Muzeum Rodina · Paryż · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Muzeum Rodina,
pięć przystanków, za darmo.
Całą piątkę usłyszysz tu, w tej karcie przeglądarki, nic nie instalując. Resztę, w osiemnastu salach pałacu Biron i na prawie trzech hektarach ogrodu, opowie ci Chiaro na podstawie zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Rodina.
Myśliciel
Muzeum Rodina, Paryż
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Muzeum Rodina.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Trzy przystanki w ogrodzie, dwa w pałacu i jeden bilet na wszystko. Zaczynasz przy Myślicielu na cokole wśród bukszpanów, przechodzisz do Bramy piekieł, dla której powstał, zatrzymujesz się przy Pomniku Balzaka na tle Pałacu Inwalidów, a potem wchodzisz do środka: do marmurowego Pocałunku w sali 5 na parterze i piętro wyżej, do Père Tanguy van Gogha w sali 12. Około dwunastu minut słuchania i godzina spaceru, jeśli zatrzymasz się, żeby obejrzeć rzeźby ze wszystkich stron.
Sale, daty, wymiary i numery inwentarzowe pochodzą z własnych stron muzeum poświęconych dziełom i z jego portalu zbiorów collections.musee-rodin.fr. Każda informacja ma oparcie w drugim źródle. Brązy bywają wypożyczane, a marmury przenoszone między salami; jeśli tabliczka przy dziele mówi coś innego, prawdę mówi tabliczka, a my będziemy wdzięczni za wiadomość.
Przystanek 1 z 5 · Ogród rzeźb
Myśliciel
Auguste Rodin · 1903; odlew odlewni Alexis Rudier z 1904 roku · Brąz, 189 × 98 × 140 cm
Na co zwrócić uwagę
- Napis wykuty w kamiennym cokole. Mówi, że tego Myśliciela ofiarowano mieszkańcom Paryża w 1906 roku dzięki publicznej zbiórce, więc blok pod nim to część historii dzieła, a nie zwykła podstawa.
- Prawy łokieć oparty na lewym udzie. Spróbuj sam, a poczujesz to skręcenie; właśnie dlatego ciało wygląda na napięte jak sprężyna, a nie na odprężone.
- Zieleń brązu. Ten odlew stoi pod gołym niebem od 1906 roku, najpierw przed Panteonem, potem tutaj, a patyna to dzieło pogody.
- Kierunek, w którym patrzy. Po drugiej stronie trawnika, na drugim końcu ogrodu, stoi Brama piekieł, na której ta postać zaczynała, trzy razy mniejsza.
Transkrypcja (2:23)
Jest większy, niż sugerują zdjęcia, i stoi wysoko, więc najpierw widzisz spody jego stóp. Sto osiemdziesiąt dziewięć centymetrów brązu na kamiennym bloku, wśród przystrzyżonych bukszpanów ogrodu, który ciągnie się między Pałacem Inwalidów a wieżą Eiffla.
Zanim spojrzysz na mężczyznę, przeczytaj cokół. Litery są wykute w kamieniu: Myśliciel Rodina, ofiarowany mieszkańcom Paryża dzięki publicznej zbiórce, 1906. To nie jest odlew kupiony przez muzeum. Paryżanie zapłacili za niego sami, od 1906 roku stał przed Panteonem, a tutaj, do tego ogrodu, trafił dopiero w 1922 roku.
Nie od tego się zaczęło. W 1880 roku Rodin wymodelował go na mniej więcej siedemdziesiąt centymetrów wysokości jako zwieńczenie Bramy piekieł, siedzącego w tympanonie, i nazwał go Poetą. Był Dantem, który pochyla się nad krawędzią, żeby patrzeć na kręgi piekła, i jednocześnie obraca w myślach własny poemat. Postać, którą masz przed sobą, zaczynała więc jako człowiek rozmyślający nad książką, którą właśnie pisze, otoczony ludźmi, których w niej umieścił.
Poza jest zapożyczona podwójnie. Rodin miał w pamięci Ugolina dłuta Carpeaux z 1861 roku, a za nim siedzącego Lorenza de' Medici Michała Anioła, wykutego między 1526 a 1531 rokiem. Spójrz na rękę. Prawy łokieć wbija się w lewe udo, a tak nikt nie siada. Ten jeden błędny kąt nie pozwala ciału się uspokoić: każdy mięsień pleców i barku pracuje, żeby utrzymać pozę, która powinna być odpoczynkiem, a nie jest.
Po raz pierwszy pokazano go osobno w 1888 roku, choć nadal siedział na swoim miejscu na Bramie, i wtedy stał się samodzielnym dziełem. W 1904 roku powiększono go do rozmiaru, który widzisz, a ta kolosalna wersja okazała się jeszcze popularniejsza od małej. Człowiek pogrążony w myślach, którego ciało obiecuje, że zaraz wstanie i coś z tym zrobi, stał się jednym z najczęściej powielanych przedmiotów w historii. Na świecie znanych jest jeszcze dwadzieścia siedem innych odlewów w pełnym rozmiarze, nie wszystkie wykonane pod okiem Rodina, a do tego gipsy, studia i dziesiątki pośmiertnych odlewów w każdej skali.
Jeden z nich stoi na grobie. W ogrodzie domu Rodina w Meudon siedzi kolejny Myśliciel, na grobowcu rzeźbiarza i jego żony.
Teraz odwróć się i znajdź drugi koniec ogrodu. Ciemny prostokąt na tle jasnego muru to Brama piekieł, a jeśli spojrzysz na szczyt odrzwi, zobaczysz go znowu, trzy razy mniejszego, dokładnie tam, gdzie zaczynał.
Przystanek 2 z 5 · Ogród rzeźb
Brama piekieł
Auguste Rodin · 1880–około 1890; odlew odlewni Alexis Rudier z 1928 roku · Brąz, 635 × 400 × 85 cm
Na co zwrócić uwagę
- Myśliciel na szczycie tympanonu, w swoim pierwotnym, małym rozmiarze, patrzący w dół na tłum pod sobą.
- Trzy Cienie stojące na samej górze. To trzy odlewy jednej postaci, zwrócone do środka, a ich ręce wskazują w dół, na wers Dantego o porzuceniu nadziei.
- Jak nierówno postacie wyłaniają się z powierzchni. Niektóre są od niej prawie wolne, inne ledwie wyszły do połowy, bo Rodin zdjął te, które najbardziej odstawały, a resztę zostawił.
- Lewy dolny panel. Siedziała tam kiedyś para kochanków; w środku spotkasz ich jako Pocałunek.
Transkrypcja (2:16)
Ponad sześć metrów brązu płasko przy jasnym kamiennym murze, a im bliżej podchodzisz, tym mniej wydaje się nieruchome. Na tych drzwiach jest sto osiemdziesiąt postaci, od piętnastu centymetrów do ponad metra wysokości, i prawie żadna nie robi tego samego co sąsiednia.
Zamówienie przyszło w 1880 roku z Dyrekcji Sztuk Pięknych. Chciała zachęcającego wejścia do planowanego Muzeum Sztuk Dekoracyjnych, a temat zostawiła całkowicie Rodinowi. Wybrał pierwszą część Boskiej komedii Dantego, Piekło. Muzeum Sztuk Dekoracyjnych nigdy nie powstało, więc te drzwi nigdy nie miały budynku, do którego mogłyby prowadzić, i nigdy mieć go nie miały.
Rodin opowiedział gazecie Le Matin, jak to się zaczęło. Przez cały rok, mówił, żył z Dantem, tylko z nim, rysując osiem kręgów jego piekła; a pod koniec tego roku zrozumiał, że choć rysunki oddawały jego wizję Dantego, zbyt daleko odpłynęły od rzeczywistości, więc zaczął od nowa, z natury, z modelami. Myślał o Rajskich Wrotach Ghibertiego na baptysterium we Florencji i o średniowiecznych portalach katedr, gdzie wysoki relief spiera się z płaskim.
Pracował nad nią latami w swojej pracowni i zrobił dla niej ponad dwieście postaci i grup. Większość tego, co potrafisz nazwać u Rodina, wyszła najpierw z tych drzwi. Chciał je pokazać na Wystawie Światowej w 1889 roku i nie zdążył; około 1890 roku przestał nad nimi pracować; a kiedy w 1900 roku wreszcie je odsłonił, na swojej pierwszej indywidualnej wystawie w Paryżu, pokazał je we fragmentach, bo zrezygnował z montowania postaci odlanych osobno od konstrukcji. Uznał, że zbyt ostro odcinają się od tła.
Tego więc nigdy nie zobaczył. Léonce Bénédite, pierwszy kustosz muzeum, dopiero w 1917 roku przekonał go, żeby pozwolił złożyć całość na nowo i odlać ją w brązie, a Rodin zmarł jeszcze tego samego roku. Drzwi, które tu stoją, odlała odlewnia Alexis Rudier w 1928 roku, jedenaście lat po jego śmierci, a oryginalny gips w ogóle nie jest w tym budynku, tylko w Muzeum Orsay.
Spójrz na szczyt tympanonu, a znowu znajdziesz Myśliciela, małego, dokładnie tam, gdzie miał siedzieć. Nad nim, na zwieńczeniu drzwi, trzech identycznych mężczyzn pochyla się do środka z opuszczonymi rękami. To Trzy Cienie, a ich dłonie pierwotnie wskazywały wers Dantego nad wejściem do piekła: porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie.
Przystanek 3 z 5 · Ogród rzeźb
Pomnik Balzaka
Auguste Rodin · 1898; odlew Alexis Rudier z 1935 roku · Brąz, 270 × 120,5 × 128 cm
Na co zwrócić uwagę
- Dłonie. Nie ma ich. Szlafrok zamyka się na ramionach, a postać po prostu kończy się na nadgarstkach, i właśnie tego nikt w 1898 roku nie potrafił wybaczyć.
- Odrzucona do tyłu głowa i oczy wycięte jak głębokie jamy. To twarz zbudowana z wyrazu, a nie odmierzona z podobieństwa.
- Sylwetka z dwudziestu kroków. Cofnij się, aż znikną szczegóły, a stanie się jedną wznoszącą się kolumną, i tak właśnie Rodin chciał, żeby ją odczytywano.
- To, co jest za nim. Pomnik ustawiono tak, żeby Pałac Inwalidów tworzył tło za jego głową.
Transkrypcja (2:18)
Z daleka ledwie przypomina człowieka. Wysoki klin z brązu wyrastający z trawy, wąski u stóp i ciężki w barkach, raczej coś postawionego pionowo niż coś, co stoi. Potem wyostrza się głowa, odchylona do tyłu, i całość zamienia się w człowieka.
Francuskie stowarzyszenie pisarzy, Société des Gens de Lettres, zamówiło w 1891 roku pomnik Honoré de Balzaka. Rodin pracował nad nim sześć lat. Ciało i głowę pisarza badał jako dwa osobne problemy, a one rozeszły mu się w przeciwnych kierunkach: głowa oddaliła się od podobieństwa i stała się skupiskiem wyrazistych rysów, a ciało rozpłynęło się w płynnej powierzchni szlafroka. To, co miał w 1897 roku, było połączeniem obu.
Ten strój nie jest przypadkowy. Balzac naprawdę pisał w czymś na kształt mniszego habitu, a Rodin go w niego ubrał, po czym odebrał mu wszystko inne, co miał nosić dziewiętnastowieczny pomnik. Żadnego fotela. Żadnego pióra. Żadnej książki. I, co najbardziej prowokujące, żadnych dłoni. Szlafrok zamyka się na ramionach i postać się kończy. Poszukaj teraz dłoni, a zobaczysz, jak celowo ich brakuje.
Gips w pełnej skali trafił w 1898 roku na Salon na Polu Marsowym. Oburzenie było tak wielkie, że zamówienie cofnięto, a Rodin zabrał gips do domu, do Meudon. Zmarł w 1917 roku, nie zobaczywszy nigdy swojego Balzaka w brązie. W 1935 roku odlewnia Alexis Rudier wykonała ten odlew do zbiorów muzeum; cztery lata później, drugiego lipca 1939 roku, dwadzieścia dwa lata po śmierci rzeźbiarza, odlew stanął wreszcie w przestrzeni publicznej, na bulwarze Montparnasse, tam gdzie przecina go bulwar Raspail.
Warto pamiętać, co Rodin pokazał obok niego. Marmurowy Pocałunek wystawiono po raz pierwszy w tym samym roku, 1898, jako parę dla tego Balzaka: marmur, który wszyscy mogli pokochać, obok gipsu, którego nikt pokochać nie potrafił. Pocałunek stoi w środku i zaraz go zobaczysz. Pomnik Balzaka został tu, na zewnątrz.
Dziś bywa nazywany pierwszą naprawdę nowoczesną rzeźbą, i łatwo zrozumieć dlaczego, kiedy cofniesz się na tyle, żeby zniknęły szczegóły. Postać przestaje być portretem, a staje się kształtem: jedną kolumną cienia i światła, wznoszącą się, z głową na szczycie i Pałacem Inwalidów w tle.
Przystanek 4 z 5 · Stała kolekcja, parter, sala 5
Pocałunek
Auguste Rodin · Około 1882; wykuty w marmurze w latach 1888–1898 · Marmur, 181,5 × 112,5 × 117 cm
Na co zwrócić uwagę
- Książka w lewej dłoni Paola, ukryta za udem Francesci. To romans o Lancelocie, który czytali, kiedy to się zaczęło.
- Usta. Nie stykają się. Rodin zatrzymuje chwilę tuż przed pocałunkiem, czyli zarazem tuż przed morderstwem.
- Skała, na której siedzą, zostawiona szorstka pod dłutem, podczas gdy ciała nad nią są wygładzone na połysk. Niedokończony blok pracuje tak samo jak postacie.
- Światło. Marmur dostaje światło przez wysokie okna od strony ogrodu, więc o dziesiątej rano wygląda inaczej niż o piątej po południu.
Transkrypcja (2:19)
Po godzinie brązu na świeżym powietrzu uderza tu biel. Prawie dwa metry marmuru w wyłożonej boazerią sali pałacu Biron, oświetlonej dziennym światłem płynącym od ogrodu, na kamiennym bloku zostawionym szorstkim pod dłutem.
Ci dwoje też zaczynali na Bramie piekieł. To Paolo i Francesca, z tego samego poematu: Francesca zakochała się w młodszym bracie męża, mąż przyłapał ich na pierwszym pocałunku i zabił oboje, a Dante kazał im krążyć po piekle na wieki. Rodin dał im eksponowane miejsce na dole lewego skrzydła, naprzeciw głodującego Ugolina. A potem, w 1886 roku, ich stamtąd zdjął. Uznał, że grupa tak szczęśliwa, tak otwarcie zmysłowa, nie pasuje do tego piekła.
Uczynił z nich więc samodzielne dzieło i wystawił je w 1887 roku. Nic w tej grupie nie mówi, kim są, nie ma korony, sztyletu ani podpisu, i publiczność po prostu zaczęła nazywać ją Pocałunkiem. Ten mniej konkretny tytuł się przyjął i dzięki niemu rzeźba działa także na ludzi, którzy nigdy nie otworzyli Dantego.
Państwo francuskie zamówiło ten powiększony marmur w 1888 roku. Rodin pracował nad nim prawie dziesięć lat, nazywał go swoim wielkim bibelotem i zgodził się go wystawić dopiero w 1898 roku, jako parę dla swojego drapieżnego Balzaka, jakby chciał osłodzić gorzką pigułkę. W 1901 roku trafił do Muzeum Luksemburskiego, a w 1919 roku tutaj.
Przyjrzyj się teraz z bliska dwóm rzeczom. Najpierw lewa dłoń Paola, za jej udem. Wciąż trzyma książkę. To historia Lancelota i Ginewry, którą czytali, kiedy to się zaczęło. Potem spójrz na usta. Nie stykają się. Jest między nimi szczelina i w niej mieści się cała rzeźba: to sekunda przed pocałunkiem, a zarazem sekunda przed tym, jak mąż otworzy drzwi.
I ostatnia miara jej popularności. Brązową wersję wysokości siedemdziesięciu czterech centymetrów wysłano w 1893 roku na wystawę światową w Chicago, uznano za zbyt śmiałą dla ogółu zwiedzających i zamknięto w bocznej sali, do której wchodziło się tylko na osobistą prośbę. Sama odlewnia Barbedienne wykonała potem trzysta dziewiętnaście pomniejszonych odlewów z brązu. Według francuskiej ustawy z 1978 roku oryginałami można nazywać tylko pierwsze dwanaście odlewów rzeźby, i dlatego muzeum wciąż tak starannie je liczy.
Przystanek 5 z 5 · Stała kolekcja, pierwsze piętro, sala 12
Père Tanguy
Vincent van Gogh · 1887 · Olej na płótnie, 92 × 75 cm
Na co zwrócić uwagę
- Fudżi tuż nad rondem kapelusza i kwitnąca wiśnia na prawo od głowy. Takie drzeworyty sprzedawano w sklepie samego Tanguy.
- Dłonie, splecione i nieruchome na brzuchu, namalowane z taką samą starannością jak twarz. To dłonie człowieka, który ucierał farby.
- Niebieska kurtka: krótkie, równoległe pociągnięcia jedno obok drugiego, bez żadnego modelowania cieniem. Płaska japońska maniera zastosowana do paryskiego sklepikarza.
- Miejsce, w którym stoisz. To dom rzeźbiarza, a obraz wisi tu, bo ten rzeźbiarz go kupił i powiesił.
Transkrypcja (2:25)
Kolor, nareszcie, i to mnóstwo. Po poranku brązu i białego marmuru skręcasz za róg na pierwszym piętrze, a tam siedzi niewielki mężczyzna w szerokim kapeluszu, na tle ściany pełnej japońskich drzeworytów, namalowany czerwieniami, żółciami i zieleniami, które przez sto czterdzieści lat wcale się nie uspokoiły.
Nazywał się Julien-François Tanguy, żył w latach 1825–1894 i prowadził sklep z artykułami malarskimi przy rue Clauzel. Malarze nazywali go Père Tanguy, czyli ojciec Tanguy. Sprzedawał farby i płótna, a często brał obrazy zamiast pieniędzy, dlatego Émile Bernard mówił, że wejście do jego sklepu na Montmartre to jak wizyta w muzeum. Van Gogh, który w marcu 1886 roku przyjechał do Paryża, żeby zamieszkać u brata, Thea, malował go trzy razy. Z tym portretem Tanguy nigdy się nie rozstał.
Zobacz, jak został ustawiony. Ściśle na wprost, nieruchomo, z dłońmi złożonymi na brzuchu, z oczami na wysokości twoich. Van Gogh posadził sklepikarza z Montmartre tak, jak japoński drzeworyt sadza mędrca, a ścianę za nim wykleił drzeworytami z jego własnego sklepu. Fudżi wyrasta prosto nad kapeluszem. Aktorzy kabuki dzielą ścianę z kwitnącymi wiśniami. To jednocześnie portret człowieka i spis jego towaru.
Sam obraz to młody malarz, który próbuje wszystkiego naraz. Czyste kolory prosto z tuby, barwy dopełniające zestawione ze sobą, każde pociągnięcie pędzla widoczne i celowo położone, i żadnej głębi: ściana jest równie płaska jak drzeworyty na niej. Spójrz na kurtkę, zbudowaną z krótkich, równoległych pociągnięć błękitu i fioletu, bez jednego modelowanego cienia.
I tu dochodzimy do pytania, dlaczego van Gogh wisi w domu rzeźbiarza. Tanguy zmarł w 1894 roku, a jego córka sprzedała portret Rodinowi. Rodin sam poważnie kolekcjonował japońskie drzeworyty, a jego zbiór dorównywał zbiorom Moneta czy van Gogha; oprócz tego obrazu kupił jeszcze dwa ważne dzieła van Gogha. Często o nim mówił. W 1909 roku nazwał go wspaniałym burzycielem akademickich formuł, który miał też genialne wyczucie światła.
Kolekcjonerska pasja Rodina sięgała daleko poza drzeworyty. Przez ostatnie dwadzieścia lat życia gromadził egipskie, greckie i rzymskie starożytności, a potem przedmioty z Dalekiego Wschodu, do 1917 roku ponad sześć tysięcy obiektów, i miał też obraz Renoira i obraz Moneta. Ta ściana to część tego, co Rodin zrobił z pieniędzmi, które zarobił na rzeźbie.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko w Muzeum Rodina.
Sam ogród mieści więcej brązu, niż zdołałoby unieść pięć przystanków, a za nim pałac Biron ma jeszcze osiemnaście sal. Podnieś telefon do rzeźby Camille Claudel, do dłoni na cokole albo do gipsowego studium z dwuwyrazowym podpisem, a Chiaro powie ci, co to jest i dlaczego Rodin to zatrzymał, i będzie odpowiadać na głos, dopóki będziesz pytać.
Przed wizytą
Dojazd
77 rue de Varenne, 75007 Paryż. Jedno wejście prowadzi na cały teren: do pałacu Biron (Hôtel Biron) ze stałą kolekcją, do ogrodu rzeźb i do sali wystaw czasowych. Do sklepu pod numerem 79 można wejść bez biletu wstępu.
Najbliżej jest stacja metra Varenne na linii 13. Stacja Invalides, na liniach 13 i 8 oraz na linii RER C, jest w zasięgu krótkiego spaceru. W pobliżu zatrzymują się autobusy 69, 82, 87 i 92, a przy 9 boulevard des Invalides jest stacja rowerów Vélib'.
Bilety
- Zamknięte w poniedziałki oraz 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia. 24 i 31 grudnia muzeum zamyka się wcześniej, o 17:30, a ostatnie wejście jest o 16:45.
- Jeden bilet obejmuje wszystko pod tym adresem: pałac, ogród i wystawę czasową, więc nie ma co szukać osobnego biletu do ogrodu. Rezerwacja na musee-rodin.tickeasy.com.
- W pierwszą niedzielę miesiąca, od października do marca, wstęp jest bezpłatny i bez rezerwacji. Osoby uprawnione do bezpłatnego wstępu też nie rezerwują, ale przy wejściu muszą okazać dokument, który to potwierdza.
- Kasa zamyka się godzinę przed muzeum, a sale opróżnia się od kwadransa przed zamknięciem, więc zaplanuj, żeby być w środku do wpół do szóstej. Walizkę zostaw gdzie indziej: zgodnie z zasadami Vigipirate wolno wejść tylko z małym plecakiem.
- Trzy z tych pięciu przystanków są na zewnątrz. Na stronie biletowej muzeum pojawił się komunikat, że część ogrodu rzeźb jest czasowo zamknięta z powodu instalacji, bez informacji, która to część, a własna strona muzeum w ogóle o tym nie wspomina. Zapytaj więc przy wejściu, zamiast zakładać, że do każdego brązu da się dojść.
Oficjalny audioprzewodnik
Muzeum wypożycza własny audioprzewodnik za 6,50 euro, w ośmiu językach, i jest to rzecz solidna: ponad dwie godziny komentarza, zdjęcia archiwalne, wywiady ze znawcami Rodina i interaktywna mapa ogrodu, podzielone na godzinną trasę po arcydziełach, dwugodzinną trasę po pałacu Biron i czterdziestopięciominutową trasę po ogrodzie. W tej samej cenie jest też poszukiwanie skarbów na tablecie dla dzieci od szóstego roku życia. To, co masz tutaj, to wersja krótka i nic nie kosztuje: pięć dzieł czytanych na głos w przeglądarce, którą już trzymasz w ręku, z każdym słowem wypisanym pod spodem.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Muzeum Rodina?
Tak, właśnie ten. Pięć dzieł, każde czytane na głos prosto w przeglądarce twojego telefonu, z pełnym tekstem pod odtwarzaczem na wypadek, gdyby w ogrodzie wiało albo w sali 5 był tłok. Nie trzeba niczego instalować ani niczego odbierać przy stanowisku. Przy szóstym dziele i każdym kolejnym zrób zdjęcie tego, przed czym stoisz, a pytanie przejmie aplikacja Chiaro.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Muzeum Rodina?
6,50 euro ponad cenę biletu, po francusku, angielsku, niemiecku, chińsku, koreańsku, hiszpańsku, włosku i portugalsku. Zawiera ponad dwie godziny komentarza o pałacu i ogrodzie, na trzech trasach: arcydzieła w godzinę, pałac Biron w dwie godziny albo ogród w czterdzieści pięć minut. Dzieci od szóstego roku życia mogą zamiast tego wybrać poszukiwanie skarbów na tablecie, również za 6,50 euro.
Gdzie w Muzeum Rodina stoi Myśliciel?
W ogrodzie rzeźb, wysoko na kamiennym cokole wśród bukszpanów, zwrócony ku Bramie piekieł po drugiej stronie ogrodu. Nie ma go w środku: ten odlew stał od 1906 roku przed Panteonem, a do muzeum przeniesiono go w 1922 roku.
Czy do ogrodu Muzeum Rodina potrzebny jest osobny bilet?
Nie. Jeden bilet wstępu obejmuje stałą kolekcję w pałacu Biron, ogród rzeźb i bieżącą wystawę czasową, a na stronach biletowych muzeum nie ma opcji tylko do ogrodu. Ogród jest otwarty w godzinach pracy muzeum i zamyka się o zmroku; róże kwitną od połowy maja.
Czy Muzeum Rodina jest zamknięte w poniedziałki?
Tak, w każdy poniedziałek, a także 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia. Poza tym jest otwarte od wtorku do niedzieli w godzinach 10:00–18:30, z ostatnim wejściem o 17:45. Jest otwarte 14 lipca, w Niedzielę Wielkanocną, 8 maja, 1 listopada i 11 listopada, o ile te dni nie wypadają w poniedziałek.
Czy mogę słuchać tego w muzeum?
Tak. Trzy z pięciu przystanków są na zewnątrz, w ogrodzie, gdzie nikomu nie przeszkadzasz, a muzeum ma na całym terenie bezpłatną, otwartą sieć Wi-Fi o nazwie Musée_Rodin_Wifi. Na dwie sale w środku weź słuchawki. Zdjęcia można robić w ogrodzie bez statywu, a w pałacu Biron bez statywu i bez lampy błyskowej, więc zrobisz zdjęcie, którego potrzebuje aplikacja.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Rodina.