Kunsthistorisches Museum · Wiedeń · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu,
pięć przystanków, za darmo.
Posłuchaj wszystkich pięciu tutaj, bez instalowania czegokolwiek. O pozostałych mniej więcej 770 obrazach piętro wyżej i 2200 przedmiotach w Kunstkamerze na dole opowie ci aparat w Chiaro.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu.
Saliera
Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu, Wiedeń
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Jedne schody, cztery sale, pięć dzieł. Zacznij na parterze, w sali XXIX Kunstkamery, od złotej Saliery Celliniego, a potem wejdź schodami do Galerii Obrazów na pierwszym piętrze: Dawid Caravaggia w sali V po stronie włoskiej, dalej przez Salę Kopułową do Alegorii malarstwa Vermeera w sali XII, a potem przez salę XI do sali X, gdzie Wieża Babel i Myśliwi na śniegu Bruegla wiszą kilka metrów od siebie. Około dwunastu minut nagrań i od trzech kwadransów do godziny chodzenia i stania.
Numery sal, daty, wymiary i numery inwentarzowe na tej stronie pochodzą z internetowego katalogu zbiorów muzeum na khm.at oraz z drugiego, niezależnego źródła. Ekspozycja się zmienia, a obrazy na deskach wyjeżdżają na wystawy. Jeśli tabliczka na ścianie mówi co innego niż ta strona, uwierz tabliczce i napisz do nas, żebyśmy mogli to poprawić.
Przystanek 1 z 5 · Kunstkamera, sala XXIX, parter
Saliera
Benvenuto Cellini · 1540–1543 · Złoto, emalia, heban i kość słoniowa, 28,5 × 21,5 × 26,3 cm
Na co zwrócić uwagę
- Świątynka przy łokciu kobiety. To pieprzniczka. Łódka obok mężczyzny z trójzębem jest na sól.
- Salamandra pod jej lewą piętą. Była osobistym godłem króla Franciszka Pierwszego i symbolizuje ogień.
- Młodzieńcy z wydętymi policzkami wpisani w owalną podstawę. To wiatry z czterech stron świata.
- Rozmiar. Całość mierzy 28,5 na 21,5 na 26,3 centymetra i zmieściłaby się w pudełku po butach.
Transkrypcja (2:12)
Złoto, i to wcale nie tak dużo. To, co stoi przed tobą w gablocie, dałoby się unieść w dwóch rękach, a przez prawie trzy lata nikt nie wiedział, gdzie jest.
Benvenuto Cellini ukończył je w 1543 roku dla króla Francji Franciszka Pierwszego, rozwijając projekt, który lata wcześniej narysował dla pewnego kardynała w Rzymie. Nie odlewał złota w formie. Każdą część wykuł ręcznie. W autobiografii zapisał, że dostał za tę pracę tysiąc skudów.
Zacznij od dwóch postaci. Mężczyzna z trójzębem to Neptun, czyli morze, a stateczek obok niego to solniczka, jedyny powód, dla którego ten przedmiot w ogóle powstał. Naprzeciwko siedzi Tellus, czyli ziemia, z małą antyczną świątynią przy łokciu: to pieprzniczka. Wokół owalnej podstawy są cztery wiatry, młodzieńcy z wydętymi policzkami, oraz pory dnia, które Cellini zapożyczył od Michała Anioła, z rzeźb Dzień, Noc, Świt i Zmierzch w Kaplicy Medyceuszy we Florencji. Pod lewą piętą Tellus siedzi salamandra. Było to osobiste godło Franciszka Pierwszego i symbol ognia, więc w przedmiocie wielkości pudełka po butach obecne są wszystkie cztery żywioły. Od spodu ukryto kulki, żeby służący mógł toczyć solniczkę po bankietowym stole.
To jedyne zachowane dzieło Celliniego ze złota. Niemal wszystko inne, co zrobił, przetopiono, a i ta solniczka omal nie skończyła tak samo w 1562 roku. Do Habsburgów trafiła jako prezent dyplomatyczny: Karol Dziewiąty, król Francji, podarował ją arcyksięciu Ferdynandowi Drugiemu Tyrolskiemu, który zastępował francuskiego króla na jego ślubie.
A potem, jedenastego maja 2003 roku, solniczkę skradziono. Budynek stał wtedy w rusztowaniach z powodu remontu. Złodziej uruchomił alarmy, personel uznał je za usterkę i nikt nie zauważył pustej gabloty aż do ósmej dwadzieścia rano. Muzeum wyznaczyło milion euro nagrody. Dwudziestego pierwszego stycznia 2006 roku solniczkę wydobyto z ołowianej skrzynki zakopanej w lesie pod Zwettl, dziewięćdziesiąt kilometrów na północ od Wiednia. Złodziej, Robert Mang, oddał się w ręce policji, kiedy ta opublikowała zdjęcia z monitoringu, a znajomi rozpoznali jego twarz. Skazano go na cztery lata więzienia. Przedmiot, na który patrzysz, jest ubezpieczony na około sześćdziesiąt milionów dolarów.
Przystanek 2 z 5 · Galeria Obrazów, sala V, pierwsze piętro
Dawid z głową Goliata
Caravaggio · około 1600/01 · Olej na desce topolowej, 91,2 × 116,2 cm
Na co zwrócić uwagę
- Podobrazie. To deska topolowa, nie płótno, co u Caravaggia zdarza się rzadko, i dlatego powierzchnia farby jest wyraźnie gładsza.
- Twarz Dawida. Muzeum w swoim opisie nazywa go melancholijnym zwycięzcą, który myśli o sobie tyle samo co o człowieku, którego zabił.
- Odcięta głowa. Tutaj nie przedstawia nikogo konkretnego. W rzymskiej wersji tego samego tematu powszechnie uznaje się ją za twarz samego Caravaggia.
- Pozostałe obrazy Caravaggia. W tej samej sali wiszą jeszcze dwa: Madonna Różańcowa i Koronowanie cierniem.
Transkrypcja (2:11)
Chłopak w luźnej białej koszuli trzyma w wyciągniętej ręce odciętą głowę i wcale nie wygląda na zadowolonego z siebie. Caravaggio malował tę scenę co najmniej trzy razy. Wczesna wersja jest w Prado w Madrycie, późniejsza w Galerii Borghese w Rzymie, a ta tutaj to wersja wiedeńska.
Ta chwila pochodzi z Pierwszej Księgi Samuela. Dawid zabił filistyńskiego wojownika i właśnie staje przed królem Saulem, wciąż z głową w ręku. Miecz na ramieniu chłopaka to miecz samego Goliata. Muzeum w swoim opisie nazywa tę postać melancholijnym zwycięzcą: kimś, kto zdaje się rozmyślać o sobie tyle samo, co o człowieku, którego przed chwilą zabił.
Teraz popatrz na powierzchnię, a nie na historię. Obraz namalowano na desce topolowej, nie na płótnie. Caravaggio prawie zawsze malował na płótnie, a deska daje farbie gładkość, którą widać już z metra. Muzeum sytuuje obraz stylistycznie blisko jego lat rzymskich i Madonny Różańcowej, która wisi w tej samej sali.
Model ma przypisane imię, choć niepewne. Wygląda jak starsza wersja chłopca, który pozował do Amora Zwycięskiego i do obrazów z Janem Chrzcicielem z około 1602 roku, a kilku autorów, najuparciej Peter Robb, widzi w nim Cecca, ucznia Caravaggia z Rzymu. Głowa nie jest tu natomiast autoportretem. W wersji z Galerii Borghese w Rzymie głowa Goliata uchodzi powszechnie za autoportret i dlatego tamten obraz czyta się jak wyznanie, podczas gdy ten Dawid, jak ujmują to niektórzy autorzy, jest z nich dwóch bardziej triumfalny.
W maju 1606 roku Caravaggio zabił w bójce w Rzymie niejakiego Ranuccia Tomassoniego i opuścił miasto z wyrokiem śmierci nad głową.
Warto znać drogę, jaką ta deska przebyła do Wiednia. Jej pierwszym znanym właścicielem był hrabia Villamediana, zmarły w 1622 roku. Potem należała do króla Anglii Karola Pierwszego. Następnie przeszła przez kolekcję Imstenraedów w Amsterdamie, a w 1667 roku trafiła tutaj, w posiadanie cesarzy, i pozostała tu do dziś.
I jeszcze jedno, czterysta lat później. W 2020 roku projektant Virgil Abloh przyciął ten obraz, w Photoshopie dorysował Dawidowi łańcuchy na szyi i wykorzystał go jako okładkę rapowej płyty Westside Gunna Pray for Paris.
Przystanek 3 z 5 · Galeria Obrazów, sala XII, pierwsze piętro
Alegoria malarstwa
Johannes Vermeer · około 1666/68 · Olej na płótnie, 120 × 100 cm
Na co zwrócić uwagę
- Płótno na sztalugach. Na razie jest na nim tylko wieniec laurowy. To wszystko, co malarz zdążył namalować.
- Sygnatura, na dolnym pasku obramowania mapy, na prawo od dziewczyny: I Ver-Meer. Daty nie ma.
- Dwugłowy orzeł na szczycie żyrandola, godło cesarzy z rodu Habsburgów, którzy kiedyś rządzili tymi prowincjami.
- Sama mapa. Pokazuje siedemnaście prowincji jako jeden kraj, z zachodem na górze zamiast północy.
Transkrypcja (2:15)
Ktoś odsunął dla ciebie kotarę, a malarz siedzi do ciebie plecami. Jest dopiero na samym początku obrazu na sztalugach: jak dotąd położył tylko wieniec laurowy na głowie dziewczyny. Trąbka, ciężka księga, niebieska suknia, mapa za jej plecami, wszystko to dopiero przed nim.
Dziewczyna jest przebrana za Klio, muzę historii. Wieniec, trąbka i księga pochodzą wprost z podręcznika personifikacji Cesarego Ripy, książki, którą miał na półce każdy holenderski malarz.
Spójrz na mapę na tylnej ścianie. To prawdziwa mapa, wydana w 1636 roku przez Claesa Janszoona Visschera, i pokazuje siedemnaście prowincji Niderlandów jako jeden kraj, z zachodem na górze zamiast północy. Kiedy Vermeer ją malował, tego kraju już nie było w całości. Teraz popatrz na żyrandol przed nią. Na szczycie siedzi dwugłowy orzeł, godło cesarzy z rodu Habsburgów, którzy niegdyś rządzili całym tym obszarem.
Potem znajdź sygnaturę. Jest namalowana na dolnym pasku obramowania mapy, na prawo od dziewczyny: I Ver-Meer. Nigdzie na płótnie nie ma daty.
Vermeer nie chciał sprzedać tego obrazu. Przez większość życia był zadłużony, a mimo to go zatrzymał. Po jego śmierci wdowa Catharina przepisała obraz na własną matkę, żeby uchronić go przed wierzycielami, a zarządca masy spadkowej, badacz z Delft i pionier mikroskopii Antoni van Leeuwenhoek, uznał to przekazanie za niezgodne z prawem. Przez kolejne dziesięciolecia obraz wisiał w Wiedniu jako dzieło Pietera de Hoocha, z podrobioną sygnaturą de Hoocha, aż niemiecki historyk sztuki Gustav Friedrich Waagen około 1860 roku przywrócił go Vermeerowi.
Potem dwudziesty wiek. Hrabia Rudolf Czernin kupił obraz w 1813 roku za pięćdziesiąt florenów. W listopadzie 1940 roku Adolf Hitler kupił go od rodziny za milion osiemset dwadzieścia tysięcy marek Rzeszy, przez swojego agenta Hansa Possego, do muzeum, które zamierzał zbudować w Linzu. Koniec wojny obraz przeczekał pod ziemią, w kopalni soli w Altaussee. Amerykański oficer Andrew Ritchie, który kierował w Austrii programem ochrony zabytków, sztuki i archiwów, przywiózł go z Monachium do Wiednia, zamykając siebie i obraz w przedziale pociągu.
Siódmego listopada 1946 roku obraz przekazano temu muzeum, a w 1958 roku wszedł do jego zbiorów. Rodzina Czerninów kilka razy domagała się zwrotu. Ostatnia odmowa przyszła od austriackiego rządu w 2011 roku.
Przystanek 4 z 5 · Galeria Obrazów, sala X, pierwsze piętro
Wieża Babel
Pieter Bruegel Starszy · 1563 · Olej na desce dębowej, 114,4 × 155,5 cm
Na co zwrócić uwagę
- Sygnatura. Wykuta w kamiennym bloku na pierwszym planie, przy postaci w koronie: BRVEGEL FE i 1563 cyframi rzymskimi.
- Naga skała przebijająca się przez mur na dole pośrodku. Wieżę buduje się wokół małej, stromej góry.
- Łuki po prawej, które już się uginają. Ustawiono je prostopadle do pochyłego gruntu zamiast w pionie.
- Port po prawej, z dźwigami i statkami. To port flamandzki, a przy budowli wygląda maleńko.
Transkrypcja (2:19)
Wybierz jedną arkadę i prześledź ją wzrokiem dookoła wieży. Nie wraca na wysokość, z której wyszła. Żadna kondygnacja nie leży naprawdę poziomo; cała budowla to wznosząca się spirala, a łuki ustawiono prostopadle do pochyłego gruntu zamiast w pionie, dlatego kilka z nich po prawej już się wygina. Górne piętra rosną, zanim dolne są skończone. Bruegel dokładnie wiedział, co pokazuje. Jego ostatnie zlecenie, niedokończone w chwili śmierci, to cykl dokumentalnych obrazów o kopaniu kanału między Brukselą a Antwerpią, a jego place budowy są poprawne w każdym szczególe.
Kamieniarka jest rzymska. Te piętra arkad to Koloseum, które Bruegel widział na własne oczy w Rzymie dziesięć lat przed namalowaniem tej deski, a które chrześcijanie jego czasów odczytywali jako pomnik pychy i prześladowań. W ówczesnych Niderlandach, w 1563 roku, Rzym jako Babilon nie był niewinnym porównaniem. Kościół katolicki wciąż odprawiał wszystkie nabożeństwa po łacinie, a ruch protestancki wokół malarza szerzył się w wielu językach. Kilka lat po powstaniu tej deski Antwerpia zaczęła drukować swoją słynną Biblię Poliglotę, z tekstem Pisma w pięciu językach obok siebie.
Teraz spójrz w lewy dolny róg. Stoi tam postać w koronie z grupką mężczyzn. To zapewne Nimrod, król, który według niektórych tradycji chrześcijańskich kazał zbudować wieżę. Na kamiennym bloku obok niego Bruegel wykuł swoją sygnaturę i datę: BRVEGEL FE, a potem 1563 cyframi rzymskimi.
Poszukaj nagiej skały. Na dole pośrodku i jeszcze raz wyżej po prawej mur ustępuje szaremu kamieniowi. Wieżę buduje się wokół bardzo stromej małej góry, którą robotnicy po prostu wmurowali w budowlę.
Potem spójrz w prawo, na port z dźwigami, statkami i nabrzeżami. To port flamandzki, a nie mezopotamski, i przy wieży jest maleńki. Właśnie ta sztuczka nadaje budowli skalę.
Bruegel malował ten temat trzy razy. Najwcześniejsza wersja, miniatura na kości słoniowej wykonana jeszcze w Rzymie, zaginęła. Druga zachowana jest o połowę niższa i o połowę węższa od tej i wisi w Rotterdamie. Tę namalował dla Nicolaesa Jonghelincka, antwerpskiego bankiera, który w pewnym momencie miał szesnaście obrazów Bruegla. Od niego deska trafiła prawdopodobnie w 1566 roku do miasta Antwerpii, potem do cesarza Rudolfa Drugiego, a następnie do kolekcji arcyksięcia Leopolda Wilhelma, która stanowi trzon sali, w której stoisz.
Przystanek 5 z 5 · Galeria Obrazów, sala X, pierwsze piętro
Myśliwi na śniegu (Zima)
Pieter Bruegel Starszy · 1565 · Olej na desce dębowej, 116,5 × 162 cm
Na co zwrócić uwagę
- Jeden chudy lis zwisający z włóczni na ramieniu środkowego myśliwego. To cała zdobycz, a na śniegu przed mężczyznami widać ślady zająca, który uciekł.
- Szyld gospody po lewej, zerwany z jednego haka. Widnieje na nim napis Dit Is Gulden Hert, czyli „To jest Złoty Jeleń”, i jeleń świętego Huberta, patrona myśliwych.
- Koło młyńskie w dolinie po prawej. Zamarzło na kamień.
- Sroka przelatująca pośrodku przez górną część obrazu i wrony na nagich drzewach. U Bruegla oba te ptaki były złym znakiem.
Transkrypcja (2:43)
Najpierw spójrz na lisa. Jest jeden i do tego chudy, wisi na włóczni na ramieniu środkowego myśliwego i to cały łup tego dnia. Psy są wychudzone i idą ze spuszczonymi łbami. Na śniegu przed mężczyznami widać ślady zająca, który uciekł. To najczęściej reprodukowany zimowy pejzaż w sztuce europejskiej, a przecież to obraz o nieudanym dniu.
Bruegel podpisał go pośrodku na dole: BRVEGEL, a potem 1565 cyframi rzymskimi. Obraz należy do cyklu sześciu obrazów o porach roku, namalowanego dla antwerpskiego bankiera Nicolaesa Jonghelincka. Z sześciu zachowało się pięć, a trzy z nich wiszą na ścianach tej sali: ten, Pochmurny dzień i Powrót stada. Sianokosy są w Pradze, w Pałacu Lobkowiczów, a Żniwa w Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Trzy piąte tego, co zostało z Brueglowskiego roku, wisi więc wokół ciebie.
Teraz pozwól oczom wędrować. Po lewej, przed gospodą, kilkoro dorosłych i dziecko szykują się, by opalić świnię nad otwartym ogniem, bo tak wygląda grudzień. Szyld nad nimi zerwał się z jednego haka i wisi krzywo. Widnieje na nim napis Dit Is Gulden Hert, czyli To jest Złoty Jeleń, a obrazek przedstawia widzenie świętego Huberta albo świętego Eustachego: jelenia z krzyżem w porożu. Patron myśliwych czuwa tu nad trzema mężczyznami, którzy złowili jednego lisa.
W dolinie koło młyńskie zamarzło na sztywno. Na stawach ciemne sylwetki jeżdżą na łyżwach, grają w kolf, przodka hokeja na lodzie, i w eisstock, coś w rodzaju curlingu. Bruegel namalował je jako sylwetki, małe ciemne plamki na lodzie.
Potem spójrz w górę. Na nagich drzewach siedzą wrony, a pośrodku u góry przelatuje sroka. Bruegel czasem traktował oba te ptaki jako zły znak, a w niderlandzkich wierzeniach ludowych sroka należy do diabła. I spójrz na horyzont: postrzępione górskie szczyty, jakich nie ma nigdzie w Niderlandach.
Data też coś mówi. Rok 1565 otworzył serię srogich zim, którą dziś nazywamy małą epoką lodową, więc to nie jest nostalgiczna scena.
Obraz trafił tu tą samą drogą co większość tej kolekcji. Od Jonghelincka przeszedł do miasta Antwerpii, które w 1594 roku podarowało go arcyksięciu Ernestowi. Ernest zmarł rok później, obraz przeszedł na Rudolfa Drugiego, a potem do arcyksięcia Leopolda Wilhelma.
Nigdy nie przestał działać na ludzi. Tarkowski umieścił go w 1972 roku w Solaris, w scenie nieważkości, przy organowym preludium Bacha. Lars von Trier wykorzystał go kilka razy w Melancholii. A historyk sztuki Martin Kemp zauważył, że chyba żaden świecki temat nie pojawia się na większej liczbie kartek bożonarodzeniowych. Dziwne życie po życiu jak na trzech wyczerpanych mężczyzn i jednego martwego lisa.
Niezależny przewodnik · Chiaro
W tym budynku wisi dwanaście obrazów Bruegla. O pozostałych dziesięciu opowie ci Chiaro.
Pięć dzieł i na tej stronie kończy się miejsce. W aplikacji nie: sfotografuj obraz, gablotę, hełm albo sarkofag mumii w dowolnym miejscu budynku, a Chiaro powie ci na głos, co to jest i dlaczego tu trafiło, kiedy jeszcze przed tym stoisz. A potem możesz się z nim spierać.
Przed wizytą
Dojazd
Maria-Theresien-Platz, 1010 Wiedeń, przy Ringu, naprzeciwko Muzeum Historii Naturalnej, swojego niemal identycznego bliźniaka po drugiej stronie placu. Główne wejście jest od Maria-Theresien-Platz; wejście bez schodów znajduje się z boku, przy Burgring 5, skąd obsługa zwiedzających zaprowadzi cię do windy.
Linią U3 do stacji Volkstheater albo U2 do Museumsquartier, a stamtąd kilka minut pieszo. Tramwaje 1, 2, 71 i D oraz autobus 57A zatrzymują się na Burgringu tuż przed muzeum; muzeum podaje nazwę przystanku Burgring / Kunsthistorisches Museum. Z dworca Westbahnhof poleca U3, z Hauptbahnhof tramwaj D.
Bilety
- Od 8 września 2026 roku wchodzi się wyłącznie na wybraną godzinę. Zarezerwuj ją na khm.at przed wyjazdem.
- Uważaj na poniedziałki. Przez dużą część roku muzeum jest w poniedziałki zamknięte, a w najbardziej obleganych tygodniach otwarte codziennie, więc sprawdź kalendarz na swój dzień, a nie ogólne godziny otwarcia.
- Bilety online są o kilka euro tańsze niż w kasie, a wszyscy poniżej 19 lat wchodzą za darmo.
- Czwartek to długi dzień: budynek jest otwarty do 21:00.
- Szatnia jest bezpłatna, ale przechowalni bagażu nie ma, więc nie przychodź z walizką prosto z dworca.
Oficjalny audioprzewodnik
Muzeum wypożycza w kasie własny audioprzewodnik za sześć euro, za osiem w wersji, z której mogą korzystać dwie osoby naraz, i za dziewięć w wersji rodzinnej, w dziesięciu językach, w tym po angielsku. Udostępnia też bezpłatną aplikację KHM i interaktywny plan pięter. Pięć przystanków na tej stronie nic nie kosztuje i nie wymaga dodatkowego urządzenia.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu?
Właśnie ta strona. Pięć dzieł, pięć nagrań do odtworzenia prosto w przeglądarce telefonu, transkrypcje pod spodem, numer sali przy każdym i nic do pobierania. O dziełach, które ta strona pomija, opowie ci aplikacja Chiaro: wystarczy sfotografować to, co masz przed sobą.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu?
Kilka euro za standardowe urządzenie i trochę więcej za wersję dla dwojga i rodzinną, płatne oprócz biletu wstępu; dostępny jest w dziesięciu językach, w tym po angielsku. Muzeum ma też własną bezpłatną aplikację. Aktualne ceny są na khm.at.
Gdzie w Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu wiszą Myśliwi na śniegu?
W Galerii Obrazów na pierwszym piętrze, w sali X, w części poświęconej malarstwu holenderskiemu, flamandzkiemu i niemieckiemu. Wieża Babel wisi kilka metrów dalej na tych samych ścianach. Oba należą do dwunastu obrazów Bruegla w muzeum, największego zbioru jego dzieł na świecie.
Czy Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu jest zamknięte w poniedziałki?
To zależy od sezonu, i dlatego informatory sobie przeczą. Przez większą część roku muzeum działa od wtorku do niedzieli, a w najbardziej obleganych okresach codziennie, więc poniedziałek na początku września jest zamknięty, a poniedziałek pod koniec października już nie. Ogólne godziny podawane przez samo muzeum przez cały rok brzmią „otwarte codziennie”, więc na konkretny dzień przyjazdu sprawdź kalendarz na khm.at albo listę wiedeńskiej organizacji turystycznej, aktualizowaną co sezon.
Gdzie jest Saliera i czy naprawdę ją ukradziono?
W Kunstkamerze, w sali XXIX na parterze, we własnej gablocie. I tak: skradziono ją 11 maja 2003 roku, kiedy budynek stał w rusztowaniach, a w styczniu 2006 roku wykopano ją w lesie pod Zwettl, około 90 kilometrów na północ od Wiednia.
Ile trwa tych pięć przystanków?
Około dwunastu minut nagrań i od trzech kwadransów do godziny faktycznego chodzenia i stania, bo trasa obejmuje dwa piętra i obie części Galerii Obrazów. Jeśli chcesz porządnie obejrzeć resztę sali Bruegla i Kunstkamerę, zarezerwuj dwie do trzech godzin.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu.