Pałac Topkapi · Stambuł · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Pałacu Topkapi,
pięć przystanków, za darmo.
Opowieści z czterech dziedzińców, odtwarzane prosto z tej strony, bez instalowania czegokolwiek. Sfotografuj tu cokolwiek innego, od komina pałacowej kuchni po chiński talerz z seladynu, a Chiaro powie ci, na co patrzysz.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Pałacu Topkapi.
Brama Pozdrowienia i drugi dziedziniec
Pałac Topkapi, Stambuł
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Pałacu Topkapi.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Cztery dziedzińce, pięć przystanków, jeden bilet łączony, a Harem zostawiamy twojej decyzji. Spacer zaczyna się przy Bramie Pozdrowienia, gdzie zaczyna się zwiedzanie z biletem, prowadzi przez drugi dziedziniec do Dywanu Cesarskiego pod Wieżą Sprawiedliwości, przez Bramę Szczęśliwości do Sali Audiencyjnej, wspina się na marmurowy taras czwartego dziedzińca do Kiosku Bagdadzkiego i widoku na Złoty Róg, a kończy tam, którędy i tak przechodzi każdy zwiedzający: w Skarbcu Cesarskim w Pawilonie Zdobywcy, po wschodniej stronie trzeciego dziedzińca. Około trzynastu minut słuchania, mniej więcej pół kilometra marszu między przystankami i, licząc kolejki, kilka godzin w pałacu.
Godziny otwarcia, ceny i nazwy budynków pochodzą z trzech miejsc: ze strony zarządcy, millisaraylar.gov.tr, ze strony ministerstwa, muze.gen.tr, i z jednego niezależnego źródła. Ceny w lirach tureckich często się zmieniają, a turecka i angielska strona zarządcy różnią się co do Nowego Roku. Komunikat przy kasie jest ważniejszy niż cokolwiek na tej stronie; jeśli jedno przeczy drugiemu, napisz do nas, to bardzo pomoże.
Przystanek 1 z 5 · Drugi dziedziniec, zwany placem Dywanu albo placem Sprawiedliwości, do którego wchodzi się z pierwszego dziedzińca przez Bramę Pozdrowienia (Bâb-üs Selâm); kuchnie pałacowe wzdłuż jego prawej (wschodniej) strony
Brama Pozdrowienia i drugi dziedziniec
Pałac Mehmeda II; dwie wieże bramy dodane za Sulejmana Wspaniałego; kuchnie odbudowane przez Mimara Sinana po pożarze z 1574 roku · Dziedziniec ok. 1465, ostateczny kształt 1525–1529; wieże bramy XVI wiek; kuchnie odbudowane po 1574 · Kamienna brama z blankami i dwiema ośmiobocznymi wieżami o spiczastych hełmach; blok kuchenny 17 × 95 m, dziesięć pomieszczeń przykrytych kopułami pod dwoma rzędami kominów
Na co zwrócić uwagę
- Dwie ośmioboczne wieże ze spiczastymi hełmami i blanki między nimi. Dodano je za Sulejmana w szesnastym wieku, na pokaz, a nie do obrony.
- Fontanna Kata, na prawo od bramy, zanim przez nią przejdziesz. Czy naprawdę obmywano w niej miecz, jest sporne; nazwa i tak się przyjęła.
- Kominy kuchni nad kolumnadą po prawej, dodane przez Sinana po pożarze z 1574 roku, i bizantyjskie sarkofagi ustawione przed nimi, wykopane właśnie na tym terenie.
- Platany. Kilka z nich grzyby wydrążyły przez stulecia, a one wciąż stoją i wciąż żyją.
Transkrypcja (2:31)
Zatrzymaj się na chwilę, zanim przejdziesz, bo tu zaczyna się właściwy pałac. Dwie ośmioboczne wieże ze spiczastymi hełmami, rząd blanków między nimi i złocona inskrypcja nad łukiem. Turcy nazywają ją Bâb-üs Selâm, Bramą Pozdrowienia, albo po prostu Bramą Środkową. Wygląda jak brama zamku, a nigdy nie miała nią być: wieże dodano za Sulejmana Wspaniałego w szesnastym wieku, żeby mówiły coś o człowieku w środku, a nie żeby zatrzymać armię na zewnątrz.
Każdy, kto tędy przychodził, musiał zsiąść z konia. Wielcy wezyrowie, posłowie, wodzowie: wszyscy zsiadali. Tylko sułtan przejeżdżał konno. W wieżach mieściły się pokoje głównego odźwiernego, gdzie zagraniczni posłowie czekali, aż przyjdzie wiadomość, że mogą wejść. Po twojej prawej, jeszcze przed bramą, stoi mała fontanna, którą przewodnicy nazywają Fontanną Kata: podobno kat mył w niej ręce i miecz. Historycy nie są pewni, czy kiedykolwiek to robił, ale opowieść przetrwała dłużej niż wątpliwości.
Teraz przejdź. Dziedziniec przed tobą to plac Dywanu, który zarządca nazywa też placem Sprawiedliwości; wytyczono go około 1465 roku, a ukończono w latach dwudziestych szesnastego wieku. Było to pracujące serce państwa, a najdziwniejsza rzecz w nim, jak na siedzibę władzy, była cisza. Na wewnętrznych dziedzińcach obowiązywało milczenie. Gazele i pawie przechadzały się po trawnikach, kiedy obradowała rada, a w dni świąteczne sułtan przyjmował tu hołdy na tronie wyłożonym złotem. Pod twoimi stopami jest bizantyjska cysterna; kamienne sarkofagi ustawione wzdłuż prawej strony wykopano właśnie tutaj. Spójrz też na wielkie platany: kilka z nich wydrążyły grzyby, a mimo to wciąż żyją.
Potem obróć się w prawo, w stronę rzędu kominów nad kolumnadą. To kuchnie pałacowe, największe w imperium, odbudowane przez Mimara Sinana po pożarze w 1574 roku. Blok kuchenny ciągnie się przez dziewięćdziesiąt pięć metrów, ma dziesięć pomieszczeń przykrytych kopułami i karmił około czterech tysięcy ludzi dziennie, a pracowało w nim ponad osiemset osób. W środku są dziś kotły, a w dalszych salach wybór z pałacowej kolekcji chińskiej porcelany, jednej z najwspanialszych na świecie: liczy ona 10 700 sztuk, od dynastii Song po dynastię Qing. Sułtani szczególnie cenili zielony seladyn, i to nie tylko za kolor: wierzono, że zmienia barwę, gdy dotknie zatrutego jedzenia. W osiemnastym wieku pałac miał ponad szesnaście tysięcy chińskich naczyń, a dwa stulecia wcześniej czterysta. Ktoś na tym dziedzińcu przez trzysta lat zamawiał porcelanę.
Przystanek 2 z 5 · Drugi dziedziniec (plac Dywanu), narożnik północno-zachodni, z Wieżą Sprawiedliwości z tyłu i wejściem do Haremu obok
Dywan Cesarski i Wieża Sprawiedliwości
Odbudowany dla Sulejmana Wspaniałego przez nadwornego architekta Alaeddina za wielkiego wezyra Ibrahima Paszy Pargalı; rokokowa fasada z renowacji za Selima III i Mahmuda II · 1527–1529; odnowiony 1792 i 1819; latarnia wieży odbudowana 1825 · Trzy sale z kamienia i marmuru przykryte kopułami, za portykiem z kolumn z marmuru i porfiru, ze złoconymi kratami i kaflami z Kütahyi; Wieża Sprawiedliwości to najwyższa budowla pałacu
Na co zwrócić uwagę
- Okno ze złotą kratą wysoko w ścianie sali obrad. Sułtan obserwował zza niego obrady z wieży, sam niewidoczny.
- Portyk: kolumny z marmuru i porfiru z odbudowy za Sulejmana z lat 1527–1529, pod malowaną rokokową dekoracją z renowacji z 1792 i 1819 roku, które upamiętniają dwie inskrypcje na fasadzie.
- Wieża Sprawiedliwości wznosząca się za salą. Jej latarnia, z wysokimi oknami i małymi naczółkami, to dzieło Mahmuda II z 1825 roku.
- Drzwi pod wieżą, obok sali obrad: wejście do Haremu, objęte biletem łączonym albo osobno za 1050 lir.
Transkrypcja (2:29)
Budynek ze złoconymi kratami w lewym końcu dziedzińca to miejsce, z którego naprawdę rządzono Imperium Osmańskim. Najpierw wejdź pod portyk. Kolumny są z marmuru i porfiru i pochodzą z szesnastego wieku; malowana dekoracja nad twoją głową, zielona, biała i złota, i rokokowe zawijasy wokół drzwi pochodzą z dwóch renowacji, z 1792 i 1819 roku, a upamiętniają je dwie inskrypcje na fasadzie. Patrzysz więc na budynek Sulejmana w szatach Mahmuda Drugiego.
W środku są trzy sale przykryte kopułami. Pierwsza to Kubbealtı, co znaczy „pod kopułą”, i tu obradowała Rada Cesarska, czyli Dywan: wielki wezyr i pozostali wezyrowie, siedzący na sofach wzdłuż ścian. W szesnastym wieku zbierali się cztery dni w tygodniu, od soboty do wtorku. Druga sala należała do sekretarzy, a w trzeciej, Defterhane, pisarze przechowywali akta. Nadworny architekt Alaeddin odbudował to wszystko dla Sulejmana Wspaniałego w latach 1527–1529, a po wielkim pożarze Haremu w 1665 roku budynek znów łatano.
Teraz spójrz w górę na ścianę pierwszej sali i znajdź okno ze złotą kratą. W nim tkwi sens całego budynku. Sułtan nie zasiadał w radzie. Kodeks praw Mehmeda Drugiego kazał mu obserwować obrady zza zasłony, a Sulejman w ogóle przestał przychodzić. Zamiast tego mógł wejść do wieży za twoimi plecami, usiąść przy tej kracie i śledzić wszystko, sam niewidoczny. Pewien dworski pisarz opisał je w 1527 roku jako zasłonięte okno nad salą obrad, z którego jego wysokość czasem obserwował, co dzieje się w Dywanie, by sprawdzać, jak naprawdę mają się sprawy. Podobno, gdy jakaś decyzja mu się nie podobała, stukał w kraty albo zaciągał czerwoną zasłonę, i obrady się kończyły. Nikt tu na dole nigdy nie wiedział na pewno, czy on tam jest.
Po posiedzeniu w tej sali nakrywano trzy stoły i rada jadła wspólnie, a potem wielki wezyr szedł osobiście zdać sprawę sułtanowi. Tutaj też zawierano małżeństwa córek sułtanów.
Wyjdź z powrotem i spójrz w górę. Wieża Sprawiedliwości nad tobą to najwyższa budowla pałacu, punkt orientacyjny widoczny z Bosforu. Sulejman ją rozbudował; latarnia na szczycie, z wysokimi oknami i małymi naczółkami, to dzieło Mahmuda Drugiego z 1825 roku. A drzwi pod wieżą, obok sali obrad, to wejście do Haremu. Po jednej stronie muru władza, po drugiej rodzina, i jeden człowiek z oknem na jedno i drugie.
Przystanek 3 z 5 · Między drugim a trzecim dziedzińcem, zwanym dziedzińcem Enderun; Sala Audiencyjna (Arz Odası) stoi tuż za bramą
Brama Szczęśliwości i Sala Audiencyjna
Brama z pałacu Mehmeda II, przyozdobiona na nowo w stylu rokoko za Mustafy III (1774) i Mahmuda II; Sala Audiencyjna odbudowana dla Sulejmana Wspaniałego, tron wykonany dla Mehmeda III, budynek odbudowany po pożarze z 1856 roku za Abdülmecida I · Brama XV wiek, nowy wystrój 1774; Sala Audiencyjna 1526–1528, tron 1597–1598, odbudowa po 1856 · Brama przykryta kopułą na smukłych marmurowych kolumnach, ze złoconym stropem; kwadratowy pawilon otoczony 22 kolumnami pod głębokimi okapami, wewnątrz wyłożony kaflami, z wysadzanym klejnotami tronem z baldachimem
Na co zwrócić uwagę
- Złota kula zwisająca ze środka malowanego, złoconego stropu bramy.
- Mały wklęsły kamień w bruku przed bramą. Oznacza miejsce, w którym rozwijano sztandar Proroka i wręczano go wodzowi wyruszającemu na wojnę.
- Dwadzieścia dwie kolumny i głębokie okapy Sali Audiencyjnej oraz duże okno z kratą między dwojgiem drzwi, gdzie wykładano dary posłów.
- Mała fontanna przy drzwiach, z czasów Sulejmana; jej perska inskrypcja nazywa sułtana źródłem hojności.
Transkrypcja (2:28)
Stoisz na progu, wokół którego zbudowano cały pałac. Brama Szczęśliwości, Bâbüssaâde, to kopuła na smukłych marmurowych kolumnach z malowanym, złoconym stropem, a jeśli zajrzysz w górę, zobaczysz złotą kulę zwisającą ze środka. Murem trudno ją nazwać i nie musiała nim być: ta brama oznaczała obecność sułtana w pałacu i nikt nie przechodził przez nią bez jego zgody. Nawet wielki wezyr przechodził tędy tylko w wyznaczone dni i na wyznaczonych warunkach. Za nią leżał Enderun, wewnętrzny dziedziniec, dwór i szkoła sułtana, strzeżone przez białych eunuchów.
To, co działo się przed bramą, znaczyło tyle samo, co to, co kryło się za nią. W święta religijne i przy wstąpieniu na tron sułtan zasiadał tu na tronie świątecznym, zwanym tronem Bayram, a cały dwór składał mu hołd na stojąco. Tu odbywały się pogrzeby sułtanów. Spójrz pod nogi. Przed bramą leży mały wklęsły kamień, który oznacza miejsce, gdzie rozwijano sztandar Proroka i wręczano go wielkiemu wezyrowi albo wodzowi wyruszającemu na wojnę. Obraz z pałacowej kolekcji portretów pokazuje wstąpienie na tron Selima Trzeciego w 1789 roku dokładnie w tym miejscu. Większość rokokowych malowideł wokół ciebie pochodzi z nowego wystroju z 1774 roku, z czasów Mustafy Trzeciego.
Przejdź przez bramę, a budynek na wprost to Sala Audiencyjna, Arz Odası. To kwadratowy pawilon otoczony dwudziestoma dwiema kolumnami, pod okapami tak głębokimi, że niemal wychodzą ci na spotkanie. Tu imperium spotykało się ze światem zewnętrznym. Wielki wezyr przychodził tu po południu, po obradach rady, złożyć raport. Przyprowadzano tu posłów, a ich dary przenoszono przed dużym okratowanym oknem między dwojgiem drzwi, żeby sułtan mógł je obejrzeć, gdy je niesiono. Lewe drzwi do dziś nazywa się drzwiami darów.
W środku sułtan przyjmował ich, zasiadając na tronie. Poseł, który przybył w 1533 roku, pisał, że tron był okryty złotogłowiem usianym drogimi kamieniami, ściany lśniły lazurem i złotem, a z fontanny w ścianie tryskała woda. Tron, który widzisz dziś, w kształcie łoża z baldachimem, jest późniejszy, wykonany dla Mehmeda Trzeciego w latach dziewięćdziesiątych szesnastego wieku. Fontanna wciąż tu jest, przy drzwiach, z perską inskrypcją, która nazywa sułtana źródłem hojności i sprawiedliwości oraz morzem dobroczynności. Sala spłonęła w 1856 roku i została odbudowana, ale jej plan to plan Sulejmana z lat 1526–1528, a tuż za nią, pośrodku dziedzińca, stoi mała marmurowa biblioteka, którą Ahmed Trzeci zbudował w 1719 roku.
Przystanek 4 z 5 · Czwarty dziedziniec, na marmurowym tarasie z basenem i złoconą altaną iftarową, z widokiem na Złoty Róg
Kiosk Bagdadzki i taras czwartego dziedzińca
Zbudowany dla Murada IV przez nadwornego architekta Hasana Ağę na pamiątkę wyprawy na Bagdad z 1638 roku · 1638–1639 · Pawilon z kopułą na kamiennej podstawie, obłożony marmurem z pasami porfiru i verde antico; kafle w stylu z İzniku, inkrustacja z masy perłowej i szylkretu; srebrny mangał, dar Ludwika XIV
Na co zwrócić uwagę
- Niebiesko-białe kafle na ścianach, a potem ten sam wzór na Komnacie Obrzezania po drugiej stronie tarasu. Tam są oryginały z 1529 roku; tu kopie.
- Drzwi i szafki inkrustowane masą perłową i szylkretem.
- Srebrny mangał pośrodku pokoju, dar Ludwika XIV, króla Francji.
- Złocona altana iftarowa na skraju tarasu, a pod nią Złoty Róg. Jej żebrowany złocony dach był nowością w architekturze osmańskiej.
Transkrypcja (2:29)
Wyjdź na marmurowy taras, minij basen, a budynek na drugim końcu tarasu to powód, dla którego w ogóle istnieje czwarty dziedziniec. To Kiosk Bagdadzki, pomnik wojenny, który wygląda jak letni domek. Murad Czwarty wyruszył na Bagdad w 1638 roku, a gdy wyruszał, jego architekt Hasan Ağa zaczął budować ten pawilon, by upamiętnić zwycięstwo. Ukończono go w 1639 roku, a dekoracja wnętrza trwała jeszcze przez jakiś czas po śmierci samego Murada.
Najpierw obejdź go dookoła. Z zewnątrz jest marmur, z pasami porfiru i ciemnozielonego verde antico, a okładzina portyku jest wykonana w stylu mameluckiego Kairu: kolejna podbita stolica cytowana w kamieniu. Potem wejdź do środka, a znajdziesz się w czymś, co historycy nazywają idealnym osmańskim pokojem: kopuła, cztery wnęki z niskimi sofami pod oknami, kominek po prawej ze złoconym okapem i każda ściana pokryta kaflami. Przyjrzyj się niebiesko-białym. To kopie. Oryginały są po drugiej stronie tarasu, na Komnacie Obrzezania: panele z 1529 roku, przeniesione tam z szacunku dla złotego wieku Sulejmana, a kiosk wyłożono pasującymi do nich kaflami. Szafki wpuszczone w ściany są jeszcze starsze, obłożone zielonymi, żółtymi i niebieskimi kaflami z początku szesnastego wieku, a ich drzwiczki są inkrustowane masą perłową i szylkretem.
Pośrodku podłogi stoi srebrny mangał, czyli piecyk na żar, dar Ludwika Czternastego, króla Francji. W zimowe poranki ten pokój ogrzewał więc Król Słońce. Tutaj, na co dzień, sułtan pił kawę po porannej modlitwie, a od połowy osiemnastego wieku kiosk służył jako biblioteka Komnaty Prywatnej. Późniejsi sułtani kazali oszklić arkady; szkło usunięto w 1912 roku, wstawiono z powrotem w żelaznych ramach w 1939 roku i usunięto na dobre w 1972 roku, dlatego dziś możesz patrzeć przez niego na wylot.
Teraz odwróć się w stronę krawędzi tarasu. Mały złocony baldachim to altana iftarowa, a takiego żebrowanego złotego dachu nikt wcześniej w architekturze osmańskiej nie zbudował; słychać w nim echa Chin i Indii. W ramadanie sułtan miał tu przerywać post po zachodzie słońca, a w niektóre wieczory obsypywano stąd jego dostojników złotymi monetami. Sam taras przybrał ten kształt za Ibrahima, między 1640 a 1648 rokiem. Pod tobą Złoty Róg, a ten kiosk był jednym z pierwszych sześciu pomieszczeń, które młoda Republika udostępniła publiczności, gdy pałac stał się muzeum dziewiątego października 1924 roku.
Przystanek 5 z 5 · Trzeci dziedziniec, czyli dziedziniec Enderun, strona wschodnia, za sypialniami na prawo od Bramy Szczęśliwości; zarządca nazywa go Pawilonem Zdobywcy
Skarbiec Cesarski w Pawilonie Zdobywcy
Zbudowany dla Mehmeda II Zdobywcy jako sale przyjęć; za Selima I skarbiec dochodów z Egiptu; udostępniony od przekształcenia pałacu w muzeum w 1924 roku · ok. 1460 · Dwukondygnacyjny kamienny pawilon na tarasie nad Morzem Marmara, cztery sale z kopułami za arkadową kolumnadą; w kolekcji Diament Łyżkarza o masie 86 karatów i sztylet Topkapi długości 35 cm
Na co zwrócić uwagę
- Z arkad Morze Marmara. Dla tego widoku pawilon postawiono około 1460 roku na samym cyplu.
- Podwójny wieniec czterdziestu dziewięciu diamentów wokół Diamentu Łyżkarza, w gablocie na ścianie.
- Szmaragdowa pokrywka na głowicy sztyletu Topkapi. Po jej uniesieniu widać zegarek.
- Dwa złote świeczniki wykonane dla Kaaby, każdy waży 48 kilogramów i jest wysadzany 6666 diamentami.
Transkrypcja (3:21)
Zanim staniesz w kolejce, podejdź do arkad i wyjrzyj. Pod tobą jest Morze Marmara i to dla tego widoku ten budynek tu stoi. Mehmed Zdobywca postawił ten pawilon na najwyższym punkcie cypla około 1460 roku, kiedy pałac był jeszcze nowy, jako miejsce przyjęć: dwie kondygnacje na tarasie, na górze cztery sale z kopułami za loggią, wszystkie otwarte na ogród przez arkady, w których stoisz. Za Selima Pierwszego stał się skarbcem dochodów z Egiptu i od tamtej pory jest Skarbcem. Sale zamknięto do renowacji w 2014 roku, a zarządca otworzył je ponownie w 2023 roku, z ekspozycją rozłożoną na ten pawilon i dwa sąsiednie budynki.
Na ponowne otwarcie ekspozycję ułożono od nowa, więc traktuj dawną kolejność sal, o której zaraz usłyszysz, jako wskazówkę, a nie mapę. W pierwszej sali była kolczuga Mustafy Trzeciego, zdobiona złotem i klejnotami, oraz hebanowy tron Murada Czwartego inkrustowany kością słoniową i masą perłową. Druga to ta, dla której przychodzi większość ludzi. Szukaj zakrzywionego sztyletu z trzema dużymi szmaragdami na rękojeści i czwartym na głowicy, który się unosi i odsłania mały angielski zegarek. To sztylet Topkapi. Mahmud Pierwszy kazał go wykonać w 1746 roku jako dar pokojowy dla Nadira Szacha, władcy Persji, i wysłał go na wschód z poselstwem liczącym tysiąc ludzi. W drodze dowiedzieli się, że szach został zamordowany, dwudziestego czerwca 1747 roku, więc zawrócili i przywieźli sztylet z powrotem. Nigdy nikomu go nie podarowano. W 1964 roku Jules Dassin nakręcił film o jego kradzieży, zatytułowany Topkapi, i dzięki niemu wielu zwiedzających po raz pierwszy usłyszało o tym pałacu. W tej samej sali stoi orzechowy tron Ahmeda Pierwszego, inkrustowany szylkretem i masą perłową przez Sedefkara Mehmeda Ağę, architekta Błękitnego Meczetu.
Potem diament. Diament Łyżkarza, po turecku Kaşıkçı, ma osiemdziesiąt sześć karatów, kształt gruszki, srebrną oprawę i podwójny wieniec czterdziestu dziewięciu mniejszych diamentów, a wisi w szklanej gablocie na ścianie. Nikt nie wie, skąd pochodzi. Według jednej opowieści rybak znalazł go na brzegu i wymienił u jubilera na trzy łyżki. Według innej należał do Alego Paszy z Tepeleny, niemal niezależnego namiestnika Albanii i Grecji, i trafił do sułtana, gdy Alego stracono, a jego majątek skonfiskowano. W trzeciej matka Napoleona wysyła go jako okup za kochanka. Własne archiwa muzeum wspominają o kamieniu do pierścienia o tej samej nazwie za Mehmeda Czwartego, ale był on znacznie mniejszy od tego. Uczciwa odpowiedź brzmi: najcenniejszy przedmiot w pałacu nie ma żadnego znanego pochodzenia.
W tej samej sali stoją dwa świeczniki z litego złota, każdy ważący czterdzieści osiem kilogramów i wysadzany sześcioma tysiącami sześciuset sześćdziesięcioma sześcioma diamentami. Abdülmecid Pierwszy posłał je do Kaaby w Mekce, a sprowadzono je z powrotem do Stambułu na krótko przed tym, jak imperium utraciło Mekkę. Obok stoi tron Bayram, złoty, wysadzany turmalinami, wykonany w 1585 roku dla Murada Trzeciego; to ten tron, który w święta wynoszono i ustawiano przed Bramą Szczęśliwości, ten, o którym była mowa dwa przystanki temu. Jest tu też tron zupełnie innego rodzaju, w stylu indyjskim, złoto na drewnie z perłami i szmaragdami: dar Nadira Szacha dla Mahmuda Pierwszego. Sztylet miał być na niego odpowiedzią i nigdy nie dotarł.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Pałacu Topkapi.
Tu jest pięć przystanków, a w pałacu cztery dziedzińce, Harem liczący około czterystu pomieszczeń i kolekcja 10 700 sztuk chińskiej porcelany, częściowo wystawiona w kuchniach. Zrób zdjęcie panelu z kafli, kaftana w gablocie albo fontanny, której inskrypcji nie umiesz odczytać, a Chiaro ustali, co to jest i czyje to dzieło, a potem zostanie pod ręką na kolejne pytania, dopóki jesteś na dziedzińcu.
Przed wizytą
Dojazd
Cankurtaran Mah. Babı Hümayun Cad. No: 1, 34122 Sultanahmet/Fatih, Stambuł. Wchodzi się przez Bramę Cesarską (Bâb-ı Hümâyun) od strony brukowanego placu za Hagią Sophią, przy fontannie Ahmeda III; główna kasa jest na pierwszym dziedzińcu, tuż przed Bramą Pozdrowienia.
Tramwajem T1 do przystanku Sultanahmet, stamtąd około 650 metrów pieszo; przystanek Gülhane na tej samej linii obsługuje stronę pałacu od parku. Pociągi Marmaray zatrzymują się na stacji Sirkeci. Nie jedź na przystanek o nazwie Topkapı: to dzielnica około 5 kilometrów na zachód, przy murach miejskich, daleko od pałacu.
Bilety
- Pałac jest zamknięty we wtorki i w pierwszy dzień Ramazan Bayramı, święta na zakończenie ramadanu. Turecka strona zarządcy podaje 1 stycznia jako dzień zamknięcia, a angielska jako dzień otwarcia, więc przed wizytą w Nowy Rok to sprawdź.
- Kasy otwierają się o 9:00 i zamykają o 17:00; według strony ministerstwa pałac zamyka się o 18:00. Bilety kupisz w kasie na pierwszym dziedzińcu; sklep internetowy zarządcy nie sprzedaje biletów do Topkapı.
- Zagraniczni zwiedzający płacą 2750 lir za bilet łączony obejmujący pałac, Harem i Hagię Irene; sam Harem kosztuje 1050 lir, tyle samo Hagia Irene. Bilet łączony jest ważny jeden dzień. Dzieci do szóstego roku życia wchodzą bezpłatnie; studenci w wieku od 7 do 25 lat z legitymacją płacą cenę ulgową, a studenci z zagranicy dwukrotność ceny ulgowej.
- Karta Museum Pass İstanbul ministerstwa wymienia Topkapı wśród muzeów, które obejmuje. Zarządca podaje, że turecka karta Müzekart nie jest ważna w Haremie ani w Hagii Irene.
- Zarezerwuj kilka godzin. Od pierwszego do ostatniego przystanku jest mniej więcej pół kilometra. Kiosk muzealny jest w części kuchennej po prawej stronie drugiego dziedzińca; tam są też toalety.
Oficjalny audioprzewodnik
Strona ministerstwa poświęcona pałacowi podaje jako audioprzewodnik własną aplikację muzealną ministerstwa, a strona karty Museum Pass zaznacza, że karta nie obejmuje audioprzewodników, więc licz się z osobnym wydatkiem; żadna z tych stron nie podaje ceny. Ten przewodnik jest od nich obu niezależny: pięć przystanków bez pobierania i bez kodu do zeskanowania, a tekst każdego z nich wypisany pod odtwarzaczem, na dziedzińce, gdzie jest zbyt głośno, by słuchać.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest darmowy audioprzewodnik po Pałacu Topkapi?
Tak, ten. Jego pięć przystanków działa w przeglądarce, z pełnym tekstem pod każdym, bez instalowania czegokolwiek i bez biletu do skanowania. Audioprzewodnik ministerstwa działa przez własną aplikację muzealną ministerstwa. Resztę pałacu obejmuje aplikacja Chiaro, która opowiada o wszystkim, co sfotografujesz.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Pałacu Topkapi?
Strona ministerstwa w zakładce „Audioprzewodnik” odsyła do własnej aplikacji muzealnej ministerstwa i nie podaje ceny; strona karty Museum Pass mówi, że karta nie obejmuje audioprzewodników. Licz się z dopłatą ponad cenę biletu.
Gdzie w Pałacu Topkapi jest Diament Łyżkarza?
W Skarbcu Cesarskim, w Pawilonie Zdobywcy po wschodniej stronie trzeciego dziedzińca, na prawo za Bramą Szczęśliwości. Wisi w szklanej gablocie na ścianie, a sztylet Topkapi jest niedaleko. Skarbiec był zamknięty do renowacji od 2014 roku i otwarto go ponownie w 2023 roku, z ekspozycją ułożoną na nowo w pawilonie i dwóch sąsiednich budynkach.
Czy Pałac Topkapi jest zamknięty we wtorki?
Tak, w każdy wtorek, a także w pierwszy dzień Ramazan Bayramı. Kasy otwierają się o 9:00 i zamykają o 17:00. Turecka i angielska strona zarządcy różnią się co do 1 stycznia, więc ten dzień sprawdź przed wyjściem.
Czy Harem jest wliczony w bilet do Pałacu Topkapi?
Tak, jeśli kupisz bilet łączony: 2750 lir dla zwiedzających z zagranicy, obejmuje pałac, Harem i Hagię Irene. Zarządca nie podaje dla zagranicznych zwiedzających biletu tylko do pałacu; sam Harem kosztuje 1050 lir. Trasa przez Harem zmienia się, gdy kolejne sale zamyka się do renowacji, a wejście jest pod Wieżą Sprawiedliwości, po zachodniej stronie drugiego dziedzińca.
Ile czasu zajmuje zwiedzanie Pałacu Topkapi?
Te pięć przystanków to około trzynastu minut nagrań i mniej więcej pół kilometra marszu, ale radzimy zarezerwować kilka godzin. Pałac zajmuje 700 000 metrów kwadratowych.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Pałacu Topkapi.