Topkapıpaleis · Istanbul · Onafhankelijke gids
Audiogids voor het Topkapıpaleis,
vijf stops, gratis.
Vier hoven vol verhalen, gestreamd vanaf deze pagina, zonder iets te installeren. Fotografeer verder wat je hier maar ziet, van een keukenschoorsteen tot een Chinese celadonschaal, en Chiaro vertelt je waar je naar kijkt.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Topkapıpaleis.
De Poort van de Begroeting en het tweede hof
Topkapıpaleis, Istanbul
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in het Topkapıpaleis.
De vijf stops · 12 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Vier hoven, vijf stops, één combiticket, en of je de Harem erbij neemt, laten we aan jou over. De wandeling begint bij de Poort van de Begroeting, waar het bezoek met ticket begint, steekt het tweede hof over naar de Keizerlijke Raad onder de Toren van de Gerechtigheid, gaat door de Poort van de Gelukzaligheid naar de Audiëntiezaal, klimt naar het marmeren terras van het vierde hof voor de Bagdadkiosk en het uitzicht over de Gouden Hoorn, en eindigt waar elke bezoeker toch al langskomt: de Keizerlijke Schatkamer in het Paviljoen van de Veroveraar, aan de oostkant van het derde hof. Zo’n twaalf minuten luisteren, ongeveer een halve kilometer lopen tussen de stops, en met de rijen erbij een paar uur in het paleis.
De openingstijden, de prijzen en de namen van de gebouwen komen uit drie bronnen: de site van de beheerder, millisaraylar.gov.tr, die van het ministerie, muze.gen.tr, en één onafhankelijke bron. Prijzen in Turkse lira veranderen vaak, en de Turkse en de Engelse pagina van de beheerder zijn het niet eens over nieuwjaarsdag. Een mededeling bij de kassa gaat voor alles op deze pagina; spreken die twee elkaar tegen, dan helpt een berichtje aan ons.
Stop 1 van 5 · Tweede hof, ook Divanplein of Plein van de Gerechtigheid genoemd, vanuit het eerste hof bereikbaar door de Poort van de Begroeting (Bâb-üs Selâm); de paleiskeukens langs de rechterkant (oostkant)
De Poort van de Begroeting en het tweede hof
Paleis van Mehmet II; de poort kreeg haar twee torens onder Süleyman de Prachtlievende; de keukens na de brand van 1574 herbouwd door Mimar Sinan · Hof ca. 1465, definitieve vorm 1525–1529; poorttorens 16e eeuw; keukens herbouwd na 1574 · Gekanteelde stenen poort met twee spitse achthoekige torens; het keukencomplex 17 × 95 m, in tien overkoepelde ruimten onder twee rijen schoorstenen
Om op te letten
- De twee achthoekige torens met hun spitse kappen en de kantelen ertussen. Ze kwamen er in de zestiende eeuw, onder Süleyman, om indruk te maken, niet om te verdedigen.
- De Fontein van de Beul, rechts van de poort voordat je erdoor gaat. Of het zwaard hier echt werd afgespoeld, is omstreden; de naam is toch blijven hangen.
- De keukenschoorstenen boven de zuilengalerij rechts, door Sinan toegevoegd na de brand van 1574, en de Byzantijnse sarcofagen ervoor, die op dit terrein zijn opgegraven.
- De platanen. Een aantal is in de loop van de eeuwen door schimmels uitgehold en staat er nog steeds, springlevend.
Transcriptie (2:10)
Blijf even staan voordat je erdoor loopt, want hier begint het eigenlijke paleis. Twee achthoekige torens met spitse kappen, een rij kantelen ertussen en een vergulde inscriptie boven de boog. De Turken noemen haar Bâb-üs Selâm, de Poort van de Begroeting, of gewoon de Middelste Poort. Ze ziet eruit als een kasteelpoort en was nooit als een kasteelpoort bedoeld: de torens kwamen er in de zestiende eeuw, onder Süleyman de Prachtlievende, om iets te zeggen over de man die binnen woonde, niet om een leger buiten te houden.
Wie hier langskwam, moest van zijn paard stijgen. Grootviziers, gezanten, generaals: iedereen steeg af. Alleen de sultan reed erdoor. In de torens lagen de vertrekken van de opperpoortwachter, waar buitenlandse gezanten wachtten tot ze bericht kregen dat ze binnen mochten. Rechts van je, nog voor de poort, staat een kleine fontein die gidsen de Fontein van de Beul noemen: hier zou de beul zijn handen en zijn zwaard hebben gewassen. Historici weten niet zeker of hij dat ooit deed, maar het verhaal heeft de twijfel overleefd.
Loop nu door de poort. Het hof voor je is het Divanplein, dat de beheerder ook het Plein van de Gerechtigheid noemt, aangelegd rond 1465 en in de jaren 1520 voltooid. Het was het kloppende hart van de staat, en het vreemdste eraan, voor een regeringscentrum, was de stilte. In de binnenhoven gold een zwijgplicht. Gazellen en pauwen liepen over de grasvelden terwijl de raad vergaderde, en op feestdagen ontving de sultan hier hulde op een troon die met goud was beslagen. Onder je voeten ligt een Byzantijnse cisterne; de stenen sarcofagen langs de rechterkant zijn op dit terrein opgegraven. Kijk ook naar de grote platanen: een aantal is door schimmels uitgehold en leeft nog steeds.
Draai je dan naar rechts, naar de rij schoorstenen boven de zuilengalerij. Dat zijn de paleiskeukens, de grootste van het rijk, na een brand in 1574 herbouwd door Mimar Sinan. Het keukencomplex is vijfennegentig meter lang, telt tien overkoepelde ruimten en voedde zo’n vierduizend mensen per dag, met een personeel van meer dan achthonderd. Binnen staan nu de ketels en, in de zalen daarachter, een keuze uit de 10.700 stuks Chinees porselein van het paleis, van de Song-dynastie tot de Qing, een van de mooiste collecties ter wereld. De sultans waren vooral gesteld op het groene celadon, en niet alleen om de kleur: men geloofde dat het verkleurde als het met vergiftigd eten in aanraking kwam. In de achttiende eeuw bezat het paleis meer dan zestienduizend Chinese stukken, tegen vierhonderd twee eeuwen eerder. Driehonderd jaar lang heeft iemand op dit hof porselein besteld.
Stop 2 van 5 · Tweede hof (Divanplein), noordwestelijke hoek, met de Toren van de Gerechtigheid erachter en de ingang van de Harem ernaast
De Keizerlijke Raad en de Toren van de Gerechtigheid
Voor Süleyman de Prachtlievende herbouwd door hofarchitect Alaeddin, onder grootvizier Pargalı Ibrahim Pasha; rococogevel uit de restauraties onder Selim III en Mahmut II · 1527–1529; gerestaureerd 1792 en 1819; lantaarn van de toren herbouwd 1825 · Drie overkoepelde zalen van steen en marmer achter een portiek met zuilen van marmer en porfier, met vergulde traliewerken en tegels uit Kütahya; de Toren van de Gerechtigheid is het hoogste bouwwerk van het paleis
Om op te letten
- Het raam met het gouden traliewerk hoog in de muur van de raadszaal. De sultan keek erdoorheen vanuit de toren, zonder zelf gezien te worden.
- De portiek: zuilen van marmer en porfier uit Süleymans herbouw van 1527 tot 1529, onder beschilderde rococoversiering uit de restauraties van 1792 en 1819, die de twee inscripties op de gevel vermelden.
- De Toren van de Gerechtigheid die achter de zaal oprijst. De lantaarn, met hoge ramen en kleine frontons, is het werk van Mahmut II uit 1825.
- De deur onder de toren, naast de raadszaal: de ingang van de Harem, inbegrepen in het combiticket of los te bezoeken voor 1050 lira.
Transcriptie (2:11)
Het gebouw met de vergulde traliewerken helemaal links op het hof is de plek waar het Ottomaanse Rijk echt werd bestuurd. Loop eerst onder de portiek. De zuilen zijn van marmer en porfier en stammen uit de zestiende eeuw; de beschildering boven je hoofd, groen, wit en goud, en de rococokrullen rond de deuren komen van twee restauraties, in 1792 en 1819, en de twee inscripties op de gevel vermelden ze. Je kijkt dus naar het gebouw van Süleyman in de kleren van Mahmut de Tweede.
Binnen liggen drie zalen met een koepel. De eerste is de Kubbealtı, wat ‘onder de koepel’ betekent, en hier vergaderde de Keizerlijke Raad: de grootvizier en de andere ministers, gezeten op de divans langs de muren. In de zestiende eeuw kwamen ze vier dagen per week bijeen, van zaterdag tot en met dinsdag. De tweede zaal was voor de secretarissen, en in de derde, de Defterhane, bewaarden de klerken de archieven. Hofarchitect Alaeddin herbouwde dit alles van 1527 tot 1529 voor Süleyman de Prachtlievende, en na de grote brand in de Harem van 1665 werd het opnieuw opgelapt.
Kijk nu omhoog naar de muur van de eerste zaal en zoek het raam met het gouden traliewerk. Daar draait het hele gebouw om. De sultan zat niet in de raad. Volgens het wetboek van Mehmet de Tweede keek hij toe van achter een scherm, en Süleyman kwam helemaal niet meer. In plaats daarvan kon hij de toren achter je in klimmen, achter dat traliewerk plaatsnemen en alles volgen zonder gezien te worden. Een hofschrijver beschreef het in 1527 als een gesluierd venster boven de raadszaal, van waaruit zijne majesteit soms volgde wat er in de divan gebeurde, om de waarheid van de zaken te toetsen. Er wordt verteld dat hij, als een besluit hem niet beviel, op de tralies tikte of een rood gordijn dichttrok, en dan was de vergadering voorbij. Niemand hier beneden wist ooit zeker of hij er zat.
Na een zitting werden in deze zaal drie tafels gedekt en at de raad samen, waarna de grootvizier persoonlijk verslag ging uitbrengen bij de sultan. Ook de huwelijken van de sultansdochters werden hier gesloten.
Stap weer naar buiten en kijk omhoog. De Toren van de Gerechtigheid boven je is het hoogste bouwwerk van het paleis, een baken dat je vanaf de Bosporus ziet. Süleyman liet hem vergroten; de lantaarn bovenin, met hoge ramen en kleine frontons, is het werk van Mahmut de Tweede uit 1825. En de deur onder de toren, naast de raadszaal, is de ingang van de Harem. Aan de ene kant van de muur de macht, aan de andere kant de familie, en één man met een venster op allebei.
Stop 3 van 5 · Tussen het tweede hof en het derde hof of Enderunhof; de Audiëntiezaal (Arz Odası) staat direct achter de poort
De Poort van de Gelukzaligheid en de Audiëntiezaal
Poort uit het paleis van Mehmet II, in rococostijl opnieuw gedecoreerd onder Mustafa III (1774) en Mahmut II; Audiëntiezaal herbouwd voor Süleyman de Prachtlievende, de troon gemaakt voor Mehmet III, het gebouw na de brand van 1856 herbouwd onder Abdülmecit I · Poort 15e eeuw, opnieuw gedecoreerd 1774; Audiëntiezaal 1526–1528, troon 1597–1598, herbouwd na 1856 · Overkoepelde poort op slanke marmeren zuilen met een verguld plafond; een vierkant paviljoen omringd door 22 zuilen onder diepe dakranden, binnen betegeld, met een met juwelen bezette baldakijntroon
Om op te letten
- De gouden bol die midden aan het beschilderde en vergulde plafond van de poort hangt.
- De kleine verzonken steen in de bestrating voor de poort. Hij markeert de plek waar de banier van de Profeet werd ontrold en overhandigd aan een bevelhebber die ten strijde trok.
- De tweeëntwintig zuilen en de diepe dakranden van de Audiëntiezaal, en het grote venster met traliewerk tussen de twee deuren, waar de geschenken van gezanten werden uitgestald.
- De kleine fontein naast de deur, uit de tijd van Süleyman; de Perzische inscriptie noemt de sultan de bron van vrijgevigheid.
Transcriptie (2:55)
Je staat op de drempel waar het hele paleis omheen is gebouwd. De Poort van de Gelukzaligheid, Bâbüssaâde, is een koepel op slanke marmeren zuilen met een beschilderd en verguld plafond, en als je erin omhoogkijkt, zie je in het midden een gouden bol hangen. Als muur stelt ze weinig voor, en dat hoefde ook niet: deze poort stond voor de aanwezigheid van de sultan in het paleis, en niemand ging erdoor zonder zijn toestemming. Zelfs de grootvizier kwam er alleen op vaste dagen en onder vaste voorwaarden doorheen. Daarachter lag de Enderûn, het binnenhof, de huishouding en de school van de sultan, bewaakt door witte eunuchen.
Wat zich vóór de poort afspeelde, was net zo belangrijk als wat erachter lag. Op religieuze feestdagen en bij een troonsbestijging zat de sultan hier op de Bayramtroon, en het hele hof bracht hem staande hulde. De begrafenissen van sultans werden hier gehouden. Kijk naar de bestrating. Voor de poort ligt een kleine verzonken steen, en die markeert de plek waar de banier van de Profeet werd ontrold en overhandigd aan de grootvizier of de bevelhebber die ten strijde trok. Een schilderij in de eigen portretcollectie van het paleis toont de troonsbestijging van Selim de Derde in 1789 op precies deze plek. Het meeste rococoschilderwerk om je heen dateert van een nieuwe decoratie in 1774, onder Mustafa de Derde.
Loop door de poort, en het gebouw recht voor je is de Audiëntiezaal, de Arz Odası. Het is een vierkant paviljoen, omringd door tweeëntwintig zuilen onder dakranden die zo diep zijn dat ze je bijna tegemoetkomen. Hier ontmoette het rijk de buitenwereld. De grootvizier kwam hier ’s middags, na de raad, verslag uitbrengen. Gezanten werden hierheen gebracht, en hun geschenken werden langs het grote venster met traliewerk tussen de twee deuren gedragen, zodat de sultan ze kon bekijken terwijl ze voorbijkwamen. De linkerdeur heet nog altijd de geschenkendeur.
Binnen ontving de sultan hen op zijn troon. Een gezant die in 1533 kwam, schreef dat de troon bedekt was met goudlaken, bezaaid met edelstenen, dat de wanden fonkelden van azuur en goud, en dat er uit een fontein in de muur water opspoot. De troon die je nu ziet, in de vorm van een hemelbed, is van later, gemaakt voor Mehmet de Derde in de jaren 1590. De fontein is er nog, naast de deur, met een Perzische inscriptie die de sultan de bron van vrijgevigheid en rechtvaardigheid en de zee van weldadigheid noemt. De zaal brandde in 1856 af en werd herbouwd, maar de plattegrond is die van Süleyman, uit 1526 tot 1528, en direct erachter, midden op het hof, staat de kleine marmeren bibliotheek die Ahmet de Derde in 1719 liet bouwen.
Stop 4 van 5 · Vierde hof, op het marmeren terras met de vijver en het vergulde İftarprieel, met uitzicht over de Gouden Hoorn
De Bagdadkiosk en het terras van het vierde hof
Gebouwd voor Murat IV door hofarchitect Hasan Ağa, ter herinnering aan de veldtocht naar Bagdad van 1638 · 1638–1639 · Overkoepeld paviljoen op een stenen onderbouw, bekleed met marmer met stroken porfier en verde antico; tegels in İznikstijl, inlegwerk van parelmoer en schildpad; een zilveren komfoor, geschenk van Lodewijk XIV
Om op te letten
- De blauw-witte tegels aan de muren, en daarna hetzelfde patroon op de Besnijdeniskamer aan de overkant van het terras. Daar zitten de originelen, gedateerd 1529; hier zie je de kopieën.
- De deuren en kastjes, ingelegd met parelmoer en schildpad.
- Het zilveren komfoor midden in de kamer, een geschenk van Lodewijk XIV van Frankrijk.
- Het vergulde İftarprieel aan de rand van het terras, met de Gouden Hoorn eronder. Het geribde vergulde dak was een primeur in de Ottomaanse architectuur.
Transcriptie (2:14)
Kom het marmer op, loop langs de vijver, en het gebouw aan het eind van het terras is de reden dat het vierde hof bestaat. Dit is de Bagdadkiosk, een oorlogsmonument dat eruitziet als een zomerhuis. Murat de Vierde trok in 1638 op naar Bagdad, en toen hij vertrok, begon zijn architect Hasan Ağa aan dit paviljoen om de overwinning te gedenken. Het was in 1639 klaar, en aan de versiering binnen werd nog een tijd doorgewerkt toen Murat zelf al dood was.
Loop er eerst omheen. De buitenkant is van marmer, met stroken porfier en donkergroene verde antico, en de betimmering van de portiek is uitgevoerd in de stijl van het Cairo van de Mammelukken: weer een veroverde hoofdstad, geciteerd in steen. Stap dan naar binnen, en je staat in wat historici de ideale Ottomaanse kamer noemen: een koepel, vier nissen met lage sofa’s onder de ramen, rechts een open haard met een vergulde kap, en elke wand bedekt met tegels. Kijk goed naar de blauw-witte. Het zijn kopieën. De originelen zitten aan de overkant van het terras, op de Besnijdeniskamer: panelen gedateerd 1529, die daar uit eerbied voor de gouden eeuw van Süleyman naartoe zijn verplaatst, en de kiosk kreeg tegels die erbij pasten. De kastjes in de muren zijn nog ouder, bekleed met groene, gele en blauwe tegels uit het begin van de zestiende eeuw, en hun deurtjes zijn ingelegd met parelmoer en schildpad.
Midden op de vloer staat een zilveren komfoor, een mangal, en dat was een geschenk van Lodewijk de Veertiende van Frankrijk. Op winterochtenden werd deze kamer dus verwarmd door de Zonnekoning. Hier dronk de sultan in het dagelijks leven zijn koffie na het ochtendgebed, en vanaf het midden van de achttiende eeuw deed de kiosk dienst als bibliotheek van de Privékamer. Latere sultans lieten de arcaden beglazen; het glas ging er in 1912 uit, kwam er in 1939 in ijzeren kozijnen weer in en verdween in 1972 voorgoed, en daarom kun je er vandaag dwars doorheen kijken.
Draai je nu naar de rand van het terras. Het kleine vergulde baldakijn is het İftarprieel, en zo’n geribd gouden dak had nog niemand in de Ottomaanse architectuur gebouwd, met echo’s van China en India. In de ramadan zou de sultan hier na zonsondergang zijn vasten hebben verbroken, en op sommige avonden werden van hieruit gouden munten over zijn hoogwaardigheidsbekleders uitgestrooid. Het terras zelf kreeg deze vorm onder Ibrahim, tussen 1640 en 1648. Onder je ligt de Gouden Hoorn, en deze kiosk was een van de eerste zes ruimten die de jonge Republiek voor het publiek opende toen het paleis op negen oktober 1924 een museum werd.
Stop 5 van 5 · Derde hof of Enderunhof, oostkant, voorbij de slaapzalen rechts van de Poort van de Gelukzaligheid; de beheerder noemt het het Paviljoen van de Veroveraar
De Keizerlijke Schatkamer in het Paviljoen van de Veroveraar
Gebouwd voor Mehmet II de Veroveraar als ontvangstvertrekken; onder Selim I de schatkamer voor de inkomsten uit Egypte; te zien sinds het paleis in 1924 een museum werd · ca. 1460 · Stenen paviljoen van twee verdiepingen op een terras boven de Zee van Marmara, vier overkoepelde zalen achter een zuilengalerij; in de collectie de Lepelmakersdiamant van 86 karaat en de Topkapı-dolk van 35 cm
Om op te letten
- Vanaf de galerij de Zee van Marmara. Om dit uitzicht werd het paviljoen rond 1460 op de punt van de landtong gezet.
- De dubbele krans van negenenveertig diamanten rond de Lepelmakersdiamant, in zijn vitrine aan de muur.
- Het smaragden dekseltje op de knop van de Topkapı-dolk. Als je het opent, zit er een horloge onder.
- De twee gouden kandelaars die voor de Kaäba zijn gemaakt, elk 48 kilo zwaar en bezet met 6666 diamanten.
Transcriptie (2:52)
Loop, voordat je in de rij gaat staan, naar de galerij en kijk naar buiten. Onder je ligt de Zee van Marmara, en om dat uitzicht staat dit gebouw hier. Mehmet de Veroveraar zette dit paviljoen rond 1460, toen het paleis nog nieuw was, op het hoogste punt van de landtong, als plek om mensen te ontvangen: twee verdiepingen op een terras, met boven vier overkoepelde zalen achter een loggia, die allemaal uitkwamen op de tuin, via de galerij waar je nu staat. Onder Selim de Eerste werd het de kluis voor de inkomsten uit Egypte, en sindsdien is het de Schatkamer. De zalen waren vanaf 2014 dicht voor restauratie, tot de beheerder ze in 2023 weer opende, met de tentoonstelling verdeeld over dit paviljoen en twee gebouwen ernaast.
Bij de heropening is alles anders ingedeeld, dus zie de oude volgorde van de zalen hieronder als houvast, niet als plattegrond. In de eerste zaal liggen het maliënkolder van Mustafa de Derde, bewerkt met goud en juwelen, en de ebbenhouten troon van Murat de Vierde, ingelegd met ivoor en parelmoer. De tweede is de zaal waarvoor de meeste mensen komen. Zoek een kromme dolk met drie grote smaragden op het gevest en een vierde smaragd op de knop, die openklapt en een klein Engels horloge laat zien. Dit is de Topkapı-dolk. Mahmut de Eerste liet hem in 1746 maken als vredesgeschenk voor Nader Sjah van Perzië, en stuurde hem met een gezantschap van duizend man naar het oosten. Onderweg hoorden ze dat de sjah was vermoord, op twintig juni 1747, dus keerden ze om en brachten ze de dolk weer naar huis. Hij is nooit aan iemand gegeven. In 1964 maakte Jules Dassin een film over een poging hem te stelen, Topkapi, en zo hoorden veel bezoekers voor het eerst van dit paleis. In dezelfde zaal staat de walnoothouten troon van Ahmet de Eerste, ingelegd met schildpad en parelmoer door Sedefkar Mehmet Ağa, de architect van de Blauwe Moskee.
Dan de diamant. De Lepelmakersdiamant, in het Turks Kaşıkçı, weegt zesentachtig karaat, is peervormig, gezet in zilver en omringd door een dubbele rij van negenenveertig kleinere diamanten, en hij hangt in een glazen vitrine aan de muur. Niemand weet waar hij vandaan komt. Volgens het ene verhaal vond een visser hem op het strand en ruilde hij hem bij een juwelier voor drie lepels. Volgens een ander was hij van Ali Pasha van Tepelena, de bijna onafhankelijke gouverneur van Albanië en Griekenland, en kwam hij bij de sultan terecht toen Ali werd terechtgesteld en zijn bezit in beslag werd genomen. In een derde verhaal stuurt de moeder van Napoleon hem op om een minnaar vrij te kopen. De eigen archieven van het museum noemen onder Mehmet de Vierde een ringsteen met dezelfde naam, maar die was veel kleiner dan deze. Het eerlijke antwoord is dat het kostbaarste voorwerp in het paleis helemaal geen bekende herkomst heeft.
In dezelfde zaal staan twee massief gouden kandelaars, elk achtenveertig kilo zwaar en bezet met zesduizend zeshonderdzesenzestig diamanten. Abdülmecit de Eerste stuurde ze naar de Kaäba in Mekka, en ze werden naar Istanbul teruggehaald kort voordat het rijk Mekka kwijtraakte. Ernaast staat de Bayramtroon, van goud bezet met toermalijnen, in 1585 gemaakt voor Murat de Derde; het is de troon die op feestdagen naar buiten werd gedragen en voor de Poort van de Gelukzaligheid werd neergezet, de troon waarover je twee stops geleden hoorde. Er staat hier ook een troon van een heel andere soort, in Indiase stijl, goud over hout met parels en smaragden: het geschenk van Nader Sjah aan Mahmut de Eerste. De dolk had het antwoord daarop moeten zijn, en kwam nooit aan.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op wat je maar tegenkomt in het Topkapıpaleis.
Vijf stops, terwijl er vier hoven zijn, een Harem van zo’n vierhonderd vertrekken en een collectie van 10.700 stuks Chinees porselein, waarvan een deel in de keukens te zien is. Fotografeer een tegelpaneel, een kaftan in een vitrine of een fontein met een inscriptie die je niet kunt lezen, en Chiaro zoekt uit wat het is en wiens werk het was, en blijft beschikbaar voor meer vragen zolang je op het hof bent.
Voor je gaat
Zo kom je er
Cankurtaran Mah. Babı Hümayun Cad. No: 1, 34122 Sultanahmet/Fatih, Istanbul. Je gaat naar binnen door de Keizerlijke Poort (Bâb-ı Hümâyun), vanaf het plein met kinderkopjes achter de Hagia Sophia, bij de Fontein van Ahmet III; de hoofdkassa is in het eerste hof, vlak voor de Poort van de Begroeting.
Tram T1 tot Sultanahmet, dan ongeveer 650 meter lopen; halte Gülhane aan dezelfde lijn ligt aan de parkkant van het paleis. Marmaray-treinen stoppen in Sirkeci. Ga niet naar de halte die Topkapı heet: dat is een wijk ongeveer 5 kilometer naar het westen, bij de stadsmuren, nergens in de buurt van het paleis.
Tickets
- Het paleis is dicht op dinsdag en op de eerste dag van het Suikerfeest (Ramazan Bayramı). De Turkse pagina van de beheerder noemt 1 januari een sluitingsdag, de Engelse pagina zegt dat het paleis dan open is, dus controleer het als je op nieuwjaarsdag wilt gaan.
- De kassa’s gaan om 9.00 uur open en om 17.00 uur dicht; volgens de pagina van het ministerie sluit het paleis om 18.00 uur. Tickets koop je bij de kassa in het eerste hof; de webshop van de beheerder verkoopt geen tickets voor Topkapı.
- Buitenlandse bezoekers betalen 2750 lira voor het combiticket voor het paleis, de Harem en de Hagia Irene; de Harem los kost 1050 lira, en de Hagia Irene ook. Het combiticket is één dag geldig. Kinderen tot en met zes jaar gaan gratis; studenten van 7 tot 25 jaar met een studentenkaart betalen het kortingstarief, buitenlandse studenten het dubbele van het kortingstarief.
- De Museum Pass İstanbul van het ministerie noemt Topkapı bij de musea die erin zitten. Volgens de beheerder is de Turkse Müzekart niet geldig voor de Harem en de Hagia Irene.
- Trek er een paar uur voor uit. Van de eerste tot de laatste stop is het ongeveer een halve kilometer. De museumkiosk zit in het keukengedeelte aan de rechterkant van het tweede hof, en daar zijn ook de toiletten.
De officiële audiogids
De pagina van het ministerie over het paleis verwijst voor de audiogids naar de eigen museumapp van het ministerie, en volgens de site van de Museum Pass zitten audiogidsen niet bij de pas inbegrepen, dus reken op aparte kosten; geen van beide pagina’s noemt een prijs. Deze gids staat los van allebei: vijf stops zonder download en zonder code om te scannen, met de tekst van elke stop onder de speler, voor hoven waar het te rumoerig is om te luisteren.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het Topkapıpaleis?
Ja, deze. De vijf stops spelen af in je webbrowser, met de volledige tekst onder elke stop, zonder iets te installeren en zonder ticket om te scannen. De eigen audiogids van het ministerie werkt via de museumapp van het ministerie. De rest van het paleis dekt de Chiaro-app, die vertelt over alles waarvan je een foto maakt.
Wat kost de officiële audiogids van het Topkapıpaleis?
De pagina van het ministerie verwijst onder ‘Audiogids’ naar de eigen museumapp van het ministerie en noemt geen prijs; volgens de pagina van de Museum Pass zijn audiogidsen niet bij de pas inbegrepen. Reken erop dat je bovenop de toegangsprijs extra betaalt.
Waar is de Lepelmakersdiamant in het Topkapıpaleis?
In de Keizerlijke Schatkamer, in het Paviljoen van de Veroveraar aan de oostkant van het derde hof, rechts voorbij de Poort van de Gelukzaligheid. Hij hangt in een glazen vitrine aan de muur, met de Topkapı-dolk vlakbij. De Schatkamer was vanaf 2014 dicht voor restauratie en ging in 2023 weer open, opnieuw ingedeeld over het paviljoen en twee gebouwen ernaast.
Is het Topkapıpaleis op dinsdag gesloten?
Ja, elke dinsdag, en op de eerste dag van het Suikerfeest (Ramazan Bayramı). De kassa’s gaan om 9.00 uur open en om 17.00 uur dicht. De Turkse en de Engelse pagina van de beheerder zeggen iets anders over 1 januari, dus controleer die dag voordat je gaat.
Zit de Harem bij het ticket voor het Topkapıpaleis?
Ja, als je het combiticket koopt: 2750 lira voor buitenlandse bezoekers, voor het paleis, de Harem en de Hagia Irene. De beheerder noemt voor buitenlandse bezoekers geen ticket voor alleen het paleis; de Harem los kost 1050 lira. De route door de Harem verandert wanneer zalen dichtgaan voor restauratie, en de ingang is onder de Toren van de Gerechtigheid, aan de westkant van het tweede hof.
Hoeveel tijd heb je nodig voor het Topkapıpaleis?
Deze vijf stops zijn samen zo’n twaalf minuten audio en ongeveer een halve kilometer lopen, maar wij raden je aan op een paar uur te rekenen. Het paleis beslaat 700.000 vierkante meter.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Topkapıpaleis.