzyıldan kalma bir kilisenin ortasını kazmak zorunda kaldı ve Aralık 1853'te, iş daha bitmeden öldü. Ceset nihayet iki Nisan 1861'de, Paris'e dönüşünün üzerinden yirmi yılı aşkın bir süre geçtikten sonra lahde konuldu.

Binanın kendisi bütün bunlardan daha eski. Jules Hardouin-Mansart onu 1677'den itibaren, On Dördüncü Louis'nin yaşlı askerler için kurduğu yurt olan Invalides'in kraliyet şapeli olarak inşa etti; yaldızlı kubbesi, Eyfel Kulesi'ne kadar Paris'in en yüksek yapısıydı. Devrim sırasında savaş tanrısı Mars'ın tapınağı oldu. 1800'de Napolyon bizzat, On Dördüncü Louis'nin büyük generali Turenne'in mezarını buraya taşıttı ve kiliseyi askerî zaferin panteonu ilan etti. Birkaç yıl sonra Vauban da geldi. Napolyon, yanında yatacağı kişileri kendisi seçiyordu.

Mahzeni çevreleyen galeriye bakın. On iki sütun ve aralarında imparatorun yaptıklarını yücelten kabartma panolar; heykeller Pradier, Simart ve Duret'nin elinden. Sonra binada başka kimlerin yattığını düşünün: kardeşleri Joseph ve Jérôme, oğlu İkinci Napolyon, yani Kartal Yavrusu, generalleri Bertrand ve Duroc, bir de daha sonraki bir savaşın mareşalleri Foch ile Lyautey.

Binanın en karanlık yıllarından bir hikâye. İkinci Dünya Savaşı'nda işgal ordusu Invalides'i kışlaya çevirdi. Binada yaşayan Morin ailesi, garnizonun burnunun dibinde, üç yıl boyunca burada Müttefik havacıları sakladı.

Ve Saint Helena'da ilk kez altına gömüldüğü taş da 1840'ta onunla birlikte geri geldi. Buradan kısa bir yürüyüş mesafesinde, Saint-Louis kilisesi boyunca uzanan bir bahçe olan cour de Nîmes'de duruyor: Güney Atlantik'teki bir adadan gelen sade bir mezar taşı, bütün bu kırmızı taştan birkaç yüz adım ötede.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Ordu Müzesi'ndeki her şeye doğrultun.

Les Invalides yarım milyona yakın nesneyi barındırıyor; bu sayfada ise bunlardan yalnızca beşi var. Avludaki bronz bir topu, bir mareşal asasını, bir kale kentinin kabartma maketini ya da göçük bir miğferi fotoğraflayın: Chiaro nesneyi tanır, ordunun onu neden sakladığını anlatır ve siz yolunuza devam edene kadar sorularınızı yanıtlar.

Mezar gerçekten porfir mi?Eleştirmenler Ingres'in tablosundan neden nefret etti?O at gerçekten Vizir mi?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Hôtel national des Invalides, 129 rue de Grenelle, 75007 Paris. İki giriş var: Esplanade tarafındaki 129 rue de Grenelle, aynı zamanda engelli erişimine uygun giriş ve ayın ilk cuması akşam açılışlarında açık olan tek giriş; Dôme tarafındaki 2 place Vauban ise mezara en hızlı ulaştıran giriş.

8 numaralı metro hattıyla La Tour-Maubourg ya da Invalides, 13 numaralı hatla Varenne veya RER C ile Invalides. 28, 63, 69, 82, 83, 92 ve 93 numaralı otobüsler Invalides ya da La Tour-Maubourg duraklarında duruyor.

02

Biletler

  • Her gün 10.00–18.00 arası açık; yalnızca 1 Ocak, 1 Mayıs ve 25 Aralık'ta kapalı. Haftalık kapalı günü yok. Gişeler müzeden yarım saat önce kapanıyor.
  • 17 avroluk tek bir bilet kalıcı koleksiyonları, Dôme kilisesini ve mezarı kapsıyor. 18 yaş altı ücretsiz giriyor; Avrupa Ekonomik Alanı'nda yaşayan 26 yaş altındakiler de kalıcı koleksiyonları ücretsiz geziyor, ancak ücretsiz giriş hakkı olan herkesin yine de gişeden bilet alması gerekiyor.
  • Silah ve zırh bölümünün Kraliyet Salonu (Salle royale) yenileniyor; bazı zırhlar müzenin başka bölümlerinde sergileniyor ya da ödünç verilmiş durumda. Veliahdın zırhının bugün nerede durduğunu danışmaya sorun.
  • Ayın ilk cuması müze 10 avroluk biletle saat 22.00'ye kadar açık ve Dôme da buna dahil; o akşam tek giriş 129 rue de Grenelle.
  • Les Invalides'in hemen yakınındaki Rodin Müzesi'ne de mi gideceksiniz? Kombine bilet 26 avro ve üç ay geçerli.
  • 19 ve 20 Eylül 2026'da, Avrupa Miras Günleri hafta sonunda, müze 10.00–18.00 arası açık ve giriş ücretsiz; bu iki gün için bilet almayın.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Müzenin kendi dijital rehberi yenileniyor ve şu an sunulmuyor; yani gişede kiralanacak bir şey yok. Müze, rehberli turları ortağı Cultival aracılığıyla satıyor: tam bilet 19,50 avro, 18 yaş altı 8 avro. Okuduğunuz bu rehber ise ücretsiz: beş durak, her birinin tam metni oynatıcının altında; binanın geri kalanını da tek bir fotoğrafla Chiaro uygulaması üstleniyor.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Ordu Müzesi sesli rehberi var mı?

Evet, bu rehber. Beş durağı doğrudan telefonunuzun tarayıcısında çalıyor ve tam metinlerini oynatıcının altında gösteriyor; hiçbir şey indirmeniz gerekmiyor. Les Invalides'in başka herhangi bir yerinde nesnenin fotoğrafını çekin, gerisini Chiaro uygulaması anlatsın.

Ordu Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?

Şu an kiralanabilecek bir rehber yok. Müze, dijital rehberinin yenilendiğini söylüyor. Ortağı Cultival'ın düzenlediği rehberli turlar, giriş ücretine ek olarak tam bilet 19,50 avro, 18 yaş altı 8 avro.

Napolyon'un mezarı Ordu Müzesi'nin neresinde?

Kompleksin güney ucundaki yaldızlı kubbe olan Dôme des Invalides'in altında, kubbenin altındaki açık bir mahzende; lahde merdivenle iniliyor. Dôme, müzeyle aynı 17 avroluk bilete dahil. Place Vauban girişi sizi doğrudan oraya çıkarır.

Ordu Müzesi pazartesi günleri kapalı mı?

Hayır. Pazartesi dahil her gün 10.00–18.00 arası açık; yalnızca 1 Ocak, 1 Mayıs ve 25 Aralık'ta kapalı. Her ayın ilk cuması saat 22.00'ye kadar açık kalıyor.

Ordu Müzesi'ne giriş ne kadar?

Tam bilet 17 avro, indirimli 12 avro, ayın ilk cuması akşam açılışlarında 10 avro. Bilet kalıcı koleksiyonları, Dôme'u ve Napolyon'un mezarını, geçici sergiyi, Musée de l'Ordre de la Libération ile Musée des Plans-Reliefs müzelerini kapsıyor. 18 yaş altı ücretsiz; Avrupa Ekonomik Alanı'nda yaşayan 26 yaş altındakiler kalıcı koleksiyonlara ücretsiz giriyor.

Ordu Müzesi'ni gezmek ne kadar sürer?

Beş durak için, batı kanadındaki merdivenler ve avludan Dôme'a yürüyüş dahil, yaklaşık bir saat on beş dakikalık bir yürüyüş hesaplayın; sesli anlatımın kendisi yaklaşık on iki dakika. Üç bölümü ve Dôme'u kapsayan eksiksiz bir ziyaret yarım gün sürer.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Ordu Müzesi ile bağlantılı değildir.